Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Why don’t we do it in the road;»  – «γιατί δεν το κάνουμε στον δρόμο;» – αναρωτιόντουσαν οι Μπιτλς στο αριστουργηματικό τους «λευκό» άλμπουμ. Ο Πολ Μακάρτνεϊ είχε εμπνευστεί, λένε, το συγκεκριμένο τραγούδι όταν αντίκρυσε σε ένα ταξίδι στην Ινδία δυό μαϊμουδάκια να ερωτοτροπούν εν μέση οδώ, αδιαφορώντας παγερά για όποιο ξένο βλέμμα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, η σεξουαλική επανάσταση βρισκόταν στα φόρτε της. Οι νέοι λαχταρούσαν να αποτινάξουν κάθε ταμπού, να βιώσουν την απόλυτη ελευθερία. Και ο στοιχειώδης ακόμα σεβασμός της δημοσίας αιδούς εκλαμβανόταν ως οπισθοδρόμηση, αν όχι και ως υποκρισία. Το εκκρεμές στις μέρες μας έχει φτάσει στο αντίθετο άκρο. Δεν χρειάζεται ένα ζευγάρι να συνουσιαστεί, αρκεί να φιληθεί σε κοινή θέα και θα βρεθούν κάμποσοι να θιχτούν. Να το θεωρήσουν ασυγχώρητη επίδειξη μιας ευδαιμονίας που οφείλει να παραμένει αυστηρά ιδιωτική ώστε να μη φαλτσάρει όχι με τα χρηστά ήθη, μα με τη μαζική κατάθλιψη, η οποία είναι τόσο του συρμού. «Δεν κοκκινίσατε για την ευτυχία σας; Δεν κρατήσατε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους;» θα παραφράσουν τους στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου, του ποιητή που στα άπαντά του δυσκολεύεσαι να βρεις μια αχτίδα φωτός.

Υποτασσόμαστε στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Διαλέγουμε, αν μη τι άλλο, τις μάχες που δίνουμε. Γιατί να υμνήσουμε την έκπαγλη ομορφιά του Αλέν Ντελόν; Για να πεταχτεί κάποιος και να μας υπενθυμίσει πως υπήρξε ακροδεξιός, αν όχι και φασίστας; Οτι κακοφερόταν στις γυναίκες του και στα παιδιά του; Να αρχίσουμε να καβγαδίζουμε με αφορμή τον μακαρίτη, που όλη η ζωή όλων μας ήταν ένα Σαββατοκύριακο δικό του; Ασε καλύτερα, μη μας κολλήσουν κι εμάς καμιά ρετσινιά…

Σπανίως βρίσκεις σήμερα άνθρωπο που να απολαμβάνει τη φάση του αδιαφορώντας για τυχόν αντιδράσεις. Κι αν ψάχνεις για κοινωνικές ομάδες, θα πρέπει να κοιτάξεις προς το λεγόμενο περιθώριο. Τους απόκληρους, τους ανέστιους, εκείνους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Ή τους Ρομά.  Το Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας – σήμα κατατεθέν της «πάπιας που κορφολούζεται στου Ιονίου τα νερά» – είναι ένα τεχνητό νησάκι. Για λόγους αμυντικούς, για να αποκρούονται ευκολότερα οι επιδρομείς, σκάφτηκε προ αιώνων μια τάφρος και γέμισε με θαλασσινό νερό. Εκεί ακριβώς, στα χόρτα πλάι στο κύμα, έστρωσαν ένα βράδυ δυο Ρομά σεντόνι. Και ξάπλωσαν να κοιμηθούν. Οπως το ακούτε. Κάτω από τα πόδια των επισκεπτών του φρουρίου. Σε χώρο δημόσιο, ιδιαίτερης μάλιστα ιστορικής σημασίας. Σχεδόν σαν να κατασκηνώνεις μέσα στον Παρθενώνα.

Εκπληκτοι οι φύλακες τους βρήκαν το επόμενο πρωί. Κοιτάζω τις φωτογραφίες που τράβηξαν. Ο άντρας, ημίγυμνος, σε εμβρυακή στάση, ροχαλίζει του καλού καιρού. Η γυναίκα μισοσκεπασμένη, χύνονται τα κοκκινωπά μαλλιά της στο μαξιλάρι, διακρίνεται η τιράντα του σουτιέν. «Τι γυρεύετε εδώ;». «Γιατί; Τι είναι εδώ;» ρώτησαν μαχμουρλήδες, με θράσος αφοπλιστικό. «Μόνο που δεν μας ζήτησαν οι βουρλισμένοι καφέ!». Οι Κερκυραίοι ανέχονται – ή μάλλον σέβονται – τον άλλον εφόσον η ιδιορρυθμία του δεν τους βλάπτει. Σιγά μην έμπαιναν στον κόπο να τους απομακρύνουν διά της βίας.

Την επομένη κόντεψε να συμβεί μεγάλο κακό. Ενας τρίτος Ρομά, για να δροσιστεί προφανώς, βούτηξε στη θάλασσα. Ελα που δεν ήξερε κολύμπι! Και ήταν συν τοις άλλοις και κωφός! Πανικόβλητοι οι φίλοι του φώναξαν ό,τι περισσότερο αποφεύγουν. Την αστυνομία. Σώθηκε ο άνθρωπος την τελευταία στιγμή, πήρε και το μάθημά του… «Ποιο μάθημα, ψυχή μου; Δεν έχουν τον Θεό τους τα ανεσίσταγα, ικανός είναι να το ξανακάνει! Ενας άλλος της φάρας τους κατέβηκε λαθραία στο ξεροπήγαδο, δέκα μέτρα βάθος – πώς δεν γκρεμίστηκε, πώς δεν σκοτώθηκε; Γιατί νομίζεις; Του είχαν γυαλίσει τα κέρματα που πετούν οι τουρίστες και κάνουν ευχές. Τα είχε νομίσει τα πενηνταράκια για χρυσά φλουριά! Κόλλησε στον πάτο, είδαμε και πάθαμε για να τον τραβήξουμε».

«Ζουν όπως λάχει, έξω νου και νόμου…» παρατήρησα. «Ζουν κατά τύχη! Είναι ευτυχώς, συνήθως, πολύ τυχεροί».

Ορίστε που ο Κηλαηδόνης τώρα δικαιώνεται. Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίει κι ο Χατζηπετρής. Οπου Χατζηπετρής σε όλες τις περιπτώσεις για τον Μητσοτάκη, τον επί των τιμών Αδωνι και τους πανταχού παρόντες παπαγάλους είναι οι διαχρονικές παθογένειες, οι διακομματικές ομοιογένειες, ακόμα και η φύση του έθνους βρε αδελφέ, που βρίσκονται πίσω από σκάνδαλα, παραβιάσεις, απευθείας συμβάσεις και εν γένει ηθικές και ποινικές παραβάσεις. Με αποτέλεσμα να παράγουν φιλοσοφικές και ιστορικές παπάντζες για να οικονομήσουν ένα κάποιο ξέπλυμα για το παρόν, διασφαλίζοντας και ένα μέλλον εκτός Κορυδαλλού, όσοι έχουν διακονήσει με επιτυχία τη λεηλασία ψυχών και χρημάτων. Και οι ποικίλοι συνήγοροί τους.

Ο Χατζηπετρής απαντάται ας πούμε στις υποκλοπές. Για τις οποίες ενημερωθήκαμε ότι είναι μια αναπόδραστη πραγματικότητα, κάτι σαν καιρικό φαινόμενο, που η μετεωρολογική υπηρεσία προβλέπει, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Κάτι επίσης που όλες οι κυβερνήσεις διέπραξαν ως κανονικότητα. Και δυστυχώς αυτή την αντίληψη ασπάστηκε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, μέχρι τουλάχιστον να τη στραπατσάρει η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Η οποία με τον πιο τεκμηριωμένο τρόπο έδειξε ότι το μόνο φυσικό στις α λα Μητσοτάκη υποκλοπές είναι το φυσικό συμπέρασμα και για τον πιο άσχετο ότι πίσω τους βρίσκεται ένας οργανωμένος μηχανισμός που παραπέμπει σε οργανωμένο έγκλημα.

Εννοείται ότι κύριος αυτουργός αυτής της… φυσικότητας είναι ο Αδωνις. Ο οποίος αποδείχτηκε έξοχος κοπτοράπτης της αδωνιαίας -κατά το αδαμιαίας- περιβολής, που φοριέται για να κρύψει πομπές που δεν κρύβονται. Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ μάλιστα ξεπέρασε τον εαυτό του εμφανίζοντας το ρουσφέτι ως ιστορική εθνική μας παθογένεια. Περιβολή που με αστραπιαία ταχύτητα έσπευσαν να αγκαλιάσουν δημοσιογράφοι, σοφοί, δοκησίσοφοι, πολιτικοί του συνοδοιπόροι, μεταπράτες ιδεών και προμηθευτές ανίδεων. Αυτή τη φορά φταίμε κι εμείς, κι εσείς και Χατζηπετρής είναι η εμμονή του έθνους στην εξυπηρέτηση, το βύσμα, το ρουσφέτι. Οπερ έδει δείξαι και αθώοι οι ύποπτοι, για να μην πούμε πόσο ύποπτη είναι αυτή η κυρία Κοβέσι.

Βέβαια να φιλοσοφείς για την εθνική έφεση στο ρουσφέτι όταν χιλιάδες «δικοί σου», με την αμέριστη καθοδήγηση και συνδρομή υπουργών και βουλευτών, ρημάζουν τα Ταμεία μάλλον σε ρουσφέτι παραπέμπει. Κάνεις δηλαδή μια εξυπηρέτηση σε όσους οργάνωσαν και εκτέλεσαν τις εξυπηρετήσεις. Σε τελευταία ανάλυση όμως ο «Φραπές», ο υπουργός που τον προστάτευε, ο πρωθυπουργός που προστάτευε τον υπουργό και ο κομματικός αξιωματούχος που κανόνιζε τα πρακτικά είναι από φιλοσοφικής απόψεως θύματα της ιστορίας. Η θέση τους είναι στη μάχη κατά της διαφθοράς που κήρυξε ο Μητσοτάκης. Διότι μια χαρά πολιτικοί και πολίτες είναι όλοι τους. Ο Χατζηπετρής τούς πήρε στον λαιμό του…

Πηγή: efsyn

Ο πρωθυπουργός συγκρίνει τον πρόεδρο των ΗΠΑ με τον Πούτιν και δηλώνει δυσαρεστημένος με τον αντίκτυπο του πολέμου στο Ιράν στις βρετανικές οικογένειες

Ο Σερ Κιρ Στάρμερ δήλωσε ότι «έχει βαρεθεί» τον Ντόναλντ Τραμπ και φάνηκε να τον συγκρίνει με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στον Κόλπο, ο Πρωθυπουργός δήλωσε ότι ήταν δυσαρεστημένος με τον αντίκτυπο του πολέμου στο Ιράν στο εγχώριο κόστος ζωής.

Ο Σερ Κιρ δήλωσε στον Ρόμπερτ Πέστον του ITV: «Έχω βαρεθεί το γεγονός ότι οικογένειες σε όλη τη χώρα βλέπουν τους λογαριασμούς τους να αυξομειώνονται στην ενέργεια, οι λογαριασμοί των επιχειρήσεων να αυξομειώνονται στην ενέργεια λόγω των ενεργειών του Πούτιν ή του Τραμπ σε όλο τον κόσμο».

Επίσης, διαφώνησε με τον πρόεδρο των ΗΠΑ σχετικά με τις επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο, λέγοντας ότι οι επιθέσεις «δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν».

«Αυτό θα πρέπει να σταματήσει – αυτή είναι η ακλόνητη άποψή μου – και ως εκ τούτου, το ερώτημα δεν είναι τεχνικό, αν πρόκειται για παραβίαση της συμφωνίας ή όχι», δήλωσε ο Σερ Κιρ.

Καταστροφές στη Βηρυτό από μία από τις αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ την Τετάρτη. Πίστωση : AFP μέσω Getty Images

Τα σχόλια του πρωθυπουργού είναι πιθανό να βλάψουν περαιτέρω την τεταμένη σχέση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Ο κ. Τραμπ εξέφρασε την οργή του για την έλλειψη υποστήριξης από τους συμμάχους, αφότου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ άρχισαν να βομβαρδίζουν το Ιράν πριν από έξι εβδομάδες.

Ο Σερ Κιρ έχει αντιμετωπίσει επανειλημμένες επιθέσεις από τον κ. Τραμπ, αφότου αρνήθηκε να συμμετάσχει στον πόλεμό του και αρχικά αρνήθηκε την άδεια των ΗΠΑ να διεξάγουν επιθέσεις από βρετανικές στρατιωτικές βάσεις, συμπεριλαμβανομένου του Ντιέγκο Γκαρσία, στα νησιά Τσάγκος. Αργότερα επέτρεψε την πρόσβαση για «συγκεκριμένους και περιορισμένους αμυντικούς σκοπούς».

Ο κ. Τραμπ έχει δηλώσει ότι ο Σερ Κιρ «δεν είναι ο Ουίνστον Τσώρτσιλ» και φέρεται να έχει αρχίσει να αποκαλεί τον πρωθυπουργό «χαμένο».

Άλλα μέλη του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας και της Ισπανίας, αρνήθηκαν να επιτρέψουν στα αμερικανικά βομβαρδιστικά να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις τους για επιθετικές επιθέσεις στο Ιράν και απέρριψαν την πίεση του κ. Τραμπ να βοηθήσει στην αποδέσμευση του Στενού του Ορμούζ .

Την Τετάρτη, ο πρόεδρος συζήτησε την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ με τον Μαρκ Ρούτε, τον γενικό γραμματέα της συμμαχίας, στον Λευκό Οίκο.

Μετά τη συνάντηση, ο κ. Τραμπ έγραψε στην πλατφόρμα του Truth Social: «ΤΟ ΝΑΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΚΕΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΑΝ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΞΑΝΑ. ΘΥΜΕΙΤΕ ΤΗ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ, ΚΑΚΩΔΟΥΝΙΣΜΕΝΟ, ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΑΓΟΥ!!! Πρόεδρε DJT».

Ο κ. Τραμπ απαίτησε από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ να στείλουν πολεμικά πλοία στο στενό εντός ημερών. Η Τεχεράνη έκλεισε την πλωτή οδό σε αντίποινα για την έναρξη του πολέμου στις 28 Φεβρουαρίου.

Ο πρόεδρος κατηγόρησε επίσης το Ιράν ότι παραβίασε τους όρους της διήμερης συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, κάνοντας «πολύ κακή δουλειά» επιτρέποντας τη διέλευση πετρελαίου μέσω του στενού.

Το Ιράν συμφώνησε να ανοίξει ξανά την στρατηγικής σημασίας πλωτή οδό μήκους 104 μιλίων μετά την ανακοίνωση της εκεχειρίας την Τρίτη.

Ωστόσο, μόνο 10 πλοία έχουν περάσει από τότε που τέθηκε σε ισχύ η κατάπαυση του πυρός, σύμφωνα με δεδομένα θαλάσσιας παρακολούθησης, κανένα από τα οποία δεν ήταν πετρελαιοφόρα.

«Το Ιράν κάνει πολύ κακή δουλειά, ατιμωτική θα έλεγαν κάποιοι, επιτρέποντας στο πετρέλαιο να περνάει από το Στενό του Ορμούζ», δήλωσε ο κ. Τραμπ στο Truth Social το βράδυ της Πέμπτης, προκαλώντας ανησυχίες ότι η εκεχειρία βρίσκεται σε σαθρό έδαφος.

«Δεν είναι αυτή η συμφωνία που έχουμε!»

Το πρωί της Πέμπτης, η υπουργός Εξωτερικών Ιβέτ Κούπερ δήλωσε στο Times Radio ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είχε υιοθετήσει «διαφορετική» άποψη από την Ουάσινγκτον για τον πόλεμο.

Καταδίκασε επίσης την «εντελώς λανθασμένη» ρητορική του κ. Τραμπ. Είχε προηγουμένως απειλήσει να εξαλείψει τον ιρανικό πολιτισμό και να τον βομβαρδίσει πίσω στην «λίθινη εποχή» στοχεύοντας πολιτικές υποδομές.

Ωστόσο, η κα Κούπερ τόνισε ότι η σχέση ΗΠΑ-Ηνωμένου Βασιλείου παραμένει «βαθιά, μακροχρόνια». Πρόσθεσε: «Έχουμε, νομίζω, μια πραγματικά σημαντική εταιρική σχέση ασφαλείας, μια πραγματικά σημαντική οικονομική εταιρική σχέση, και αυτό συνεχίζεται».

Βρετανικές πηγές ανέφεραν ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα ήταν πρόθυμο να αναπτύξει τον στρατό του στο στενό μόλις συμφωνηθεί μόνιμη κατάπαυση του πυρός μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν. Ωστόσο, υπάρχει ανησυχία ότι η εύθραυστη κατάπαυση του πυρός δύο εβδομάδων είναι απίθανο να παράσχει αρκετό χρόνο για να διασφαλιστεί ο μόνιμος τερματισμός των εχθροπραξιών.

Πηγή: The Telegraph

του Άλεξ Καλλίνικος*: | The Socialist Worker

Το πρόβλημα με τον Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ότι χρησιμοποιεί τη λέξη από «f» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ότι πρόκειται για έναν απεχθή, ρατσιστή τραμπούκο που έχει εξουσία ζωής και θανάτου πάνω σε όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη.

Ας δούμε την ομιλία του την περασμένη Τετάρτη, όπου προειδοποίησε τους Ιρανούς ότι «θα τους γυρίσουμε πίσω στη Λίθινη Εποχή, εκεί όπου ανήκουν». Αφήνοντας κατά μέρος την περιφρονητική προσβολή προς έναν πολιτισμό 3.000 ετών, από πού προέρχεται αυτή η φράση;

Το 1965, ο στρατηγός Κέρτις ΛεΜέι έγραψε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να βομβαρδίσουν το Βόρειο Βιετνάμ «ώστε να επιστρέψει στη Λίθινη Εποχή», αν δεν σταματούσε να πολεμά το καθεστώς-μαριονέτα της Ουάσιγκτον στο Νότο. Ως αρχηγός του επιτελείου της Πολεμικής Αεροπορίας, ο ΛεΜέι είχε επανειλημμένα επιδιώξει πυρηνικό πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.

Στις προεδρικές εκλογές του 1968, ο ΛεΜέι ήταν υποψήφιος αντιπρόεδρος στο πλευρό του υποστηρικτή του φυλετικού διαχωρισμού Τζορτζ Γουάλας. Τις εκλογές εκείνες κέρδισε ο Ρεπουμπλικανός Ρίτσαρντ Νίξον. Όμως τέσσερα χρόνια αργότερα, έφτασε κοντά στο να υλοποιήσει το σύνθημα του ΛεΜέι.

Για να εξαναγκάσει το Βόρειο Βιετνάμ να αποδεχθεί τους αμερικανικούς όρους για τον τερματισμό του πολέμου, ο Νίξον διέταξε εκατοντάδες βομβαρδιστικά Β-52 να καταστρέψουν τις πολιτικές υποδομές της χώρας — εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, βιομηχανίες, νοσοκομεία, αποθήκες, σιδηροδρόμους, σχολεία. Αυτό ακριβώς απειλεί να κάνει ο Τραμπ στο Ιράν.

Το Βόρειο Βιετνάμ αρνήθηκε και πάλι να κάνει τις παραχωρήσεις που απαιτούσε ο Νίξον. Απελπισμένος να απεμπλακεί, τελικά αποδέχθηκε όρους που είχαν ήδη συμφωνηθεί νωρίτερα, πριν επιχειρήσει να τους αναιρέσει. Λίγο αργότερα, τον Απρίλιο του 1975, ο βορειοβιετναμικός στρατός κατέλαβε τη Σαϊγκόν, πρωτεύουσα του Νότου.

Σε αντίθεση με τη ρητορική του Τραμπ, δεν έχει υπάρξει καμία αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Αντιθέτως, η εκστρατεία δολοφονιών από ΗΠΑ και Ισραήλ έχει ενισχύσει ακόμη περισσότερο στοιχεία αποφασισμένα να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ.

Οι ηγέτες του Ιράν διαθέτουν δύο βασικά πλεονεκτήματα. Πρώτον, μεγάλα εγχώρια αποθέματα προηγμένων πυραύλων και drones, τα οποία οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν έχουν καταφέρει να εξουδετερώσουν. Δεύτερον, τον έλεγχο ενός από τα βασικά «στενά» της παγκόσμιας οικονομίας, τα Στενά του Ορμούζ. Το ότι το Ιράν θα χρησιμοποιούσε αυτό το μέσο πίεσης ήταν απολύτως προβλέψιμο.

Ο Μπεν Ρόουντς, αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε στο BBC ότι είχε συμμετάσχει σε ασκήσεις προσομοίωσης, όπου «το Ιράν έκλεινε πάντα τα Στενά του Ορμούζ». Ωστόσο, ο Τραμπ δεν το προέβλεψε. Την περασμένη Τετάρτη δήλωσε ότι «δεν τα χρειαζόμαστε» τα Στενά του Ορμούζ και κάλεσε τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία να «βρουν λίγο καθυστερημένο θάρρος… να πάνε εκεί και απλώς να τα πάρουν».

Αυτό συνιστά ουσιαστικά εγκατάλειψη ενός βασικού ρόλου. Στη θεωρία των διεθνών σχέσεων, όπως σημειώνει ο Ρόμπερτ Γκίλπιν, οι ηγεμονικές δυνάμεις παρέχουν «δημόσια αγαθά» (ασφάλεια και προστασία δικαιωμάτων ιδιοκτησίας) με αντάλλαγμα έσοδα. Η ηγεμονία μπορεί να ιδωθεί ως ένα είδος «συστήματος προστασίας», μέσω του οποίου η στρατιωτικά και οικονομικά κυρίαρχη δύναμη εξασφαλίζει τη συμμόρφωση των ασθενέστερων κρατών. Όμως, για να λειτουργήσει, η «προστασία» πρέπει πράγματι να παρέχεται — όπως γνωρίζει όποιος έχει δει τον «Νονό».

Ένα από τα βασικά «δημόσια αγαθά» είναι η διατήρηση ανοικτών των θαλάσσιων οδών του διεθνούς εμπορίου. Οι ΗΠΑ ανέλαβαν αυτόν τον ρόλο από τη Βρετανία. Όταν το Ιράν αύξησε τις επιθέσεις σε πετρελαιοφόρα στον Περσικό Κόλπο κατά τη δεκαετία του 1980, το Πεντάγωνο παρενέβη για να ανατρέψει την ισορροπία εις βάρος της Τεχεράνης.

Ωστόσο, υπό αυτό που ο Στίβεν Γουόλτ αποκαλεί «αρπακτική ηγεμονία» του Τραμπ, οι ΗΠΑ φαίνεται να εγκαταλείπουν αυτόν τον ρόλο. Αυτό αντανακλά τη μεταβαλλόμενη ισορροπία οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος. Αν το «απλώς πάρτε τα» ήταν εύκολο, το Πεντάγωνο θα το είχε ήδη κάνει. Αντιδρώντας σπασμωδικά, ο Τραμπ επανήλθε ζητώντας το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Όμως οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν τον εμπιστεύονται πλέον. Τα μέσα ενημέρωσης αναφέρονται στην οργή του προς το ΝΑΤΟ που δεν συμμετείχε στον πόλεμο.

Αυτό όμως λειτουργεί αμφίδρομα. Ακόμη και η στενότερη σύμμαχός του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, έχει ταχθεί κατά του πολέμου και υπέρ της επιβολής κυρώσεων στο Ισραήλ.

Οι τεκτονικές πλάκες της παγκόσμιας ισχύος μετακινούνται πράγματι.

*Ο Άλεξ Καλλίνικος είναι ομότιμος καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο King’s College του Λονδίνου, ηγετικό μέλος του Socialist Workers Party στη Βρετανία και εκδότης του περιοδικού International Socialism.

Π{ηγή: infowar