Ποιοί είναι οι Ιρανοί που ζητούν να βομβαρδίσουν το λαό τους
Του Αρη Χατζηστεφάνου
Η συνεχής παρουσία στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων Ιρανών που στηρίζουν τον βομβαρδισμό της χώρας τους προκαλεί ερωτήματα όχι μόνο για το πώς γίνεται η επιλογή των καλεσμένων, αλλά και για το ποιες ομάδες φτάνουν να εμφανίζονται ως «γνήσιοι» εκπρόσωποι του ιρανικού λαού στις δυτικές κοινωνίες.
«Κάποιοι λένε ότι το Ιράν δεν αποτελεί απειλή για τις ΗΠΑ. Είστε σοβαροί; Αυτοί δεν έστειλαν να δολοφονήσουν τον Τραμπ;» αναρωτιόταν με τη γνωστή θεατράλε παρουσία της η Μασίν Αλινετζάντ, η Ιρανή αντικαθεστωτική που εμφανίζεται εδώ και μήνες σε όλα τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα παρουσιάζοντας ψευδή στοιχεία και εκλιπαρώντας να βομβαρδίσουν τη χώρα της. Και δεν είναι η μόνη. Από την Αθήνα μέχρι το Λονδίνο οι τηλεοπτικοί σταθμοί παρουσιάζουν σε καθημερινή βάση Ιρανούς που στηρίζουν τους αμερικανικούς και ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Παρ’ όλα αυτά έρευνα που δημοσιοποίησε το ιρανο-αμερικανικό συμβούλιο πριν από την επίθεση δείχνει ότι οι Ιρανοί που διαμένουν στις ΗΠΑ έστω και με οριακή διαφορά (49,3% έναντι 48,9%) καταδίκαζαν τον πόλεμο – και το ποσοστό πιστεύεται ότι αυξήθηκε αισθητά στη συνέχεια.
Η ψευδής εικόνα των ΜΜΕ έρχεται να προστεθεί στην επιχείρηση προπαγάνδας που, όπως αποκάλυψε η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, έστησαν μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ δημιουργώντας εκατοντάδες ψεύτικους λογαριασμούς «Ιρανών» σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι υποτίθεται ζητούν την επιστροφή της μοναρχίας των Παχλαβί.
Παρ’ όλα αυτά αν το 50% των μελών της ιρανικής διασποράς στις ΗΠΑ στήριζε τον βομβαρδισμό, ενώ δεκάδες Ιρανοί διαδήλωναν σε ευρωπαϊκές χώρες φωνάζοντας «Μπίμπι (Νετανιάχου) σε ευχαριστούμε», προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: εκπροσωπούν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι τον λαό στο εσωτερικό του Ιράν;
Η ταυτότητα των προσφύγων
Οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν μια χώρα κατά τη διάρκεια σημαντικών γεγονότων είναι συνήθως οι ηττημένοι μιας πολιτικής αντιπαράθεσης. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι έχουν κάθε φορά προοδευτικό ή αντιδραστικό πολιτικό πρόσημο. Μπορούμε με σχετική βεβαιότητα να υποθέσουμε ότι όσοι εγκατέλειψαν τη Ρωσία μετά την επανάσταση του 1917 σχετίζονταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με το αυταρχικό καθεστώς της τσαρικής Ρωσίας, όπως και οι πρόσφυγες της κουβανικής επανάστασης του 1953 συνδέονταν με τη δικτατορία του Μπατίστα. Αντίστοιχα (και πολιτικά αντίστροφα) οι Ελληνες κομμουνιστές που κατευθύνθηκαν στο πρώην ανατολικό μπλοκ μετά τον τερματισμό του Εμφυλίου για να γλιτώσουν από τα αντίποινα του ελληνικού κράτους είχαν συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα, όπως και οι πολιτικοί εξόριστοι της χούντας των συνταγματαρχών.
Στην περίπτωση της ιρανικής διασποράς, εξηγούσε πρόσφατα ο Βρετανός δημοσιογράφος Ααρον Μπαστανί, μπορείς να καταλάβεις αυτές τις αλλαγές παρατηρώντας τους Ιρανούς που κατέληξαν στις ΗΠΑ και σε αυτούς που έφτασαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές στη Βρετανία. Στην πρώτη περίπτωση, εξηγούσε, έχουμε πρώην στελέχη του μοναρχικού καθεστώτος του Παχλαβί που μετακινήθηκαν προς την Καλιφόρνια μετά το 1979 και σήμερα αποτελούν τον σκληρό ιδεολογικό πυρήνα που ζητά την ανατροπή του καθεστώτος στην Τεχεράνη. Αντίθετα, στη Βρετανία οι παλαιότεροι πρόσφυγες έχουν πολύ πιο μετριοπαθείς τάσεις, ενώ μια νέα γενιά ανθρώπων που ήρθαν τα πέντε ή δέκα τελευταία χρόνια ζητούν και πάλι την ανατροπή της ιρανικής ηγεσίας με κάθε δυνατό μέσο.
Διαλέγοντας από το καλάθι της διασποράς
Ενώ λοιπόν τα πολιτικά χαρακτηριστικά προσφύγων ακόμη και από την ίδια χώρα αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου, το ποια ομάδα θα παρουσιαστεί ως «η φωνή της διασποράς» στο εξωτερικό συχνά καθορίζεται από τη χώρα υποδοχής τους.
Στην περίπτωση των Κουβανών προσφύγων είναι γνωστό ότι η CIA στήριξε τα πιο ακροδεξιά στοιχεία από τα οποία αρχικά στρατολόγησε και τις δυνάμεις για την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων το 1961. Από αυτή τη στήριξη (που σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μπιλ Μόγερς δινόταν και σε ομάδες που είχαν πραγματοποιήσει τρομοκρατικές επιθέσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ) προέκυψε ο ακροδεξιός χαρακτήρας της κοινότητας των Κουβανών που σήμερα κυριαρχεί στο Μαϊάμι.
Επίσης στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου οι ίδιες αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αγκάλιασαν την ουκρανική διασπορά, γνωρίζοντας ότι ανάμεσά της υπήρχαν όχι απλώς συνεργάτες του Χίτλερ, αλλά, όπως έγραφε ένα στέλεχος της CIA, «άνθρωποι για τη βρόμικη δουλειά» την οποία ούτε οι ναζί ήθελαν να κάνουν. Παρεμπιπτόντως, όπως και στην περίπτωση της Κούβας η CIA έστειλε αρκετούς Ουκρανούς εθνικιστές σε βέβαιο θάνατο στην επιχείρηση Red Sox που στόχο είχε την ανάπτυξη ένοπλων ομάδων κατασκοπίας και σαμποτάζ στο εσωτερικό της πρώην ΕΣΣΔ. Η σημαντικότερη «προσφορά» όμως δινόταν στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπου η στήριξη κάθε ουκρανικής οργάνωσης που καταδίκαζε τη Σοβιετική Ενωση γέννησε και το ρεύμα αναθεωρητισμού στο εσωτερικό των κοινοτήτων τους στην Αμερική.
Οπως εξηγούσε βέβαια ο Ιρανός Μοχάμεντ Αλί Μοτζαραντί σε συνέντευξή του στο Novara Media, τον τελικό λόγο για το ποιος θα εμφανιστεί ως εκπρόσωπος της διασποράς τον έχουν πλέον τα μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα αμερικανικά ΜΜΕ όχι μόνο αγνοούν τις φωνές Ιρανών που αντιτίθενται στον πόλεμο, αλλά δεν δίνουν τον λόγο ούτε σε όσους στήριξαν τις αριστερές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του 2023. Αντίθετα, τα μικρόφωνα είναι πάντα ανοιχτά για όσους έχουν κάτι να πουν για τις πρόσφατες κινητοποιήσεις, στις οποίες σύμφωνα με τον ίδιο είχαν παρεισφρήσει «φασιστικά στοιχεία», αναγκάζοντας τμήμα του αντιπολεμικού και φεμινιστικού κινήματος να άρει τη στήριξή του.
Ο ίδιος ο Μοτζαραντί δέχτηκε πρόσφατα μπαράζ διαδικτυακών επιθέσεων και απειλών για την ίδια του τη ζωή, ενώ το Instagram τού έκοψε κάθε πηγή εσόδων για τις αναρτήσεις του – πιθανότατα γιατί δεν εξέφραζε αυτό που τα δυτικά ΜΜΕ θεωρούν «γνήσιο Ιρανό».
Πηγή: infowar
- Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
- 0
