Η Ρωσία δεν βλέπει κανένα λόγο να υποψιάζεται ότι οι διαπραγματεύσεις για την ουκρανική διευθέτηση με τη συμμετοχή των ΗΠΑ είναι ένα «προπέτασμα καπνού», δήλωσε ο κορυφαίος διπλωμάτης

ΜΟΣΧΑ, 5 Μαρτίου. /TASS/. Ο πόλεμος της Δύσης εναντίον της Ρωσίας δεν είναι πλέον υβριδικός, αλλά άμεσος και «θερμός», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε στρογγυλή τράπεζα της πρεσβείας για την επίλυση της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Είπε επίσης ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία εμπλέκεται στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

Το TASS συγκέντρωσε τις βασικές δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών.

Ο πόλεμος της Δύσης εναντίον της Ρωσίας

Η Δύση ήθελε την κατάρρευση της Ρωσίας όταν εξαπέλυσε μια σύγκρουση εναντίον της μέσω της Ουκρανίας: «Ο στόχος του πολέμου κατά της Ρωσίας που προετοιμάστηκε και τελικά εξαπέλυσε η Δύση μέσω του ουκρανικού καθεστώτος είναι να αποδυναμώσει, όπως λένε οι ίδιοι, να προκαλέσει μια στρατηγική ήττα στη χώρα μας. Και υπάρχουν κάθε λόγοι να πιστεύουμε ότι πίσω από αυτό κρύβεται, ξέρετε, η ύψιστη επιθυμία να καταστραφεί η χώρα μας».

Η ΕΕ έχει ήδη «ξεπεράσει» το ΝΑΤΟ στην πολιτική της κατά της Ρωσίας: «Και στην αποφασιστικότητά της να στρατιωτικοποιήσει και να ακονίσει τα όπλα της εναντίον της χώρας μας, δεν είναι λιγότερο επίμονη από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία».

Ακόμα και τώρα, όταν η ειδική επιχείρηση απέδειξε ότι τα σχέδια της Δύσης να νικήσει τη Ρωσία δεν θα υλοποιηθούν, «οι πεισματάρηδες Ευρωπαίοι στις Βρυξέλλες, το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο επιμένουν ότι οι πόρτες του ΝΑΤΟ πρέπει να παραμείνουν ανοιχτές».

Ουκρανικός οικισμός

Η Ρωσία δεν βλέπει κανένα λόγο να υποψιάζεται ότι οι διαπραγματεύσεις για την ουκρανική διευθέτηση με τη συμμετοχή των ΗΠΑ αποτελούν «προπέτασμα καπνού»: «Προς το παρόν δεν βλέπουμε κανένα λόγο να υποψιαζόμαστε ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις αποτελούν επίσης «προπέτασμα καπνού».»

Το «πνεύμα» δεν ήταν το κύριο πράγμα στη σύνοδο κορυφής στο Άνκορατζ. Το κύριο επίτευγμα ήταν οι σαφείς αντιλήψεις: «Γνωρίζουμε πώς οι Δυτικοί συνάδελφοί μας είναι σε θέση να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα, ένα πνεύμα. Αλλά το πνεύμα εξατμίζεται. Και το πιο σημαντικό, στο Άνκορατζ, επιτεύχθηκε μια σαφής συμφωνία βάσει των προτάσεων που έκανε ο Πρόεδρος [Ντόναλντ] Τραμπ και η ομάδα των διαπραγματευτών του».

Οι συνεννοήσεις που επιτεύχθηκαν στη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ συνεπάγονται σοβαρούς συμβιβασμούς από την πλευρά της Ρωσίας: «Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει επανειλημμένα σχολιάσει ότι έχουμε αποδεχτεί τις προτάσεις [του Τραμπ και της διαπραγματευτικής του ομάδας στο Άνκορατζ], συμπεριλαμβανομένων εκείνων των πτυχών των προτάσεων που αποτελούν ήδη σοβαρό συμβιβασμό για εμάς».

Η Ουκρανία και η Ευρώπη «συνεχίζουν να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για την αναδιατύπωση και την αναδιατύπωση των συμφωνιών του Άνκορατζ».

Η Ρωσία είναι πλήρως προσηλωμένη στις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στη σύνοδο κορυφής του Άνκορατζ: «Η συνείδησή μας είναι καθαρή. Είμαστε προσηλωμένοι στις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν σαφώς κατόπιν πρότασης των ΗΠΑ στην Αλάσκα».

Η Ρωσία παραμένει προσηλωμένη σε μια διευθέτηση στην Ουκρανία και ελπίζει ότι οι ΗΠΑ «δεν θα παρεκκλίνουν από αυτήν την αληθινή πορεία».

Σαμποτάζ του Κιέβου

Οι Ουκρανοί τρομοκράτες «εμπλέκονται ενεργά στην ασφάλεια των πληροφοριών, εμπλέκονται σε κυβερνοτρομοκρατία, στοχεύοντας σε πολιτικά αντικείμενα όπως τράπεζες, σταθμούς παραγωγής ενέργειας και συστήματα μεταφορών».

Το ουκρανικό ίχνος δεν κρύβεται καν στην επίθεση στο πετρελαιοφόρο Arctic Metagaz, το οποίο ακολουθούσε νόμιμα την πορεία του: «Από τις ακτές της Λιβύης, κατέστρεψαν το πετρελαιοφόρο Arctic Metagaz, το οποίο έπλεε απολύτως νόμιμα, και το ουκρανικό ίχνος - σε γενικές γραμμές, δεν το κρύβουν καν».

Το καθεστώς του Κιέβου σχεδιάζει επιθέσεις στους αγωγούς Turkish Stream και Blue Stream.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν αναπτύξει υποδομές στην Ουκρανία για την πραγματοποίηση επιθέσεων από χάκερ: «Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες μας, αυτές οι υποδομές, που δημιουργήθηκαν από τους Αγγλοσάξονες, ειδικούς, εκπαιδευτές και στρατιωτικό προσωπικό από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, εξακολουθούν να βρίσκονται στην Ουκρανία και συνεχίζουν να εμπλέκονται σε αυτή την εγκληματική δραστηριότητα».

Μεγάλες δυτικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων των Google, Microsoft, Amazon και SpaceX, με επικεφαλής τον Αμερικανό επιχειρηματία Elon Musk, χρηματοδοτούν ανοιχτά τις δραστηριότητες των Ουκρανών χάκερ.

Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένας από τους στόχους της επιχείρησης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή «ήταν να δημιουργηθεί ρήγμα μεταξύ των χωρών της περιοχής, μεταξύ των χωρών του Περσικού Κόλπου - του Ιράν και των Αράβων γειτόνων του, μεταξύ των οποίων είχε παρατηρηθεί μέχρι πρόσφατα μια θετική διαδικασία ομαλοποίησης».

Η Δύση στη Μέση Ανατολή λειτουργεί με βάση την αρχή του «διαίρει, αντιμάχεται ο ένας τον άλλον και βασιλεύει».

Οι στρατηγικοί εταίροι της Ρωσίας υποφέρουν από τις ενέργειες των ΗΠΑ και του Ισραήλ: «Μιλάμε για τους στενούς μας φίλους. Όλοι όσοι υποφέρουν από την επιθετικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ είναι οι στρατηγικοί μας εταίροι».

Η Ρωσία και οι εταίροι της στην παγκόσμια σκηνή θα κάνουν τα πάντα για να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα που θα σταματήσει τις εχθροπραξίες: «Θα κάνουμε τα πάντα για να συνεργαστούμε με άλλα ειρηνικά μέλη της διεθνούς κοινότητας, συμπεριλαμβανομένου του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και της Γενικής Συνέλευσης, για να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα που θα καταστήσει αυτή την επιχείρηση εντελώς αδύνατη».

Το ΝΑΤΟ εμπλέκεται στον πόλεμο που έχουν ξεκινήσει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν: «Εδώ, ο κ. [Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ] Ρούτε κάνει μερικές αρκετά έντονες δηλώσεις. Είπε: «Το ΝΑΤΟ είναι έτοιμο να χρησιμοποιήσει τη ρήτρα συλλογικής άμυνας στην επιχείρηση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν».

«Οι δηλώσεις του σημαίνουν: αγαπητά μέλη της διεθνούς κοινότητας, να γνωρίζετε ότι τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ βρίσκονται όπου σας λέμε ότι ψεύδονται».

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν ήταν κοντά στην επιτυχία ήδη από τον Ιούνιο του 2025: «Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν βρίσκονταν σε εξέλιξη εδώ και πολύ καιρό και, κρίνοντας από τα σχόλια των συμμετεχόντων, ήταν πολύ κοντά στην επιτυχία τον Ιούνιο του περασμένου έτους, όταν, εν μέσω διαπραγματεύσεων, κυριολεκτικά την παραμονή του επόμενου γύρου, εξαπολύθηκε ο 12ήμερος πόλεμος, γνωστός τότε ως η πρώτη πράξη επιθετικότητας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Το ίδιο συνέβη και τώρα».

Η επιθετικότητα στη Μέση Ανατολή πρέπει να σταματήσει αμέσως: «Υποστηρίζουμε τον άμεσο τερματισμό της επιθετικότητας».

Στη Μέση Ανατολή πρέπει να εισαχθεί μορατόριουμ στις επιθέσεις που προκαλούν θύματα μεταξύ των αμάχων: «Ας σταθούμε όλοι μαζί για την παύση όλων των εχθροπραξιών, ξεκινώντας με ένα πλήρες μορατόριουμ στις επιθέσεις που οδηγούν σε θύματα μεταξύ των αμάχων και στην καταστροφή των πολιτικών υποδομών, όπως συμβαίνει σε πολλές αραβικές χώρες».

Η Ρωσία αντιτίθεται στα βάσανα των χωρών του Περσικού Κόλπου στη σύγκρουση, το Ιράν δεν επωφελείται από αυτό, αλλά ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει: «Πολιτικά, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν το Ιράν κερδίζει οτιδήποτε από αυτό. Μάλλον το αντίθετο. Αλλά δεν μπορούμε επίσης να δεχτούμε τη λογική ότι οι ενέργειες του Ιράν είναι απαράδεκτες, ενώ όλα όσα κάνουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι πέρα ​​από κάθε συζήτηση».

Οι περσικές μοναρχίες δεν έχουν καταδικάσει τις ενέργειες των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ούτε τη δολοφονία των κοριτσιών που πέθαναν στην επίθεση στο ιρανικό σχολείο.

Η Ρωσία θα διανείμει υλικό που αντικατοπτρίζει τη ρωσική αντίληψη για τη συλλογική ασφάλεια στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.

Η λογική πίσω από τις ενέργειες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή είναι να «τελειώσουν» το σημερινό καθεστώς στο Ιράν.

Η Ρωσία ζητά «κοινή διακοπή» των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή· είναι πιθανή μια απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Στο πλαίσιο της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, η Ρωσία θεωρεί ότι ο ρόλος του ΔΟΑΕ και της γραμματείας του «δεν είναι πολύ σαφής».

Το Συμβούλιο Ειρήνης και τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία

Οι ΗΠΑ δεν απάντησαν στην επίσημη πρόταση της Ρωσίας να χρησιμοποιηθούν παγωμένα περιουσιακά στοιχεία για να συνεισφέρουν στο Συμβούλιο Ειρήνης.

Οι Βρετανοί στρατιώτες πάτησαν για πρώτη φορά το πόδι τους στην Κύπρο το 1878, όταν, στο πλαίσιο μιας μυστικής συνθήκης, η Οθωμανική Αυτοκρατορία συμφώνησε να μεταβιβάσει τη διοίκηση του νησιού στο Ηνωμένο Βασίλειο με αντάλλαγμα τη βρετανική υποστήριξη έναντι των ρωσικών απαιτήσεων στο Συνέδριο του Βερολίνου. Το 1914, αφού η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, το Ηνωμένο Βασίλειο προσάρτησε την Κύπρο. Το νησί έγινε επίσημα αποικία του στέμματος δύο χρόνια αφότου η Τουρκία παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις της επί της Κύπρου με το άρθρο 20 της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923. Μετά από έναν μακρύ αντιαποικιακό αγώνα, που σημαδεύτηκε από την πυρπόληση του βρετανικού κυβερνείου στην Λευκωσία το 1931, μαζικές διαδηλώσεις και ένοπλο αγώνα τη δεκαετία του 1950, οι ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοι Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισαν το πλαίσιο για ένα δικοινοτικό ανεξάρτητο κράτος στην Κύπρο, στις 11 Φεβρουαρίου του 1959 στη Ζυρίχη. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε τη συνέχιση της βρετανικής κυριαρχίας σε ορισμένες περιοχές της Κύπρου, με την ακριβή έκταση να αποτελεί αντικείμενο μεταγενέστερης διαπραγμάτευσης με τους Κύπριους αντιπροσώπους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η συμφωνία έγινε χωρίς τη συμμετοχή των Κυπρίων αντιπροσώπων και τους παρουσιάστηκε ως μια συμφωνία-πακέτο που δεν υπόκειτο σε διαπραγμάτευση.

γράφει ο Ανδρέας Πιπερίδης
Διδάκτωρ Διεθνούς Δικαίου, Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 19 Φεβρουαρίου 1959 στο Lancaster House του Λονδίνου, οι Κύπριοι αντιπρόσωποι, Μακάριος και Κιουτσούκ, παρά τις έντονες αντιδράσεις στο νησί, απάντησαν θετικά στο τελεσίγραφο αυτό, ανοίγοντας το δρόμο για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου, αν και ακρωτηριασμένου, κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την ίδια ημέρα, ο Χάρολντ Μακμίλαν, πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, απευθύνθηκε στο Κοινοβούλιο, τονίζοντας ότι ο πρωταρχικός βρετανικός όρος ήταν η διατήρηση των στρατιωτικών βάσεων στο νησί:

“Ξεκαθαρίσαμε στις άλλες δύο κυβερνήσεις ότι, υπό την προϋπόθεση ότι οι στρατιωτικές μας ανάγκες θα καλύπτονταν, με τρόπο που δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί, με τη διατήρηση των βάσεων υπό βρετανική κυριαρχία, μαζί με την παροχή των απαραίτητων δικαιωμάτων και διευκολύνσεων για τη λειτουργία τους, ήμασταν έτοιμοι να εξετάσουμε τη μεταβίβαση της κυριαρχίας από την κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητας στο υπόλοιπο νησί”.

Η διαπραγματευτική διαδικασία για την συγκεκριμενοποίηση των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου ξεπέρασε κατά πολύ τα συμφωνηθέντα χρονοδιαγράμματα (αρχικά 3 μήνες) και τελικά χρειάστηκαν 18 μήνες για να καρποφορήσει [1]. Στις 16 Αυγούστου 1960 οι Κύπριοι εκπρόσωποι της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας του νησιού, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας και της Τουρκίας υπέγραψαν τρεις συνθήκες: τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη Συνθήκη Εγγυήσεων και τη Συνθήκη Συμμαχίας.

Τι Προβλέπουν οι Συνθήκες

Το άρθρο 1 της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, όχι μόνο οριοθετεί τα χερσαία σύνορα της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά καθορίζει επίσης δύο περιοχές ως «Κυρίαρχες Περιοχές Βάσεων» (ΚΠΒ, αγγ. Sovereign Base Areas, SBA):

Το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας περιλαμβάνει τη νήσο Κύπρο, μαζί με τα νησιά που βρίσκονται στα ανοικτά των ακτών της, με εξαίρεση τις δύο περιοχές που ορίζονται στο παράρτημα Α της παρούσας συνθήκης, οι οποίες περιοχές παραμένουν υπό την κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι περιοχές αυτές αναφέρονται στην παρούσα Συνθήκη και στα παραρτήματά της ως Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Περιοχή Κυρίαρχων Βάσεων Δεκέλειας. 

Οι δύο αυτές περιοχές επιλέχθηκαν λόγω του στρατηγικού χαρακτήρα των στρατιωτικών τους εγκαταστάσεων για το Ηνωμένο Βασίλειο. Στο Ακρωτήρι βρισκόταν και εξακολουθεί να βρίσκεται η αεροπορική βάση της βρετανικής πολεμικής αεροπορίας (RAF) ενώ ο σταθμός Αγίου Νικολάου στη Δεκέλεια υπήρξε, από τη μεταφορά του εξοπλισμού από την Παλαιστίνη το 1947, ένας από τους κύριους χώρους συλλογής πληροφοριών της βρετανικής υπηρεσίας ασφαλείας GCHQ και σύμφωνα με τις διαρροές του Snowden της αντίστοιχης αμερικανικής υπηρεσίας NSA στην περιοχή [2]. H σημασία της Δεκέλειας ως κέντρο παρακολούθησης της περιοχής εκφράζεται και νομικά καθώς το τμήμα 3 του Παραρτήματος Β της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας ορίζει την υποχρέωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατόπιν αιτήματος του Ηνωμένου Βασιλείου, να «τοποθετήσει τέτοιους καταστολείς» όπως απαιτείται σε οποιαδήποτε «συσκευή που ενδέχεται να προκαλέσει παρεμβολές σε κοντινές εγκαταστάσεις στην περιοχή των κυρίαρχων βάσεων Δεκέλειας».

Σύμφωνα με το άρθρο 2 της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης, η Κυπριακή Δημοκρατία υποχρεούται να συνεργαστεί με το Ηνωμένο Βασίλειο για να διασφαλίσει την ασφάλεια και τη λειτουργία των «ΚΠΒ» και την «πλήρη άσκηση από το Ηνωμένο Βασίλειο των δικαιωμάτων που του παρέχει η παρούσα Συνθήκη» και του παραρτήματος Β’ της Συνθήκης. Οι λεπτομέρειες των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των «ΚΠΒ» περιγράφονται στα διάφορα παραρτήματα και προσαρτήματα της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης. Πέρα από τις δύο στρατιωτικές βάσεις επί των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο διεκδικεί κυριαρχία, οι Πίνακες Α και Β (στο τελευταίο χαρακτηρίζονται ως προσωρινοί) του Παραρτήματος Β προβλέπουν έναν κατάλογο διατηρούμενων χώρων (retained sites) υπό την ανεμπόδιστη διοίκηση του Ηνωμένου Βασιλείου, νομικά εντός του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά εντελώς εκτός του ελέγχου της, σε μια μοναδική αποικιοκρατική νομική κατάσταση που προσιδιάζει μόνο με την αμερικανική βάση στο Γκουαντάναμο της Κούβας. 

Το Τμήμα 2(1) του Μέρους ΙΙ του Παραρτήματος Β προβλέπει ότι «οι αρχές του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν το δικαίωμα να φυλάσσουν και να υπερασπίζονται τις τοποθεσίες» από μη εξουσιοδοτημένα πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων των αξιωματούχων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τα άρθρα ΙΙΙ και IV της Συνθήκης Εγγυήσεων παρέχουν το δικαίωμα στις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις να λαμβάνουν μέτρα προκειμένου να διασφαλίσουν τον σεβασμό της «ακεραιότητας των περιοχών που διατηρούνται υπό την κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου». Δηλαδή τους δίνεται το νομικό πρόσχημα για να επιχειρηματολογήσουν πως μπορούν να επέμβουν σε περίπτωση επίθεσης στις βρετανικές βάσεις. Εκτός των άλλων, το Ηνωμένο Βασίλειο διατήρησε αρκετά δικαιώματα πρόσβασης και χρήσης σε ολόκληρο το νησί και κυρίως το δικαίωμα των βρετανικών στρατιωτικών αεροσκαφών «να πετούν στον εναέριο χώρο πάνω από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς περιορισμούς» (Παράρτημα Β, Μέρος ΙΙ, S.4.2).

Το Νομικό Καθεστώς των Βρετανικών Βάσεων;

Το ακριβές νομικό καθεστώς και οι υποχρεώσεις των ΚΠΒ, οι οποίες καλύπτουν το 3% του νησιού (99 τετραγωνικά μίλια), έχει απασχολήσει τόσο τους ακαδημαϊκούς όσο και τα δικαστήρια [3]. Το σημείο εκκίνησης είναι, φυσικά, το άρθρο 1 της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης, το οποίο προβλέπει ότι οι ΚΠΒ «παραμένουν υπό την κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου». Επομένως, δεν πρόκειται απλώς για στρατιωτικές βάσεις στο πλαίσιο μιας συμφωνίας στάθμευσης ξένων στρατιωτικών δυνάμεων (SOFA), αλλά για τα αποικιοκρατικά απομεινάρια της βρετανικής αποικιοκρατίας στην Κύπρο. Οι ΚΠΒ, που διοικούνται από την «Sovereign British Area Administration», θεωρούνται από το Ηνωμένο Βασίλειο ως ένα από τα 14 υπερπόντια εδάφη του και είναι το μόνο που διοικείται από το Υπουργείο Άμυνας. Αυτό οφείλεται στη ρητή υποχρέωση που ανέλαβε το Ηνωμένο Βασίλειο με τη δήλωση της κυβέρνησής του στις 16 Αυγούστου 1960 «να μην αναπτύξει τις Περιοχές των Κυρίαρχων Βάσεων για άλλους σκοπούς εκτός από στρατιωτικούς» [4]. Βέβαια, σε μια ακόμα απόδειξη της ανάγκης του κεφαλαίου να «φωλιάσει παντού» [5], η κυπριακή κυβέρνηση συμφώνησε με το Ηνωμένο Βασίλειο για την αστική ανάπτυξη εντός των ΚΠΒ [6]. 

Είναι προφανές ότι η λεγόμενη κυριαρχία των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο δεν ευθυγραμμίζεται με τα συνηθισμένα δικαιώματα ενός κράτους επί του κυρίαρχου εδάφους του, αλλά είναι προσαρμοσμένη στις συγκεκριμένες στρατιωτικές ανάγκες του βρετανικού ιμπεριαλισμού. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου εξέδωσε το 2018 απόφαση με την οποία διέκρινε τις ΚΠΒ από το «British Indian Ocean Territory», διακηρύσσοντας ότι «η μόνη αλλαγή που επήλθε το 1960 ήταν ότι ενώ προηγουμένως αποτελούσαν μέρος της εξαρτημένης από το Ηνωμένο Βασίλειο επικράτειας της Κύπρου, στη συνέχεια αποτέλεσαν το σύνολο αυτής» [7]. Σε αντίθεση με τη διαπίστωση ότι οι ΚΠΒ πρέπει να θεωρούνται συνέχεια της αποικίας της Κύπρου και συνεπώς εξαρτημένο έδαφος, το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου το 1991 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ΚΠΒ δεν είναι ούτε κράτος ούτε αποικία, αλλά περιοχές της νήσου Κύπρου επί των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο έχει την επικυριαρχία αποκλειστικά για στρατιωτικούς σκοπούς, σύμφωνα με τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης και τα παραρτήματά της [8]. Η βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας με ψήφισμα της το 2012 χαρακτήρισε τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης και κατ’ επέκταση τις βάσεις «ως αποικιακό κατάλοιπο» και «κραυγαλέο αναχρονισμό» που αψηφά το διεθνές δίκαιο και τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ, με κυριότερο το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση [9].

Oι Βρετανικές Βάσεις ως Ορμητήριο του Ιμπεριαλισμού

Το ίδιο ψήφισμα αντιτίθεται επίσης στη χρήση των ΚΠΒ για δράσεις κατά άλλων κρατών. Δυστυχώς, η βρετανική κυβέρνηση συνέχισε να χρησιμοποιεί την Κύπρο ως ορμητήριο για επιθέσεις στην περιοχή, μεταξύ άλλων κατά της Συρίας και πιο πρόσφατα κατά της Υεμένης. Από τον Οκτώβριο έως τον Δεκέμβριο του 2023 το Ηνωμένο Βασίλειο παραδέχθηκε ότι έστειλε τουλάχιστον 32 στρατιωτικά αεροσκάφη από την αεροπορική βάση της RAF στο Ακρωτήρι, στο Ισραήλ. Έχει αναφερθεί ότι οι πτήσεις αυτές, μαζί με πτήσεις στρατιωτικών μεταγωγικών αεροσκαφών C-25 των ΗΠΑ από το Ακρωτήρι μετέφεραν όπλα στο Ισραήλ. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου 2023, γερμανικά, ολλανδικά και καναδικά στρατιωτικά αεροπλάνα και προσωπικό προσγειώθηκαν στο Ακρωτήρι έτοιμα να αναπτυχθούν [10]. Τουλάχιστον 18 αεροσκάφη C-295 και CN-235 των ΗΠΑ, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνται από τις ειδικές δυνάμεις, πέταξαν από το Ακρωτήρι προς το Τελ Αβίβ από τον περασμένο Οκτώβριο. 

Σύμφωνα με ανώτερες βρετανικές πηγές, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2024, ισραηλινά αεροσκάφη F-35 χρησιμοποιούσαν τη βρετανική αεροπορική βάση στο Ακρωτήρι. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2024, τα αεροσκάφη Shadow R1 της RAF (τα οποία χρησιμοποιούνται για πληροφορίες, επιτήρηση, απόκτηση στόχων και αναγνώριση) είχαν πετάξει περισσότερες από 50 κατασκοπευτικές αποστολές πάνω από τη Γάζα, με την τελευταία να καταγράφεται ότι συμπίπτει με τη φονική επίθεση στην «ασφαλή ζώνη» al-Mawasi στις 10 Σεπτεμβρίου 2024 [11]. Επιπλέον, είναι πολύ πιθανό το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να συλλέγουν πληροφορίες αξιοποιώντας τις εγκαταστάσεις των GCHQ και NSA στη βρετανική βάση στη Δεκέλεια αλλά και στην βάση του Ηνωμένου Βασιλείου στο Τρόοδος που αν και εντός της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποτελεί συμβατική παραχώρηση ως «retained site» μέσα από το σχετικό παράρτημα της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης. Η χρήση της Κύπρου από το Ηνωμένο Βασίλειο ως κόμβου για την υποστήριξη της γενοκτονίας του Ισραήλ και η παθητική και ενεργητική συνενοχή της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, είχε προσελκύσει απειλές από την Χεζμπολάχ να κάνει την Κύπρο «μέρος του πολέμου», που τελικά έγιναν πράξη τα μεσάνυχτα της περασμένης Κυριακής με την επίθεση drone στο Ακρωτήρι. 

Tι είναι τελικά το Διεθνές Δίκαιο;

Είναι ξεκάθαρο ότι οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο καθιστούν το νησί ιμπεριαλιστικό ορμητήριο για την περιοχή και παραβιάζουν το δικαίωμα του κυπριακού λαού στην αυτοδιάθεση, όπως το Διεθνές Δικαστήριο αναγνώρισε κατ’ αναλογία για τον Μαυρίκιο στην πρόσφατη του γνωμοδότηση [12]. Μάλιστα, στη γνωμοδότηση του για την παράνομη κατοχή της Παλαιστίνης που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2024, το Διεθνές Δικαστήριο αναγνώρισε για πρώτη φορά ότι το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση σε περιπτώσεις ξένης κατοχής αποτελεί κανόνα αναγκαστικού δικαίου (παρά. 233) [13]. Αυτό σημαίνει ότι η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης στο βαθμό που παραβιάζει το δικαίωμα του κυπριακού λαού στην αυτοδιάθεση μέσω της παραχώρησης των «ΚΠΒ» είναι αυτοδικαίως άκυρη.

Εδώ αναφύεται το ερώτημα, αφού λοιπόν έχουμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας γιατί συνεχίζει η υφιστάμενη παράνομη κατάσταση; Πώς μπορεί να συνεχίζει το Ισραήλ τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, να σκοτώνει παιδιά ασταμάτητα στον Λίβανο και να επιτίθεται μαζί με τις ΗΠΑ όποτε θέλει στο Ιράν; Εν τέλει, ποιος είναι ο ρόλος του διεθνούς δικαίου; Η μαρξιστική νομική θεωρία δίνει τις πιο πειστικές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα αφού χωρίς να αναιρεί την κατά καιρούς βραχυπρόθεσμη τακτική χρησιμότητα του, μας προσκαλεί  να υπερβούμε την αυταπάτη περί ειρηνικού διεθνούς δικαίου και να κατανοήσουμε τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους σε ένα ιστορικό συνεχές με την ιμπεριαλιστική ειρήνη.

Μια εξαντλητική ανασκόπηση των μαρξιστικών προσεγγίσεων στο διεθνές δίκαιο εκφεύγει του παρόντος αλλά είναι χρήσιμο να παρατεθεί τουλάχιστον μια από τις πρώτες σοβαρές μαρξιστικές μελέτες για το διεθνές δίκαιο, αυτή του σοβιετικού θεωρητικού Γιεβκένι Πασουκάνις. Ο Πασουκάνις, εφαρμόζοντας τη γενική θεωρία του για το δίκαιο, γνωστή ως θεωρία της εμπορευματικής μορφής του δικαίου, στο τομέα του διεθνούς δικαίου, εστίασε στην ίδια την μορφή του διεθνούς δικαίου και όχι στο περιεχόμενο του. Σύμφωνα με τον Πασουκάνις το δικαιϊκό αρχέτυπο που καθορίζει την μορφή του δικαίου στον καπιταλισμό είναι το συμβόλαιο. Έτσι επιχειρηματολόγησε πως τα άτομα αποκτούν τυπική ισότητα, δηλαδή γίνονται ίσα νομικά υποκείμενα, ούτως ώστε να μπορούν να μπουν «ελεύθερα» σε μια συμβατική σχέση [14]. Βέβαια, ακολουθώντας τον Μαρξ [15], τονίζει ο Πασουκάνις, ότι ενώ τα άτομα αποκτούν τυπική ισότητα στη σφαίρα του πολιτικού, η πραγματική ανισότητα που εξακολουθεί να υπάρχει στη σφαίρα της κοινωνίας των πολιτών διαμορφώνει μια άνιση σχέση κατά την οποία αυτή η ασυμμετρία ισχύος μετουσιώνεται σε ασυμμετρία υποχρεώσεων κατά την σύναψη και εφαρμογή του συμβολαίου. Επεκτείνοντας αυτή την κριτική της μορφής του δικαίου στο διεθνές δίκαιο, ο Πασουκάνις τονίζει πως η τυπική ισότητα μεταξύ των κρατών μέσω της κρατικής κυριαρχίας δεν είναι παρά η ισότητα μεταξύ των ιμπεριαλιστών [16]. Ιδιαίτερα μετά το κίνημα αποαποικιοποίησης και την δημιουργία ανεξάρτητων κρατών στις πρώην αποικίες, η κυριαρχική ισότητα των κρατών όχι μόνο δεν αναιρεί αλλά συχνά και συσκοτίζει την πραγματική τους ανισότητα ισχύος. 

Αυτή η ανισότητα οδηγεί όχι μόνο στην σύναψη ετεροβαρών διεθνών συμβάσεων, όπως οι τρεις συνθήκες που σύναψε η Κυπριακή Δημοκρατία στις 16 Αυγούστου 1960, αλλά και εκδηλώνεται έντονα κατά τη διάρκεια εφαρμογής γενικά αποδεκτών κανόνων του διεθνούς δικαίου, όπως υποδεικνύει η βαθιά υποκριτική στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που εφαρμόζει για τους πολέμους σε Ουκρανία και Ιράν. Κόντρα στην εγγενή υποκρισία των ιμπεριαλιστών, οι λαοί γνωρίζουν πως δεν θα τους σώσει το διεθνές δίκαιο αλλά η πάλη τους. Ο αγώνας για να αποχωρήσουν οι ιμπεριαλιστές και όλες οι βάσεις τους από το νησί μας συνεχίζεται. Για μια Κύπρο που δεν θα είναι συνένοχη στα εγκλήματα του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά πραγματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη, μια Κύπρο που θα στέκεται πλάι σε κάθε λαό της περιοχής που παλεύει για το δίκιο του.

[1] Για τις διαπραγματεύσεις σχετικά με τις λεγόμενες «ΚΒΒ» μεταξύ των Κυπρίων αντιπροσώπων και του Ηνωμένου Βασιλείου βλέπε Αχιλλέας Κ. Αιμιλιανίδης, Μια μακρόσυρτη παρτίδα σκάκι: Οι μυστικές διαπραγματεύσεις για τις βρετανικές βάσεις (1959-1960) (Ιππασός 2021).

[2] Γιώργος Γεωργίου, «British Bases in Cyprus and Signals Intelligence», Études helléniques / Hellenic Studies, 19(2) (2011) 121-130.

[3] Για μια πλήρη συζήτηση, βλέπε Nasia Hadjigeorgiou, «Decolonizing Cyprus 60 Years after Independence: An Assessment of the Legality of the Sovereign Base Areas» (2022) 33 European Journal of International Law 1125-1152.

[4] Τμήμα 2(Ι) της δήλωσης της κυβέρνησης της Αυτής Μεγαλειότητος σχετικά με τη διαχείριση των Περιοχών των Κυρίαρχων Βάσεων, που είναι οι περιοχές που αναφέρονται στο άρθρο 1 της Συνθήκης για την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας οι οποίες παραμένουν υπό την κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία επισυνάπτεται ως Παράρτημα «Ο» στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης. Στην ίδια διακήρυξη η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δεσμεύτηκε επίσης να μην «ιδρύει και να μην διαχειρίζεται «αποικίες», Τμήμα 2(ΙΙ).

[5] Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος (Σύγχρονη Εποχή 1994).

[6] ‘Συμφωνία ορόσημο μεταξύ Κ.Δ και Βρετανίας’, Philenews (10 Μαΐου 2022) https://www.philenews.com/eidiseis/article/530264/simfonia-orosimo-metaxi-k-d-ke-vretanias.

[7] R (on the Application of Tag Eldin Ramadan Bashir and Others) v. Secretary of State for the Home Department, [2018] UKSC 45, παράγραφος 69. Η θέση αυτή αντικατοπτρίζεται επίσης στη νομολογία των δικαστηρίων των «ΚΠΒ», βλ. Antoniades and Others v. Administrator of the Sovereign Base Areas of Akrotiri and Dhekelia (Judicial Review 2 of 2013) (SBA Senior Judges’ Court).

[8] Graham Thomas Preece κατά Εστίας Ασφαλιστικής (1991) 1 CLR 568, που επιβεβαιώθηκε πρόσφατα στην υπόθεση Χειμώνας Χαράλαμπος (2016) 1 CLR 395.

[9] Ψήφισμα 174 της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας (22 Μαρτίου 2012)

[10] https://www.haaretz.com/israel-news/security-aviation/2023-10-31/ty-article-magazine/.premium/osint-third-u-s-naval-group-arrives-in-mideast-countries-prep-to-evacuate-thousands/0000018b-854f-d805-a98f-b5df147e0000.

[11] https://www.declassifieduk.org/britain-has-flown-50-spy-missions-over-gaza-in-support-of-israel/.

[12] Διεθνές Δικαστήριο, Γνωμοδότηση σχετικά με τις νομικές συνέπειες του διαχωρισμού του Αρχιπελάγους Τσάγκος από τον Μαυρίκιο το 1965 (25 Φεβρουαρίου 2019).

[13] Διεθνές Δικαστήριο, Γνωμοδότηση σχετικά με τις νομικές συνέπειες της κατοχής της Παλαιστίνης από το Ισραήλ  (19 Ιουλίου 2024). 

[14] Evgeny Pashukanis, The General Theory of Law and Marxism στο Pashukanis: Selected Writings on Marxism and Law, Piers Beirne & Robert Sharlet (trans) (Academic Press 1980) 96.

[15] Καρλ Μαρξ, Για το Εβραϊκό Ζήτημα (Οδυσσέας 1978) 5-114. 

[16]Evgeny Pashukanis, The General Theory of Law and Marxism στο Pashukanis: Selected Writings on Marxism and Law, Piers Beirne & Robert Sharlet (trans) (Academic Press 1980) 172

Πηγή: tpp

Σταθμός της CIA στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία επλήγη τη Δευτέρα από ύποπτο ιρανικό drone

Η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στη Σαουδική Αραβία και ειδικότερα ο σταθμός της CIA στη Ριάντ, δέχθηκε πλήγμα τη Δευτέρα από ύποπτο ιρανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος, σύμφωνα με πηγή που επικαλείται το πρακτορείο Reuters. Η ίδια πηγή ανέφερε ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις πως ο σταθμός αποτελούσε τον άμεσο στόχο της επίθεσης.

Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ αρνήθηκε να σχολιάσει το περιστατικό. Η επίθεση σημειώθηκε σε μια περίοδο έντασης στη Μέση Ανατολή, μετά τα χτυπήματα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν το περασμένο Σάββατο.

Σύμφωνα με το υπουργείο Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας, η αμερικανική πρεσβεία στη Ριάντ επλήγη από δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη, προκαλώντας περιορισμένη πυρκαγιά και υλικές ζημιές. Το περιστατικό εντάσσεται στο πλαίσιο των επιθέσεων κατά αμερικανικών εγκαταστάσεων στην περιοχή.

Σε ανακοίνωση ασφαλείας, η αποστολή τόνισε πως «υπάρχει απειλή επικείμενων επιθέσεων με πυραύλους και UAV πάνω από το Νταχράν» και κάλεσε τους πολίτες «να μην προσέλθουν στο Προξενείο των ΗΠΑ».

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τη συγκυρία του πολέμου ως αφετηρία για την επανεκλογή της. Μια επένδυση μεγάλου ρίσκου

Η χώρα έχει μπει καιρό τώρα σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Αυτό σημαίνει πως οτιδήποτε κάνει η κυβέρνηση έχει και έναν προεκλογικό σχεδιασμό.

Αυτό βλέπουμε και τώρα σε σχέση με τις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν.

Μια συγκυρία πολέμου, ενός πολέμου μάλιστα που απειλεί να αποσταθεροποιήσει μια ευρύτερη περιοχή και έχει απρόβλεπτες συνέπειες και για τη χώρα – ιδίως από τη στιγμή που φιλοξενεί βάσεις των ΗΠΑ που συμμετέχουν στις επιχειρήσεις – γεμίζει την κοινωνία με ανησυχία και με φόβο.

Είναι σαφές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να το εκμεταλλευτεί αυτό.

Δεν είναι τυχαίο ότι η δημόσια παρουσία του είναι μετρημένη. Ακολουθεί τον τόνο των Ευρωπαίων ηγετών και δεν τοποθετείται υπέρ των ΗΠΑ και του Ισραήλ ρητά, αλλά αποφεύγει και οποιαδήποτε καταδίκη του πολέμου.

Και αυτό γιατί αυτό που μετράει σε αυτή τη στάση και τον τόνο του πρωθυπουργού είναι η εικόνα. Η εικόνα του ηγέτη μέσα στη θύελλα.

Από κοντά και η ακραία επικοινωνιακή εκμετάλλευση της αναγκαίας υποστήριξης στην Κύπρο, όπου ένα αυτονόητο μέτρο, δηλαδή η ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της Κύπρου – που αποτελεί, ας μην το ξεχνάμε, και υποχρέωση της Ελλάδας ως «εγγυήτριας δύναμης» – παρουσιάζεται ως εάν η Ελλάδα να γίνεται μεγάλη δύναμη.

Βεβαίως, όλα αυτά δεν περιορίζονται σε αυτό τον τόνο. Αυτός είναι ο τόνος που χρησιμοποιείται για ένα πιο πλατύ ακροατήριο, που αυτή τη στιγμή αισθάνεται ότι ο κόσμος κατρακυλάει στο χάος, και ανησυχεί. Ενα ακροατήριο που θα ήθελε να υπήρχαν δυνάμεις που να ύψωναν ένα ανάστημα και να υπερασπίζονταν το διεθνές δίκαιο και την ύπαρξη διεθνών θεσμών αντί για μονομερείς ενέργειες.

Γιατί υπάρχει παράλληλα και ένας άλλος τόνος από την κυβέρνηση. Ένας τόνος τον οποίο εκφράζουν τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ αλλά ακόμη και υπουργοί της κυβέρνησης, κατά προτίμηση αναρμόδιοι για θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Εδώ ο τόνος είναι διαφορετικός. Θαυμασμός για τις επιδείξεις ισχύος των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Εξύμνηση των «ισχυρών». Κατηγορίες προς όσους εκφράζουν επιφυλάξεις για αυτού του είδους τις πολεμικές επιχειρήσεις χωρίς νομιμοποίηση ότι «είναι με τους μουλάδες».

Και βέβαια – που είναι και το πιο επικίνδυνο – μια σταδιακή μετατόπιση προς τη λογική ότι πλέον δεν χρειάζεται καμιά επίκληση του διεθνούς δικαίου, ότι αυτό που μετράει είναι η καθαρή ισχύς, και ότι αυτό που θα βοηθήσει στα εθνικά θέματα δεν είναι ότι έχουμε το διεθνές δίκαιο με το μέρος μας, αλλά ότι θα μας βοηθήσουν οι ισχυροί «παίκτες» που είναι σύμμαχοί μας. Δηλαδή, θα μετατοπιστούμε στη λογική που μέχρι τώρα μόνο η Τουρκία υποστήριζε, αλλά θα κερδίσουμε παρ’ όλα αυτά γιατί θα έρθουν να «καθαρίσουν» άλλοι για εμάς.

Και τα πράγματα κάνει ακόμη χειρότερα, ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται ο θαυμασμός προς τις πολεμικές επιχειρήσεις και για την πολεμική αποτελεσματικότητα του Ισραήλ. Δηλαδή, ένας θαυμασμός προς τις μονομερείς ενέργειες, την περιφρόνηση κάθε τυπικής και ουσιαστικής νομιμοποίησης, την προτίμηση της βίας αντί των διαπραγματεύσεων, τις δολοφονίες ηγετών, την αδιαφορία για το εάν υπάρχουν θύματα μεταξύ των αμάχων.

Κοντολογίς, ένα θαυμασμός για τη βαναυσότητα και μια αντιμετώπιση της αυθαιρεσίας και των μονομερών ενεργειών ως «μαγκιάς».

Όλα αυτά διαμορφώνουν ένα επικίνδυνο «μείγμα πολιτικής». Γιατί εάν κανείς κοιτάξει πίσω από τις γραμμές θα δει ότι οι εκκλήσεις ψυχραιμίας και εθνικής ενότητας είναι περισσότερο για λόγους πολιτικού μάρκετινγκ και για δημιουργία κλίματος συσπείρωσης γύρω από την κυβέρνηση, παρά αντανάκλαση μιας σοβαρής και μελετημένης εξωτερικής πολιτικής. Γιατί αυτή η κυβέρνηση ήταν που με άκριτο και μηχανιστικό τρόπο υιοθέτησε μια μονομερή πολιτική συμμαχιών και ταυτίσεων, που τώρα τη φέρνουν σε αμηχανία, που δεν επένδυσε στην ανάγκη μιας διακριτής και αυτόνομης ευρωπαϊκής πολιτικής, που υποτίμησε την ανάγκη να δηλωθεί καθαρά στο Ισραήλ ένα αναγκαίο «φτάνει πια», και που ένα μέρος της πανηγυρίζει για μια επικίνδυνη πολεμική κλιμάκωση.

Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε μια δύσκολη ώρα δεν μπορεί να συσπειρώσει πραγματικά την κοινωνία μια κυβέρνηση που έκανε ό,τι μπορούσε για την διαιρέσει, για να καλλιεργήσει ένα ιδιότυπο εμφυλιοπολεμικό κλίμα και που δεν έχει καμία πραγματική διάθεση για διάλογο των πολιτικών δυνάμεων και διαμόρφωση κοινής εθνικής στρατηγικής.

Η κοινωνία όλα αυτά τα σημειώνει. Σίγουρα η ανασφάλεια και ο φόβος κάνει τους ανθρώπους να μη θέλουν περιττές περιπέτειες. Αυτό, όμως, δεν τους κάνει και ανίκανους να αντιληφθούν τα όρια και τις ελλείψεις της κυβερνητικής πολιτικής.

Με αυτή την έννοια δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι στο τέλος θα συσπειρωθούν γύρω από την κυβέρνηση. Γιατί μπορεί να συμβεί και το ακριβώς αντίθετο. Μέσα σε μια συνθήκη κινδύνου να συσπειρωθούν γύρω από την πολιτική πρόταση που θα ενώνει ξανά την κοινωνία, θα αντιμετωπίζει πραγματικά κοινωνικά προβλήματα, θα αποκαθιστά τη δημοκρατία και τη λειτουργία των θεσμών και θα χαράσσει ένα μέλλον πιο αισιόδοξο από την απλή διαχείριση του φόβου και της ανασφάλειας.

Πηγή: in.gr