Η ζέστη μπορεί να είναι επικίνδυνη, αλλά οι ειδικοί υγείας λένε ότι υπάρχουν τρόποι για να διαχειριστούμε την απειλή.

Οι υψηλές θερμοκρασίες , ειδικά σε συνδυασμό με την υψηλή υγρασία, ενέχουν κινδύνους, ιδιαίτερα για τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τα άτομα με ορισμένα προβλήματα υγείας. Οποιοσδήποτε μπορεί να υποφέρει από ασθένειες που σχετίζονται με τη ζέστη.

Η κλιματική αλλαγή επιδεινώνει επίσης τα κύματα καύσωνα και το θερμικό στρες .

Όταν η θερμότητα γίνεται επικίνδυνη

Οι κίνδυνοι που θέτει ο ζεστός καιρός δεν εξαρτώνται μόνο από τη θερμοκρασία. Η πιο λεπτομερής μέτρηση ονομάζεται θερμοκρασία υγρού βολβού (WBGT), η οποία περιλαμβάνει τη θερμοκρασία, την υγρασία, τη νεφοκάλυψη και τον άνεμο. Ο δείκτης θερμότητας, ο οποίος μετρά τη θερμοκρασία και την υγρασία, είναι λιγότερο περιγραφικός αλλά ευκολότερος να βρεθεί σε εφαρμογές καιρού. Και οι δύο εξηγούν γιατί ένα σκιασμένο γήπεδο ποδοσφαίρου σε μια ημέρα με 90 βαθμούς Φαρενάιτ (32 βαθμούς Κελσίου) στο άνυδρο Φοίνιξ μπορεί να είναι λιγότερο επικίνδυνο από ένα εκτεθειμένο πάρκο σε μια ημέρα με 80 βαθμούς Φαρενάιτ (27 βαθμούς Κελσίου) στο εύκρατο Λιτλ Ροκ.

Βασιζόμενη μόνο στον δείκτη θερμότητας, η NOAA έχει ένα διάγραμμα που υπολογίζει πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι η παρατεταμένη έκθεση. Για παράδειγμα, μια ημέρα κατά την οποία οι θερμοκρασίες φτάνουν τους 96 βαθμούς F (36 βαθμούς C) και η υγρασία 45% εμπίπτει στην κατηγορία «επικινδυνότητας» για παρατεταμένη έκθεση ή έντονη δραστηριότητα.

Το όριο WBGT δεν είναι ακριβές, αλλά πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι ακόμη και μερικοί νέοι, υγιείς άνθρωποι δεν μπορούν να αντέξουν ώρες έκθεσης σε υψηλή θερμότητα και υγρασία.

Πηγή: AP

Το Cavalcade είναι το πριβέ κλαμπ ιδιοκτητών Ferrari. Μέχρι πέρυσι τουλάχιστον, έπρεπε να πληρώνουν περί τα $30.000 για να συμμετέχουν. Αγνοώ πόσο είναι το 2026. Φέτος, μετά από Βενετία, Σλοβενία, Κροατία, το κοινό τους ταξίδι φτάνει Ελλάδα

Ο τρόπος που περνάς το κατώφλι μιας αντιπροσωπείας της εταιρείας από το Μαρανέλο δεν είναι αυτός που ξέρεις διαβαίνοντας την πόρτα του ντίλερ της γειτονιάς σου. Δεν έχει να κάνει με το πάχος της κρυστάλλινης εισόδου. Ούτε με το σχετικά ψιλομαγκωμένο ύφος που πολλοί (κακώς) νιώθουμε όταν μπαίνουμε να ρωτήσουμε για το αυτοκίνητο που μας ενδιαφέρει.

Εχει να κάνει με την αρχή μιας ιδιότυπης σκάλας ιεραρχίας. Εξηγούμαι: γενικά μιλώντας, δεν μπορείς να πάρεις όποια Ferrari θες αφ’ ης στιγμής ο τραπεζικός λογαριασμός σου τη «σηκώνει». Περνάς κάτι σαν κι αυτό που γίνεται με τους εκπαιδευτικούς. Λέγεται «αξιολόγηση». Οσο ανεβαίνεις αυτή την ιδιότυπη stairway to heaven διαδικασία, τόσο σου ανοίγονται περισσότερες δυνατότητες όσον αφορά τα προϊόντα ή τις αποκλειστικές υπηρεσίες της εταιρείας.

Κοινωνικό, θεαματικό, ηχητικά μελωδικό και επικοινωνιακά ενδιαφέρον event. Το πανάκριβο κομβόι έρχεται Ελλάδα

Μία τέτοια είναι το Cavalcade. Μοιάζει με τρελά πριβέ επταήμερη. Η αποκλειστική αυτή εμπειρία, αφιερωμένη σε επιλεγμένους από την ίδια την εταιρεία πελάτες της, θα φέρει κοντά 116 πληρώματα από κάθε γωνιά του κόσμου, τα οποία θα διασχίσουν μερικά από τα πιο μαγευτικά τοπία της Αδριατικής και της Ανατολικής Μεσογείου, ενωμένα από το κοινό πάθος τους για τη συγκεκριμένη μάρκα. Μία φορά κάθε χρόνο διοργανώνεται αυτό το άκρως «κλειστό» event με ιδιοκτήτες Ferrari. Βολεύει και η εποχή με τις ζέστες.

Το πνεύμα του Ενζο Φεράρι, του ιδρυτή της εταιρείας, οι ανοιχτοί δρόμοι, το μέταλλο που ενώνει ανθρώπους, το τζετ-σετ της υπόθεσης. Κάπως έτσι συνοψίζεται το Cavalcade

Το κινητό υπερθέαμα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, περιπτώσεις τύπου 849 Testarossa, Piloti Ferrari 296 Speciale, F80, Ferrari 12Cilindri και 12Cilindri Spider, SF90 XX Stradale και SF90 XX Spider, 296 GTB και 296 GTS, 812 Competizione, Ferrari Daytona SP3, Ferrari Roma και Roma Spider, 812 GTS, F8 Spider, 488 Pista και LaFerrari.

Μερικά από τα πιο συγκλονιστικά υπεραυτοκίνητα της μάρκας θα παρελάσουν από τους δρόμους της πόλης

Η οδηγική εμπειρία θα συνεχιστεί την Κυριακή 5 Ιουλίου στην Πελοπόννησο, σε μια διαδρομή εμπνευσμένη από την οινική παράδοση και τα φυσικά τοπία της περιοχής. Στα σημαντικότερα σημεία περιλαμβάνονται το Ναύπλιο και η Μονή Λουκούς, πριν από την άφιξη των συμμετεχόντων στο λιμάνι του Πειραιά και την συνέχεια της διαδρομής προς την Αθήνα. Αν δεν έχετε Ferrari, τουλάχιστον φάτε μάτια ψάρια. 

Οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν ένα νέο σκηνικό σε σχέση με μερικούς μήνες πριν. Και έπονται και άλλες ανατροπές

Το είχα γράψει κατ’ επανάληψη: οι δημοσκοπήσεις για μήνες έδειχναν μια «μαγική εικόνα» αφού δεν περιλάμβαναν δύο κόμματα που ήταν σαφές ότι θα δημιουργηθούν αλλά δεν είχαν ακόμη ιδρυθεί επισήμως. Τώρα πια τα κόμματα αυτά, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, υπό τον Αλέξη Τσίπρα και η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού έχουν ιδρυθεί και αυτό που βλέπουμε είναι ένα νέο πολιτικό σκηνικό.

Το ίδιο το γεγονός ότι η ΕΛΑΣ σταθεροποιείται στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις και έχει μια σταθερά ανοδική πορεία είναι το πιο σημαντικό στοιχείο του νέου σκηνικού. Ναι, υπάρχει και μια μεγαλύτερη δημοσκοπική συσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας, αλλά όχι στην κλίμακα που θα της επιτρέψει ποτέ να διεκδικήσει αυτοδυναμία, την ώρα που είναι σαφές ότι εάν όντως προχωρήσει ο Αντώνης Σαμαράς σε πολιτική πρωτοβουλία αυτό θα έχει επιπτώσεις στην εκλογική απήχηση της κυβερνητικής παράταξης.

Ωστόσο, το βασικό στοιχείο είναι ότι υπάρχει ένα «αντίπαλο δέος» που σταθερά διευρύνει την επιρροή του. Και εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: αυτό ούτε εύκολο είναι ούτε αυτονόητο. Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να αντιμετωπίζει ένα τείχος δυσαρέσκειας πρωτίστως για την ακρίβεια, αλλά και για τη διαφθορά, τα σκάνδαλα και την κρίση των θεσμών για την οποία ευθύνεται, όμως δεν παύει να έχει και μια ισχυρή εκλογική βάση που δεν είναι πρωτίστως ιδεολογική, αλλά συνδέεται με μια συγκεκριμένη στρατηγική εξυπηρέτησης συμφερόντων. Αντιθέτως, όταν μιλάμε για τη δημοκρατική προοδευτική αντιπολίτευση δεν μιλάμε μόνο για έναν χώρο κατακερματισμένο, αλλά και για έναν χώρο που αντιμετώπισε μεγάλη δυσπιστία από μια κοινωνία που ήθελε κάτι παραπάνω, πιο συγκροτημένο και αποτελεσματικό.

Ωστόσο, την ίδια στιγμή ακόμη και τώρα φαίνεται καθαρά ότι η Νέα Δημοκρατία μπορεί να έχει ισχυρή βάση αλλά δεν είναι ηγεμονική. Δεν εκπροσωπεί το κυρίαρχο ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Δεν μπορεί να συσπειρώσει ευρύτερες επιδιώξεις, ανάγκες και αγωνίες. Δεν μπορεί να πείσει τα δύο τρίτα του εκλογικού σώματος που σταθερά και επίμονα εκφράζουν καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής και ισχυρό αίτημα πολιτικής αλλαγής.

Και στις Δημοκρατίες, κερδίζει εκλογές όποιος μπορεί να εκφράσει το κυρίαρχο αίτημα στην κοινωνία. Το 2019 και ως ένα βαθμό το 2023 αυτό ήταν ένα αίτημα «κανονικότητας» το οποίο το εκμεταλλεύτηκε η Νέα Δημοκρατία. Το 2026 το κυρίαρχο αίτημα στην κοινωνία είναι η πολιτική αλλαγή στην κατεύθυνση περισσότερης κοινωνικής δικαιοσύνης, αποκατάστασης της λειτουργίας των θεσμών και ανασυγκρότησης του κράτους.

Θέλω να είμαι σαφής: είναι πιθανό για ένα διάστημα ακόμη αυτό το αίτημα να μην εκπροσωπείται με πλειοψηφικούς όρους. Αυτή σε τελική ανάλυση είναι και η βαθιά αντίφαση που τροφοδοτεί αυτή την αίσθηση ότι η χώρα μας έχει μπει σε παρατεταμένη πολιτική κρίση, όπου «το παλιό αργεί να πεθάνει και το νέο αργεί να γεννηθεί».

Όμως, κάποια στιγμή θα εκπροσωπηθεί και αυτή θα είναι η πραγματική βάση και η πραγματική αιτία της πολιτικής αλλαγής.

Η ΕΛΑΣ δείχνει ότι έχει τη δυνατότητα να παίξει αυτόν τον ρόλο. Αυτό δείχνει μια αρχική συσπείρωση που δεν ήταν καθόλου αυτονόητη, εάν αναλογιστούμε ότι δεν είμαστε στο 2015 και ότι ακόμη και ο Αλέξης Τσίπρας στα μάτια αρκετών μέσα στην κοινωνία μοιάζει να είναι τμήμα του «παλιού» πολιτικού σκηνικού, με το «τραύμα» του 2015 στα μάτια αρκετών να είναι ανοικτό.

Την ίδια στιγμή είναι σαφές ότι όχι μόνο οι δημοσκοπήσεις αλλά και η ίδια η κατάσταση στην κοινωνία δείχνουν ότι απέχουμε από το να έχει αναδειχτεί μια νέα ηγεμονική πρόταση, ένα νέο αφήγημα που να μπορεί να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει την κοινωνία.

Ωστόσο, φαίνεται ότι μια στρατηγική που επενδύει στην παραγωγή λόγου πιο γειωμένου και στρατηγικού, που πατάει πάνω σε επεξεργασίες και τεκμηρίωση και όχι σε εσωκομματικές ισορροπίες, που φέρνει στο προσκήνιο πρόσωπα που έχουν δοκιμαστεί στη ζωή και όχι στην κομματική καμαρίλα αποδίδει.

Αυτό δεν θα κριθεί από κάποια επικοινωνιακή αποτελεσματικότητα και σίγουρα δεν θα κριθεί απλώς από το πόσο σκληρά θα καταδικαστεί η κυβερνητική πολιτική. Πρωτίστως θα κριθεί από την ικανότητα να προτείνει μια εναλλακτική διακυβέρνηση, που να πείθει ότι μπορεί να πάρει την εξουσία, να φέρει τις αναγκαίες αλλαγές και να κάνει τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη. Δεν χρειάζεται να υποσχεθεί μια επανάσταση, πρέπει όμως να αποδείξει στα μάτια μιας κοινωνίας δύσπιστης ότι όταν πάρει την εξουσία θα έχει σχέδιο, έτοιμα νομοσχέδια, κοστολογημένες λύσεις σε προβλήματα και ανθρώπους που θα μπορούν όλα αυτά να τα κάνουν πράξη. Εάν το καταφέρουν, τότε πολύ σύντομα η ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό, ακόμη και στις δημοσκοπήσεις, θα είναι πολύ μεγαλύτερη.