Σύμφωνα με τους Financial Times, οι Φρουροί της Επανάστασης αγόρασαν τον κατασκοπευτικό δορυφόρο από την Κίνα, στα τέλη του 2024 και με αυτόν παρατηρούσαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις των Αμερικανών στη Μέση Ανατολή, τις οποίες έπληξαν με πυραύλους και drones
Το Ιράν απέκτησε μυστικά κινεζικό κατασκοπευτικό δορυφόρο στο τέλος του 2024, ο οποίος του επέτρεψε να στοχοθετήσει αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στη Μέση Ανατολή στη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου, σύμφωνα με τους Financial Times.
Ο δορυφόρος TEE-01B, ο οποίος έχει κατασκευαστεί από την κινεζική εταιρεία Earth Eye Co, αποκτήθηκε από την Αεροδιαστημική Δύναμη των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) αφού εκτοξεύτηκε στο Διάστημα από την Κίνα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, επικαλούμενο ιρανικά στρατιωτικά έγγραφα.
Ιρανοί στρατιωτικοί διοικητές κατηύθυναν τον δορυφόρο για να παρακολουθεί σημαντικές εγκαταστάσεις του αμερικανικού στρατού στη Μέση Ανατολή, ανέφεραν οι FT, επικαλούμενοι λίστες συντεταγμένων με χρονική σήμανση, δορυφορικές εικόνες και ανάλυση δορυφορικής τροχιάς.
Οι εικόνες ελήφθησαν τον Μάρτιο, πριν και μετά τα πλήγματα με drones και πυραύλους σε αυτές τις τοποθεσίες, σύμφωνα με τους FT.
Αμερικανικό αεροσκάφος ανεφοδιασμού, σε βρετανική βάση, την Κυριακή του Πάσχα, όπου μεταφέρθηκε από τη Μέση Ανατολή, με ζημιές από ιρανικό πλήγμα – Mark Lynham/via REUTERS
Στο πλαίσιο της συμφωνίας, οι Φρουροί της Επανάστασης έλαβαν πρόσβαση σε επίγειους σταθμούς για τις κινήσεις εμπορικών αερομεταφορών που διαχειρίζεται η Emposat, μια πάροχος υπηρεσιών ελέγχου και δεδομένων δορυφόρων με έδρα στο Πεκίνο, με δίκτυο που εκτείνεται στην Ασία, τη Λατινική Αμερική και άλλες περιοχές, σύμφωνα με το δημοσίευμα.
Σύμφωνα με τους FT, ο Λευκός Οίκος δεν σχολίασε τη σχέση ανάμεσα στην Emposat και στην IRGC, αλλά εκπρόσωπος αναφέρθηκε σε σχόλια που έκανε ο Ντόναλντ Τραμπ το Σαββατοκύριακο όταν προειδοποίησε ότι η Κίνα θα έχει «σοβαρά προβλήματα» αν προμηθεύσει το Ιράν με συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας. Ερωτηθείσα σχετικά με το ζήτημα, η κινεζική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον απάντησε: «
Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι τα εμπλεκόμενα μέρη να διαδίδουν εικασίες και να αφήνουν παραπλανητικά υπονοούμενα εις βάρος της Κίνας». Οπως έγραψαν οι Financial Times, οι δορυφορικές εικόνες που ελήφθησαν είναι από την αεροπορική βάση Prince Sultan στη Σαουδική Αραβία στις 13, 14 και 15 Μαρτίου. Στις 14 Μαρτίου ο Τραμπ επιβεβαίωσε ότι επλήγησαν αμερικανικά αεροπλάνα στη βάση.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο δορυφόρος παρακολούθησε επίσης την αεροπορική βάση Muwaffaq Salti στην Ιορδανία και τοποθεσίες κοντά στη ναυτική βάση του Αμερικανικού Πέμπτου Στόλου στη Μανάμα του Μπαχρέιν και στο αεροδρόμιο της Αρμπίλ στο Ιράκ, περίπου την εποχή των επιθέσεων σε αυτές τις περιοχές, για τις οποίες ανέλαβαν την ευθύνη οι Φρουροί της Επανάστασης.
Η Μερσέντες Ντε Ακόστα ήταν Ισπανοαμερικανίδα ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας, σχεδιάστρια κοστουμιών και λαμπρή κοσμική των 30s. Είχε φημολογούμενες ερωτικές σχέσεις με τη Μάρλεν Ντίντριχ και την Ισιδώρα Ντάνκαν. Λέγεται όμως ότι η γυναίκα που αγάπησε περισσότερο απ' όλες ήταν η απόλυτη Γκρέτα Γκάρμπο, η οποία έφυγε από τη ζωή στις 15 Απριλίου του 1990.
Το 1960, η συγγραφέας και ποιήτρια Μερσέντες Ντε Ακόστα προκάλεσε απανωτά κύματα σοκ στο Χόλιγουντ με τα ειλικρινή απομνημονεύματά της «Here Lies the Heart». Αν και με τα σύγχρονα πρότυπα δε μιλάμε για μια καυτή ιστορία, η αυτοβιογραφία, ωστόσο, περιέγραφε λεπτομερώς τις στενές σχέσεις της Ντε Ακόστα με αστέρες του κινηματογράφου της δεκαετίας του 1930, όπως η Γκρέτα Γκάρμπο και η Μάρλεν Ντίντριχ - αν και ποτέ δεν τις αποκάλεσε ευθέως φίλες της.
Με λεπτομέρειες ιδιωτικών στιγμών σε παραθαλάσσιες διακοπές, δώρα, λουλούδια, κοσμήματα και συναισθήματα έντονης λαχτάρας, ήταν εύκολο να διαβάσει κανείς ανάμεσα στις γραμμές.
«Μια μέρα στο λόμπι του ξενοδοχείου Pera Palace Hotel είδα μια από τις πιο στοιχειωμένα όμορφες γυναίκες που είχα δει ποτέ» γράφει η Μερσέντες για τη Γκάρμπο. «Αρκετές φορές μετά από αυτό, την είδα στο δρόμο. Με προβλημάτιζαν τρομερά τα μάτια της και λαχταρούσα να της μιλήσω, αλλά δεν είχα το θάρρος».
Αν και η Ντε Ακόστα δεν έφτασε ποτέ στα ίδια ύψη φήμης με τις γυναίκες με τις οποίες κοιμήθηκε, ανέβασε μερικά θεατρικά έργα και δημοσίευσε τρία ποιητικά βιβλία με μέτρια αποδοχή κατά τη διάρκεια της ζωής της. Τα αποκαλυπτικά απομνημονεύματα της την καθιέρωσαν στην Ιστορία.
Ήταν η εποχή της τζαζ
«Πείτε ό,τι θέλετε για τη Μερσέντες αλλά είχε τις πιο σημαντικές γυναίκες του 20ού αιώνα» θα σχολιάσει η πνευματώδης συγγραφέας Άλις Μπ. Τόκλας αναφερόμενη εκτός από τις Γκάρμπο και Ντίντριχ στις χορεύτριες Ισιδώρα Ντάνκαν και Ταμάρα Καρσάβινα, τις ηθοποιοί Όνα Μάνσον και Πόλα Νέγκρι και, σύμφωνα με πληροφορίες, στην ίδια την Τόκλας.
Αν και η Ντε Ακόστα δεν έφτασε ποτέ στα ίδια ύψη φήμης με τις γυναίκες με τις οποίες κοιμήθηκε, ανέβασε μερικά θεατρικά έργα και δημοσίευσε τρία ποιητικά βιβλία με μέτρια αποδοχή κατά τη διάρκεια της ζωής της. Τα αποκαλυπτικά απομνημονεύματα της την καθιέρωσαν στην Ιστορία.
Πολλοί δημοσιογράφοι, ωστόσο, αλλά και κάποιοι θαυμαστές, περίμεναν καιρό για να αποκαλυφθούν οι περιβόητες «ερωτικές επιστολές» της Γκάρμπο προς τη Μερσέντες, κάτι που έγινε το 2000 με μεγάλη απογοήτευση για το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να εντοπιστεί καμία λεσβιακή συμπεριφορά.
Μια άνισα συναισθηματική σχέση
Γνωρίστηκαν το 1931 και η Ντε Ακόστα απέκτησε μεμιάς εμμονή με τη Γκάρμπο. Μια εμμονή που συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν η Ντε Ακόστα δημοσίευσε τις αναμνήσεις της και έγραψε πολλές σελίδες για τη Γκάρμπο.
Ο μύθος θέλει τη Γκάρμπο να περιγράφεται ως ο έρωτας της ζωής της Ντε Ακόστα. Είναι αμφίβολο αν η σταρ συμμεριζόταν αυτά τα συναισθήματα.
Οι δυο τους συστήθηκαν από τη συγγραφέα Σάλκα Φίρτελ, με την οποία η Γκάρμπο φημολογείται επίσης ότι είχε σχέση. Ο μύθος θέλει τη Γκάρμπο να περιγράφεται ως ο έρωτας της ζωής της Ντε Ακόστα. Είναι αμφίβολο αν η σταρ συμμεριζόταν αυτά τα συναισθήματα.
Ήταν ολοφάνερο ότι η Γκάρμπο είχε τον έλεγχο της σχέσης ενώ ταράζονταν από έντονες διακυμάνσεις -ήταν μαζί για μεγάλα χρονικά διαστήματα, κυρίως κάνοντας διακοπές και στη συνέχεια χώριζαν επίσης για μεγάλα διαστήματα.
Το 1944 η Γκάρμπο το τερμάτισε ζητώντας από τη Ντε Ακόστα να σταματήσει να της στέλνει ποιήματα και γράμματα αποδεικνύοντας τον έρωτά της. Το τελευταίο γνωστό ποίημα που έγραψε η Μερσέντες για την Γκρέτα ήταν την ίδια χρονιά, ενώ σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες παρέμεινε ερωτευμένη με τη θλιμμένη σταρ για το υπόλοιπο της ζωής της.
Πούλησε 88 επιστολές της Γκάρμπο
Το 2000 στο Μουσείο Rosembach ξεσφραγίστηκε ένα κουτί με επιστολές της Γκάρμπο προς τη Ντε Ακόστα, από το 1931 έως το 1960, ωστόσο τίποτα δεν επιβεβαίωσε μια ερωτική ιστορία. Ούτε ερωτική διαμαρτυρία υπήρχε, ούτε ερωτική εμπιστοσύνη. Φαίνεται ότι η Γκάρμπο ήταν ψυχρή και επιφυλακτική ακόμη και στις επιστολές της.
Οι επιστολές είναι γραμμένες με μολύβι, τις περισσότερες φορές είναι αχρονολόγητες, ανυπόγραφες ή σπάνια υπογεγραμμένες με Γ ή ΓΓ. Οι περισσότερες έχουν ξεθωριάσει. «Ο σκοπός τους ήταν να εξαφανιστούν» όπως ήθελε η Γκάρμπο.
Χαμένη, απογοητευμένη και ξεχασμένη, το 1960 η Μερσέντες πούλησε τα 88 χειρόγραφα της Γκάρμπο στο Μουσείο και τη βιβλιοθήκη Rosenbach της Φιλαδέλφειας, τα οποία έπρεπε να κρατηθούν σφραγισμένα μέχρι και δέκα χρόνια μετά το θάνατο της Γκάρμπο (15 Απριλίου 1990).
Είναι πιθανό η Μερσέντες να αποφάσισε να καταστρέψει τις πιο προσωπικές επιστολές, κάτι που εξηγείται από το μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από το ένα γράμμα στο άλλο. Οι επιστολές είναι γραμμένες με μολύβι, τις περισσότερες φορές είναι αχρονολόγητες, ανυπόγραφες ή σπάνια υπογεγραμμένες με Γ ή ΓΓ. Οι περισσότερες έχουν ξεθωριάσει. «Ο σκοπός τους ήταν να εξαφανιστούν» όπως ήθελε η Γκάρμπο.
Η ψυχρή Γκάρμπο
Από το 1931 έως το 1935 υπάρχουν μόνο εννέα επιστολές και αυτό ακούγεται μάλλον περίεργο, διότι είναι η περίοδος που η Γκάρμπο και η Μερσέντες ήταν πολύ στενές φίλες, η κορυφή της σχέσης τους. Λέγεται ότι στην αρχή, η Γκάρμπο αποκάλυψε στη φίλη της πόσο πολύ αντιπαθούσε το Χόλιγουντ και τη δουλειά της που θεωρούσε οδυνηρή.
Το 1935 υπάρχει μόνο ένα γράμμα από τη Στοκχόλμη . Η Γκάρμπο ήταν μάλλον ψυχρή, έγραφε ότι περνούσε μια άσχημη περίοδο της ζωής της, ήταν νευρική και είπε στη Μερσέντες ότι αν ήθελε να την ακολουθήσει, θα μπορούσε να μείνει μόνο μια μέρα. Το 1938 η Γκάρμπο έγραψε ότι δεν είχε πολλά να πει, δεν μπορούσε να μιλήσει για τα προσωπικά της, ήταν προβληματισμένη και δυστυχισμένη.
Το 1946 έστειλε μια ευχετήρια κάρτα στη Μερσέντες, από το Hotel Plaza στο Μανχάταν. Ευχήθηκε στη φίλη της χρόνια πολλά, αλλά της είπε να μην την καλέσει στο τηλέφωνο.
Η Γκάρμπο ονόμαζε τη φίλη της Μερσέντες «αγαπημένο μου αγόρι» ή «γλυκιά μου» ή «ασπρόμαυρη» επειδή συνήθιζε να ντύνεται ασπρόμαυρα - χωρίς καθόλου χρώμα.
Μερσέντες Ντε Ακόστα / Wikimedia Commons
«Αγαπημένο μου αγόρι»
Οι υπόλοιπες επιστολές γράφτηκαν από το 1948 έως το 1958. Η Γκάρμπο ονόμαζε τη φίλη της Μερσέντες «αγαπημένο μου αγόρι» ή «γλυκιά μου» ή «ασπρόμαυρη» επειδή συνήθιζε να ντύνεται ασπρόμαυρα - χωρίς καθόλου χρώμα. Συχνά έλεγε ότι επιθυμούσε να μείνει μόνη της και να μην ενοχλείται από τα τηλεφωνήματα του «αγαπημένου της αγοριού».
Έγραφε: «Έφτασες την πιο ακατάλληλη στιγμή. Να είσαι καλό παιδί και να μην με ενοχλείς τώρα».
Φαίνεται ότι η Γκάρμπο ενοχλούνταν συχνά από τη ζήλια της Μερσέντες.
Σε ένα γράμμα το 1950, η Γκάρμπο έγραφε: «Κοίτα φίλη μου, είναι κουραστικό να μιλάμε για μια κατάσταση που δεν φαίνεται να αλλάζει και για την οποία καμιά μας δεν έχει λύση. Απλά δε μπορώ να συνεχίσω να περνάω ξανά και ξανά αυτό το πράγμα. Είναι σπατάλη συναισθήματος να επαναλαμβάνω το ίδιο πράγμα για το οποίο δεν μπορώ να δώσω καμία λύση».
Φαίνεται ότι η Γκάρμπο ενοχλούνταν συχνά από τη ζήλια της Μερσέντες.
Και πάλι, το 1958: «Έρχεσαι πάντα με την ίδια ατάκα, ότι μοιάζω με φρούριο. Αν σταματούσες να προσπαθείς να ανακαλύψεις τα πάντα, θα μου άρεσε περισσότερο. Κλείνομαι σαν αχιβάδα σε όλους τους ανθρώπους που επιθυμούν να γνωρίσουν τα πάντα για μένα. Πάρε αυτό που σου προσφέρεται για την ώρα... αυτό είναι δικό σου».
Το πλήθος ήταν ανυπόφορο
Ένα γράμμα στάλθηκε από το Ίντιο της Καλιφόρνιας. Η Γκάρμπο παραπονιόταν για τον άνεμο της ερήμου που την έκανε νευρική, δεν ήξερε πόσο καιρό θα έμενε εκεί. Εξαρτάτο από τον Τζορτζ Σλι, τον «κοστοβόρο συνταξιδιώτη» της.
Δεν ήταν σίγουρη για τη σχέση της μαζί του. Σε ένα γράμμα από το Μπέβερλι Χιλς έγραψε αργότερα ότι η επίσκεψή της στην έρημο ήταν μια αποτυχία και ότι ένιωθε χαμένη όπου κι αν πήγαινε. Πίστευε βαθιά ότι η ζωή ήταν σκληρή.
Ένα χρόνο αργότερα, πάλι από το Μπέβερλι Χιλς, έγραψε ότι μισούσε να κάνει σχέδια, να κανονίζει πράγματα και να ταξιδεύει - ότι το πλήθος ήταν ανυπόφορο. Και πάλι δεν ήθελε να δει κανέναν, δεν επεδίωκε να πάει πουθενά και επιθυμούσε μόνο να πέφτει για ύπνο από τις εννέα το βράδυ. Θα ήθελε να έχει σπίτια σε κάθε γωνιά του κόσμου ώστε να μπορεί να κρύβεται και να έχει κάποιον να κανονίζει τα πράγματα.
Γράφει στη Μερσέντες: «Φοβάμαι τα πάντα. Φοβάμαι το τρένο, τα ταξί. Φοβάμαι τη νύχτα».
Τα μικρά αμπαζούρ
Σε αυτές τις επιστολές η Γκάρμπο είναι πάντα αυτολογοκριμένη. Σπάνια αναφέρει τους ανθρώπους που έβλεπε, τα βιβλία που διάβαζε - ούτε λέξη για το Χόλιγουντ.
Ένα γράμμα της Γκάρμπο προς την Ντε Ακόστα το 1950 αναφέρει: «Αν έχεις λίγα λεπτά ελεύθερα μια μέρα, θα είχες την καλοσύνη να πας στο μαγαζί με τα αμπαζούρ στο Λέξινγκτον, ακριβώς δίπλα στο "Ντόβερς" και να ζητήσεις τα μικρά αμπαζούρ μου που άφησα εκεί;».
Ο θρυλικός φωτογράφος Σεσίλ Μπίτον και η Ντε Ακόστα διατηρούσαν μακρά αλληλογραφία και τις περισσότερες φορές το θέμα που συζητούσαν ήταν φυσικά η Γκάρμπο. Είχαν και οι δύο εμμονή μαζί της.
Ένα άλλο γράμμα -με παραλήπτη τη «Μελένια»- την ευχαριστεί που τα πήρε.
Ο θρυλικός φωτογράφος Σεσίλ Μπίτον και η Ντε Ακόστα διατηρούσαν μακρά αλληλογραφία και τις περισσότερες φορές το θέμα που συζητούσαν ήταν φυσικά η Γκάρμπο. Είχαν και οι δύο εμμονή μαζί της.
Το χειμώνα του 1958 η Μερσέντες γράφει στον Μπίτον: «Πήγαμε για ψώνια σήμερα το απόγευμα και είναι αξιοσημείωτη η αίσθηση που προκαλεί πάντα. Σε κάθε τετράγωνο κάποιος την παρατηρεί και κάποια κορίτσια μας ακολουθούσαν και προσπαθούσαν να τη φωτογραφίσουν. Ένας Θεός ξέρει πώς την αναγνώρισαν, γιατί είχε ένα κασκόλ δεμένο γύρω από το κεφάλι της, εκείνο το παλιό κουρασμένο παλτό από δέρμα φώκιας μέχρι το έδαφος και μεγάλες μπότες χιονιού. Δύσκολα να θυμίσει μια συμβατική σταρ του κινηματογράφου, αλλά το προσωπάκι της είναι πάντα όμορφο και μάλλον απλά το βλέπουν αυτό όλοι».
Ο Σεσίλ Μπίτον αποκάλυψε στα ημερολόγιά του ότι η Γκρέτα χώρισε με τη Μερσέντες όχι επειδή έγραψε γι' αυτήν στη βιογραφία της αλλά «επειδή θεωρούσε ότι της έφερνε κακοτυχία».
Της έφερνε κακοτυχία
Κάποιος είπε ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Μερσέντες εκβίαζε τη Γκάρμπο. Ήταν φτωχή και βαριά άρρωστη και ζητούσε χρήματα. Φαίνεται ότι απείλησε να πουλήσει τα γράμματα και να τα δημοσιοποιήσει αν η Γκάρμπο δεν πλήρωνε γι' αυτά. Αλλά «κάποιος» πλήρωσε τους λογαριασμούς της και οι επιστολές δεν πουλήθηκαν ποτέ. Στην πραγματικότητα φιλοξενήθηκαν στο Μουσείο Rosenbach, μακριά από τα «χέρια χυδαίων ανθρώπων».
Ο Σεσίλ Μπίτον αποκάλυψε στα ημερολόγιά του ότι η Γκρέτα χώρισε με τη Μερσέντες όχι επειδή έγραψε γι' αυτήν στη βιογραφία της αλλά «επειδή θεωρούσε ότι της έφερνε κακοτυχία».
Είναι απλώς μια θεωρία, αλλά οι δύο γυναίκες δεν έβλεπαν σχεδόν καθόλου η μία την άλλη τη δεκαετία του '60.
«Η Ντε Ακόστα ήταν ένα συναρπαστικό πρόσωπο, αλλά ήταν πιο ενδιαφέρον να διαβάζεις γι' αυτήν παρά να την έχεις φίλη στην πραγματική ζωή. Πολύ εμμονική, πολύ απαιτητική» σχολιάζει ο Μπίτον.
Την ημέρα της κηδείας της Μερσέντες Ντε Ακόστα (9 Μαΐου 1968) κάποιος ισχυρίστηκε ότι είδε τη Γκρέτα Γκάρμπο ντυμένη με παλτό και σκούρα γυαλιά -σχεδόν αγνώριστη- στην άλλη πλευρά του δρόμου. Το τελευταίο, κρυφό αντίο, ίσως.
Ο Σταύρος Νιάρχος, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 15 Απριλίου του 1996, εξέπληξε τους πάντες όταν άφησε έγκυο την εγγονή του περίφημου αυτοκινητοβιομήχανου, Χένρι Φορντ.
Ήταν Δευτέρα 15 Απριλίου του 1996, όταν ο Σταύρος Νιάρχος άφησε την τελευταία του πνοή στο κρεβάτι μιας κλινικής στην Ζυρίχη, έξι εβδομάδες μετά από το εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη. Με αφορμή τα χρόνια που έχουν περάσει από την τραγική του απώλεια, αξίζει να θυμηθούμε μία από τις σχέσεις της ζωής του που έμειναν στην ιστορία. Το 1965 ο Σταύρος Νιάρχος, γνώρισε στην Ελβετία τη Σάρλοτ Φορντ, την εγγονή του περίφημου αυτοκινητοβιομήχανου Χένρι Φορντ.
Λίγο αργότερα έγινε γνωστό πως η νεαρή αμερικανίδα κληρονόμος της περιβόητης αυτοκινητοβιομηχανίας κυοφορούσε το παιδί του Έλληνα Κροίσου που όμως είχε ήδη τέσσερα παιδιά με τη σύζυγο του Ευγενία Λιβανού, με την οποία εξακολουθούσε να είναι παντρεμένος.
Το ίδιο ξαφνικά με την σύνδεση του πολυσυζητημένου ζεύγους ήρθε λίγους μήνες αργότερα και ο χωρισμός και η λύση του πολιτικού τους γάμου.
Ο Νιάρχος εκπλήσσοντας τους πάντες πήρε τότε διαζύγιο από την Ευγενία εκτός Ελλάδος και παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τη Φορντ, η οποία κατόπιν έφερε στον κόσμο το πέμπτο παιδί του, την Έλενα - Άννα.
Οι φήμες γύρω από το αναπάντεχο ζευγάρι έδιναν και έπαιρναν, όχι μόνο στην Ελλάδα. Και ενώ το παγκόσμιο κοινό παρακολουθούσε τις εξελίξεις με ενδιαφέρον, το ίδιο ξαφνικά με την σύνδεση του πολυσυζητημένου ζεύγους ήρθε λίγους μήνες αργότερα και ο χωρισμός και η λύση του πολιτικού τους γάμου, αφήνοντας στον Νιάρχο τον δρόμο ανοικτό προκειμένου να επιστρέψει στην νόμιμη σύζυγο του που ήταν διατεθειμένη να τον συγχωρέσει και να τον δεχτεί κοντά της. Άλλωστε στα μάτια της Ορθόδοξης εκκλησίας, ο γάμος τους δεν είχε λυθεί ποτέ...
Ο φωτογράφος που αποτύπωσε την βία των εποίκων στη Δυτική Όχθη μιλάει για την φωτογραφία που προκάλεσε την οργή του Τελ Αβίβ
Την οργή του Τελ Αβίβ προκάλεσε πρόσφατο δημοσίευμα του δημοφιλούς ιταλικού περιοδικού L’Espresso (10/4), το οποίο αποτυπώνει την βία των ισραηλινών εποίκων κατά Παλαιστινίων μέσα από σειρά φωτογραφικών ντοκουμέντων.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται το εξώφυλλο του περιοδικού, στο οποίο αποτυπώνεται έποικος, ο οποίος με χλευαστική διάθεση καταγράφει με το κινητό του νεαρή παλαιστίνια. Ο τίτλος που συνοδεύει το τεύχος φέρει μάλιστα τον τίτλο «Κακοποίηση», γεγονός που οδήγησε στην παρέμβαση του ισραηλινού πρεσβευτή στη Ρώμη, Τζόναθαν Πέλεντ, ο οποίος έκανε λόγο για «χειραγώγηση» και να κατηγορεί το ιστορικό έντυπο για διαστρέβλωση της πραγματικότητας και αναπαραγωγή αντισημιτικών στερεοτύπων.
Το «Βήμα» μίλησε με τον ιταλό φωτογράφο Πιέτρο Μαστούρτσο, ο οποίος τράβηξε την επίμαχη εικόνα, για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το ρεπορτάζ, την κριτική περί αντισημιτισμού και το κλίμα που επικρατεί στο Ισραήλ, στον απόηχο των διαδοχικών, αιματηρών συγκρούσεων στις οποίες εμπλέκεται η χώρα.
Ποιες ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες και έγινε το ρεπορτάζ;
Μαζί με άλλους συναδέλφους –παλαιστίνιους φωτογράφους διεθνών πρακτορείων και αποστολή των New York Times- βρισκόμασταν σε μια εορταστική εκδήλωση για την πρώτη μέρα της συγκομιδής της ελιάς. Στο ίδιο σημείο επίσης παρευρίσκονταν τοπικές παλαιστινιακές αρχές και ακτιβιστές υπέρ της Παλαιστίνης. Ξαφνικά μια ομάδα εποίκων, με τη συνοδεία στρατιωτών των IDF, εισέβαλε στο πεδίο με σκοπό να παρενοχλήσει τους παρευρισκόμενους και να διακόψει μια δραστηριότητα που εξελισσόταν απολύτως ειρηνικά ως εκείνη την ώρα. Ήταν μέσα σε αυτή την περίσταση που έγινε η λήψη και η οποία αποτυπώνει την παρενόχληση ενός εποίκου με στρατιωτική περιβολή προς μια παλαιστίνια γυναίκα που συμμετείχε στην όλη εκδήλωση.
Με βάση τη φωτογραφία η πρεσβεία του Ισραήλ στην Ιταλία έκανε λόγο για αναπαραγωγή στερεοτύπων και αντισημιτισμό. Τι απαντάς σε αυτή την κατηγορία;
Δέχθηκα σειρά ανάλογων σχολίων στο Instagram, όπου ανάρτησα τη φωτογραφία του εξωφύλλου, τα οποία και εστίαζαν στο χλευαστικό χαμόγελο του εποίκου, σε αντίθεση με την έκφραση της παλαιστίνιας γυναίκας. Περίμενα τέτοιες αντιδράσεις ωστόσο, ειδικά από τις ισραηλινές αρχές. Το να μιλάς για αντισημιτισμό όταν αναδεικνύονται εγκληματικές πρακτικές συγκεκριμένων κυβερνήσεων, κι όχι φυσικά των Εβραίων ή των ισραηλινών πολιτών συνολικά, είναι μια γνώριμη τακτική δαιμονοποίησης. Και ο εκνευρισμός τους είναι μεγαλύτερος, ακριβώς γιατί το ρεπορτάζ του L’Espresso και η φωτογραφία στο εξώφυλλο είχαν αντίκτυπο, επανέφεραν την συζήτηση για την πραγματικότητα, για την άθλια κατάσταση που επικρατεί στη Δυτική Όχθη.
Ποια είναι η εικόνα που έχεις για το κλίμα που επικρατεί στην ισραηλινή κοινωνία και τους Παλαιστίνιους αντίστοιχα;
Ως προς το κλίμα που επικρατεί, η πλειονότητα της κοινωνίας στηρίζει την κυβέρνηση Νετανιάχου και τις ακρότητές της. Υπάρχουν βέβαια πολλοί ακτιβιστές της αντιπολίτευσης που διαδηλώνουν και προσπαθούν να προστατεύσουν τις κατά τόπους παλαιστινιακές κοινότητες, η βοήθεια τους στο να κάνω τη δική μου δουλειά είναι πολύτιμη. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας έχει ενσωματώσει μια λογική ενός εκλεκτού έθνους υπό διαρκή άμυνα, έχει εκτεθεί σε αυτή την αντιπαλαιστινιακή ρητορική από τη σχολική του ηλικία και το τραύμα της 7ης Οκτωβρίου [σ.σ. 07/10/2023 ήταν η μέρα που πραγματοποιήθηκαν οι φονικές επιθέσεις της Χαμάς] ενίσχυσε αυτή την αντίληψη. Όσα λέγονται από τον ίδιο τον Νετανιάχου και τους πιο ακραίους υπουργούς του όπως ο Σμόντριτς και ο Μπεν Γκβιρ ότι η Δυτική Όχθη πρέπει να προσαρτηθεί ανταποκρίνονται στο γενικό αίσθημα και την ίδια στιγμή ασφαλώς το επιτείνουν.
Σε ό,τι αφορά τους Παλαιστίνιους, έχω να επισκεφθώ τη Γάζα από το 2021, οπότε στα αυτιά μου φτάνουν έμμεσα πληροφορίες που θέλουν τη Χαμάς να είναι πιο δημοφιλής από ό,τι ήταν πριν την ισραηλινή εισβολή, εξαιτίας της όποιας ικανότητάς της να κεφαλαιοποιεί την υπόθεση της αντίστασης στην κατοχική δύναμη. Στη Δυτική Όχθη πάντως το κλίμα δεν είναι υπέρ της Χαμάς, δεν έχω δει ούτε σημαίες της οργάνωσης, ούτε κόσμο να συζητά με θετικό τρόπο για αυτή. Ο κόσμος είναι κουρασμένος με τον διαρκή πόλεμο και την κατοχή αλλά δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση κάποιο ρεύμα στήριξής της.
Δημοσιογράφοι και φωτογράφοι που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης ρισκάρουν κυριολεκτικά τη ζωή τους. Πως διαχειρίζεστε τον παράγοντα φόβο;
Το ζήτημα δεν είναι ο φόβος που δικαίως έχει ο καθένας ατομικά. Ναι, οι δημοσιογράφοι, ειδικά οι παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν ισχυρό κίνδυνο, ορισμένοι συνάδελφοι μάλιστα έχουν φτάσει στο σημείο να λένε εν είδει αυτοσαρκασμού ότι το να φοράς γιλέκο με το διακριτικό press λειτουργεί περισσότερο ως στόχος παρά ως κάλυψη.
Εργάζομαι από το 2010 στα παλαιστινιακά εδάφη, σε Γάζα και Δυτική Όχθη και η κατάσταση συνεχώς χειροτερεύει. Ειδικά στη Δυτική Όχθη οι επιθέσεις των εποίκων κλιμακώνονται σε ποσότητα και ποιότητα, γίνονται όλο και πιο βίαιες, σε καθημερινή βάση μάλιστα.
Υπάρχουν όμως και θετικές εξελίξεις. Μπορούμε και βρισκόμαστε εδώ χάρη σε μια πρωτοβουλία αλληλεγγύης που οργανώσαμε με συναδέλφους από το φωτογραφικό πρακτορείο Prospekt με το οποίο συνεργάζομαι, με σκοπό την στήριξη παλαιστινίων φωτογράφων που εργάζονται υπό μεγάλη πίεση στο πεδίο. Η πρόσβαση μας στη Δυτική Όχθη έχει καταστεί δύσκολη λόγω κόστους. Τώρα μάλιστα οργανώνουμε μια νέα αποστολή στη Δυτική Όχθη, με τη στήριξη της ισραηλινής κοινότητας φωτορεπόρτερ ActiveStills, που κάνει εξαιρετική δουλειά.
Αμερικανικό αεροσκάφος ανεφοδιασμού, σε βρετανική βάση, την Κυριακή του Πάσχα, όπου μεταφέρθηκε από τη Μέση Ανατολή, με ζημιές από ιρανικό πλήγμα – Mark Lynham/via REUTERS
