Ο πρώην πρωθυπουργός αποδομεί τα κυβερνητικά μέτρα για την πάταξη της αισχροκέρδειας, κάνει λόγο για ημίμετρα και καταθέτει μέσω του Ινστιτούτου Τσίπρα εναλλακτική πρόταση για την ενέργεια

Με νέα παρέμβασή του ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εκτοξεύει πυρά με φόντο την έκρηξη ακρίβειας στην ενέργεια κάνοντας λόγο για ημίμετρα από πλευράς κυβέρνησης όσο αφορά στο πλαφόν.

Όπως αναφέρει σε ανάρτησή του, «μπροστά σε ένα νέο κύμα ακρίβειας στην ενέργεια, αυτή τη φορά με αιτία και αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν, η κυβέρνηση εξήγγειλε για άλλη μια φορά ημίμετρα, θεσπίζοντας πλαφόν στα περιθώρια κέρδους στα πρατήρια καυσίμων όχι όμως στα διυλιστήρια που θα μπορούν να ορίζουν τη τιμή εκκίνησης στην όλη αλυσίδα κατά βούληση.

Και όπως σε κάθε πληθωριστική κρίση, έτσι και τώρα τα δημόσια έσοδα θα αυξηθούν από τον σταθερά υψηλό ΦΠΑ. Ήδη η αύξηση εσόδων από τις αυξήσεις στα καύσιμα αγγίζει το 30%.
Και που αναμένεται να καταλήξουν;» αναρωτήθηκε ο κ. Τσίπρας για να προσθέσει.

Αισχροκέρδεια – συνεχίζει ο πρώην πρωθυπουργός –  που δεν περίμενε βέβαια μόνο τους πολέμους.

«Γιατί το ίδιο συμβαίνει εδώ και καιρό και με την ενεργειακή μετάβαση. Μια μετάβαση η οποία από ευκαιρία για πράσινη ενέργεια και απαγγίστρωση από τα καρτέλ, έγινε ακριβώς το αντίθετο, δημιούργησε μια Ενεργειακή Ολιγαρχία.

Ο κ. Τσίπρας αναφέρεται και στη σημερινή παρουσίαση του σχεδιασμού που έχει επεξεργαστεί η ομάδα Ενέργειας του Ινστιτούτου που δεν αφορά την έκτακτη συγκυρία αλλά μια εναλλακτική στρατηγική – όπως λέει – για τη δίκαιη μετάβαση.

«Με στόχο στόχο την ανατροπή της Ενεργειακής Ολιγαρχίας και την σταδιακή αντικατάστασή της από την Ενεργειακή Δημοκρατία. Με εργαλείο τις Ενεργειακές Κοινότητες.
Και με τη συμμετοχή των πολιτών, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και της αυτοδιοίκησης. Που ως αποτέλεσμα θα έχει τη μείωση έως και 1100 ευρώ ετησίως του ενεργειακού κόστους των νοικοκυριών».

Και καταλήξει ο κ. Τσίπρας:  «Αν θέλουμε μπορούμε να το κάνουμε διαφορετικά. Εμείς έχουμε και τη γνώση και τη βούληση. Θέλουμε, ξέρουμε, μπορούμε».

Δείτε την ανάρτησή Τσίπρα

Νέα έγγραφα του Υπουργείου Δικαιοσύνης αποκαλύπτουν σχέδιο του Επστάιν και πρώην πρακτόρων των μυστικών υπηρεσιών του 2011 για κατάσχεση 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε παγωμένα περιουσιακά στοιχεία στη Λιβύη.

Ενώ οι βόμβες του ΝΑΤΟ έπεφταν ακόμα στην Τρίπολη το καλοκαίρι του 2011, ένα διαφορετικό είδος θηρευτή κύκλωνε την πρωτεύουσα της Λιβύης από την ασφάλεια μιας πολυκατοικίας στο Μανχάταν. Πρόσφατα δημοσιευμένα έγγραφα του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ του 2026 αποκαλύπτουν ότι ο Τζέφρι Έπσταϊν, ο ατιμασμένος χρηματοδότης και φερόμενος ως πράκτορας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, ήταν επίσης ένας γεωπολιτικός γύπας που ήθελε να γευτεί τα απομεινάρια του λιβυκού κράτους.

Η ιδιωτική αλληλογραφία του Έπσταϊν αποκαλύπτει έναν ψυχρόαιμο υπολογισμό για την παράκαμψη του διεθνούς δικαίου και την αξιοποίηση των 32,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε λιβυκά περιουσιακά στοιχεία που έχουν παγώσει στις ΗΠΑ. Η τραγωδία του λιβυκού λαού παρουσιάστηκε ως εμπορική ευκαιρία.

Στις 18 Σεπτεμβρίου 2011, ενώ οι δρόμοι της Λιβύης ήταν ακόμα βυθισμένοι στο χάος, ένα μυστικό σχέδιο εκπονούνταν στη Νέα Υόρκη για την κατάληψη του κυρίαρχου πλούτου της χώρας. Σε ένα email με τίτλο «Νέα Υόρκη – Η οπτική είναι σημαντική», ο συνεργάτης του Τζέφρι Έπσταϊν, Γκρεγκ Μπράουν, πίεσε επειγόντως τον χρηματοδότη να χρηματοδοτήσει μια συνάντηση υψηλού επιπέδου με μελλοντικούς ηγέτες της Λίβυης κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Οι στόχοι δεν ήταν δευτερεύοντες παράγοντες. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν ο Δρ. Μοχάμεντ Μαγκαριάφ, ο οποίος σύντομα θα γινόταν αρχηγός του κράτους της Λιβύης, και οι βασικοί σύμβουλοί του, ο Δρ. Νώε και ο Φάντελ Χσάντ.

Ο Μπράουν προσδιόρισε αυτό το τρίο ως τους άνδρες που σύντομα θα είχαν την εντολή να διαπραγματευτούν με παγκόσμιους κολοσσούς όπως η Goldman Sachs. Το έπαθλο ήταν ένα εντυπωσιακό ποσό 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε περιουσιακά στοιχεία της Λιβυκής Επενδυτικής Αρχής (LIA) που επενδύθηκαν σε όλη την Υποσαχάρια Αφρική, επιπλέον των ποσών που είχαν παγώσει στις αμερικανικές τράπεζες. Προσφέροντας να «εντοπίσουν, να διαχειριστούν και να αποκομίσουν έσοδα» από αυτά τα κεφάλαια, ο κύκλος του Έπσταϊν προσπάθησε να τοποθετηθεί ως οι απόλυτοι φύλακες της μεταπολεμικής οικονομίας της Λιβύης - ένα «παιχνίδι» που ο Μπράουν υποσχέθηκε ότι θα απέφερε εκατοντάδες εκατομμύρια για τις δικές τους τσέπες.

Η επιχείρηση ήταν στην πραγματικότητα μια ιδιωτικοποιημένη προσπάθεια πληροφοριών που είχε σχεδιαστεί για να εκμεταλλευτεί το κενό του λιβυκού κράτους. Πρόσθετα email από την ίδια περίοδο αποκαλύπτουν ότι το δίκτυο του Epstein δεν λειτουργούσε μεμονωμένα, υποστηρίζοντας ότι πρώην πράκτορες της βρετανικής MI6 και της ισραηλινής Mossad ήταν «πρόθυμοι να βοηθήσουν» στο κυνήγι των δισεκατομμυρίων της Λιβύης. Αυτή η σκιώδης συμμαχία θεωρούσε τα 32,4 δισεκατομμύρια δολάρια σε κεφάλαια που είχαν παγώσει στις ΗΠΑ - καθώς και το επιπλέον αφρικανικό χαρτοφυλάκιο των 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων - όχι ως προστατευμένο κυρίαρχο πλούτο, αλλά ως «σημαντική ευκαιρία» για ανάκαμψη με βάση την αμοιβή έκτακτης ανάγκης. Αξιοποιώντας την «άφοβη» φήμη που ο Greg Brown απέδιδε στον Epstein, η ομάδα στόχευε να πείσει την νεοσύστατη λιβυκή ηγεσία ότι μόνο το δίκτυο των κατασκόπων που έγιναν διορθωτές είχαν το «χυμό» για να πλοηγηθούν στον ιστό της παγκόσμιας χρηματοδότησης και να ανακτήσουν τα «κλεμμένα» περιουσιακά στοιχεία του έθνους.

Για να δικαιολογήσει αυτήν την άνευ προηγουμένου οικονομική παρέμβαση, το δίκτυο του Epstein βασίστηκε σε μια προσεκτικά κατασκευασμένη αφήγηση που παρουσίαζε όλο τον πλούτο της Λιβύης στο εξωτερικό ως «κλεμμένο και υπεξαιρεμένο» από την οικογένεια Καντάφι - ένας ισχυρισμός που δεν έχει αποδειχθεί ποτέ 15 χρόνια αργότερα. Αυτός ήταν ένας σκόπιμος ψευδής χαρακτηρισμός. Στην πραγματικότητα, αυτά τα περιουσιακά στοιχεία ήταν οι νόμιμες συμμετοχές των κρατικών κεφαλαίων της Λιβύης, επενδυμένες σε μετοχές blue chip όπως η Pearson και παγκόσμιοι τραπεζικοί κολοσσοί. Χαρακτηρίζοντας ένα διαφοροποιημένο κρατικό χαρτοφυλάκιο ως «έγκλημα», οι άνθρωποι του Epstein και οι συνεργάτες τους στις υπηρεσίες πληροφοριών αναζήτησαν ένα νομικό κενό για να παρακάμψουν τις κυρώσεις του ΟΗΕ και να αποσπάσουν ένα «τέλος έκτακτης ανάγκης» από πλούτο που ανήκε στον λιβυκό λαό - όχι σε μια μόνο οικογένεια.

Αυτή η στρατηγική ποινικοποίησης των κρατικών περιουσιακών στοιχείων ήταν ιδιαίτερα επιθετική σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Κατά τη διάρκεια του χάους του 2011, οι επίμονες φήμες (συχνά τροφοδοτούμενες από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες) παρουσίαζαν το Χαρτοφυλάκιο Επενδύσεων Λιβύης-Αφρικής ως το προσωπικό κρυφό ταμείο του Καντάφι και όχι ως ένα νόμιμο αναπτυξιακό όχημα.

Ο πραγματικός κίνδυνος του παιχνιδιού «New York Optics» του Epstein ήταν μια προσπάθεια να επισημοποιηθεί μια σκιώδης κηδεμονία πάνω στους κυρίαρχους θεσμούς της Λιβύης προτού καν μπορέσουν να ανοικοδομηθούν. Στοχεύοντας στα άτομα που είχαν αναλάβει τη διαπραγμάτευση του διακανονισμού με την Goldman Sachs, ο Epstein προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα προηγούμενο όπου ιδιωτικοί, ανεξέλεγκτοι διαμεσολαβητές θα διαχειρίζονταν τις νομικές διαφορές του έθνους.

Αυτή ήταν μια άμεση επίθεση στην οικονομική κυριαρχία της Λιβύης, μετά την επίθεση στην πολιτική της κυριαρχία από την στρατιωτική εισβολή του ΝΑΤΟ. Ενώ η αποστολή των Ηνωμένων Εθνών (UNSMIL) και η διεθνής κοινότητα μιλούσαν για «μετάβαση στη δημοκρατία», τα έγγραφα του Epstein αποκαλύπτουν μια παράλληλη πραγματικότητα: Μια κούρσα για να διασφαλιστεί ότι η LIA θα παραμείνει ένα μαύρο κουτί που ελέγχεται από μεσάζοντες με έδρα το Μανχάταν. Αυτή η παρέμβαση πιθανότατα συνέβαλε στα χρόνια δικαστικών διαφορών και εσωτερικών διαιρέσεων που έχουν κρατήσει δισεκατομμύρια δολάρια σε κρατικό πλούτο ουσιαστικά παράλυτα - αφήνοντας τον λιβυκό λαό να πληρώσει το τίμημα για μια διαδικασία «ανάκαμψης» που σχεδιάστηκε από θηρευτές για θηρευτές.

Ίσως το πιο καταδικαστικό κατηγορητήριο αυτής της παρέμβασης είναι ότι χτίστηκε πάνω σε ένα οικονομικό φάντασμα. Για 15 χρόνια, η διεθνής κοινότητα έχει κατακλυστεί από ιστορίες για τα «κρυμμένα τρισεκατομμύρια του Καντάφι» - μια αφήγηση που το δίκτυο του Έπσταϊν εκμεταλλεύτηκε με ζήλο για να δικαιολογήσει τις υπηρεσίες «ανάκτησης». Ωστόσο, η πραγματικότητα του 2026 παραμένει σκληρή: Δεν έχει βρεθεί ποτέ ούτε ένας προσωπικός τραπεζικός λογαριασμός ή μυστικό απόθεμα που να ανήκει στον εκλιπόντα Μουαμάρ Καντάφι. Τα δισεκατομμύρια που έχουν παγώσει στη Δύση είναι, και ήταν πάντα, τα τεκμηριωμένα θεσμικά περιουσιακά στοιχεία της LIA. Η LIA δημιουργήθηκε το 2006 για να επενδύσει, μεταξύ άλλων χαρτοφυλακίων, χρήματα από το πετρέλαιο για φτωχές οικογένειες στη χώρα.

Κατά ειρωνικό τρόπο, ενώ η Δύση παρουσίαζε τον εκλιπόντα Καντάφι ως έναν άνθρωπο που συσσωρεύει τον πλούτο του έθνους, τα ιστορικά αρχεία δείχνουν μια πολύ διαφορετική πρόθεση. Ήδη από τον Φεβρουάριο του 2009, ο Καντάφι υποστήριξε δημόσια ένα ριζοσπαστικό σχέδιο για την εξάρθρωση της διοικητικής διαφθοράς του κράτους, διανέμοντας τον πετρελαϊκό πλούτο απευθείας στον λιβυκό λαό. Υποστήριξε ότι ο πλούτος πρέπει να τεθεί στα χέρια των πολιτών για να διαχειρίζονται τις δικές τους υποθέσεις - μια πρόταση που αντιμετώπισε σθεναρή αντίσταση από την ίδια τη γραφειοκρατία που αργότερα κατέρρευσε το 2011. Χαρακτηρίζοντας αυτόν τον υποστηρικτή της διανομής του πλούτου ως έναν κοινό κλέφτη, οι συνεργάτες του Έπσταϊν δημιούργησαν την απαραίτητη ηθική κάλυψη για να στοχεύσουν το κυρίαρχο κεφάλαιο του κράτους. Αντικατέστησαν ένα σχέδιο για εθνική ενδυνάμωση με ένα σχέδιο για ιδιωτική λεηλασία.

Αυτή η διαφθορά δεν είναι απλώς μια εσωτερική αποτυχία. Τροφοδοτείται από την ίδια την έλλειψη εποπτείας που επέτρεψε η «απελευθέρωση» της Λιβύης από τη Δύση - και την οποία τα σχέδια «ιδιωτικής ανάκαμψης» του Epstein προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν. Μια κύρια μηχανή για αυτή την κλοπή μεγάλης κλίμακας είναι η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης και το διαβόητο σύστημα πιστωτικών επιστολών της. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι αυτός ο μηχανισμός έχει χρησιμοποιηθεί ως όπλο για την απόσπαση δισεκατομμυρίων μέσω δόλιων εισαγωγών - όπου το σκληρό νόμισμα εξασφαλίζεται με επίσημες τιμές για αποστολές «αγαθών» που συχνά δεν φτάνουν ποτέ. Η κλίμακα αυτής της διαρροής είναι εκπληκτική: Σε μία μόνο περίοδο 13 εβδομάδων το 2021, εκδόθηκαν 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε πιστωτικές επιστολές, με ένα τεράστιο μέρος αυτού του πλούτου απλώς να εξαφανίζεται στην παραοικονομία.

Πηγή: RT

Τα έθνη που επιτίθενται στο Ιράν θα πρέπει «να σταματήσουν την επιθετικότητά τους και να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», προέτρεψε το Υπουργείο Εξωτερικών

Η αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν έχει αποσταθεροποιήσει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και θέτει αυξανόμενες απειλές για όλα τα έθνη της περιοχής, προειδοποίησε την Πέμπτη η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα.

Μιλώντας σε τακτική συνέντευξη Τύπου, η Ζαχάροβα κάλεσε τους επιτιθέμενους να «σταματήσουν την επιθετικότητά τους και να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» και επανέλαβε τον στόχο της Ρωσίας να επιδιώξει αποκλιμάκωση το συντομότερο δυνατό.

Η Ζαχάροβα επικαλέστηκε τους θανάτους αμάχων στο Ιράν και αλλού, τις ζημιές στην ιρανική πολιτιστική κληρονομιά, την περιβαλλοντική ζημία που προκλήθηκε από τις ισραηλινές επιθέσεις σε εγκαταστάσεις αποθήκευσης καυσίμων κοντά στην Τεχεράνη και άλλα πρόσφατα επεισόδια που κλιμακώνουν ραγδαία το κόστος της προσπάθειας ανατροπής της ιρανικής κυβέρνησης μέσω στρατιωτικής βίας.

«Οι εχθροπραξίες, οι οποίες προφανώς ενέχουν καταστροφικούς κινδύνους -συμπεριλαμβανομένων περιβαλλοντικών και ραδιολογικών- για την περιοχή πρέπει να σταματήσουν αμέσως. Η αναζήτηση διπλωματικής εξόδου πρέπει να ανανεωθεί το συντομότερο δυνατό», πρόσθεσε.

Η Ζαχάροβα προειδοποίησε κατά της συγκάλυψης του ρόλου που έπαιξαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στην πυροδότηση του πολέμου. Είπε ότι το να ξεχωρίζεις τις ιρανικές επιθέσεις σε μη στρατιωτικούς στόχους, αγνοώντας παρόμοιες τακτικές από τους αντιπάλους σου, ήταν αντιπαραγωγικό.

«Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν - όπως και κάθε άλλο έθνος - έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα», είπε. «Θεωρούμε απαράδεκτες τις επιθέσεις σε πολιτικούς στόχους και υποδομές στο Ιράν, στα γειτονικά αραβικά έθνη και παντού αλλού».

Η εκπρόσωπος γελοιοποίησε επίσης τις προσπάθειες της Δύσης να παρουσιάσει την εκστρατεία βομβαρδισμών ως στόχο της υπεράσπισης των συμφερόντων του ιρανικού λαού και της επίτευξης ελευθερίας και ευημερίας στο έθνος του.

Πηγή: RT

Η Αμερική προσπάθησε να διαλύσει την Τεχεράνη. Αντίθετα, αποκάλυψε τον δικό της λάθος υπολογισμό.

Εδώ και σχεδόν δύο εβδομάδες, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ διεξάγουν πόλεμο στο Ιράν. Αυτό που η Ουάσιγκτον αρχικά παρουσίασε ως στρατιωτική εκστρατεία που θα άλλαζε γρήγορα τη στρατηγική ισορροπία και θα έθετε την Τεχεράνη σε ευάλωτη θέση, αποδείχθηκε πολύ πιο περίπλοκο. Τους τελευταίους μήνες, ο Λευκός Οίκος υποστήριζε ότι το Ιράν θα μπορούσε να βρίσκεται στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής ήττας μέχρι το τέλος της πρώτης ή, το πολύ, της δεύτερης ημέρας μιας σύγκρουσης. Προφανώς, η αμερικανική πλευρά ανέμενε μια ταχεία αποσυναρμολόγηση των δυνατοτήτων του Ιράν και μια σοβαρή αποσταθεροποίηση της κυβέρνησής του. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις λένε μια διαφορετική ιστορία.

Πώς αντέχει το Ιράν

Παρά την τεράστια πίεση, το Ιράν δεν έδειξε σημάδια συστημικής κατάρρευσης και κατάφερε να διατηρήσει τη λειτουργία βασικών κρατικών θεσμών, στρατιωτικών υποδομών και μηχανισμών διακυβέρνησης. Επιπλέον, η τρέχουσα κατάσταση δείχνει ότι οι αρχικοί υπολογισμοί της Ουάσιγκτον ήταν υπερβολικά αισιόδοξοι και δεν έλαβαν υπόψη αρκετούς θεμελιώδεις παράγοντες που στηρίζουν την ανθεκτικότητα του Ιράν. Αυτή η ανθεκτικότητα είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη αν λάβουμε υπόψη ότι την πρώτη ημέρα του πολέμου, ο Ιρανός Ανώτατος Ηγέτης Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ δολοφονήθηκε.

Οι ΗΠΑ πίστευαν ότι το ιρανικό καθεστώς είχε αποδυναμωθεί σοβαρά και ότι θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος υπό ένα σημαντικό πλήγμα. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η εξάλειψη του ανώτατου ηγέτη θα πυροδοτούσε μια αλυσιδωτή αντίδραση: Οι ελίτ θα έχαναν τον συντονισμό, οι θεσμοί θα δυσλειτουργούσαν και η κρατική δομή θα αποσυντίθετο ραγδαία. Το σενάριο υποτίθεται ότι θα έμοιαζε με τα γεγονότα του 2003 στο Ιράκ, όπου η καταστροφή της κεντρικής εξουσίας οδήγησε σε μια ταχεία διάλυση των κρατικών θεσμών και σε μια παρατεταμένη περίοδο συστημικής κρίσης.

Ωστόσο, τα γεγονότα στο Ιράν αποκαλύπτουν μια θεμελιωδώς διαφορετική εικόνα. Οι κρατικοί θεσμοί συνεχίζουν να λειτουργούν. Βασικοί κυβερνητικοί φορείς παραμένουν ενεργοί, οι διαδικασίες λήψης αποφάσεων λειτουργούν και το σύστημα δεν έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Αυτό υποδηλώνει ότι το πολιτικό πλαίσιο της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν βασίζεται αποκλειστικά στην ατομική ηγεσία αλλά και σε μια ισχυρή θεσμική αρχιτεκτονική ικανή να διασφαλίσει τη σταθερότητα ακόμη και εν μέσω συγκρούσεων.

Επιπλέον, η Συνέλευση Εμπειρογνωμόνων - ένα συμβουλευτικό όργανο υπεύθυνο για την επιλογή του ανώτατου ηγέτη - διόρισε τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιο του εκλιπόντος Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, ως νέο ανώτατο ηγέτη. Αυτό υποδηλώνει τη σταθερή λειτουργία της θεσμικής συνέχειας της εξουσίας. 

Σήμερα, το Ιράν αντιμετωπίζει μια ακόμη δοκιμασία αντοχής στη σύγχρονη ιστορία του. Το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει αντιμετωπίσει σοβαρές προκλήσεις στο παρελθόν - από τον καταστροφικό πόλεμο Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980 έως δεκαετίες κυρώσεων, διεθνούς απομόνωσης και περιφερειακών κρίσεων. Κάθε μία από αυτές τις περιόδους δοκίμασε την ανθεκτικότητα του θεσμικού πλαισίου που θεσπίστηκε μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979. Αυτό το μοντέλο συνδυάζει τη θρησκευτικο-πολιτική νομιμότητα με έναν ισχυρό μηχανισμό ασφαλείας και μια επαρκώς ευέλικτη δομή διακυβέρνησης, επιτρέποντάς του να προσαρμόζεται στις εξωτερικές πιέσεις.

Η τρέχουσα κρίση χρησιμεύει ως μια ακόμη δοκιμασία για την ανθεκτικότητα της δομής. Καθώς εξελίσσονται τα γεγονότα, γίνεται φανερό ότι οι προσδοκίες της Αμερικής για γρήγορη επίτευξη των στρατηγικών της στόχων έχουν αποβεί λανθασμένες. Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις που φαίνεται να έχουν υποτιμήσει στα αρχικά τους σχέδια να ασκήσουν πίεση στο Ιράν. Εάν αυτή η κρίση επιλυθεί χωρίς μια μεγάλη αναταραχή, θα καταδείξει περαιτέρω ότι το κρατικό μοντέλο που δημιουργήθηκε μετά την Ισλαμική Επανάσταση είναι πολύ ανθεκτικό. Επιπλέον, αυτού του είδους οι δοκιμασίες συχνά οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα, ενισχύοντας την εσωτερική ενότητα και ενισχύοντας το πολιτικό σύστημα. 

Πολλοί από αυτούς τους παράγοντες ήταν προφανείς σε χώρες που έχουν εκτεταμένη εμπειρία στην αντιμετώπιση του Ιράν. Για παράδειγμα, η Ρωσία και η Κίνα, οι οποίες διατηρούν στενούς πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς με την Τεχεράνη, κατανοούν τις ιδιαιτερότητες του ιρανικού πολιτικού συστήματος, την ικανότητά του για κινητοποίηση απέναντι σε εξωτερικές απειλές και το υψηλό επίπεδο θεσμικής του σταθερότητας. Γι' αυτό οι ειδικοί σε αυτές τις χώρες έχουν διατηρήσει μια πολύ πιο μετρημένη και ρεαλιστική άποψη για τις προοπτικές άσκησης καταναγκαστικής πίεσης στο Ιράν. 

Ποιος είναι ο λανθασμένος υπολογισμός της Ουάσιγκτον;

Η ρητορική της αμερικανικής ηγεσίας μας οδηγεί επίσης σε μια άλλη σημαντική παρατήρηση. Μια πιο προσεκτική ματιά στις δηλώσεις του Τραμπ - τόσο στις αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και στις δημόσιες ομιλίες του - αποκαλύπτει μια αίσθηση αισθητής πολιτικής και συναισθηματικής αναταραχής εντός της κυβέρνησής του. Πρώτον, ξεχωρίζει η ασυνέπεια των δηλώσεων που εξέδωσε ο Λευκός Οίκος. Από την έναρξη της σύγκρουσης, έχουμε δει έντονες μετατοπίσεις στη ρητορική των ΗΠΑ. Αρχικά, Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ο στρατηγικός στόχος της εκστρατείας πίεσης κατά του Ιράν ήταν η αλλαγή καθεστώτος. Οι επόμενες δηλώσεις υπέδειξαν ότι η εστίαση ήταν αποκλειστικά στην «αποστρατιωτικοποίηση» και στον περιορισμό των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν. Αυτό ακολουθήθηκε από νέες νύξεις σχετικά με την ανάγκη μετασχηματισμού του πολιτικού συστήματος του Ιράν. Και στη συνέχεια, η ρητορική μετατοπίστηκε προς συναισθηματικές εκρήξεις και προσβλητικά σχόλια που απευθύνονται τόσο στο έθνος και στο πολιτικό του πλαίσιο, όσο και σε συγκεκριμένα μέλη της ιρανικής ηγεσίας.

Αυτός ο εξελισσόμενος λόγος δημιουργεί μια απτή αίσθηση αβεβαιότητας. Και δεν αφορά μόνο τον Τραμπ. Παρόμοιες ασυνέπειες παρατηρούνται και στις δηλώσεις βασικών αξιωματούχων της κυβέρνησής του. Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, και ο Υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγσεθ, έχουν επανειλημμένα εκδώσει αντιφατικά μηνύματα την περασμένη εβδομάδα: Αρχικά, υποστηρίζοντας μια θέση, στη συνέχεια προσαρμόζοντας τη διατύπωση, μόνο και μόνο για να παρουσιάσουν εντελώς διαφορετικές ερμηνείες των στόχων της Αμερικής στο Ιράν λίγο αργότερα. Αυτές οι συνεχείς αλλαγές στη ρητορική αναπόφευκτα δίνουν την εντύπωση έλλειψης σαφούς στρατηγικής. Όσο περισσότερο ο Τραμπ επιμένει ότι η κατάσταση εξελίσσεται με επιτυχία και βρίσκεται υπό πλήρη έλεγχο, τόσο πιο έντονη γίνεται η αντίθεση μεταξύ αυτής της αφήγησης και της πραγματικότητας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η προσπάθεια του Τραμπ να κάνει μια παραλληλία μεταξύ Ιράν και Βενεζουέλας. Αυτή η σύγκριση αποτυγχάνει υπό έλεγχο, καθώς αυτές οι χώρες έχουν θεμελιωδώς διαφορετικές πολιτικές δομές. Σαφώς, ο Λευκός Οίκος, εμπνευσμένος από αυτό που θεώρησε ως επιτυχημένη στρατηγική στην περίπτωση της απαγωγής του Νικολάς Μαδούρο, ήλπιζε να εφαρμόσει μια παρόμοια προσέγγιση στην Τεχεράνη. Η υπόθεση ήταν ότι με τη δημιουργία εξωτερικής πίεσης και την υποστήριξη της εσωτερικής αποσταθεροποίησης, θα μπορούσε να επιτευχθεί μια γρήγορη κατάρρευση του καθεστώτος. Ωστόσο, αυτή η σκέψη αποκαλύπτει μια σημαντική παρανόηση της ιρανικής κρατικής υπόστασης. Εάν αυτοί οι λανθασμένοι υπολογισμοί αποτέλεσαν τη βάση των προσδοκιών της Αμερικής, οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι αρκετά σοβαρές για την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.

Ακόμη και απέναντι στις απειλές από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ σχετικά με πιθανά πλήγματα κατά της ηγεσίας της χώρας, οι ιρανικές ελίτ δεν δείχνουν σημάδια πανικού ή πολιτικής παράλυσης. Εξίσου σημαντικό είναι το ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο. Κατά τη διάρκεια δεκαετιών πίεσης στο Ιράν, οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν σχεδόν κάθε εργαλείο εξωτερικής επιρροής: Εκτεταμένες κυρώσεις, διπλωματική απομόνωση, προσπάθειες εκμετάλλευσης εθνοτικών εντάσεων και προσπάθειες για την έναρξη μιας έγχρωμης επανάστασης. Καμία από αυτές τις στρατηγικές δεν έχει αποφέρει τα αποτελέσματα που ανέμενε η Ουάσιγκτον.

Σε αυτό το πλαίσιο, η τρέχουσα επιθετικότητα μπορεί να θεωρηθεί όχι ως επίδειξη δύναμης και κυριαρχίας από τις ΗΠΑ, αλλά μάλλον ως ένδειξη της αδυναμίας της Αμερικής. Όταν τα οικονομικά, πολιτικά και πληροφοριακά εργαλεία αποτυγχάνουν να επιτύχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, η στρατιωτική δράση γίνεται η έσχατη λύση. Με άλλα λόγια, η συνεχιζόμενη επιθετικότητα κατά του Ιράν μοιάζει όλο και λιγότερο με επίδειξη εμπιστοσύνης και περισσότερο με ένδειξη ότι το παλιό μοντέλο παγκόσμιας κυριαρχίας των ΗΠΑ αντιμετωπίζει σημαντικούς περιορισμούς. Καθώς αυτοί οι περιορισμοί γίνονται πιο εμφανείς, η ρητορική της ηγεσίας των ΗΠΑ γίνεται πιο αγχωτική και αντιφατική.

Σαφώς, οι αρχικές προσδοκίες της Ουάσιγκτον για μια γρήγορη αποδυνάμωση του Ιράν δεν πραγματοποιούνται. Αντίθετα, η τρέχουσα κατάσταση υποδηλώνει ότι η Ισλαμική Δημοκρατία διέρχεται μια σοβαρή δοκιμασία και είναι έτοιμη να επιδείξει την ανθεκτικότητά της απέναντι σε εξωτερική επιθετικότητα.

Πηγή: RT