Το «Murder, She Wrote», η κινηματογραφική μεταφορά του αγαπημένου αστυνομικού δράματος της μικρής οθόνης, θα κάνει πρεμιέρα στις 22 Δεκεμβρίου 2027, σύμφωνα με την Universal Pictures.

Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Τζέιμι Λι Κέρτις (Jamie Lee Curtis) στον ρόλο της εμβληματικής συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων και ερασιτέχνη ντετέκτιβ, Jessica Fletcher, έναν ρόλο που σφράγισε με την ερμηνεία της η Άντζελα Λάνσμπερι (Angela Lansbury) στην αρχική σειρά.

Αν και οι λεπτομέρειες της πλοκής παραμένουν μυστικές, η πρωτότυπη παραγωγή, η οποία προβλήθηκε για 12 σεζόν, από το 1984 έως το 1996, βασιζόταν στο σπάνιο ένστικτο της Fletcher να εξιχνιάζει εγκλήματα στο γραφικό, αλλά γεμάτο μυστήρια, Κάμποτ Κόουβ του Μέιν. 

Τα στοιχεία της Eurostat για το έτος 2025.

Άλλη μία έρευνα της Eurostat που οδηγεί στην πλήρη αποδόμηση του κυβερνητικού αφηγήματος περί ανάπτυξης, με φόντο και τις επικείμενες ανακοινώσεις για τον κατώτατο μισθό.

Τα πρώτα αποτελέσματα για το 2025 δείχνουν ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ εκφραζόμενο σε δείκτες αγοραστικής δύναμης στην Ελλάδα βρίσκεται στα τάρταρα. Πίσω βρίσκεται μόνο η Βουλγαρία.

Συγκεκριμένα, στον εν λόγω δείκτη, η Ελλάδα βρίσκεται στο 68% του μέσου όρου της ΕΕ, ενώ αντίστοιχα το Λουξεμβούργο έχει 239%.

Ο μέσος όρος της ΕΕ ανήλθε σε περίπου 41.600 ευρώ σε όρους αγοραστικής δύναμης, αποτελώντας το κοινό σημείο αναφοράς με βάση το οποίο αξιολογούνται όλες οι χώρες της ΕΕ.

Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από τις προκαταρκτικές εκτιμήσεις για τις ισοτιμίες αγοραστικής δύναμης και το ΑΕΠ για το 2025 που δημοσίευσε η Eurostat.

Μόνο 10 από τις 27 χώρες  υπερέβησαν τον μέσο όρο της ΕΕ το 2025, μια ομάδα που αντιπροσώπευε περίπου το 34% του συνολικού πληθυσμού της Ένωσης. Εκτός από το Λουξεμβούργο και την Ιρλανδία, η Δανία, η Αυστρία, η Γερμανία, το Βέλγιο, η Σουηδία, η Μάλτα και η Φινλανδία υπερέβησαν όλες τον μέσο όρο.

Το μεγαλύτερο μέρος των υπόλοιπων χωρών της ΕΕ συγκεντρώθηκε σε σχετικά μικρή απόσταση από τον μέσο όρο. Η Γαλλία, η Κύπρος, η Ιταλία, η Τσεχία, η Ισπανία και η Σλοβενία βρισκόταν όλες σε επίπεδο έως 10% κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, ενώ η Λιθουανία, η Πορτογαλία και η Πολωνία υστερούσαν κατά περίπου 10-20%.

Το χαμηλότερο επίπεδο κατά κεφαλήν ΑΕΠ καταγράφηκε στη Βουλγαρία και την Ελλάδα, σε επίπεδο 32% κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, και στη Λετονία, σε επίπεδο 29% κάτω από αυτόν.

...άφου έκανε τις Δηλώσεις αυτές πραγματοποίησε μια μεγαλειώδη κωλοτούμπα σαν τον Ιωάννη Μελισανίδη

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ απέφυγε να απαντήσει σε ερώτηση σχετικά με την πιθανότητα χερσαίας επιχείρησης των ΗΠΑ.

ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ, 27 Μαρτίου. /TASS/. Η ναυτιλία μέσω του Στενού του Ορμούζ θα ανοίξει ξανά μόλις το Ιράν πάψει να αποτελεί απειλή για τη διεθνή ναυσιπλοΐα, δήλωσε την Πέμπτη στους δημοσιογράφους ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο.

«(Το Στενό του Ορμούζ — TASS) θα μπορούσε να ανοίξει αύριο εάν το Ιράν σταματήσει να απειλεί την παγκόσμια ναυτιλία», δήλωσε ο Ρούμπιο, σύμφωνα με την υπηρεσία Τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ απέφυγε να απαντήσει σε ερώτηση σχετικά με την πιθανότητα χερσαίας επιχείρησης των ΗΠΑ για την αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας στο στενό.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου. Μεγάλες ιρανικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Τεχεράνης, επλήγησαν. Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν εξαπέλυσε αντίποινα εναντίον του Ισραήλ και των στρατιωτικών εγκαταστάσεων των ΗΠΑ στο Μπαχρέιν, την Ιορδανία, το Ιράκ, το Κατάρ, το Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία.

Η διαμόρφωση μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης απαιτεί ένα διαφορετικό τοπίο στη δημοκρατική αντιπολίτευση

Σε πείσμα της κυβερνητικής προσπάθειας να παρουσιάσει μια εικόνα δημοσκοπικής ανόδου και προοπτικής εκλογικής νίκης, το βασικό συμπέρασμα των δημοσκοπήσεων παραμένει ένα ισχυρό αίτημα πολιτικής αλλαγής. Καταγράφεται σταθερά μια ιδιαίτερα έντονη αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής πρωτίστως σε σχέση με την έκρηξη της ακρίβειας, αλλά και σε σχέση με την περιφρόνηση των θεσμών που αποδεικνύουν τα σκάνδαλα, όπως αυτά των υποκλοπών.

Μόνο που η πολιτική αλλαγή απαιτεί και σχήματα που μπορούν να εκπροσωπήσουν αυτό το αίτημα, δηλαδή σχήματα που να εκπροσωπούν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Γιατί δεν αρκεί μόνο να ξέρεις από πού θέλεις να φύγεις, αλλά να ‘χεις και κάπου να πας.

Διαφορετικά η κοινωνική δυσαρέσκεια ή αγανάκτηση καταγράφεται μεν, επηρεάζει τους πολιτικούς συσχετισμούς, διαμορφώνει αυτή την εικόνα πολύ μεγάλης πολιτικής ρευστότητας, αλλά δεν δρομολογεί πολιτική αλλαγή.

Τα υπαρκτά σχήματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης έχουν δείξει τα πολιτικά τους όρια. Αυτό δεν μειώνει την ορθότητα των παρεμβάσεών τους, εντός και εκτός κοινοβουλίου, αλλά καταδεικνύει ότι δεν πείθουν, το καθένα ξεχωριστά ότι είναι ένα κόμμα διακυβέρνησης.

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η πολιτική εκπροσώπηση είναι μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία. Δεν είναι ένα διαγώνισμα όπου κάποιος παίρνει τον καλύτερο βαθμό. Δεν αφορά απλώς την ορθότητα κάποιων θέσεων. Ούτε καν την ποιότητα των στελεχών.

Και μέχρι τώρα, εάν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, η ετυμηγορία της κοινωνίας είναι αυστηρή και σε μεγάλο βαθμό επικριτική. Ως ένα βαθμό, αυτό οφείλεται στον τρόπο που ένα φιλοκυβερνητικό μιντιακό οικοσύστημα στοχοποιεί πρόσωπα, αποσιωπά παρεμβάσεις, διαστρεβλώνει απόψεις. Όμως, αυτός δεν είναι ο κύριος λόγος. Ο βασικότερος είναι ότι οι άνθρωποι συνεκτιμούν όλα τα παραπάνω.

Αυτό εξηγεί γιατί τα υπάρχοντα σχήματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν κατορθώνουν να αποκτήσουν μια μεγάλη δυναμική. Και σίγουρα ο μεταξύ τους διαγκωνισμός – ή ο εσωτερικός διαγκωνισμός μεταξύ των ηγετικών στελεχών κάθε σχήματος – είναι επιβαρυντικός παράγοντας. Όμως, δεν θα βοηθούσε και το απλό άθροισμά τους. Γιατί η κοινωνία θα έβλεπε με σαφήνεια ότι πρόκειται για άθροισμα ελλειμμάτων και αδυναμιών.

Από την άλλη, τα όρια των υπαρκτών σχημάτων δεν σημαίνουν ότι γενικά χρειαζόμαστε κάτι το «νέο». Όχι προφανώς γιατί δεν χρειάζεται η πολιτική σκηνή νέα και άφθαρτα πρόσωπα που να έρχονται από την κοινωνία και όχι την επαγγελματική πολιτική, αλλά γιατί από μόνη της η επίκληση του «νέου», ή η άρνηση της «επαγγελματικής πολιτικής», εύκολα μπορεί να γίνει βασιλική οδός για την αποϊδεολογικοποίηση και αυτή με τη σειρά της να στρώσει το έδαφος για αντιλήψεις κάθε άλλο παρά δημοκρατικές και προοδευτικές. Πολύ συχνά η ακροδεξιά υιοθετεί αυτή την αισθητική ότι δήθεν εκπροσωπεί την κοινωνία και είναι σε «ρήξη» με την επίσημη πολιτική.

Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται ένας συνδυασμός ανάμεσα σε νέες αντιλήψεις, μορφές, πρακτικές και δεξιότητες, άρα και τα νέα πρόσωπα που θα τις εκπροσωπούν, και από την άλλη την εμπειρία και τις εκπροσωπήσεις του σημερινού υπαρκτού δυναμικού. Με κριτήριο ως προς την ηγεσία το τι διαμορφώνει πραγματικά πειστική πρόταση διακυβέρνησης και όχι την όποια φιλοδοξία. Και με μια λογική συσπείρωσης όχι απλώς κομματικών μηχανισμών, αλλά πρωτίστως κοινωνικών δυνάμεων.

Κοντολογίς με την επίγνωση ότι για να αλλάξουν τα πράγματα πρέπει και αυτοί που σηκώνουν το βάρος μιας τέτοιας επιλογής να αποδείξουν ότι είναι ικανοί να αλλάξουν. Ακόμη και εάν αυτό σημαίνει να κάνουν πίσω από την όποια φιλοδοξία τους.

Πηγή: in