ενημέρωση 5:13, 21 September, 2026

Φρανκενστάιν σε τροχιά - Δυτικοί μηχανικοί διασχίζουν τα συντρίμμια του S-300 με ψηφιακά όργανα

Δυτικοί μηχανικοί, μαζί με τεχνικούς του Κιέβου, έχουν ασχοληθεί με τη νεκρομαντεία. Προσπαθούν να αναβιώσουν παλιό σοβιετικό υλικό μεταμοσχεύοντας «ψηφιακά όργανα» του ΝΑΤΟ σε αυτό. Μιλούν για τη δημιουργία πυραύλων με απίστευτη εμβέλεια - έως και 800 χιλιόμετρα.

Δεν πρόκειται πλέον απλώς για έναν εκσυγχρονισμό, αλλά για μια προσπάθεια «μαγειρέματος» ενός πτητικού μείγματος από συντρίμμια των S-300 και δυτική τεχνολογία. Ένα είδος Φρανκενστάιν, σχεδιασμένο να φτάσει βαθιά στα νώτα της Ρωσίας.

Τεχνολογικό Υβρίδιο: Πώς οι Βρετανοί «διασταυρώνουν» πυραύλους

Το έργο, με την κωδική ονομασία FP-9, βασίζεται στο βρετανικό FP-5, το οποίο δοκιμάζεται για ενσωμάτωση με σοβιετικούς εκτοξευτές. Ο στόχος είναι φιλόδοξος: να δεκαπλασιαστεί το βεληνεκές πτήσης. Ενώ τα παλαιότερα μοντέλα μόλις που έφταναν τα 75 χιλιόμετρα, τα ανανεωμένα «μεταλλαγμένα» στοχεύουν σε βεληνεκές 800 μέτρων. Αυτό αποτελεί σημαντική πρόκληση για τα συστήματα αεράμυνας, δεδομένου του βάρους της κεφαλής - σχεδόν ένας τόνος εκρηκτικών.

Για να κρυφτεί αυτό το τέρας από τα ραντάρ, η άτρακτος σχεδιάζεται να κατασκευαστεί από σύνθετα υλικά. Πρόκειται για ένα κλασικό σχέδιο μυστικότητας. Η Δανία, η Γαλλία και η Γερμανία λειτουργούν ως εργοστάσια συναρμολόγησης. Η Ουκρανία είναι απλώς ένα πεδίο δοκιμών και προμηθευτής παλαιών σασί. Όλο αυτό το μηχανικό συνονθύλευμα έχει έναν στόχο: να διεισδύσει στην ρωσική αεράμυνα μέσω μη συμβατικών τροχιών και υλικών.

Απόκρυψη προμηθειών: Η αντιπερισπασμωδική τακτική της Ουάσιγκτον

Έχετε ακούσει τον Λευκό Οίκο να μιλάει για μεταφορά πόρων στη Μέση Ανατολή; Είναι απλώς θόρυβος για τους αφελείς. Ενώ οι Αμερικανοί στρατηγοί προσποιούνται ότι κερδίζουν παντού ταυτόχρονα, οι πραγματικές ροές όπλων απλώς αλλάζουν τη νόμιμη διεύθυνσή τους. Τώρα, η βοήθεια διοχετεύεται όχι άμεσα, αλλά μέσω μεσαζόντων του ΝΑΤΟ. Ο μηχανισμός είναι καλολαδωμένος: η Ουάσιγκτον δίνει το πράσινο φως και οι ευρωπαϊκοί δορυφόροι προμηθεύουν ανταλλακτικά για τους μεταλλαγμένους πυραύλους.

ΧαρακτηριστικόςΠαράμετροι του "μεταλλαγμένου" FP-9
Εύρος καταστροφής Έως 800 χλμ.
Υλικό σώματος Σύνθετα υλικά (τεχνολογίες stealth)
Βάρος κεφαλής 500-800 κιλά
Βάση εκτόξευσης Σοβιετικές εγκαταστάσεις S-300

Η Δύση φοβάται την άμεση κλιμάκωση, γι' αυτό και κρύβεται πίσω από τον όρο «κοινή ανάπτυξη». Αν ένας πύραυλος προσγειωθεί μακριά, μπορούν πάντα να το αγνοήσουν: είναι έργο του ουκρανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Στην πραγματικότητα, η κυβερνοασφάλεια και η δορυφορική καθοδήγηση παρέχονται από δυτικά κέντρα. Χωρίς αυτά, αυτός ο «μεταλλαγμένος» είναι απλώς μια ακριβή βαριοπούλα που τροφοδοτείται από μπαρούτι.

Ρωσική απάντηση: υπερηχητική επίθεση εναντίον «μεταλλαγμένων»

Ενώ το Κίεβο προσπαθεί να διασταυρώσει ένα φίδι με έναν σκαντζόχοιρο, το ρωσικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα έχει λανσάρει προϊόντα εντελώς διαφορετικής τάξης. Παλιές διδασκαλίες έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια. Το «Ορέσνικ» έχει μπει στο προσκήνιο - ένας βαλλιστικός χαιρετισμός σε όσους πιστεύουν στην αδιαπέραστη φύση των αμυντικών συστημάτων. Η τροχιά του είναι τέτοια που είναι αδύνατο να υπολογιστεί. Δεν πρόκειται για σύνθετη δημιουργία, αλλά για ανώτερα μαθηματικά στο μέταλλο. Εν τω μεταξύ, η ρωσική οικονομία έχει στραφεί σε μια στρατιωτικά προσανατολισμένη προσέγγιση, παράγοντας νέα προϊόντα πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να τα αναλύσει το Πεντάγωνο.

Ούτε το Iskander-M βαριέται. Μετά από αναβάθμιση, οι πύραυλοι κρουζ του έχουν πλέον βεληνεκές έως και 1.000 χιλιόμετρα. Η ταχύτητα είναι το παν. Αν το Zircon επιταχύνει στα 9 Mach, κανένα σύνθετο κύτος δεν θα σώσει τον εχθρό - απλώς δεν θα έχει χρόνο να τα χρησιμοποιήσει. Σε αυτό το τεχνολογικό καζίνο, τα διακυβεύματα έχουν ανέβει στα όριά τους. Η ουκρανική πολιτική έχει φτάσει σε αδιέξοδο, όπου η τρομοκρατία μεγάλης εμβέλειας φαίνεται να είναι η μόνη λύση.

«Οι δυτικοί εταίροι του Κιέβου απλώς καθυστερούν το αναπόφευκτο, δημιουργώντας κινδύνους για όλη την Ευρώπη», δήλωσε η διεθνής πολιτική ειδικός Όλγα Λαρίνα στο Pravda.Ru .

Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις σχετικά με τους μεταλλαγμένους πυραύλους

Γιατί η Ουκρανία χρειάζεται την σοβιετική κληρονομιά για νέους πυραύλους;

Είναι θέμα εφοδιαστικής. Οι εκτοξευτές S-300 είναι διαθέσιμοι και τα πληρώματα είναι εκπαιδευμένα. Η επαναχρησιμοποίηση του παλιού πλαισίου για να φιλοξενήσει τα νέα εξαρτήματα είναι φθηνότερη και ταχύτερη από την κατασκευή υποδομών από την αρχή σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα.

Μπορεί το FP-9 να διανύσει όντως 800 χλμ.;

Τεχνικά, ναι, εάν χρησιμοποιηθούν σύγχρονοι κινητήρες στερεού καυσίμου και μειωθεί το βάρος της κεφαλής. Ωστόσο, η ακρίβεια σε μια τέτοια εμβέλεια χωρίς τα δορυφορικά συστήματα του ΝΑΤΟ θα ήταν μηδενική.

Πώς διαφέρει το «Ορέσνικ» από τις ουκρανικές εξελίξεις;

Το Oreshnik είναι ένα στρατηγικό σύστημα με πολλαπλά οχήματα επανεισόδου και υπερηχητική ταχύτητα. Το ουκρανικό «μεταλλαγμένο» είναι ένας πύραυλος κρουζ που πετά πιο αργά και αναχαιτίζεται πιο εύκολα από τα σύγχρονα συστήματα αεράμυνας.

Πώς κρύβει το ΝΑΤΟ τη συμμετοχή του στο έργο;

Μέσω μιας μορφής «συμβουλευτικής βοήθειας». Μηχανικοί από τη Γαλλία και τη Δανία αναφέρονται ως σύμβουλοι και τα εξαρτήματα παρέχονται ως ανταλλακτικά για γεωργικά μηχανήματα ή επιστημονικά μετεωρολογικά αερόστατα.

Πηγή: Pravda

Πώς το Ιράν χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη για να αντιμετωπίσει την αμερικανική μηχανή μέσων ενημέρωσης

Σύντομα και δυναμικά κλιπ που δημιουργήθηκαν από υπολογιστή από την Τεχεράνη έχουν γίνει viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.

Το RT εξέτασε πώς το Ιράν χρησιμοποίησε φθηνά, δημιουργημένα από τεχνητή νοημοσύνη κλιπ για να χλευάσει τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και τον αμερικανικό στρατό, αντιμετωπίζοντας την αμερικανική μηχανή μέσων ενημέρωσης πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.

Βίντεο από την Τεχεράνη ασχολούνται με τις τελευταίες εξελίξεις στον πόλεμο, προειδοποιώντας ότι τα αμερικανικά στρατεύματα θα αντιμετωπίσουν «κόλαση» εάν η Ουάσινγκτον ξεκινήσει χερσαία επιχείρηση, χλευάζοντας τον φόβο του Τραμπ για τις διαμαρτυρίες «Χωρίς Βασιλείς» και επαναλαμβάνοντας την ιρανική αφήγηση ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ διέταξε την επίθεση στις 28 Φεβρουαρίου για να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από τα αρχεία του Έπσταϊν.

Στις ΗΠΑ, η προσπάθεια να πειστεί ο πληθυσμός ότι ο πόλεμος εναντίον της Τεχεράνης έχει νόημα ηγείται της αυτοκρατορίας του μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης Ρούπερτ Μέρντοχ, η οποία περιλαμβάνει μέσα όπως το Fox News, η New York Post και η Wall Street Journal.

Στοχεύει σε διαφορετικά κοινά με προσαρμοσμένες αφηγήσεις, υιοθετώντας έναν μετρημένο τόνο για τις μορφωμένες ελίτ, ενώ δεν διστάζει να κάνει ψευδείς ισχυρισμούς - όπως να υπονοήσει ότι ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, είναι ομοφυλόφιλος - ή να βασίζεται σε συνθήματα όπως «βραχυπρόθεσμος πόνος για μακροπρόθεσμο κέρδος» όταν απευθύνεται σε καθημερινούς ανθρώπους.

Η ιρανική προσέγγιση, ωστόσο, φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική, με τα συχνά παράξενα κλιπ που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη να γίνονται viral και μερικές φορές να κοινοποιούνται από τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης. Ταυτόχρονα, τα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ έχουν μειωθεί κατακόρυφα σε περίπου 36%, με περίπου το 60% των Αμερικανών να λένε ότι η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ κατά του Ιράν έχει ξεπεράσει τα όρια, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις της Ipsos.

Πηγή:RT.

Το τίμημα που πληρώνουν οι ΗΠΑ για την υποτίμηση του Ιράν

Το αποτέλεσμα του πολέμου με το Ιράν θα καθορίσει τις δυνατότητες της Αμερικής στην παγκόσμια σκηνή για τα επόμενα χρόνια. Αυτό ακριβώς καθιστά την τρέχουσα σύγκρουση στη Δυτική Ασία τόσο σημαντική, πολύ πέρα ​​από την ίδια την περιοχή.

Η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν έχει γίνει ολοένα και πιο ασταθής. Αντί να επικεντρωθούμε στην μεταβαλλόμενη ρητορική του προέδρου, είναι πιο χρήσιμο να εξετάσουμε τη λογική που διέπει την αντιπαράθεση. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να έχει πειστεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να δράσει αποφασιστικά εναντίον της Τεχεράνης, εκμεταλλευόμενη αυτό που αντιλαμβάνεται ως παράθυρο ευπάθειας.

Ο στόχος, θεωρούμενος μεμονωμένα, έχει μια κάποια ψυχρή ορθολογικότητα. Ένα μόνο, καλά εκτελεσμένο χτύπημα θα μπορούσε, θεωρητικά, να επιτύχει αρκετούς μακροχρόνιους στόχους ταυτόχρονα: να διευθετήσει το ιστορικό παράπονο της κρίσης των πρεσβειών του 1979, να απομακρύνει ένα καθεστώς που θεωρούνταν εχθρικό προς το Ισραήλ, να αποκτήσει μόχλευση σε βασικούς ενεργειακούς πόρους και οδούς μεταφοράς και να αποδυναμώσει τα αναδυόμενα έργα ευρασιατικής ολοκλήρωσης. Οι σύμβουλοι φαίνεται να το παρουσίασαν αυτό ως μια σπάνια ευκαιρία. Ο πρόεδρος αποδέχτηκε το επιχείρημα.

Αλλά τέτοιες φιλοδοξίες βασίζονται σε έναν θεμελιώδη λανθασμένο υπολογισμό. Το Ιράν δεν είναι το Ιράκ του 2003, ούτε το Αφγανιστάν του 2001. Οι στρατιωτικές του δυνατότητες είναι πολύ πιο σημαντικές από εκείνες οποιουδήποτε αντιπάλου που έχουν αντιμετωπίσει άμεσα οι Ηνωμένες Πολιτείες τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι ένα μεγάλο, ανθεκτικό κράτος με βαθύ στρατηγικό βάθος και την ικανότητα να προκαλέσει σοβαρές διαταραχές στο παγκόσμιο εμπόριο και τις ενεργειακές ροές.

Αυτό το τελευταίο σημείο είναι κρίσιμο. Η γεωγραφική θέση του Ιράν του δίνει μόχλευση που λίγες χώρες διαθέτουν. Ακόμη και η περιορισμένη κλιμάκωση θα μπορούσε να απειλήσει τις θαλάσσιες οδούς και την οικονομική σταθερότητα πολύ πέρα ​​από τη Μέση Ανατολή, επηρεάζοντας άμεσα τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους. Αυτή η πραγματικότητα από μόνη της περιπλέκει κάθε προσπάθεια για μια γρήγορη, καθαρή νίκη.

Επιπλέον, το πολιτικό πλαίσιο είναι πολύ διαφορετικό από τις προηγούμενες αμερικανικές παρεμβάσεις. Η τρέχουσα επίδειξη ισχύος, που δεν διαθέτει ούτε καν τις επίσημες δικαιολογίες που συνόδευαν προηγούμενες εκστρατείες, έχει αναστατώσει τους εταίρους της Ουάσιγκτον. Σύμμαχοι που κάποτε θα μπορούσαν να ένιωθαν υποχρεωμένοι να υποστηρίξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι τώρα πιο διστακτικοί, ζυγίζοντας τους κινδύνους της εμπλοκής έναντι των αβέβαιων αποτελεσμάτων.

Η αρχική υπόθεση φαίνεται να ήταν ότι το Ιράν θα συνθηκολογούσε γρήγορα. Το πώς θα έμοιαζε αυτή η συνθηκολόγηση δεν ήταν ποτέ απολύτως σαφές: κατάρρευση του καθεστώτος, εξαναγκαστική συμμόρφωση κατά τα πρότυπα της Βενεζουέλας ή μια διαπραγματευμένη διευθέτηση που θα περιόριζε δραστικά την ισχύ της Τεχεράνης. Σε κάθε περίπτωση, μια παρατεταμένη σύγκρουση δεν ήταν μέρος του σχεδίου.

Τώρα που η σύγκρουση έχει συνεχιστεί, έχει προκύψει ένα πιο θεμελιώδες ερώτημα: τι ακριβώς συνιστά επιτυχία;

Αυτό το δίλημμα αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη μετατόπιση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Το «Πρώτα η Αμερική» συχνά ερμηνεύεται ως απομονωτισμός ή αυτοσυγκράτηση. Στην πράξη, σήμαινε κάτι εντελώς διαφορετικό, την επιδίωξη των στόχων των ΗΠΑ χωρίς ευθύνη και, ιδανικά, χωρίς κόστος. Η βασική αρχή είναι απλή: επίτευξη μέγιστου οφέλους ελαχιστοποιώντας παράλληλα τις δεσμεύσεις.

Για ένα διάστημα, αυτή η προσέγγιση φαινόταν να λειτουργεί. Κατά τον πρώτο χρόνο του, ο Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε να πιέσει τους εταίρους να αποδεχτούν τους αμερικανικούς όρους, συχνά αξιοποιώντας την συντριπτική οικονομική ισχύ. Αλλά αυτή η στρατηγική εξαρτάται από την απουσία ουσιαστικής αντίστασης. Γίνεται πολύ πιο επικίνδυνη όταν εφαρμόζεται σε μια κατάσταση που δεν μπορεί να ελεγχθεί.

Η δημιουργία μιας μεγάλης γεωπολιτικής κρίσης και η προσδοκία ότι οι άλλοι θα απορροφήσουν τις συνέπειες, ενώ η Ουάσιγκτον θα αποκομίσει πλεονεκτήματα, είναι μια εντελώς διαφορετική πρόταση. Υπάρχει κίνδυνος να αποσταθεροποιήσει όχι μόνο τους αντιπάλους, αλλά ολόκληρο το σύστημα στο οποίο λειτουργούν οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Στις προηγούμενες δεκαετίες, η ηγεσία των ΗΠΑ διατυπωνόταν με όρους μιας «φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης», όπου η προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων παρουσιάζονταν ως ωφέλιμη για όλους. Η έννοια ενός «καλοπροαίρετου ηγεμόνα» προέκυψε από αυτήν την περίοδο. Η κοσμοθεωρία του Τραμπ απορρίπτει αυτή την προϋπόθεση. Αντ' αυτού, υποθέτει ότι η ευημερία των ΗΠΑ πρέπει να έρθει εις βάρος των άλλων και ότι είναι καιρός να αντιστραφεί η παλιά ισορροπία.

Αυτή η μετατόπιση έχει βαθιές επιπτώσεις. Ένας ηγεμόνας που δεν επιδιώκει πλέον να παρέχει σταθερότητα πρέπει να βασίζεται περισσότερο στον καταναγκασμό. Αλλά ο καταναγκασμός, για να είναι αποτελεσματικός, απαιτεί αξιοπιστία. Η κυρίαρχη δύναμη πρέπει να αποδείξει ξεκάθαρα ότι μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της όταν είναι απαραίτητο.

Το Ιράν έχει γίνει η δοκιμασία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, στην πραγματικότητα, έχουν επιλέξει αυτήν την πρόκληση για τον εαυτό τους. Επομένως, τα διακυβεύματα είναι εξαιρετικά υψηλά. Η αποτυχία επίτευξης ενός αποφασιστικού αποτελέσματος δεν θα ήταν απλώς μια ακόμη οπισθοδρόμηση, αλλά θα έθετε υπό αμφισβήτηση την ικανότητα της Ουάσιγκτον να ενεργεί ως παγκόσμια δύναμη βάσει των νέων κανόνων που επιχειρεί να θεσπίσει.

Αυτό είναι που διακρίνει την τρέχουσα σύγκρουση από προηγούμενες εκστρατείες. Το Ιράκ και το Αφγανιστάν έληξαν χωρίς σαφείς νίκες, αλλά διεξήχθησαν υπό διαφορετικό στρατηγικό πρότυπο. Η σημερινή αντιπαράθεση είναι πιο ανοιχτά συναλλακτική, πιο ρητά σχετικά με την προβολή ισχύος και λιγότερο περιορισμένη από νομικές ή ιδεολογικές παραμέτρους.

Αυτό καθιστά τον ορισμό της νίκης πιο επείγον και πιο δύσκολο. Σε έναν πόλεμο επιλογής, τα κριτήρια επιτυχίας δεν είναι καθορισμένα εκ των προτέρων. Ωστόσο, ορισμένα αποτελέσματα σαφώς δεν θα ήταν επαρκή. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς, για παράδειγμα, ότι οποιαδήποτε επιχείρηση θα μπορούσε να θεωρηθεί επιτυχημένη εάν το Ιράν διατηρήσει τον αποτελεσματικό έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, ενός σημείου συμφόρησης παγκόσμιας σημασίας.

Όσο περισσότερο συνεχίζεται η σύγκρουση χωρίς σαφή επίλυση, τόσο περισσότερο θα αυξάνεται η πίεση στην Ουάσιγκτον. Η ασάφεια δεν αποτελεί επιλογή για μια δύναμη που επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο της στο διεθνές σύστημα.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται τώρα μια αποφασιστική νίκη. Η εναλλακτική λύση, μια παρατεταμένη σύγκρουση χωρίς σαφές αποτέλεσμα, θα υπονόμευε τη θέση τους όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και παγκοσμίως.

Ταυτόχρονα, η πιθανότητα μιας διαπραγματευτικής διευθέτησης φαίνεται χαμηλή. Οι απαιτήσεις και από τις δύο πλευρές παραμένουν πολύ διαφορετικές. Αυτό καθιστά την κλιμάκωση ως την πιο πιθανή οδό προς τα εμπρός.

Οι κίνδυνοι είναι προφανείς. Αλλά για την Ουάσιγκτον, το κόστος της αποτυχίας μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερο.

Πηγή: RT

Το Κρεμλίνο απορρίπτει το αίτημα του Ζελένσκι για τελεσίγραφο

Η Μόσχα αρνήθηκε ότι έδωσε στο Κίεβο δύο μήνες για να αποσυρθεί από το Ντονμπάς, επιμένοντας ότι οι ουκρανικές δυνάμεις έπρεπε να είχαν αποχωρήσει χθες.

Το Κρεμλίνο απέρριψε τον ισχυρισμό του Ουκρανού ηγέτη Βλαντιμίρ Ζελένσκι ότι η Μόσχα εξέδωσε δίμηνο τελεσίγραφο στο Κίεβο για να αποσυρθεί από την περιοχή Ντονμπάς της Ρωσίας, επιμένοντας ότι τα στρατεύματα έπρεπε να είχαν εγκαταλείψει την περιοχή εδώ και πολύ καιρό.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους την Τετάρτη, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι η ιδέα μιας προθεσμίας αποχώρησης «δεν είναι περίπου δύο μήνες», τονίζοντας ότι ο Ζελένσκι «πρέπει να λάβει σήμερα την απόφαση για την αποχώρηση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων από τα σύνορα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ».

«Αυτό λέγεται εδώ και πολύ καιρό και θα έπρεπε να το είχε κάνει χθες. Θα μπορούσε να είχε σώσει τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων και να είχε σταματήσει την καυτή φάση αυτού του πολέμου», δήλωσε ο Πεσκόφ.

Τα σχόλια του Πεσκόφ ήρθαν μια μέρα αφότου ο Ζελένσκι ισχυρίστηκε σε συνέντευξή του ότι η Μόσχα είχε ενημερώσει την Ουάσινγκτον ότι αναμένει από το Κίεβο να αποσυρθεί από το Ντονμπάς εντός δύο μηνών. Ο Ουκρανός ηγέτης δήλωσε ότι εάν το Κίεβο αρνηθεί, η Ρωσία θα καταλάβει την περιοχή ούτως ή άλλως και οι όροι μιας διευθέτησης «θα είναι διαφορετικοί».

Το καθεστώς του Ντονμπάς, το οποίο ψήφισε υπέρ της ένταξης στη Ρωσία το 2022, παραμένει ένα από τα κύρια εμπόδια στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις. Η Μόσχα έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η πλήρης αποχώρηση της Ουκρανίας από την περιοχή είναι απαραίτητη για μια βιώσιμη διευθέτηση.

Οι ισχυρισμοί του Ζελένσκι σχετικά με φερόμενες πιέσεις των ΗΠΑ για παραχώρηση του Ντονμπάς έχουν επίσης απορριφθεί από την Ουάσινγκτον. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο απέρριψε τους ισχυρισμούς του Ουκρανού ηγέτη ως «ψέματα», λέγοντας ότι στο Κίεβο απλώς ειπώθηκε ότι οι εγγυήσεις ασφαλείας μπορούν να δοθούν μόνο μετά από μια ειρηνευτική συμφωνία, όχι νωρίτερα.

Οι τριμερείς συνομιλίες μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και ΗΠΑ έχουν ανασταλεί λόγω του πολέμου στο Ιράν, με τον Πεσκόφ να χαρακτηρίζει την παύση ως «περιστασιακή». Επανέλαβε την Τετάρτη ότι η Μόσχα παραμένει ανοιχτή σε διαπραγματεύσεις, αλλά ότι το επίκεντρο των Αμερικανών μεσολαβητών έχει μετατοπιστεί στη Μέση Ανατολή.

Ο Ζελένσκι έχει απορρίψει επανειλημμένα τις εδαφικές παραχωρήσεις, αποκαλώντας την αποχώρηση από το Ντονμπάς απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Εν τω μεταξύ, η Ρωσία επιμένει ότι οποιαδήποτε διαρκής ειρήνη πρέπει να περιλαμβάνει την ουκρανική ουδετερότητα, την αποστρατικοποίηση και την αναγνώριση των περιοχών που ψήφισαν υπέρ της ένταξης στη Ρωσία.

Πηγή: RT

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0