Η χειρότερη κληρονομιά που θα αφήσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η «κανονικοποίηση» της περιφρόνησης στους θεσμούς και της αυθαιρεσίας της εξουσίας.

«Ανταποκρινόμαστε στην επιθυμία που πολλοί αποκαλούν ‘νέα κανονικότητα’. Την εννοούμε, όμως, ως πρόοδο κι όχι ως επιστροφή σε παλαιές παθογένειες. Δεν θα μετρηθούμε με τους αντιπάλους μας. Αλλά με τα προβλήματα και τις ανάγκες της κοινωνίας.»

Με αυτό τον τρόπο παρουσίασε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης τη στοχοθεσία της κυβέρνησής του στις 20 Ιουλίου 2019 κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων. Και είναι αλήθεια ότι αυτή η αναφορά στη «νέα κανονικότητα», ανταποκρινόταν σε μια πραγματική κοινωνική ανάγκη, καθώς οι πολίτες επιθυμούσαν, πάνω από όλα, τα πράγματα να επιστρέψουν σε μια κανονική συνθήκη, ύστερα από μια δύσκολη δεκαετία, που χαρακτηρίστηκε από το τραύμα μιας χωρίς προηγούμενο κοινωνικής και οικονομικής κρίσης και τη δύσκολη έξοδο από τα μνημόνια, που πέτυχε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Βεβαίως ο προσεκτικός αναγνώστης της ομιλίας του πρωθυπουργού τότε θα διαπίστωνε ότι από αυτή απουσιάζει η αναφορά στο κράτος δικαίου (υπήρχε μόνο μια αναφορά στην «ανεξάρτητη δικαιοσύνη, τη διαφάνεια, και την προστασία του πολίτη»), αν και υπήρχε η εξαγγελία του «επιτελικού κράτους». Όμως, εκείνη τη στιγμή δεν φαινόταν ότι αυτή η απουσία ήταν μάλλον εσκεμμένη. Σε τελική ανάλυση, πώς θα μπορούσε να υπάρξει «νέα κανονικότητα», χωρίς έμφαση και στο κράτος δικαίου;

Άλλωστε, εκείνο το καλοκαίρι του 2019 ήταν που η ΕΥΠ μεταφέρθηκε στην αρμοδιότητα του ίδιου του πρωθυπουργού και που ψηφίστηκε και ο νόμος για το «επιτελικό κράτος», που συμπεριέλαβε στην αρμοδιότητα της Προεδρίας της Κυβέρνησης και την ΕΥΠ, ενώ το ίδιο καλοκαίρι μπορούσε κανείς να διαβάσει πλήθος δημοσιευμάτων για τον ιδιαίτερα αναβαθμισμένο ρόλο που είχε ο ανιψιός του πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης, ο οποίος είχε αναλάβει καθήκοντα γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού. Μάλιστα, είχε προκαλέσει εντύπωση ότι το ίδιο διάστημα είχε ψηφιστεί τροπολογία για να μην είναι απαραίτητη η κατοχή πτυχίου από τον Διοικητή της ΕΥΠ, γιατί διαφορετικά θα υπήρχε πρόβλημα με την προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού που ήταν ο Παναγιώτης Κοντολέων, ο οποίος προερχόταν από τον χώρο των ιδιωτικών εταιρειών ασφάλειας και δεν διέθετε πανεπιστημιακό πτυχίο.

Θα χρειαστεί να περάσουν μερικά χρόνια και να φτάσουμε στο 2022 για να αρχίσουμε να κατανοούμε γιατί ο πρωθυπουργός μίλησε για επιτελικό κράτος αλλά όχι για κράτος δικαίου. Και σήμερα πλέον γνωρίζουμε τι συνέβη. Σε πρώτη φάση το Μέγαρο Μαξίμου, δηλαδή ο μηχανισμός γύρω από τον πρωθυπουργό και με τον Γρηγόρη Δημητριάδη σε κεντρικό ρόλο, φαίνεται ότι θέλησε να αξιοποιήσει τις «νόμιμες επισυνδέσεις» της ΕΥΠ ως μηχανισμό ελέγχου και παρακολούθησης υπουργών, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, πολιτικών, επιχειρηματιών και δημοσιογράφων. Σε δεύτερη φάση φαίνεται ότι η μέθοδος δεν φάνηκε επαρκής γιατί υπάρχουν τεχνικά όρια στις νόμιμες επισυνδέσεις και μέσα από γνωριμίες με τους ανθρώπους της Intellexa επιλέχτηκε το Predator, το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, αναζητήθηκαν τρόποι να καλυφθεί (και να συγκαλυφθεί) η δαπάνη και στήθηκε και ένας παράλληλος μηχανισμός μέσα στην ΕΥΠ, το περιβόητο ΚΕΤΥΑΚ, για να γίνονται αυτές οι παρακολουθήσεις.

Και βέβαια θα είναι η δίκη της υπόθεσης στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο, που τελικά θα κάνει την πραγματική έρευνα και θα υπογραμμίσει όλα τα στοιχεία που παραπέμπουν στην κυβερνητική ευθύνη, σε κορυφαίο επίπεδο, για αυτή την υπόθεση, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα στο κράτος δικαίου στη χώρα μας.

Όμως, δεν ήταν μόνο η υπόθεση των υποκλοπών. Όπως όλοι γνωρίζουμε την ίδια περίπου περίοδο στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ανακάλυπταν ότι μπορούσαν να κάνουν δηλώσεις βοσκοτόπων στον ΟΠΕΚΕΠΕ που αναφέρονταν σε πολύ περισσότερα ζώα από όσα πραγματικά είχαν και άρα πολύ μεγαλύτερες ενισχύσεις. Γύρω από αυτό στήθηκε ένας ολόκληρος κομματικός μηχανισμός με έμφαση σε περιοχές όπου η Νέα Δημοκρατία ήθελε να αλλάξει τον εκλογικό συσχετισμό, ενώ παράλληλα βουλευτές γνώριζαν πού να απευθυνθούν εάν ήθελαν να ικανοποιηθεί «χεράτα» κάποιο αίτημα ψηφοφόρων τους.

Το αποτέλεσμα ήταν η χώρα να βρεθεί στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και οι δικογραφίες να φτάνουν στη Βουλή η μία μετά την άλλη και να διακυβεύεται συνολικά το καθεστώς των ευρωπαϊκών ενισχύσεων στη χώρα μας. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση αρνείται ότι έχει πολιτική ευθύνη, αποδίδει τα πάντα στις «διαχρονικές παθογένειες» και κατηγορεί, ουσιαστικά, τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς για πολιτικές παρεμβάσεις, επιλέγοντας τον δρόμο μιας παρωδίας εξεταστικής επιτροπής.

Και βέβαια υπάρχει πάντα η τραγωδία των Τεμπών. Προφανώς εδώ οι πολιτικές ευθύνες της κυβερνήσεις δεν αφορούν μόνο το κράτος δικαίου αφού στον πυρήνα της τραγωδίας ήταν μια πολιτική που δεν φρόντισε να γίνουν έγκαιρα τα αναγκαία έργα που θα απέτρεπαν το ενδεχόμενο δύο τρένα να κινούνται αντίθετα στα «τυφλά» στην ίδια γραμμή με μεγάλη ταχύτητα. Όμως, ακόμη και στη διερεύνηση της υπόθεσης είναι εμφανές ότι πρυτάνευσε στην κυβέρνηση η λογική να μην αποκαλυφθούν οι ευθύνες της. Το πρωί της επόμενης μέρας με πρακτικές «μονταζιέρας» έγινε προσπάθεια να παρουσιαστεί η τραγωδία ως «ατομικό λάθος και μόνο», το βιαστικό «μπάζωμα» του χώρου, με κυβερνητική απόφαση, υπονόμευσε τη δυνατότητα διερεύνησης όλων των στοιχείων, και θα χρειαστεί τεράστια κατακραυγή για να παραπεμφθεί ο αρμόδιος υπουργός Κ. Καραμανλής – και αυτός πάλι στον τόνο «αθώος είναι, αλλά σας κάνουμε τη χάρη να δεχτούμε την παραπομπή του».

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει στο παράδοξο να έχουμε μια κυβέρνηση που επιμένει να παρουσιάζει όλα τα άλλα κόμματα ότι θέλουν την χειραγώγηση και εργαλειοποίηση των θεσμών, την ώρα που έχει ήδη τον μεγαλύτερο αριθμό υποδίκων ή ποινικά ελεγχόμενων υπουργών, βουλευτών και στελεχών σε σχέση με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που χρεώνεται την πρωτοφανή πολιτική επιλογή παρακολούθησης υπουργών, δικαστικών και ανώτατων αξιωματικών, που αντιμετώπισε τις ευρωπαϊκές ενισχύσεις ως προεκλογικό εργαλείο, και που εξακολουθεί να μην έχει αναλάβει πραγματικά την ευθύνη για μια τραγωδία που παραμένει ανοιχτή πληγή στην ελληνική κοινωνία.

Μια κυβέρνηση που όχι μόνο αρνείται να παραδεχτεί ότι έχει επιδείξει αντιθεσμική συμπεριφορά, αλλά ταυτόχρονα αξιοποιεί τη δημόσια δαπάνη και «φίλους επιχειρηματίες» για να διαμορφώσει ένα μηντιακό οικοσύστημα που προσπαθεί να αναπαράγει τη «μαγική εικόνα» ότι όλα στη χώρα πάνε καλά και δεν υπάρχουν σκάνδαλα.

Μια κυβέρνηση που εργαλειοποίησε την ίδια την ψήφο των πολιτών θεωρώντας ότι το ποσοστό που πήρε αποτελούσε και «απαλλακτικό βούλευμα» για την παραβατικότητά της.

Μια κυβέρνηση που ακόμη και σήμερα, που δημοσκοπικά κινείται χαμηλά και είναι απολύτως βέβαιο ότι ακόμη και εάν η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτο κόμμα σίγουρα θα είναι μακριά από κάθε ενδεχόμενο αυτοδυναμίας, συμπεριφέρεται ως εάν να είναι το μόνο κόμμα, η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνήσει, εξαγγέλλοντας μάλιστα και συνταγματική αναθεώρηση χωρίς να έχει εξασφαλίσει οποιαδήποτε συναίνεση.

Μια κυβέρνηση που ακόμη και έναν θεσμό όπως του Προέδρου της Δημοκρατίας κατάφερε να τον μετατρέψει σε κομματική προέκταση οδηγώντας στο να έχουμε έναν ΠτΔ που στα μάτια της κοινωνίας παραμένει ένα κομματικό στέλεχος της κυβερνητικής παράταξης.

Την ίδια ώρα μια ματιά στο δημόσιο λόγο και τη συμπεριφορά των υπουργών αυτής της κυβέρνησης κάθε άλλο παρά σεβασμό στους θεσμούς δείχνει. Από τους υπουργούς που δεν έχουν πρόβλημα, παρότι υποτίθεται μέλη της παράταξης των «Μένουμε Ευρώπη», να κατηγορούν τον θεσμό του Ευρωπαίου Εισαγγελέα, μέχρι τον υφυπουργό που παρότι αποδείχτηκε ότι είχε στο παρελθόν θέσεις που απαιτούσαν πτυχίο που αυτός δεν είχε, βγαίνει και περίπου λέει «σιγά τι έγινε…».

Όλα αυτά δείχνουν ότι αυτή τη στιγμή η χώρα μας αντιμετωπίζει μια πραγματική κρίση θεσμών που στο κέντρο της έχει την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Γιατί δεν είναι μόνο ότι η ίδια η κυβέρνηση είναι παραβατική, αλλά ο τρόπος που στέλνει αυτό το μήνυμα στο σύνολο του κρατικού τομέα. Γιατί είναι μια κυβέρνηση που στους δικαστές λέει «προσέξτε πώς κινείστε γιατί σας ‘ακούμε’», στις διωκτικές αρχές προσπαθεί να περάσει το μήνυμα «μην ξεχνάτε για ποιους δουλεύετε», στους μηχανισμούς που διαχειρίζονται δημόσια και ευρωπαϊκή δαπάνη υπογραμμίζει ότι πέραν των τυπικών και ουσιαστικών κριτηρίων, υπάρχουν και τα κομματικά (που είναι και τα πιο σημαντικά). Γιατί είναι μια κυβέρνηση που περνάει στους πολίτες το μήνυμα ότι το κράτος είναι απλώς ένα τρόπαιο στα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης. Γιατί είναι μια κυβέρνηση που ζητάει από τους δημοσίους λειτουργούς να μην έχουν ηθικό ανάστημα απέναντι στην πολιτική εξουσία.

Το ίδιο το γεγονός ότι η κυβέρνηση αρνείται να παραδεχτεί την ευθύνη της για οτιδήποτε, δεν αποτελεί αναγκαστική πολιτική άμυνα, αλλά μέρος της προσπάθειας εμπέδωσης του κυνισμού σε κάθε όψη της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, της προσπάθειας οι πολίτες να απεμπολήσουν κάθε εμπιστοσύνη στους θεσμούς και απλώς να προσπαθούν να τα έχουν καλά με την εκάστοτε εξουσία. Και με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη υπονομεύει τον ίδιο τον ηθικό πυρήνα που επιτρέπει στη δημοκρατία να λειτουργεί πραγματικά.

Γιατί δημοκρατία δεν είναι η τυπική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που για άλλη μια φορά θα επιτρέψει στον πρωθυπουργό να μιλήσει με αλαζονεία, να ειρωνευτεί πολιτικούς αντιπάλους, να απαξιώσει στοιχεία αδιαμφισβήτητα και πραγματικά γεγονότα. Δημοκρατία είναι η διακυβέρνηση που μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες, στις επιδιώξεις, αλλά και στο κοινό περί δικαίου αίσθημα της κοινωνίας. Κάτι που σε κανέναν βαθμό δεν ισχύει για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Πηγή: in

Μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια δισκογραφικής απουσίας, οι Massive Attack επιστρέφουν με το Boots on the Ground, ένα επτάλεπτο σκοτεινό εμβατήριο για τη βία της εξουσίας και την αντίσταση

Oι Massive Attack εξαπέλυσαν ηχητική επίθεση στην απάθεια· μετά από δέκα χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία σε φυσική μορφή με το The Spoils, το συγκρότημα από το Μπρίστολ παντρεύει την πειραματική post-punk αισθητική με τη ζοφερή ποίηση του Tομ Γουέιτς, δημιουργώντας ένα έργο που αντανακλά την ωμότητα της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας.

Ακόμη και για ένα συγκρότημα που φημίζεται για τους αργούς, σχεδόν βασανιστικούς ρυθμούς με τους οποίους δημιουργεί, η πρόσφατη πορεία των Massive Attack χαρακτηρίζεται από μια σταδιακή απομάκρυνση από τη δισκογραφία.

Αν και το όνομά τους παρέμεινε στην επικαιρότητα, αυτό συνέβη κυρίως μέσω της πολιτικής τους δράσης, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τη σύλληψη του Robert Del Naja σε διαδήλωση υπέρ της Παλαιστίνης, οι MA μετράνε έξι χρόνια από τότε που παρουσίασαν ηχητικά τοπία για κοινωνικά θέματα στο YouTube και μια ολόκληρη δεκαετία από την τελευταία τους κυκλοφορία σε φυσική μορφή.

Το Boots on the Ground σηματοδοτεί τη στροφή των Massive Attack σε πιο αφηρημένες και ανησυχητικές φόρμες, μακριά από τις soul καταβολές του παρελθόντος.

Το κομμάτι, διάρκειας επτά λεπτών, συνοδεύεται από ένα βίντεο με σκληρές εικόνες από καταστολή διαδηλώσεων και επιδρομές κατά μεταναστών, υπογραμμίζοντας τον πολιτικό του χαρακτήρα.

Μια δεκαετία σιωπής σπάει με έναν ήχο που θυμίζει την ανάσα ενός ετοιμοθάνατου κόσμου

Η συμμετοχή του Tομ Γουέιτς είναι και μια βαθιά καλλιτεχνική σύμπραξη, είναι πολιτική.

Η βαριά, κοφτή αναπνοή του Γουέιτς κυριαρχεί στην εισαγωγή και την κατάληξη του κομματιού, δημιουργώντας μια αίσθηση ασφυξίας που προκαλεί δέος. Ο ίδιος ο Γουέιτς, με το γνώριμο σκοτεινό του χιούμορ, δήλωσε πως η φύση της ανθρωπότητας εγγυάται ότι αυτό το τραγούδι δεν θα θεωρηθεί ποτέ ξεπερασμένο.

Μέσα από έναν ρυθμό που θυμίζει στρατιωτικό εμβατήριο και μια μελαγχολική μελωδία πιάνου, η φωνή του Γουέιτς ενσαρκώνει έναν βίαιο και αλαζόνα φορέα εξουσίας.

Οι στίχοι κινούνται μεταξύ του σουρεαλιστικού και του αποτρόπαιου, περιγράφοντας με κυνισμό τη δολοφονία ενός ανθρώπου.

Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο σκοτεινό, ταραγμένο και δυσοίωνο, που δεν στοχεύει να αντικαταστήσει τις μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος στις καρδιές του κοινού, αλλά να λειτουργήσει ως ένας καθρέφτης της ταραχώδους εποχής μας.

Για τον Guardian το κομμάτι θα είναι κομμάτι της ανθολογίας των Massive Attack – Teardrop, Safe from Harm, Unfinished Sympathy – που παραμένουν τεράστια επειδή μίλησαν στον άνθρωπο μέσα μας και τα συναισθήματα που μας ορίζουν.

Το Boots On The Ground (Μπότες στο Χώμα) είναι μια μουσική δυστοπία, ο σκοτεινός ύμνος σε καιρούς αφόρητους. Αυτοί είναι οι στίχοι του:

Οι Massive Attack επιστρέφουν για να μας υπενθυμίσουν ότι η μουσική μπορεί ακόμα να είναι επικίνδυνη, ένα σκοτεινό εμβατήριο για εκείνους που δεν μπορούν πια να αναπνεύσουν

Big chug rhythm, gotta be now ho!
Brown, mean and young, dumb and full of cum
What can you use a Marine for?

[Chorus]

This is a fucking ass machine gun war
With your boots on the ground, boots on the ground
Boots on the ground, boots on the ground
We trim your hedges, we fight your wars
Wait in the trenches and we’re fucked till we’re sore
With boots on the ground, boots on the ground

[Verse 2]

Born shiny bullets in an army of ants
Blow that horn, we sleep in our pants
Big titties, big titties
Well we holler and we burn down cities

[Chorus]

Boots on the ground, boots on the ground
Shootin’ up the town by stayin’ in the holе till Jimmy Hoffa is found
With my boots on the ground

[Instrumental]

[Verse 3]

Well, something goеs tink when the cardrige is spent
Where do you think all your cartilage went?
Boots on the ground, boots on the ground
Now who the hell are these federal pricks?
Hiding in the Senate like a bloated-ass tick
Air-conditioned fuckstick loafers
Sittin’ in a room full of army posters
A coal to a diamond, a vote into law
They campaign up all the blood they can draw
Mold your world, a soldier’s just clay
How much does every soldier weigh?
Cut you at the ankles and they throw that ass away
Boots on the ground

[Instrumental]

[Outro]

Cold and hot as Satan’s hoof
Spinning on the world, I’m hiding on a roof
I kill a brown man I never ass knew
Choked on spit and then he turned blue
He spattered black blood, he rolled Fin out
He died right there, I got the pearl from his snout
A puff of gray smoke, the tongue of a cloud
He rotted in the sand and all that they found was his boots on the ground
Boots on the ground, boots on the ground
All that they found was his boots on the ground, boots on the ground

Η πρεσβεία του Ιράν στο Τατζικιστάν δημοσίευσε την Τρίτη ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη και δείχνει τον Ιησού Χριστό να γρονθοκοπεί τον πρόεδρο Τραμπ στο πρόσωπο.

Η πρεσβεία δημοσίευσε το βίντεο στον λογαριασμό της στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης X.

Ο Χριστός εμφανίζεται να αναδύεται από τον ουρανό πάνω από τον Τραμπ σε μια εικόνα που ο πρόεδρος δημοσίευσε αρχικά στον δικό του λογαριασμό στο Truth Social. Το ιρανικό βίντεο περιλαμβάνει το πάνω μέρος της σελίδας ανάρτησης του Truth Social όπου είχε επισυναφθεί το αρχικό βίντεο του Τραμπ.

Μια αυτοματοποιημένη φωνή λέει «Έφτασε η ώρα του απολογισμού σου» καθώς ο Χριστός πλησιάζει τον Τραμπ, προτού μια άλλη φωνή φωνάξει «Τι είναι αυτό;»

Ο Τραμπ φαίνεται να φωνάζει «όχι» πριν ο Χριστός τον γρονθοκοπήσει, προκαλώντας μια ακουστή πιτσιλιά αίματος να ξεχυθεί από το στόμα του Τραμπ. Το σώμα του Τραμπ γυρίζει και βυθίζεται σε μια πύρινη τάφρο καθώς ο Χριστός παρακολουθεί.

Το βίντεο είναι ένα από τα πολλά που κυκλοφόρησαν από ιρανικές πρεσβείες και κοροϊδεύουν τον Τραμπ και τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Το Ιράν έχει εμπλακεί σε μια σφοδρή μάχη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με την κυβέρνηση Τραμπ εν μέσω του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ με το καθεστώς, επιδιώκοντας να κερδίσει την παγκόσμια εύνοια.

Τα πιο αξιοσημείωτα είναι τα βίντεο που δημιουργήθηκαν από την ιρανική εταιρεία μέσων ενημέρωσης Explosive Media, τα οποία απεικονίζουν τους ηγέτες των ΗΠΑ, του Ισραήλ και του Ιράν ως μίνι φιγούρες Lego. Τα βίντεο κοροϊδεύουν τον Τραμπ και τον Νετανιάχου, ενώ παράλληλα προωθούν τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν.Η κυβέρνηση Τραμπ έχει επίσης διεξάγει μια μάχη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χρησιμοποιώντας εικόνες από τη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Grand Theft Auto και το «SpongeBob SquarePants» για να κερδίσει πόντους στο διαδίκτυο και να αναδείξει τα επιτεύγματα των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ.

Ένας εκπρόσωπος της Explosive Media υπερασπίστηκε τη σχέση της εταιρείας με την κυβέρνηση του Ιράν σε μια συνέντευξη για το podcast του BBC « Top Comment ». Κατηγόρησε τον Τραμπ ότι χρηματοδότησε ένα «πραξικόπημα», αναφερόμενος στις μαζικές διαμαρτυρίες του Ιανουαρίου. Ο εκπρόσωπος απέρριψε επίσης τους ισχυρισμούς ότι τα βίντεο που απεικονίζουν τον Νετανιάχου και το Ισραήλ είναι αντισημιτικά, προσθέτοντας ότι «τα βίντεό μας είναι αντισιωνιστικά».

Το βίντεο με τη «γροθιά» χλευάζει τη διαγραμμένη εικόνα που δημοσιεύτηκε την Κυριακή, η οποία έχει αποδοθεί ως πίνακας, και απεικονίζει τον Τραμπ με λευκή ρόμπα καθώς το χέρι του αγγίζει το μέτωπο ενός άνδρα που βρίσκεται σε αυτό που μοιάζει με κρεβάτι νοσοκομείου με κλειστά μάτια. Φως λάμπει ανάμεσα στο χέρι του Τραμπ και το κεφάλι του άνδρα.

Γύρω από τον άνδρα και τον Τραμπ βρίσκονται μια νοσοκόμα, ένας στρατιώτης, ένας γενειοφόρος άνδρας και μια νεαρή γυναίκα με τα χέρια της ενωμένα σε προσευχή. Μαχητικά αεροσκάφη, δύο φαλακροί αετοί, η αμερικανική σημαία και φαντασματικές φιγούρες που μοιάζουν με στρατιωτικούς εμφανίζονται στον ουρανό γύρω από τον Τραμπ. Η απεικόνιση περιλαμβάνει επίσης πυροτεχνήματα πάνω από το Άγαλμα της Ελευθερίας και το Μνημείο Λίνκολν.

Η ανάρτηση του Τραμπ προκάλεσε αντιδράσεις μεταξύ της συντηρητικής και χριστιανικής βάσης του, με πολλούς να κατηγορούν την εικόνα της Τεχνητής Νοημοσύνης ως βλάσφημη.

Μετά την αφαίρεση της ανάρτησης, ο Τραμπ δήλωσε στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα ότι «νόμιζε ότι ήμουν εγώ ως γιατρός». Ο αντιπρόεδρος Βανς είπε ότι η ανάρτηση ήταν «αστείο» , αλλά αφαιρέθηκε επειδή ο πρόεδρος «συνειδητοποίησε ότι πολλοί άνθρωποι δεν καταλάβαιναν το χιούμορ του».

Η ανάρτηση του Τραμπ έγινε αμέσως μετά τη διαμάχη του με τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, ο οποίος έχει εκφράσει ένθερμα την αντίθεσή του στη σύγκρουση της κυβέρνησης με το Ιράν. Ο Τραμπ απάντησε στον ποντίφικα που γεννήθηκε στο Σικάγο, κατηγορώντας τον Λέοντα ότι είναι «αδύναμος» στο θέμα του εγκλήματος και ισχυρίστηκε ότι το περσινό κονκλάβιο δεν θα είχε επιλέξει τον Λέοντα για Πάπα αν ο Τραμπ δεν ήταν στον Λευκό Οίκο.