Σύμφωνα με τον Ρώσο κορυφαίο διπλωμάτη, οι εξελίξεις στη Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή είναι άμεσο αποτέλεσμα των προσπαθειών της Δύσης να διατηρήσει τα απομεινάρια της κυριαρχίας της.

ΜΟΣΧΑ, 24 Μαρτίου. /TASS/. Τα γεγονότα στη Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή πηγάζουν άμεσα από τις προσπάθειες της Δύσης να διατηρήσει τα απομεινάρια της κυριαρχίας της, δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Γκορτσάκοφ.

Σημείωσε ότι ορισμένοι ειδικοί στις διεθνείς σχέσεις έχουν ήδη αρχίσει να αναφέρονται στις συγκρούσεις που εκτυλίσσονται σε όλο τον κόσμο ως Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το TASS συγκέντρωσε τις βασικές δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών.

Εξωτερική πολιτική

Οι δυτικές ελίτ συνεχίζουν να «επενδύουν στην αντιπαράθεση» με τη Ρωσία: «Η δυτική μειονότητα, ή μάλλον οι ελίτ των δυτικών χωρών, συνεχίζουν να επενδύουν όποιους πολιτικούς και οικονομικούς πόρους τους έχουν απομείνει στην αντιπαράθεσή τους με τη χώρα μας».

Μήπως έχει ήδη ξεκινήσει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος;

Ορισμένοι ειδικοί στις διεθνείς σχέσεις έχουν ήδη αρχίσει να χαρακτηρίζουν τις συγκρούσεις που εκτυλίσσονται σε όλο τον κόσμο ως Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο: «Ορισμένοι ειδικοί, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στη Ρωσία που μελετούν την ιστορία των διεθνών σχέσεων, έχουν ήδη αρχίσει να περιγράφουν και να χαρακτηρίζουν αυτά τα γεγονότα ως Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο».

Οι εξελίξεις στη Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή είναι άμεσο αποτέλεσμα των προσπαθειών της Δύσης να διατηρήσει τα υπολείμματα της κυριαρχίας της: «Γεγονότα που πηγάζουν άμεσα από τις προσπάθειες της δυτικής μειονότητας κρατών να διατηρήσουν τα υπολείμματα της κυριαρχίας τους στη διεθνή σκηνή χρησιμοποιώντας ωμές μεθόδους βίας, ανεξάρτητα από τυχόν προηγουμένως υπογεγραμμένες και επικυρωμένες υποχρεώσεις βάσει του διεθνούς δικαίου».

σύγκρουση στη Μέση Ανατολή

Η Ρωσία «ανησυχεί για τα τεκταινόμενα στις σχέσεις μεταξύ του Ιράν και των γειτόνων του».

Η «σκληρή στρατιωτική επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ» εναντίον του Ιράν κινδυνεύει να αποσταθεροποιήσει το διεθνές εμπόριο και την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια: «Η κατάσταση απειλεί να αποσταθεροποιήσει όχι μόνο την περιοχή του Κόλπου, κάτι που έχει ήδη συμβεί, και όχι μόνο ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, κάτι που επίσης συμβαίνει, αλλά και το παγκόσμιο εμπόριο, την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και τις διεθνείς μεταφορές και επιχειρηματικές επικοινωνίες».

Η Ρωσία μοιράζεται τις εκτιμήσεις της για την τρέχουσα κατάσταση τόσο με το Ιράν όσο και με τα κράτη μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου: «Συζητάμε αυτή τη στιγμή όλα αυτά τα ζητήματα και, φυσικά, μοιραζόμαστε τις εκτιμήσεις μας και την εξέλιξη των απόψεών μας τόσο με τους Ιρανούς όσο και με τα κράτη μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου».

Η Ρωσία είναι πεπεισμένη ότι «η οδός των διαπραγματεύσεων, η οδός της ενότητας και της εξισορρόπησης συμφερόντων είναι αυτή που εξυπηρετεί τα συμφέροντα» της Μέσης Ανατολής.

Η αντίδραση του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) στις απειλές για την πυρηνική ασφάλεια στη Μέση Ανατολή είναι ακατάλληλη: «Η ηγεσία του ΔΟΑΕ αντιδρά με πολύ ακατάλληλο τρόπο στις άμεσες απειλές για την πυρηνική ασφάλεια που δημιουργούνται από την εξαπολυθείσα επιθετικότητα».

Η κατάσταση στην Κούβα

Η εξωτερική πίεση στην Κούβα εντείνεται: «Η κλιμάκωση των εντάσεων γύρω από την Κούβα, η οποία αντιμετωπίζει αυξανόμενη εξωτερική πίεση, αποτελεί αιτία σοβαρής ανησυχίας. Επιβεβαιώνουμε την αλληλεγγύη μας με τους Κουβανούς φίλους μας και το δικαίωμά τους να ακολουθήσουν μια κυρίαρχη πορεία ανάπτυξης».

Η Ρωσία θα συνεχίσει να παρέχει στην Κούβα «την απαραίτητη βοήθεια και υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένης της υλικής βοήθειας»: «Η ανθρωπιστική βοήθεια είναι εξαιρετικά σημαντική για τους Κουβανούς φίλους μας σε αυτό το στάδιο».

Παλαιστίνη

Η Ρωσία, μαζί με τους Άραβες εταίρους της, θα προσπαθήσει να διασφαλίσει ότι η δικαιοσύνη θα επικρατήσει στην επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος: «Αυτό είναι άδικο και μαζί με τους Άραβες και Μουσουλμάνους φίλους μας, θα προσπαθήσουμε να διασφαλίσουμε ότι η δικαιοσύνη θα επικρατήσει σε πλήρη συμφωνία με τα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας».

Του Έκτορα – Ξαβιέ Δελαστίκ

Προ διμήνου είχαμε καλύψει την προσπάθεια την διοίκησης του Ε.Μ.Π. να «σβησει» το φιλειρηνικό, αντιπολεμικό και επί της ουσίας αντιχουντικό παρελθόν του Ιδρύματος. Αναφερόμαστε στην προσπάθεια διαγραφής μέρους του Άρθρου 2 του Οδηγού Χρηματοδότησης και Διαχείρισης του ΕΛΚΕ, το οποίο έχει ως εξής:

«Η ιστορία του Ε.Μ.Π. είναι συνδεδεμένη με αγώνες για την ελευθερία και την ειρήνη. Για τον λόγο αυτό στο Ε.Μ.Π. δεν επιτρέπεται η διεξαγωγή ή συμμετοχή σε έρευνες για πολεμικούς σκοπούς οποιασδήποτε μορφής, με εξαίρεση την έρευνα για τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, και δεν αναλαμβάνονται έρευνες με χρηματοδότηση από διεθνείς στρατιωτικούς συνασπισμούς».

Ευτυχώς, η άμεση κατακραυγή εκείνη την περίοδο έκανε τη διοίκηση να αποφύγει να πάρει το βάρος μιας τόσο ευθείας προσβολής προς την ιστορία και την παρακαταθήκη του Ιδρύματος. Υπάρχουν όμως δυο τύποι «αποφυγής». Ο πρώτος είναι η υπαναχώρηση, ώστε να ξεχαστεί το θέμα. Ο Πρύτανης του ΕΜΠ, Ι. Χατζηγεωργίου επέλεξε το δεύτερο, δηλαδή τη μετακύλιση της ευθύνης σε κάποιο ανώτερό του ώστε να μπορεί να ισχυριστεί στο μέλλον «εγώ υπάλληλος είμαι». Ο λόγος για έγγραφο που έστειλε με αριθμό πρωτοκόλλου 19/28-01-2026, «παραγγέλνοντας» μια γνωμοδότηση που να τον καλύπτει.

Γιατί μπλέχτηκε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους;

Στην προηγούμενη κάλυψή μας αναφερθήκαμε με γενικό τρόπο στο γεγονός ότι η διοίκηση του Ε.Μ.Π. θέλει να βάλει το δάχτυλο στο μέλι των πολεμικών εξοπλισμών αντί να δείξει ένα στοιχειώδες ανάστημα και να απαιτήσει αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης. Επιλέξαμε να μη χαμηλώσουμε το επίπεδο αναφερόμενοι στο ότι αυτή η διαδικασία ξεκίνησε από ένα συγκεκριμένο ερευνητικό πρόγραμμα του ΝΑΤΟ που ήθελε να αναλάβει καθηγητής του Ε.Μ.Π. στη Σχολή Ναυπηγών και προσέκρουσε… στην ιστορία του.

Η απάντηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους προς τον Πρύτανη (419-80/Φ.100931 05-03-2026) δημοσιοποιεί πλήρως το κίνητρο αυτό. Δημοσιοποιεί επίσης το γεγονός ότι λόγω της απαγόρευσης κατά των πολεμικών ερευνών, η πρόταση για τη συνεργασία με το NATO τελικά δεν κατατέθηκε. Δημοσιοποιεί επίσης το σκεπτικό του προγράμματος: αυτόνομα θαλάσσια drones για «προστασία λιμανιών και σημαντικών υποδομών της χώρας».

Αν το Ε.Μ.Π. είχε αναλάβει τα προηγούμενα χρόνια τέτοιο ερευνητικό πρόγραμμα και αποτελούσε μέρος της κατασκευαστικής αλυσίδας τέτοιων drones, θα το έκανε αυτό στο πλαίσιο του NATO και με δεδομένη την τωρινή εμπλοκή της Ελλάδας στην επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Όπως οποιοσδήποτε μπορεί να καταλάβει, η Διοίκηση του Ε.Μ.Π. φλερτάρει με το να μετατρέψει το Ίδρυμα σε δυνητικό νόμιμο στόχο σε περίπτωση πολέμου και το φοιτητικό πληθυσμό του Ιδρύματος σε ανθρώπινη ασπίδα. Μπορεί φυσικά να πρόκειται για ειλικρινά κοντόφθαλμους ανθρώπους που σε προσωπικό επίπεδο σκέφτονται μόνο πως θα εκταμιεύσουν αυτήν την απόφαση με επιπλέον χρηματοδοτήσεις ή/και με πολιτικές θέσεις (όπως ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεόδωρος Φορτσάκης, ο οποίος ορίστηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της ΝΔ). Αυτό δε μεταβάλλει στο ελάχιστο τις συνέπειες των πράξεών τους.

Τί λένε όντως οι γνωμοδοτήσεις;

Έχουμε στα χέρια μας δύο γνωμοδοτήσεις του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, η μία προς το ΕΜΠ, την οποία προαναφέραμε και η δεύτερη προς το Υπουργείο Παιδείας (230-1154 26-02-2026). Μπορούμε να συνοψίσουμε τα βασικά επιχειρήματα που παρουσιάζονται και στις δύο ως εξής:

Πρώτον, το «Ακαδημαϊκό Άσυλο» χρησιμοποιείται με τη μορφή που χρόνια προειδοποιούσαν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι των πανεπιστημίων. Τυπικά, παρουσιάζεται στα έγγραφα ως προστασία του δικαιώματος του ακαδημαϊκού προσωπικού να κάνει όποια έρευνα θέλει χωρίς περιορισμούς, αρκεί να είναι νόμιμη. Ουσιαστικά, η έννοια της «ακαδημαϊκής ελευθερίας» που χρησιμοποιείται εδώ είναι με πολύ μεγάλη σαφήνεια «ελευθερία για τα κεφάλαια και φίμωση όσων διαφωνούν με αυτά».

Δεύτερο επιχείρημα είναι η συμμετοχή της Ελλάδας στο NATO. Αμφότερες οι γνωμοδοτήσεις περιέχουν αρκετά αποσπάσματα από τις βασικές αρχές του νόμου επικύρωσης της Συνθήκης του NATO (Α’37 1989/1952). Αυτές δεν έχουν άμεση σχέση με το ζήτημα, πέραν του ότι υπενθυμίζουν τις υποχρεώσεις των μελών για αλληλοϋποστήριξη σε ζητήματα ασφαλείας, οικονομική συνεργασία και ούτω καθ’ εξής. Θα μπορούσε να πει κανείς πως με τη Συνθήκη αυτή αναγνωρίζονται τα νομικά πρόσωπα που δημιουργεί το NATO και το δικαίωμα να συνάπτει κανείς συμβόλαια και συνεργασίες μαζί του.

Τρίτο επιχείρημα (και φαρμακερό) είναι η επίκληση του Άρθρου 28 παρ. 1 του Συντάγματος: «Οι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. Η εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας».

Σε αυτό το σημείο έχουμε την πιο εξόφθαλμη λαθροχειρία. Πρόκειται για το άρθρο που επί της ουσίας δίνει τον τρόπο με τον οποίο η χώρα υιοθετεί διεθνείς συνθήκες όπως π.χ. τη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ορίζει πολύ συγκεκριμένα πως δε μπορεί η χώρα να δεσμευτεί σε κάποια τέτοια σύμβαση και ταυτόχρονα οι νόμοι της να λένε το αντίθετο. Η λαθροχειρία αφορά το ότι πάνω σε αυτές τις λέξεις, το Ε.Μ.Π. παρήγγειλε μια γνωμοδότηση που λέει ουσιαστικά πως «οι ανάγκες του NATO είναι πάνω και από τους νόμους του ελληνικού κράτους». Εν προκειμένω, πως οι ανάγκες του NATO για έρευνα είναι ισχυρότερες από το ελληνικό Δίκαιο, άρα σίγουρα ισχυρότερες από τον Οδηγό Χρηματοδότησης του ΕΛΚΕ Ε.Μ.Π. Το επιχείρημα αναπτύσσεται με πολύ μεγάλη λεπτομέρεια στο γνωμοδότηση προς το Υπουργείο Παιδείας.

Με λίγα λόγια, με αφορμή μια χρηματοδότηση, η Διοίκηση του Ε.Μ.Π. πασχίζει να δώσει ακαδημαϊκή γη και ύδωρ στο NATO, χρησιμοποιώντας την «ακαδημαϊκή ελευθερία» ως προκάλυμμα. Τέτοια επιθυμία πρυτανικών αρχών για συνεργασία με τους συνταγματάρχες είχαμε αρκετές δεκαετίες να δούμε.

Γιατί τέτοια αγάπη με τους συνταγματάρχες;

Ως κατακλείδα, πρέπει να τεθεί ένα πολύ σημαντικό ερώτημα: γιατί τέτοια επιθυμία να αποκοπεί το Ε.Μ.Π. από την αντιπολεμική του ιστορία; Θα περίμενε κανείς πως ένα Ίδρυμα που θρήνησε νεκρούς από το χουντικό στρατό θα συνειδητοποιούσε το ιστορικό βάρος που φέρει οποιαδήποτε συνεργασία σε εξοπλιστικά προγράμματα. Πολύ περισσότερο που στην πύλη του Πολυτεχνείου πριν μπουν τα τανκς ήταν γραμμένα τα συνθήματα «Έξω αι ΗΠΑ» και «Έξω το NATO». Είναι από αυτά τα ιστορικά γυρίσματα που συγγραφές πολύ δύσκολα θα έγραφε, γιατί θα έκαναν τη διοίκηση να μοιάζει με καρικατούρα «κακών» σε κόμικ.

Από την κυβέρνηση που έδωσε στις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ πρόσβαση στο μισό Υπουργικό Συμβούλιο μέσω του Predator για να μπορεί το πρωθυπουργικό γραφείο να παρακολουθεί οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες δε θα περιμέναμε κάτι καλύτερο. Η Διοίκηση του Ε.Μ.Π. όμως δε θα έπρεπε να φέρει τέτοια βαρίδια αλληλοεκβιασμών. Θα μπορούσαμε ίσως να μιλήσουμε για βαθιά αδιαφορία μιας παραδόπιστης διοίκησης, καθώς θέλει να προτάξει τις χρηματοδοτήσεις σε βάρος του φοιτητικού και ερευνητικού πληθυσμού του ιδρύματος. Άλλωστε, δε μιλάμε για μια διοίκηση που είναι σε στρατεύσιμη ηλικία, οπότε και δε νιώθει άμεσα απειλούμενη από τις πολεμικές εμπλοκές. Θα μπορούσαμε ίσως να μιλήσουμε για βαθύ ιδεολογικό μίσος προς την ιστορία του Ε.Μ.Π., η οποία δείχνει πώς τυχαίοι άνθρωποι σήκωσαν ανάστημα και έβαλαν το κεφάλι τους στον τορβά, χωρίς κανένα «μαξιλαράκι ασφαλείας», απέναντι στη Χούντα.

Συχνά όμως η απάντηση είναι πιο απλή και συνοψίζεται στο «κι εγώ υπάλληλος είμαι». Απλά εν προκεμένω… υπάλληλος του NATO, ελέω υποχρηματοδότησης της Παιδείας.

Πηγή: infowar

Του Άρη Χατζηστεφάνου 

Οι καταγγελίες του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών για επερχόμενη προβοκάτσια από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ αντιμετωπίστηκαν με τη γνωστή θυμηδία και σχόλια περί συνωμοσιολογίας από τα διεθνή ΜΜΕ. Η σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής όμως αποδεικνύει ότι το Ιράν είναι η χώρα που έχει υποστεί τις περισσότερες από τις λεγόμενες false flag επιθέσεις και το Ισραήλ το κράτος που τις έχει πραγματοποιήσει.

«Mια μικρή ομάδα ατόμων αποσπάστηκε από τον κορμό της διαδήλωσης και κατευθύνθηκε προς ένα μουσουλμανικό τέμενος το οποίο πυρπόλησε». Η συγκεκριμένη πρόταση θα μπορούσε να έχει γραφτεί για τις πρόσφατες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Τεχεράνη. Προέρχεται όμως από απόρρητα έγγραφα για το πραξικόπημα που πραγματοποίησε η Ουάσινγκτον στο Ιράν το 1953 με στόχο την ανατροπή του πρωθυπουργού Μοσαντέκ και την ενθρόνιση του Ρεζά Παχλαβί. Οπως αποκάλυψαν το 2000 οι New York Times, οι διαδηλωτές χρηματοδοτούνταν και κατευθύνονταν από πράκτορες της CIA που ήθελαν να αποδώσουν την ευθύνη για την καταστροφή τόπων λατρείας στο κομμουνιστικό κόμμα του Ιράν. Ηταν ο ορισμός των λεγόμενων επιχειρήσεων ψεύτικης σημαίας (false flag) και εκτελέστηκαν στο πλαίσιο της επιχείρησης «TP-AJAX» για την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης – το πρότυπο πραξικοπήματος που χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις.

Ο όρος false flag εμφανίζεται τον 16ο αιώνα για να περιγράψει αρχικά τις επιθέσεις πειρατικών ή πολεμικών πλοίων που παραπλανούσαν τα θύματά τους ανεβάζοντας τη σημαία μιας άλλης χώρας. Η συγκεκριμένη πρακτική όμως είναι παλιά όσο και η ανθρώπινη ιστορία: τη συναντάμε από την πυρκαγιά στο παλάτι του Διοκλητιανού (με την οποία δικαιολογήθηκε ο διωγμός των χριστιανών) μέχρι τον Ρωσο-σουηδικό πόλεμο του 1788, όταν Σουηδοί στρατιώτες, ντυμένοι με ρωσικές στρατιωτικές στολές, επιτέθηκαν σε δικές τους δυνάμεις για να δώσουν στον βασιλιά Γουσταύο Γ΄ τη δικαιολογία που χρειαζόταν να επιτεθεί στην τσαρική Ρωσία.

Τις τελευταίες δεκαετίες το Ιράν κατήγγειλε πολλές φορές ότι έπεσε θύμα τέτοιων επιθέσεων. Το 2019 λόγου χάρη, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν την Τεχεράνη ότι επιτέθηκε σε δυο δεξαμενόπλοια ιαπωνικών συμφερόντων στον Κόλπο του Ομάν. Η ιρανική κυβέρνηση απάντησε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απόλυτα παράλογο, καθώς την ημέρα της επίθεσης ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Χαμενεΐ, συναντούσε τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας Σίνζο Αμπε. Το Τόκιο θα έπαιζε διαμεσολαβητικό ρόλο για την αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ουάσινγκτον (του Τραμπ) και Τεχεράνης – μια προσπάθεια που τινάχτηκε (σχεδόν κυριολεκτικά) στον αέρα. Σήμερα η Τεχεράνη καταγγέλλει και πάλι επιχειρήσεις false flag, διαψεύδοντας ότι έχει πραγματοποιήσει ορισμένες από τις επιθέσεις που της καταλογίζονται εναντίον γειτονικών χωρών, όπως η Κύπρος και η Τουρκία.

Ιστορίες ισραηλινής παρενδυσίας

Αν στη σύγχρονη ιστορία το Ιράν είναι αποδεδειγμένα το θύμα τουλάχιστον μιας μεγάλης επιχείρησης ψεύτικης σημαίας, το Ισραήλ είναι αποδεδειγμένα ο δράστης τουλάχιστον μιας τέτοιας προβοκάτσιας. Το καλοκαίρι του 1954, στο πλαίσιο της «Επιχείρησης Σουζάνα», υπηρεσίες πληροφοριών του ισραηλινού στρατού ανέθεσαν σε Εβραίους της Αιγύπτου να πραγματοποιήσουν σειρά βομβιστικών επιθέσεων σε αιγυπτιακούς, αμερικανικούς και βρετανικούς στόχους, όπως βιβλιοθήκες και κινηματογράφους του Καΐρου, προκειμένου να αποδοθεί η ευθύνη στους Αδελφούς Μουσουλμάνους και σε Αιγύπτιους κομμουνιστές. Στόχος της επιχείρησης, που αποκαλύφθηκε με πάταγο, ήταν να προκαλέσει αναταραχή στο εσωτερικό της Αιγύπτου ώστε να ενισχυθεί η θέση της Βρετανίας και του Ισραήλ στην αντιπαράθεση για τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ. Η επιχείρηση έμεινε στην ιστορία ως «Υπόθεση Λαβόν», από το όνομα του Ισραηλινού τότε υπουργού Αμυνας ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί – αν και οι Ισραηλινοί συνηθίζουν να την αποκαλούν «το ατυχές περιστατικό». Και δεν ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία ατυχία …

Λίγα χρόνια νωρίτερα, την περίοδο 1950-51, όταν Εβραίοι του Ιράκ άρχισαν να δέχονται απροειδοποίητα βομβιστικές επιθέσεις, το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε σε απόρρητο τηλεγράφημά του ότι «το πιο πιθανό σενάριο» είναι οι επιθέσεις να πραγματοποιήθηκαν από μέλη σιωνιστικών οργανώσεων που ήθελαν να ενισχύσουν το κύμα μετανάστευσης προς το Ισραήλ. Δυο μέλη σιωνιστικών οργανώσεων καταδικάστηκαν τότε σε θάνατο για τις επιθέσεις για τις οποίες όμως το Ισραήλ αρνείται μέχρι και σήμερα κάθε εμπλοκή.

Toν Ιούνιο του 1967, κατά τη διάρκεια του πολέμου των Εξι Ημερών, το Ισραήλ βομβάρδισε και στη συνέχεια τορπίλισε το αμερικανικό κατασκοπευτικό πλοίο «USS Liberty», σκοτώνοντας 34 μέλη του πληρώματος και τραυματίζοντας άλλα 171. Παρά τις δικαιολογίες του Τελ Αβίβ ότι επρόκειτο για ατύχημα, οι ηχογραφημένες συνομιλίες των Ισραηλινών πιλότων αποδεικνύουν ότι ενημέρωσαν πολλές φορές το κέντρο επιχειρήσεων ότι επρόκειτο για αμερικανικό πλοίο, αλλά έλαβαν εντολές να το χτυπήσουν. Ορισμένοι από τους (Αμερικανούς) πρωταγωνιστές της υπόθεσης υποστήριξαν σε ντοκιμαντέρ του BBC ότι η επίθεση αποτελούσε μια επιχείρηση false flag με στόχο να ακολουθήσουν αμερικανικά αντίποινα (ακόμα και με πυρηνικά όπλα) εναντίον της Αιγύπτου, η οποία θα παρουσιαζόταν σαν δράστης της επίθεσης στο USS Liberty.

Πολύ πιο πρόσφατα, το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy αποκάλυψε ότι πράκτορες της Μοσάντ εμφανίζονταν την περίοδο 2007-2008 σαν αξιωματούχοι της CIA προκειμένου να στρατολογούν μέλη της πακιστανικής εξτρεμιστικής οργάνωσης Τζουντάλα (Στρατιώτες του Θεού) για να πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις στο εσωτερικό του Ιράν.

Ισως λοιπόν χρειαστεί να περάσουν δεκαετίες ή μπορεί να μη μάθουμε ποτέ ποιος βρίσκεται πίσω από ύποπτες επιθέσεις των τελευταίων ημερών – και από αυτές που θα ακολουθήσουν. Αν όμως η σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής έχει κάτι να μας διδάξει, είναι ότι πρέπει να λαμβάνουμε πιο σοβαρά τις καταγγελίες του Ιράν για εναντίον του επιχειρήσεις false flag και να αμφισβητούμε πολύ περισσότερο κάθε ανακοίνωση των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Πηγή: infowar