πάρχει μια σκληρή αλήθεια, που για διάφορους λόγους όσοι ερίζουν για την ιδιοκτησία του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς δεν θέλουν, ή δεν μπορούν, να δουν: Τα σχήματα αυτά οδεύουν προς το τέλος τους, αν δεν έχουν ήδη τελειώσει. Η μεν ΝΕΑΡ αποδεικνύεται θνησιγενής - τίποτε δεν δείχνει ότι θα μπορέσει να ενηλικιωθεί. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαδρομή, την ιστορία, την προσφορά του στον χώρο και στη χώρα, έχει απομείνει μια στέγη - ο τίτλος, η επιχορήγηση, τα κομματικά μέσα ενημέρωσης. Με επίδοξους ιδιοκτήτες, αλλά χωρίς θεμέλια. Χωρίς δηλαδή τον μεγάλο κόσμο, μέλη, στελέχη και κυρίως οπαδούς και φίλους, που δίνουν ζωή σε έναν κομματικό μηχανισμό.

Αυτός είναι ο κοινός τόπος για τα δύο αυτά θραύσματα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ: βλέπουν τις πλάτες των απογοητευμένων, αντί για τον τόσο γνώριμο αριστερό ενθουσιασμό και τη στράτευση. Ακόμα χειρότερα, σκιαμαχούν για την ιδιοκτησία, όταν το κτίριο καταρρέει. Διαθέτουν βουλευτές, αντιπολιτεύονται συχνά εύστοχα τον Μητσοτάκη, αλλά ελάχιστοι πια τους ακούνε. Δεν είναι σε θέση να παράγουν προοπτική, ή έστω ελπίδα, για διέξοδο από το σημερινό τέλμα της φθοράς. Πιο πολύ παράγουν και αναπαράγουν παθογένειες, καβγάδες, κουτσομπολιά. Στοιχεία μιας υπαρξιακής κρίσης, που προαναγγέλλουν το αναπόφευκτο.

Η πολιτική όμως απεχθάνεται το κενό. Και η διαδρομή της Αριστεράς, της προοδευτικής παράταξης, το έχει αποδείξει. Ο χώρος παραμένει πληθυντικός, αλλά τα κομματικά σχήματα αλλάζουν, συχνά με τρόπο οδυνηρό. Αυτό γίνεται και τώρα έξω από τον περίκλειστο κόσμο των ιδιοκτητών. Ανασύνθεση εκ θεμελίων, νέα προοπτική, μια στρατηγική που θέλει να ξεπεράσει την κρίση, μια συσπείρωση έξω από τις συσπειρώσεις της φθοράς. Μια ελπίδα - αυτό τουλάχιστον. Που αρχίζει να παίρνει ρεαλιστική υπόσταση, να γεφυρώνει αυτοκριτικά την Ιστορία με το σήμερα, να συνενώνει το μέτρο της εμπειρίας με την ανυπομονησία του νέου.

Και δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να δει κανείς ότι κερδίζει έδαφος από δω - στο πλήθος της απογοήτευσης και της αναζήτησης διεξόδου. Οτι αποκτά ορκισμένους εχθρούς από κει. Και ότι δημιουργεί μια νέα βεβαιότητα: Τίποτε δεν θα μείνει ίδιο στην Αριστερά, στην πολυκατοικία της προόδου, στο πολιτικό σύστημα, όταν η προσπάθεια αυτή περάσει από την αναβάπτιση στην κοινωνία στη βάπτιση ενός νέου σχήματος. Και έτσι, το ποιητικό δίλημμα του Αναγνωστάκη γίνεται σκληρό πολιτικό δίλημμα: Καλά την έφερες τη ζωή σου ως εδώ, μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες.

Ταυτόχρονα, έντονη κριτική στις ανακριτικές αρχές άσκησε ο πατέρας της αδικοχαμένης Μάρθης, Ανδρέας Ψαρόπουλος, κάνοντας λόγο για «απροθυμία» να διερευνηθεί σε βάθος το ζήτημα της πυρασφάλειας

Σοβαρά ερωτήματα για την πυρασφάλεια των καθισμάτων στο βαγόνι Β2 του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών έθεσε ο πραγματογνώμονας, μέλος της Επιτροπής Διερεύνησης Ανεξάρτητων Πραγματογνωμόνων Οικογενειών (ΕΔΑΠΟ), Κώστας Λακαφώσης, σημειώνοντας πως «τα καθίσματα στο μοιραίο βαγόνι Β2 ήταν σκέτο πανί».

Όπως εξήγησε ο κ. Λακαφώσης, στο πλαίσιο του τελευταίου πορίσματος του ΕΔΟΑΑΣΑΜ για την πυρασφάλεια των καθισμάτων της αμαξοστοιχίας, «το βαγόνι Β2 είναι αυτό που φαίνεται καμένο. Πρόκειται για το βαγόνι της β’ θέσης που κάηκε ολοσχερώς σε χρόνο μεταγενέστερο της σύγκρουσης. Από αυτό έχουμε έντεκα θύματα και 35 επιζώντες». Σύμφωνα με τον ίδιο, τα υλικά των καθισμάτων όχι μόνο δεν παρείχαν προστασία, αλλά λειτούργησαν ως «προσάναμμα», συμβάλλοντας στην εξάπλωση της φωτιάς.

Στιγμιότυπο από τη συνέντευξη Τύπου

«Έχω πάρα πολλά παράπονα από τις δικαστικές αρχές»

Την ίδια ώρα, έντονη κριτική στις ανακριτικές αρχές άσκησε ο πατέρας της αδικοχαμένης Μάρθης, Ανδρέας Ψαρόπουλος, κάνοντας λόγο για «απροθυμία» να διερευνηθεί σε βάθος το ζήτημα της πυρασφάλειας.

Στο πλαίσιο αυτό, ελήφθησαν δείγματα και εστάλησαν σε εξειδικευμένο εργαστήριο του εξωτερικού. Ωστόσο, όπως σημείωσε, «αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να είχε ολοκληρωθεί αρκετά πριν κλείσει η ανάκριση», τονίζοντας ότι «κακώς περατώθηκε όταν περατώθηκε. Ο ανακριτής θα έπρεπε να αναμένει τα αποτελέσματα».

Παράλληλα, ο κ. Ψαρόπουλος απηύθυνε έκκληση προς την εισαγγελία του Αρείου Πάγου ώστε να«διενεργήσουν τις απαραίτητες δικαστικές ενέργειες για να βρουν ποιοι φταίνε για τον θάνατο των ανθρώπων που επέβαιναν τουλάχιστον στο συγκεκριμένο βαγόνι και όσους τραυματίστηκαν».

Τέλος, επισήμανε πως «αυτή τη στιγμή άγνωστος αριθμός βαγονιών κυκλοφορεί με τις ίδιες ιδιότητες, που δεν παρέχουν καμία απολύτως πυρασφάλεια, αντιθέτως συνετέλεσαν στην αναζωπύρωση της πυρκαγιάς».

Δείτε όλη τη συνέντευξη Τύπου:

Δεν βρίσκει ανταπόκριση το αίτημα Τραμπ σε συμμάχους και μη για αποστολή πολεμικών πλοίων στα Στενά του Ορμούζ - Η ανακήρυξη νίκης γίνεται όλο και πιο δύσκολη και η κλιμάκωση μπορεί να φέρει χάος

Όσο οι μέρες περνούν ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή παίρνει χαοτικές διαστάσεις. Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές σε Ιράν και Λίβανο διαρκώς αυξάνεται ενώ δεν διαφαίνεται κανένα παράθυρο διπλωματικής διεξόδου.

Το κέντρο βάρος έχει μετατοπιστεί στα Στενά του Ορμούζ, όπου το Ιράν ελέγχει πλέον ασφυκτικά με τη χρήση στρατιωτικής βίας προκαλώντας διαταραχές στις αγορές πετρελαίου.

Ο Ντόναλντ Τραμπ αν και προσπάθησε αρχικά να διασκεδάσει τις εντυπώσεις για τις επιπτώσεις του κλεισίματος του κρίσιμου ενεργειακού περάσματος, τώρα απειλεί φίλους και εχθρούς να στηρίξουν τις ΗΠΑ στην αποστολή πολεμικών όπλων στην περιοχή ενώ φαίνεται ότι στο τραπέζι έχει πέσει και το σενάριο στρατιωτικής κατάληψης του νησιού Χαργκ, στο οποίο βρίσκεται ο τερματικός σταθμός που χειρίζεται το 90% των εξαγωγών του πετρελαίου του Ιράν.

Απειλές για βοήθεια

Η πρόσκληση αυτή φυσικά ήρθε συνοδεία απειλών.

«Αν οι σύμμαχοί μας στην Ευρώπη δεν μας βοηθήσουν να ανοίξουμε τα Στενά του Ορμούζ, το μέλλον του ΝΑΤΟ θα είναι πολύ κακό», είπε προσθέτοντας: «Δεν είχαμε καμία υποχρέωση να τους βοηθήσουμε στο ζήτημα της Ουκρανίας, που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Αλλά ενεργήσαμε πολύ γενναιόδωρα, και τώρα θα δούμε αν θα μας βοηθήσουν».

Ωστόσο το κάλεσμα του Τραμπ δεν βρίσκει, όπως ήταν αναμενόμενο, θετική ανταπόκριση.  Η Βρετανία αν και συμμερίζεται την ανάγκη να υπάρξει αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας «δεν έχει κοινή προσέγγιση για του τρόπους με τους οποίους θα αποκατασταθεί η τάξη στην περιοχή».

Η Ιαπωνία και η Αυστραλία δήλωσαν ότι δεν σκοπεύουν να εμπλακούν στον πόλεμο ενώ όσον αφορά την Κίνα δεν υπάρχει ούτως ή άλλως κανένας απολύτως λόγος να στηρίξει τις ΗΠΑ ενώ είναι σε επαφές με το Ιράν για το πώς μπορεί να προμηθεύεται με ασφάλεια πετρέλαιο από τα Στενά του Ορμούζ.

Η Κάγια Κάλας μιλώντας εκ μέρους της ΕΕ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρξει επέκταση της επιχείρησης «Ασπίδες» και στα Στενά του Ορμούζ, αλλά φρόντισε να διευκρινίσει ότι κάτι τέτοιο θα πρέπει να αποφασιστεί από τα κράτη μέλη.

Ο γερμανός υπουργός Άμυνας, Μπόρις Πιστόριους, δήλωσε ότι «αυτός δεν είναι ο δικός μας πόλεμος, δεν τον έχουμε ξεκινήσει εμείς» και απέκλεισε τη συμμετοχή της χώρας του στη διεθνή αποστολή που σχεδιάζει ο Τραμπ.

Παγιδευμένος στην πραγματικότητα του πολέμου

Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αναζητούν αντιπυραυλικά συστήματα για τη Μέση Ανατολή. Ειδικότερα η Ουάσιγκτον ζήτησε από τη Νότια Κορέα να της διαθέσει συστοιχίες Patriot.

Αν και ο αμερικανός υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, επαναλαμβάνει ότι ο αμερικανικός στρατός έχει καταστρέψει το 90% των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν, η Τεχεράνη συνεχίζει να εξαπολύει επιθέσεις και να προκαλεί πλήγματα αν και με μειωμένο ρυθμό.

«Ο Τραμπ θα μπορούσε να καταλήξει παγιδευμένος ανάμεσα στην ιδιοτροπία του και την πραγματικότητα του πολέμου. Αναμένει μια γρήγορη, σαφή νίκη. Αλλά σε αντίθεση με τους δασμούς που μπορούν να επιβληθούν και να ανακληθούν γρήγορα, το αποτέλεσμα του πολέμου είναι πέρα ​​από τον μονομερή έλεγχο και τις γρήγορες λύσεις. Και το ίδιο το Ιράν έχει λόγο», αναφέρει σε ρεπορτάζ του το Axios που αποκαλύπτει ότι αμφιβολίες για τη στρατηγική σε αυτό τον πόλεμο έχει και ο στενός κύκλος του προέδρου.

Ο Τραμπ προσπαθεί να σπάσει τον αποκλεισμό των πετραλαϊκών ροών στον Περσικό αλλά κινδυνεύει να πιαστεί σε αυτό που αποκαλείται «παγίδα κλιμάκωσης», όπου μία ισχυρότερη δύναμη έχει κίνητρο να συνεχίσει να επιτίθεται και να αποδεικνύει την κυριαρχία της επειδή δεν μπορεί να πιάσει τους στόχους της.

«Λάθος η επέμβαση» στο Ιράν λένε σύμβουλοι του Τραμπ

Ένας ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης Τραμπ παραδέχτηκε τον κίνδυνο, λέγοντας στο Axios: «Το ότι οι Ιρανοί ασχολούνται με το Στενά κάνει τον Τραμπ πιο εγκλωβισμένο».

Ο Τραμπ έχει συνηθίσει να κάνει ό,τι θέλει και στη συνέχεια να αυτοσχεδιάζει γρήγορα αν τα πράγματα πάνε στραβά. Αλλά αυτή τη φορά, κάποιοι στον στενό του κύκλο φοβούνται ότι η επίθεση στο Ιράν ήταν λάθος.

Μια πηγή κοντά στην κυβέρνηση είπε ότι ορισμένοι βασικοί αξιωματούχοι γύρω από τον Τραμπ ήταν απρόθυμοι να συμφωνήσουν στην επίθεση ή ήθελαν περισσότερο χρόνο.

«Κατέληξε να πει (σ.σ. ο Τραμπ), «Θέλω απλώς να το κάνω»», είπε η πηγή. «Υπερεκτίμησε πολύ την ικανότητά του να ανατρέψει το καθεστώς χωρίς να στείλει χερσαία στρατεύματα».

Η πηγή είπε ότι ο Τραμπ ήταν «υπερβολικά ικανοποιημένος» μετά τα γρήγορα χτυπήματα του περασμένου καλοκαιριού στο Ιράν και την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο τον Ιανουάριο: «Είδε πολλές αποφασιστικές γρήγορες νίκες με εξαιρετική στρατιωτική ικανότητα».

Ο Τραμπ μπορεί τώρα να χρειαστεί να λάβει μια δύσκολη απόφαση για μια σημαντική στρατιωτική κλιμάκωση, κάτι που δεν ήταν στα σχέδιά του.

Κάποιοι αξιωματούχοι στο περιβάλλον του ήλπιζαν ότι θα μπορούσε να επιτύχει κάποια γρήγορα οφέλη στη σύγκρουση και να ανακηρύξει μία γρήγορη νίκη. Τώρα δεν είναι εύκολο να πείσει για μία νίκη.

Σενάρια για αποστολή χερσαίων δυνάμεων

Ένα από τα σενάρια που εξετάζεται είναι η κατάληψη του νησιού Χαργκ, κάτι που θα απαιτούσε την εμπλοκή χερσαίων δυνάμεων και μάλιστα με μεγάλο ρίσκο. Σύμφωνα με αναφορές ένα σώμα 2.000 πεζοναυτών έχει ξεκινήσει από την Οκινάουα της Ιαπωνίας και αναμένεται να φτάσει μετά από περίπου δύο εβδομάδες στη Μέση Ανατολή.

Μία τέτοια απόπειρα βέβαια θα ανέβαζε σημαντικά το επίπεδο κλιμάκωσης και θα είχε ανεξέλεγκτες επιπτώσεις στις αγορές πετρελαίου.

Η λήξη του πολέμου φαίνεται επίσης να απομακρύνεται. Από τις δηλώσεις των αμερικανών αξιωματούχων οι ΗΠΑ φαίνεται πως σχεδίαζαν να συνεχίσουν τις έντονες στρατιωτικές επιχειρήσεις για τέσσερις με έξι εβδομάδες, έως δηλαδή περίπου τις αρχές Απριλίου.

Το Ισραήλ, που προσπαθεί να προωθηθεί στον Λίβανο και να δημιουργήσει τετελεσμένα, λέει ότι οι επιχειρήσεις στο Ιράν θα διαρκέσουν για τρεις εβδομάδες ακόμα.

Αλλά στην Ουάσιγκτον και σε πρωτεύουσες σε όλο τον κόσμο, οι αξιωματούχοι προετοιμάζονται για μια πολύ μεγαλύτερη κρίση. Επικαλούμενο τρεις πηγές της αμερικανικής κυβέρνησης και συμμαχικών της κρατών, το Axios αναφέρει ότι η αστάθεια και η εμπλοκή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή θα μπορούσαν να συνεχιστούν μέχρι τον Σεπτέμβριο, ακόμη και αν ο πόλεμος μετατραπεί σε μια σύγκρουση χαμηλής έντασης.

Το Ιράν από την άλλη φαίνεται αποφασισμένο να μην υποχωρήσει και να διεξάγει έναν πόλεμο φθοράς. Παρά το ότι έχει υποστεί και θα υποστεί σημαντικά πλήγματα, για να διεκδικήσει τη νίκη το ιρανικό καθεστώς χρειάζεται απλώς να παραμείνει ζωντανό.

Από το Χαργκ στα αμφισβητούμενα νησάκια Αμπού Μουσά και Τουνμπ, κι από κει στα νέα σενάρια του εν εξελίξει ενεργειακού πολέμου.

Το νησί Χαργκ του Ιράν, στον Περσικό Κόλπο, έχει γίνει, το τελευταίο δεκαήμερο, μέρος των γεωπολιτικών συζητήσεων, ειδικά μετά τον (παράνομο) βομβαρδισμό των στρατιωτικών του εγκαταστάσεων από τις ΗΠΑ. Οι συζητήσεις θέλουν τους χιλιάδες αμερικανούς πεζοναύτες και υποβρύχιους καταστροφείς που μεταφέρονται στην περιοχή του Περσικού να στοχεύουν στην κατάληψή του -κατάληψη ιρανικού εδάφους. Ωστόσο, είναι πολύ πιο πιθανό, ακριβώς λόγω και του ρόλου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) ως προκεχωρημένου ισραηλινού φυλακίου, στόχο να αποτελούν τρία άλλα νησάκια του κόλπου και όχι το Χαργκ.

Ο λόγος για τα νησιά Αμπού Μουσά και Μικρό και Μεγάλο Τουνμπ, των οποίων η στρατηγική σημασία στα στενά του Ορμούζ είναι σημαντική – βρίσκονται μεταξύ Περσικού Κόλπου και Κόλπου του Ομάν-, και το καθεστώς τους αμφισβητούμενο.

Τα νησιά αυτά κατελήφθησαν από το Ιράν επί Σάχη, από το Αυτοκρατορικό Ιρανικό Ναυτικό, το Νοέμβριο του 1971, τότε που το ιρανικό καθεστώς αποτελούσε τον καλύτερο και σημαντικότερο σύμμαχο Ισραήλ και ΗΠΑ στην περιοχή της δυτικής Ασίας. Ήταν η εποχή που οι βρετανικές δυνάμεις αποχωρούσαν από την περιοχή, αφήνοντας πίσω τις, υποτακτικές τους και δήθεν ανεξάρτητες, μοναρχίες του Κόλπου. Τα νησάκια που κατέλαβε το ναυτικό του σάχη ήδη διεκδικούσαν δύο από τα εμιράτα της περιοχής: το εμιράτο του Ρας αλ-Χαϊμά διεκδικούσε τα Τουνμπ και το Εμιράτο του Σαρτζά διεκδικούσε το Αμπού Μουσά.

Το Φεβρουάριο του επόμενου χρόνου, του 1972, και τα δύο αυτά εμιράτα είχαν ενταχθεί στο νεοδημιουργηθέν κράτος των ΗΑΕ, οπότε η διεκδίκηση των νησιών έγινε διεθνής υπόθεση αμφισβητούμενης περιοχής, μεταξύ ΗΑΕ και Ιράν.

Το Ιράν παρέμεινε στα νησάκια και μετά την Επανάσταση του 1979, και τα θεωρεί ιρανικό έδαφος, στηρίζοντας τις απαιτήσεις του στην ιστορική ταυτότητά τους και θεωρώντας ότι αποτελούσαν μέρος της Περσίας από τον 6ο αιώνα (με περιόδους απώλειάς τους όμως). Τα ΗΑΕ διαχωρίζουν το αραβικό στοιχείο και μιλούν για αραβικά νησιά από τον 7ο αιώνα. Το Ιράν δείχνει το δικό του αραβικό πληθυσμό στη συγκεκριμένη περιοχή…

Και οι δύο πλευρές, σε αυτόν τον δύσκολο διπλωματικό διάλογο, που έρχεται και επανέρχεται από το 1971, επιμένουν να αγνοούν την λοιπή προ-αποικιοκρατική περίοδο, γιατί δεν έχουμε στοιχεία, και την αποικιοκρατική περίοδο γιατί και οι δύο θεωρούν «δικούς τους» τους άραβες κυβερνήτες που καταγράφουν οι Πορτογάλοι, όταν καταφθάνουν, 16ο αιώνα, και ακόμη πιο δικούς τους τους άραβες σεΐχηδες του 19ου αιώνα που κυβερνούν την περιοχή με έδρα στις περσικές ακτές…

Τα συγκεκριμένα νησάκια, λοιπόν, των οποίων το καθεστώς αμφισβητείται και για τα οποία ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα μέχρι πρόσφατα στήριζαν τη θέση των ΗΑΕ- ο καθένας για τους δικούς του λόγους ή τις δικές του αμφισβητούμενες νησίδες – αποτελούν πρόσφορο έδαφος για τις όποιες επιχειρήσεις με στόχο τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ από τις δυνάμεις των ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα Εμιράτα έχουν στρατιωτικές συμφωνίες που επιτρέπουν τέτοιες επιχειρήσεις, «αμυντικές», οι οποίες δίνουν στις ΗΠΑ πλήρη δικαιώματα χρήσης βάσεων, στρατιωτικών εγκαταστάσεων και γης των ΗΑΕ. Αν και η τελευταία σχετική κοινή δήλωση ΗΠΑ- ΗΑΕ, που εξεδόθη το 2024- κάνει λόγο για «ειρηνική επίλυση» της διαφοράς και προσφυγή στη Χάγη (κάτι που το Ιράν αρνείται πάντα), σήμερα, στο διαμορφωμένο σκηνικό στρατιωτικής κλιμάκωσης, το ειρηνικό της δήλωσης εύκολα παραβλέπεται. Παράλληλα, οι ΗΠΑ μπορούν να υποστηρίξουν ότι οι περίφημες χερσαίες επιχειρήσεις (boots on the ground) δεν αφορούν στο έδαφος του Ιράν αλλά σε έδαφος των ΗΑΕ, που τους έχει «κλέψει» το Ιράν. Μάλιστα, μπορούν να παρουσιαστούν ως «σύμμαχος δύναμη» που απλώς «ενισχύει» τα Εμιράτα; μόλις χθες η κυβέρνηση Τραμπ ενέκρινε, με καθεστώς κατεπείγοντος, πολεμικές προμήθειες ύψους 23 δισεκατομμυρίων δολαρίων στα ΗΑΕ. Επίσης, σύμφωνα με την Ουώλ Στρητ Τζέρναλ που έφερε την είδηση στο φως, ακολουθήθηκαν «γραφειοκρατικές διαδρομές» που επιτρέπουν να παραμείνει κρυφό το είδος και ο αριθμός των όπλων, παρακάμπτοντας το Κογκρέσο.

Το πρωί του Σαββάτου, 21 Μαρτίου 2026, ανακοίνωση των ενόπλων δυνάμεων του Ιράν, που προειδοποιεί για ενέργειες κατά των συγκεκριμένων νήσων, φέρνει αυτό το σενάριο στο προσκήνιο, ως το πιθανότερο. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ αναμένεται να φτάσουν στην περιοχή την 25η Μαρτίου – κι όλα δείχνουν ότι στόχος είναι η αρπαγή του ελέγχου των στενών του Ορμούζ από το Ιράν, η αφαίρεση του σημαντικότερου όπλου του κατά των εισβολέων.

Ο Ενεργειακός Πόλεμος και η κυριαρχία της Αυτοκρατορίας

Ο βρετανός αναλυτής Ρίτσαρντ Μέτχαρστ (Richard Medhurst) προέβη σε κάποιες παρατηρήσεις πολύ σημαντικές, στα του ενεργειακού πολέμου, που ενισχύουν την πιθανότητα οι ΗΠΑ να επιδιώξουν με κάθε τρόπο τον έλεγχο των στενών: την αύξηση της τιμής των μετοχών όλων των αμερικάνικων πετρελαϊκών, την πτώση της τιμής του χρυσού κατά 10% σε μια μέρα και την παρουσία, παρά τον πόλεμο, ενός πολύ ισχυρότερου δολαρίου. Το δολάριο είναι το βασικό νόμισμα για την αγορά του φυσικού αερίου των ΗΠΑ. Που σήμερα ελέγχουν και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα στον πλανήτη (υπολογίζονται σε 300 δισεκατομμύρια βαρέλια)….

Οι ΗΠΑ, αναφέρει στην ανάλυσή του, όχι απλώς παθαίνουν την μικρότερη ζημιά, αλλά κατ’ ουσίαν κερδίζουν και, παράλληλα, μετατρέπονται στον κυρίαρχο της ενέργειας. Τα στενά του Ορμούζ είναι το τελευταίο εμπόδιο στην πλήρη κυριαρχία τους και την νέα αυτοκρατορία του δολαρίου. Τι σημαίνει αυτό για την Κίνα και τη Ρωσία, όπως και για το μέλλον των BRICS+, είναι προφανές – και να σημειώσουμε εδώ ότι η Κίνα λάμβανε το 35% του φυσικού αερίου που χρειαζόταν από το Κατάρ. Το σενάριο αυτό περιλαμβάνει και ακόμη μια παράμετρο που δεν άγγιξε ο Ρ. Μέτχαρστ, αλλά αξίζει να προστεθεί: οι ΗΠΑ παραμένουν ο νο1 εξαγωγέας τροφίμων στον πλανήτη, με το νο2, τη Βραζιλία, να μας προειδοποιεί, την εβδομάδα που πέρασε, πως η έλλειψη λιπασμάτων και άρα η μείωση της παραγωγής, θα οδηγήσει τις τιμές των αγροτικών προϊόντων σε ανησυχητικά ύψη. Nα υπενθυμίσουμε εδώ πως το ένα τρίτο της ουρίας που διακινείται παγκοσμίως – και αποτελεί το συνηθέστερο οικονομικό αζωτούχο λίπασμα – διέρχεται από το Ορμούζ.

Ο έλεγχος των ενεργειακών ροών του πλανήτη, άρα, συνοδεύεται και από σχετική διατροφική ασφάλεια για τις ΗΠΑ – σε αντίθεση με τον λοιπό πλανήτη.

Όσο και αν αυτά τα σενάρια δεν έχουν βρει ακόμη το δρόμο για τις κυρίαρχες αναλύσεις, έχουν βάση. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η Ευρώπη είναι ο μεγάλος χαμένος. Εξαρτημένη από το πανάκριβο φυσικό αέριο των ΗΠΑ, που η τιμή του θα ανεβαίνει διαρκώς, έχοντας χάσει την πρόσβαση στα ενεργειακά αποθέματα της Ρωσίας και στο φυσικό αέριο του Κατάρ, με την βιομηχανία της ήδη σοβαρά πληγείσα – και με πολύ επικίνδυνη στροφή στην πολεμική βιομηχανία, είναι βέβαιο πως αν δεν ξανανοίξει την ενεργειακή πόρτα προς τη Μόσχα θα βαδίσει προς πόλεμο, εν ονόματι του κέρδους.

Πηγή: Tpp