Η Μαρίζα Μπέρενσον δοκιμάζει ένα μικρό μαύρο φόρεμα στα πολυτελή κεντρικά γραφεία του οίκου Schiaparelli στην περίφημη Place Vendôme του Παρισιού, όπου βρίσκονται επίσης οι μπουτίκ Dior, Vuitton, Cartier, Boucheron, το ξενοδοχείο Ritz και περισσότερες λιμουζίνες με φιμέ τζάμια από όσες μπορεί κάποιος να μετρήσει με μια ανάσα.

Από τις φημισμένες μάρκες μόδας, μόνο αυτή της Elsa Schiaparelli, της γιαγιάς της Μπερένσον, βρισκόταν εκεί το 1935. Άνοιξε το πρώτο της σαλόνι υψηλής ραπτικής στην πιο «ακριβή» πλατεία της πόλης, ενώ η Coco Chanel, η αιώνια αντίπαλός της, είχε την έδρα της στη γωνία, στη λιγότερο διάσημη οδό Καμπόν.

Και οι δύο οίκοι βρίσκονται σε ανοδική πορεία σήμερα, ωστόσο οι χαρακτηριστικοί σουρεαλιστικοί κώδικες της Schiaparelli φαίνονται ιδιαίτερα προσαρμοσμένοι στην ψηφιακή εποχή, καθώς τους λατρεύουν αστέρες όπως η Margot Robbie, η Dua Lipa, η Lady Gaga και η Beyoncé για την αδιάψευστη ικανότητά τους να κάνουν εντύπωση στο κόκκινο χαλί.

Υψηλό γούστο

Ξεκινώντας το brand της το 1927, η «Schiap», όπως αποκαλούσαν χαϊδευτικά την Elsa, σχεδίαζε ρούχα γεμάτα πνεύμα και προκλητικότητα, με έντονα χρώματα (δημιούργησε άλλωστε το «shocking pink»), δραματικές σιλουέτες και οπτικά κόλπα που τους προσέδιδαν μια ισχυρή γλώσσα υψηλού γούστου που διαρκεί μέχρι σήμερα.

Μια γυναίκα που προηγήθηκε κατά πολύ της εποχής της, θα είχε ενθουσιαστεί με τον Daniel Roseberry, τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Schiaparelli από το 2019, ο οποίος μοιράζεται το ταλέντο της για τη δημιουργία στιγμών που γίνονται viral- όπως όταν έντυσε την ηθοποιό Teyana Taylor για τις Χρυσές Σφαίρες με ένα μαύρο φόρεμα σε στυλ «party at the back» διακοσμημένο με ένα εντυπωσιακό στρινγκ με στρας σε σχήμα «ουρά φάλαινας».

Σήμερα 79 ετών, η Μπέρενσον έχει ζήσει μια μαγική ζωή. Αν και λέει ότι η γιαγιά της ήταν μια διακριτική γυναίκα που κρατούσε ξεχωριστά την επαγγελματική και την προσωπική της ζωή, οι δύο αναπόφευκτα έζησαν κοινές στιγμές.

«Ο Daniel είναι ένας λαμπρός καλλιτέχνης», λέει η Μπέρενσον στους Times και την Laura Craik μπροστά από ένα λοφάκι από φράουλες. «Δεν είναι εύκολο να μπεις σε έναν οίκο όπως η Schiaparelli και να κάνεις τους κώδικες δικούς σου, αλλά αυτός το κατάφερε, και είναι μαγικό».

Υψηλές γνωριμίες

Σήμερα 79 ετών, η Μπέρενσον έχει ζήσει μια μαγική ζωή. Αν και λέει ότι η γιαγιά της ήταν μια διακριτική γυναίκα που κρατούσε ξεχωριστά την επαγγελματική και την προσωπική της ζωή, οι δύο αναπόφευκτα έζησαν κοινές στιγμές.

«Διοργάνωνε υπέροχα πάρτι», θυμάται η Μπέρενσον. «Ερχόταν κόσμος όπως ο Νταλί. Όταν ήμασταν πολύ μικρές, θυμάμαι ένα συγκεκριμένο πάρτι όπου έβαλε την αδελφή μου, τη Μπέρι, και εμένα να κατεβούμε με τις πιτζάμες μας για να χαιρετήσουμε τους καλεσμένους, και ο Δούκας του Ουίνδσορ μάς πήρε πάλι επάνω. Έχω μια ανάμνηση αυτού του υπέροχου, θαυμάσιου άνδρα να μας βάζει για ύπνο» λέει για τον Εδουάρδο αποφεύγοντας να μιλήσει για τις φιλοναζιστικές του συμπάθειες.

Η Μπέρενσον λέει ότι ένιωθε «προορισμένη» να ασχοληθεί με το μόντελινγκ, παρόλο που «δεν μεγάλωσα κοντά σε αυτόν τον κόσμο. Ήμουν σε οικοτροφείο από τα πέντε έως τα δεκαπέντε μου. Πήγα σε πέντε διαφορετικά και τα μισούσα όλα. Ήταν εντελώς δυστυχισμένη».

«Έχω υπέροχες αναμνήσεις από τον Νταλί», συνεχίζει. «Όταν ήμουν περίπου 13 ετών, θυμάμαι ότι πήγα στο σπίτι του στο Καντάκες με τη μητέρα μου. Ήθελε να με ζωγραφίσει γυμνή. Η μητέρα μου, του είπε: “Είσαι ένας βρωμερός γέρος και αυτό είναι αδιανόητο”. Αργότερα τον έβλεπα συχνά στη Νέα Υόρκη- έμενε στο ξενοδοχείο St Regis. Εκείνη την εποχή ήμουν ανεξάρτητη, ένα μοντέλο που ζούσε μόνη της. Είχε οσελότ- αυτά τα μεγάλα αιλουροειδή- περίπου έξι, που σκαρφάλωναν παντού και κατέστρεφαν το διαμέρισμα. Μου έλεγε: “Αγάπη μου, πάρε ένα, σε παρακαλώ”. Εγώ του απαντούσα: “Πλάκα κάνεις; Ζω σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα. Δεν νομίζω ότι θα επιβιώσω”».

Οι καλύτεροι φωτογράφοι

Η Μπέρενσον λέει ότι ένιωθε «προορισμένη» να ασχοληθεί με το μόντελινγκ, παρόλο που «δεν μεγάλωσα κοντά σε αυτόν τον κόσμο. Ήμουν σε οικοτροφείο από τα πέντε έως τα δεκαπέντε μου. Πήγα σε πέντε διαφορετικά και τα μισούσα όλα. Ήταν εντελώς δυστυχισμένη».

Αφού μετακόμισε στη Νέα Υόρκη στα 16 της, την ανακάλυψε η θρυλική συντάκτρια Diana Vreeland, και τα υπόλοιπα είναι ιστορία της μόδας. «Άρχισα να δουλεύω με τους μεγαλύτερους φωτογράφους, Bert Stern, Irving Penn, Avedon, Beaton, να εμφανίζομαι σε εξώφυλλα περιοδικών και να ταξιδεύω. Ο κόσμος άνοιξε μπροστά μου».

Η καριέρα της ως μοντέλο, την οδήγησε στην υποκριτική. «Άνοιξα τα φτερά μου, και όλοι στην οικογένειά μου ήταν εξοργισμένοι και έξαλλοι», λέει χαμογελώντας. «Το μόνο πράγμα που μου είπε ποτέ η γιαγιά μου για την καριέρα μου ήταν: “Δεν καταλαβαίνω γιατί κλαις σε όλες τις ταινίες σου”. Είχε δει το Cabaret και τον Θάνατο στη Βενετία και, για να είμαι ειλικρινής, όντως έκλαιγα σε αυτές τις ταινίες. Αυτό ήταν το μοναδικό της σχόλιο και ήταν αρκετά σκληρό για μένα».

Τι εποχή, ε;

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, η Μπέρενσον ήταν γνωστή ως «βασίλισσα της σκηνής», μια σταθερή παρουσία στα περιβόητα κλαμπ της Νέας Υόρκης, το Factory και το Studio 54. «Δεν το ήξερα αυτό» λέει στους Times για το παρατσούκλι της.

«Ζούσες την κάθε στιγμή. Ήταν μια περίοδος απόλυτης ελευθερίας, σύνδεσης και αυτοέκφρασης. Υπήρχε αυτή η αίσθηση πλήρους ανεξαρτησίας επειδή δεν υπήρχαν τηλέφωνα. Κανείς δεν τραβούσε φωτογραφίες. Κανείς δεν επρόκειτο να σε κρίνει. Όλοι ήταν έτοιμοι να αφεθούν, να είναι ο εαυτός τους και να κάνουν ό,τι ήθελαν. Και υπήρχαν κάθε είδους άνθρωποι που μπορούσες να φανταστείς- και μερικοί που δεν μπορούσες», λέει γελώντας.

«Περιλάμβανε πολύ σημαντικούς ανθρώπους κάθε είδους, από όλα τα κοινωνικά στρώματα, από καλλιτέχνες μέχρι ηθοποιούς και πολιτικούς».

Πώς ήταν να είσαι όμορφη γυναίκα εκείνη την εποχή που επικρατούσε η επιθετικότητα; «Ποτέ δεν πίστευα ότι ήμουν όμορφη. Ανακάλυψα τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των άλλων». Θυμάται ότι την είχαν πάει σε μια έκθεση του Μοντιλιάνι όταν ήταν παιδί, και η μητέρα της έδειξε έναν πίνακα και της είπε ότι έτσι έμοιαζε.

Ήταν ο Γουόρχολ τόσο τρομακτικός όσο φαινόταν; «Όχι, καθόλου. Τον Άντι τον αγαπούσα. Είχαμε πολύ στενή σχέση. Τον καταλάβαινα απόλυτα, και το ίδιο κι εκείνος. Ήταν ηδονοβλεψίας. Παρατηρούσε τους ανθρώπους, αλλά δεν μιλούσε πολύ».

Η σχετικότητα της ομορφιάς

Πώς ήταν να είσαι όμορφη γυναίκα εκείνη την εποχή που επικρατούσε η επιθετικότητα; «Ποτέ δεν πίστευα ότι ήμουν όμορφη. Ανακάλυψα τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των άλλων». Θυμάται ότι την είχαν πάει σε μια έκθεση του Μοντιλιάνι όταν ήταν παιδί, και η μητέρα της έδειξε έναν πίνακα και της είπε ότι έτσι έμοιαζε.

Και η γιαγιά της θεωρούσε τον εαυτό της άσχημο- όταν ήταν παιδί, έβαλε σπόρους λουλουδιών στα αυτιά, τη μύτη και το στόμα της, σε μια προσπάθεια να αλλάξει την εμφάνισή της, τους οποίους οι γιατροί αναγκάστηκαν να αφαιρέσουν, καθώς έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή της.

«Ήταν το πιο θλιβερό πράγμα που είχα δει ποτέ. Ένιωσα τόσο άσχημη. Είχα αυτό το μακρύ πρόσωπο και ήμουν πολύ αδύνατη. Στο σχολείο με φώναζαν Όλιβ Οϊλ. Δεν με θεωρούσαν όμορφη. Είναι η αλήθεια. Δεν ψαρεύω κομπλιμέντα».

Και η γιαγιά της θεωρούσε τον εαυτό της άσχημο- όταν ήταν παιδί, έβαλε σπόρους λουλουδιών στα αυτιά, τη μύτη και το στόμα της, σε μια προσπάθεια να αλλάξει την εμφάνισή της, τους οποίους οι γιατροί αναγκάστηκαν να αφαιρέσουν, καθώς έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή της.

«Όποιος σκέφτεται έτσι σε αυτή την ηλικία είναι προφανώς μια δημιουργική ιδιοφυΐα», πιστεύει η Μπέρενσον. Γεννημένη στη Ρώμη σε μια αριστοκρατική οικογένεια, η Schiaparelli ήταν εξωστρεφής και διανοητικά περίεργη, και μετακόμισε στο Παρίσι τη δεκαετία του 1920, αφού την προσέλκυσε η σουρεαλιστική καλλιτεχνική σκηνή.

Στο κέντρο του κόσμου

«Της άρεσε να διασκεδάζει. Η Place Vendôme ήταν σαν το κέντρο του κόσμου- ένα πολιτιστικό σαλόνι. Όλοι οι σημαντικοί καλλιτέχνες, συγγραφείς και κοσμικοί συναντιόνταν εδώ. Δημιούργησε αυτή την απίστευτη ατμόσφαιρα όπου όλοι εμπνέονταν ο ένας από τον άλλον. Ήταν πραγματικά κάτι περισσότερο από μια απλή σχεδιάστρια. Ήταν καλλιτέχνιδα. Γι' αυτό συνεργάστηκαν μαζί της ο Τζιακομέτι και ο Κοκτώ. Γι' αυτό βρίσκεται σε όλα τα μουσεία δίπλα σε αυτούς τους μεγάλους καλλιτέχνες».

Τον επόμενο μήνα η Schiap θα βρεθεί σε ένα άλλο μουσείο, καθώς το V&A διοργανώνει μια έκθεση με το έργο της, την πρώτη που παρουσιάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Θα εκτίθενται περισσότερα από 200 αντικείμενα, από τη δεκαετία του 1920 έως σήμερα, συμπεριλαμβανομένων ενδυμάτων (όπως το περίφημο φόρεμα Skeleton), αξεσουάρ, κοσμημάτων, αρωμάτων και γλυπτών.

Οι γυναίκες Σκιαπαρέλι και Σανέλ πίσω από τους οίκους

Η Μπέρενσον ελπίζει επίσης ότι η έκθεση θα προσφέρει μια πραγματική εικόνα της ζωής μιας γυναίκας που σχεδίαζε σε έναν κόσμο που ήταν κατά κύριο λόγο ανδροκρατούμενος. «Πάλεψε πραγματικά για την ελευθερία της. Έπρεπε να δουλεύει διπλάσια από τους άνδρες. Τίποτα δεν της ήρθε εύκολα. Αλλά από την αρχή είχε αυτόν τον αναρχισμό μέσα της, αυτή την αίσθηση ελευθερίας και αδικίας. Η οικογένειά της δεν την θεωρούσε όμορφη, οπότε βγήκε να δημιουργήσει ομορφιά στη ζωή της και να τους δείξει σε όλους. Ήταν πραγματικά επαναστατική».

Η Μπέρενσον ελπίζει επίσης ότι η έκθεση θα προσφέρει μια πραγματική εικόνα της ζωής μιας γυναίκας που σχεδίαζε σε έναν κόσμο που ήταν κατά κύριο λόγο ανδροκρατούμενος.

Η Μπέρενσον μιλά για την αντιπαλότητα μεταξύ της Σκιαπαρέλι και της Σανέλ -«ήταν τόσο έντονη όσο λέει ο μύθος. Νομίζω ότι η Σανέλ τη μισούσε» λέει απλά. «Πραγματικά! Νομίζω ότι η Σανέλ ζήλευε» τονίζει για να συμπληρώσει: «Λατρεύω τον οίκο Chanel. Λατρεύω τα ρούχα της. Αλλά η μία ήταν αληθινή καλλιτέχνιδα, η άλλη ήταν couturier. Και οι δύο ήταν πολύ δυνατές, αυτοδημιούργητες γυναίκες με πολύ ισχυρές προσωπικότητες. Υπήρχε μια αντιπαλότητα όσον αφορά τη Σανέλ, επειδή η γιαγιά μου ήταν πολύ πιο εκδηλωτική και κοινωνική».

Φύλλα λωτού

Αν και η Μπέρενσον βρίσκεται συχνά στο Παρίσι, ζει στο Μαρακές. «Δεν βλέπω κανέναν», λέει με χαρά. «Ζω σαν μοναχή. Όλοι έχουν την εφαρμογή Headspace στις μέρες μας και διαλογίζονται υστερικά ανάμεσα στο μαγείρεμα του δείπνου και το άδειασμα των σκουπιδιών».

Η Μπέρενσον ήταν από τις πρώτες που την υιοθέτησαν. «Τότε όλοι έλεγαν: “Χα, η Μαρίσα, τρώει φύλλα λωτού και διαλογίζεται”. Δεν με ένοιαζε τι έλεγαν οι άλλοι, εγώ ακολουθούσα τον δρόμο μου. Όλοι μαστουρώνανε, αλλά εγώ δεν πήρα ποτέ ναρκωτικά. Πέρασα όλη αυτή την περίοδο χωρίς ναρκωτικά, απλά διαλογιζόμουν και προσπαθούσα να ανυψώσω την ψυχή μου. Αυτό έχει μείνει μαζί μου. Ήταν η δύναμή μου και με έφτιαξε. Τώρα με κάνει να γελάω. Όλοι έχουν μπει σε αυτά τα πράγματα, αλλά εγώ το κάνω από πάντα. Γι' αυτό νομίζω ότι είμαι ακόμα ζωντανή» εξηγεί γελώντας.

Οι Beatles και το άσραμ

Εξίσου μπροστά από την εποχή τους ήταν και οι Beatles. «Κατέληξα στο Ρίσικες, σε αυτό το άσραμ με τον Μαχαρίσι Μαχές Γιόγκι, για να τραβήξω αυτές τις φωτογραφίες», θυμάται. «Αναζητούσα έναν πνευματικό δρόμο. Από τα επτά μου χρόνια είχα υπαρξιακές ανησυχίες, αναρωτιόμουν πάντα τι δουλειά είχα σε αυτόν τον πλανήτη. Όλοι είχαμε τα μικρά μας δωμάτια και τα μικρά μας κρεβατάκια. Ο Τζορτζ Χάρισον ερχόταν στο δωμάτιό μου και έπαιζε κιθάρα. Αυτό το άσραμ μού άλλαξε εντελώς τη ζωή».

Το πιο σημαντικό είναι η σχέση που έχεις με τον εαυτό σου και το πώς αισθάνεσαι για τον εαυτό σου. Επίσης, το πώς αισθάνεσαι και συμπεριφέρεσαι απέναντι στους άλλους.

Άραγε, είναι αυτό το μυστικό μιας ευτυχισμένης ζωής; «Το πιο σημαντικό είναι η σχέση που έχεις με τον εαυτό σου και το πώς αισθάνεσαι για τον εαυτό σου. Επίσης, το πώς αισθάνεσαι και συμπεριφέρεσαι απέναντι στους άλλους. Αν έχεις αυτή τη σχέση με τον εαυτό σου, τότε είσαι σε θέση να έχεις μια σχέση με τους άλλους γεμάτη αγάπη και σεβασμό».

*Η έκθεση «Schiaparelli: Fashion Becomes Art» παρουσιάζεται στο V&A του Λονδίνου, από τις 28 Μαρτίου έως τις 8 Νοεμβρίου, vam.ac.uk

*Κεντρική φωτογραφία: Getty/ Ideal Images

Πηγή: Grace

Σύμφωνα με την άποψη 1.016 ιδιοκτητών ηλεκτρικών αυτοκινήτων που συμμετείχαν σε έρευνα, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ηλικίας έως και τριών ετών παρουσίασαν μείωση της χωρητικότητας της μπαταρίας μόνο κατά 2%.

Η BYD σβήνει τους χρόνους φόρτισης – ακόμη και στα βενζινάδικα – αφού αυτή την περίοδο δοκιμάζει έναν ταχυφορτιστή – μαμούθ που θα τελειώσει και τις ουρές αναμονής στους χώρους φόρτισης ηλεκτρικών. Συγκεκριμένα, η Κινέζικη φίρμα θα διαθέτει σύντομα έναν ταχύτατο σταθμό φόρτισης 1.500 KW, ικανό να φουλάρει τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα με εκατοντάδες χιλιόμετρα σε μόλις 5 λεπτά!

Μάλιστα, πριν λίγες ημέρες είδαν το φως της δημοσιότητας φωτογραφίες από τον πρώτο σταθμό σε φάση δοκιμών, που μπορεί να επιτύχει μέγιστη ισχύ εξόδου έως 1.500 kW, και να λειτουργεί με τάση 1.000 V. Εάν αυτά τα στοιχεία επιβεβαιωθούν επίσημα, αυτό θα αποτελέσει ένα σημαντικό άλμα προς τα εμπρός σε σύγκριση με την τρέχουσα κατάσταση της υποδομής γρήγορης φόρτισης.

Ο φορτιστής είναι συμβατός μόνο με οχήματα που μπορούν να λάβουν ισχύ εισόδου άνω των 1.000 kW. Το σύστημα έχει σχεδιαστεί για να σταματά αυτόματα τη φόρτιση όταν η μπαταρία φτάσει στο 97% της χωρητικότητάς της, για να διασφαλιστεί η μακροζωία και η ασφάλεια.

Η πλειονότητα των δημόσιων σταθμών ταχείας φόρτισης DC παραμένει στην περιοχή των 60-180 kW. Ο νέος φορτιστής, για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης 10πλασιάζει την ταχύτητα!

Σαφώς, αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις συστάσεις των κατασκευαστών που αναφέρουν ότι η συνεχής ταχεία φόρτισης μειώνει τη διάρκεια ζωής των μπαταριών στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Παρά τις αισιόδοξες έρευνες, που τονίζουν ότι οι μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων αντέχουν πολύ περισσότερο από ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα πολλοί καταναλωτές . Μια πρόσφατη μέση ετήσια φθορά μίας μπαταρίας υπολογίζεται μόλις στο 1,8%. Κοινώς μπορεί να αντέξει περισσότερο από 15 χρόνια, εφόσον τηρηθούν οι κανόνες μακροζωϊας τους.

Η μείωση χωρητικότητας της μπαταρίας είναι βέβαιο ότι θα συμβεί κάποια στιγμή, καθώς μια μπαταρία ιόντων λιθίου όταν φορτίζεται και αποφορτίζεται πολλές φορές χάνει μέρος της χωρητικότητάς της.

Σύμφωνα με την άποψη 1.016 ιδιοκτητών ηλεκτρικών αυτοκινήτων που συμμετείχαν σε έρευνα, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ηλικίας έως και τριών ετών παρουσίασαν μείωση της χωρητικότητας της μπαταρίας μόνο κατά 2%, ενώ τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία ήταν μέχρι έξι ετών, παρουσίασαν μείωση χωρητικότητας έως και 8%. Κοινώς, ένα ηλεκτρικό με μπαταρία 400χλμ έχασε σε έξι χρόνια 30 περίπου χιλιόμετρα.

Σε κάθε περίπτωση οι νέες μπαταρίες καταρρίπτουν τους φόβους των αγοραστών ηλεκτρικών για την αντοχή τους στο χρόνο. Σημαντικό ρόλο παίζει ο τρόπος φόρτισης.

Η τακτική χρήση ταχυφορτιστών υψηλής ισχύος μπορεί να επιταχύνει την φθορά των μπαταριών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι την εκτοξεύει σε ανησυχητικά επίπεδα. Αντίθετα, η τακτική φόρτιση στο σπίτι ή σε χαμηλότερης ισχύος σταθμούς συμβάλλει στη διατήρηση της χωρητικότητας για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

πάρχει μια σκληρή αλήθεια, που για διάφορους λόγους όσοι ερίζουν για την ιδιοκτησία του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς δεν θέλουν, ή δεν μπορούν, να δουν: Τα σχήματα αυτά οδεύουν προς το τέλος τους, αν δεν έχουν ήδη τελειώσει. Η μεν ΝΕΑΡ αποδεικνύεται θνησιγενής - τίποτε δεν δείχνει ότι θα μπορέσει να ενηλικιωθεί. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαδρομή, την ιστορία, την προσφορά του στον χώρο και στη χώρα, έχει απομείνει μια στέγη - ο τίτλος, η επιχορήγηση, τα κομματικά μέσα ενημέρωσης. Με επίδοξους ιδιοκτήτες, αλλά χωρίς θεμέλια. Χωρίς δηλαδή τον μεγάλο κόσμο, μέλη, στελέχη και κυρίως οπαδούς και φίλους, που δίνουν ζωή σε έναν κομματικό μηχανισμό.

Αυτός είναι ο κοινός τόπος για τα δύο αυτά θραύσματα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ: βλέπουν τις πλάτες των απογοητευμένων, αντί για τον τόσο γνώριμο αριστερό ενθουσιασμό και τη στράτευση. Ακόμα χειρότερα, σκιαμαχούν για την ιδιοκτησία, όταν το κτίριο καταρρέει. Διαθέτουν βουλευτές, αντιπολιτεύονται συχνά εύστοχα τον Μητσοτάκη, αλλά ελάχιστοι πια τους ακούνε. Δεν είναι σε θέση να παράγουν προοπτική, ή έστω ελπίδα, για διέξοδο από το σημερινό τέλμα της φθοράς. Πιο πολύ παράγουν και αναπαράγουν παθογένειες, καβγάδες, κουτσομπολιά. Στοιχεία μιας υπαρξιακής κρίσης, που προαναγγέλλουν το αναπόφευκτο.

Η πολιτική όμως απεχθάνεται το κενό. Και η διαδρομή της Αριστεράς, της προοδευτικής παράταξης, το έχει αποδείξει. Ο χώρος παραμένει πληθυντικός, αλλά τα κομματικά σχήματα αλλάζουν, συχνά με τρόπο οδυνηρό. Αυτό γίνεται και τώρα έξω από τον περίκλειστο κόσμο των ιδιοκτητών. Ανασύνθεση εκ θεμελίων, νέα προοπτική, μια στρατηγική που θέλει να ξεπεράσει την κρίση, μια συσπείρωση έξω από τις συσπειρώσεις της φθοράς. Μια ελπίδα - αυτό τουλάχιστον. Που αρχίζει να παίρνει ρεαλιστική υπόσταση, να γεφυρώνει αυτοκριτικά την Ιστορία με το σήμερα, να συνενώνει το μέτρο της εμπειρίας με την ανυπομονησία του νέου.

Και δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να δει κανείς ότι κερδίζει έδαφος από δω - στο πλήθος της απογοήτευσης και της αναζήτησης διεξόδου. Οτι αποκτά ορκισμένους εχθρούς από κει. Και ότι δημιουργεί μια νέα βεβαιότητα: Τίποτε δεν θα μείνει ίδιο στην Αριστερά, στην πολυκατοικία της προόδου, στο πολιτικό σύστημα, όταν η προσπάθεια αυτή περάσει από την αναβάπτιση στην κοινωνία στη βάπτιση ενός νέου σχήματος. Και έτσι, το ποιητικό δίλημμα του Αναγνωστάκη γίνεται σκληρό πολιτικό δίλημμα: Καλά την έφερες τη ζωή σου ως εδώ, μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες.