Εν μέσω κατάπαυσης πυρός, ο στρατός του Ισραήλ συνεχίζει τις κατεδαφίσεις στον νότιο Λίβανο

Ο ισραηλινός στρατός, ο οποίος έλαβε τη ρητή διαταγή να χρησιμοποιήσει «όλη του τη δύναμη» σε περίπτωση οποιασδήποτε «απειλής», παρά την κατάπαυση πυρός με τη Χεζμπολάχ, κατεδάφισε χθες Κυριακή πολλά ακόμη σπίτια στον νότιο Λίβανο, μετέδωσε λιβανικό επίσημο μέσο ενημέρωσης.

«Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου κι εγώ δώσαμε διαταγή στις (ισραηλινές) ένοπλες δυνάμεις να δράσουν με όλη τους τη δύναμη, στο έδαφος και στους αιθέρες, μη εξαιρουμένης (της περιόδου εφαρμογής) της κατάπαυσης του πυρός, για να προστατεύσουν τους στρατιώτες μας στον Λίβανο έναντι οποιασδήποτε απειλής», ανέφερε ο υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατς.

Πρόσθεσε ακόμη, ότι ο στρατός έλαβε διαταγή να κατεδαφίζει οποιαδήποτε δομή και να καταστρέφει οποιονδήποτε δρόμο αν έχει «παγιδευτεί» με εκρηκτικά κι εγείρεται απειλή για μέλη του.

Σκοπός είναι «να καταστραφούν σπίτια σε χωριά κοντά στα σύνορα που χρησιμοποιούνται, από όλες τις απόψεις, ως προκεχωρημένα φυλάκια των τρομοκρατών της Χεζμπολάχ και απειλούν ισραηλινές κοινότητες».

Το Ισραήλ «συνεχίζει να καταστρέφει ό,τι απομένει από τα σπίτια στην πόλη Μπιντ Τζμπάιλ», ανέφερε το ANI, το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων του Λιβάνου.

Περίπου πέντε χιλιόμετρα από τα σύνορα, η κοινότητα αυτή έγινε θέατρο σκληρών μαχών ανάμεσα στον ισραηλινό στρατό και τη Χεζμπολάχ πριν από την κατάπαυση του πυρός, που τέθηκε σε ισχύ την Παρασκευή.

Παρόμοιες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και καταστροφές σπιτιών με χρήση εκρηκτικών έγιναν σε πολλές ακόμη κοινότητες, πρόσθεσε το ANI, συμπληρώνοντας πως σε μια περίπτωση βλήθηκαν «πυρά πυροβολικού» από την ισραηλινή πλευρά.

Βρίσκονται όλες πίσω από την «κίτρινη γραμμή», που ορίζει πού βρίσκονται οι θέσεις του ισραηλινού στρατού, όπως και στη Λωρίδα της Γάζας.

Έδωσε στη δημοσιότητα χάρτη που δείχνει τη «γραμμή προκεχωρημένης άμυνας» και περιοχή σημειωμένη με κόκκινο κατά μήκος των συνόρων όπου λέει πως στοιχεία του επιχειρούν για να καταστρέψουν εγκαταστάσεις της Χεζμπολάχ και να «αποτρέψουν άμεσες απειλές» εναντίον πληθυσμών στο βόρειο Ισραήλ.

Η Τουρκία κατηγόρησε το Ισραήλ ότι επιδιώκει να δημιουργήσει «τετελεσμένα» στον Λίβανο και κατήγγειλε, διά στόματος του επικεφαλής της διπλωματίας της Χακάν Φιντάν, τον ισραηλινό «επεκτατισμό».

Ο Λίβανος σύρθηκε στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή τη 2η Μαρτίου, όταν η Χεζμπολάχ εκτόξευσε πυραύλους εναντίον του Ισραήλ για να υποστηρίξει το Ιράν, εν μέσω αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης ευρείας κλίμακας στην Ισλαμική Δημοκρατία.

Το Ισραήλ ανταπέδωσε εξαπολύοντας μαζικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους πάνω από 2.000 άνθρωποι και πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες- το ένα πέμπτο του πληθυσμού- να εκτοπιστεί εξαναγκαστικά, σύμφωνα με υπολογισμούς του ΟΗΕ, και προχωρώντας σε εισβολή στον νότο.

Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Ναουάφ Σαλάμ αναμένεται στο Παρίσι, επίσκεψη που θα ακολουθήσει τον θάνατο, το Σάββατο, Γάλλου κυανόκρανου σε ενέδρα αποδιδόμενη στη Χεζμπολάχ- η οποία διέψευσε πως επρόκειτο για δική της ενέργεια.

Καταγγέλλοντας την «απαράδεκτη επίθεση», ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν τόνισε πως το Παρίσι απαιτεί «να συλλάβει αμέσως τους δράστες», σημειώνοντας πως «όλα» δείχνουν ότι ευθυνόταν «η Χεζμπολάχ».

Σημειώνεται πως οργανώθηκε τελετή στο αεροδρόμιο της Βηρυτού πριν από τον επαναπατρισμό του πεσόντος ανθυπασπιστή Φλοριάν Μοντοριό.

Του απονεμήθηκαν μεταθανάτια «παράσημα του ΟΗΕ και του στρατού του Λιβάνου σε ένδειξη αναγνώρισης της αφοσιωμένης υπηρεσίας του για την ειρήνη στο νότιο μέρος», ανέφερε ανακοινωθέν της FINUL (προσωρινής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο).

«Πολύ ασταθής» η κατάσταση στον Λίβανο

Αν και η κατάσταση παραμένει πολύ ασταθής στη χώρα, ο στρατός του Λιβάνου επωφελήθηκε από την παύση των εχθροπραξιών για να επισκευάσει γέφυρες που υπέστησαν ζημιές. Ανακοίνωσε πως άνοιξε ξανά δρόμο και αποκατέστησε γέφυρες που ήταν ως τώρα αδιάβατες εξαιτίας ισραηλινών πληγμάτων.

Πλήγματα της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας σε γέφυρες που ενώνουν τις δυο όχθες του Λιτάνι, κάπου τριάντα χιλιόμετρα από τα σύνορα, σχεδόν απέκοψαν τον νότιο Λίβανο από το νότιο τμήμα της χώρας.

Μολονότι πολλοί εξαναγκαστικά εκτοπισμένοι έσπευσαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, αρκετοί διστάζουν πλέον να μείνουν μόνιμα, με δεδομένο το πόσο εύθραυστη είναι η κατάπαυση του πυρός με την οποία ανεστάλη ο πόλεμος που μαίνεται από τις αρχές Μαρτίου.

Στο χωριό Ντεμπίν, άνδρας επιθεωρούσε τις καταστροφές στο σπίτι του, ενώ άλλοι έψαχναν τα πράγματά τους στα συντρίμμια κτιρίων που είχαν καταρρεύσει, διαπίστωσε ανταποκριτής του AFP.

Νοτιότερα, κάποιοι κάτοικοι του Σρίφα άρχιζαν να ξεφορτώνουν υπάρχοντά τους- τα στρώματα, το πλυντήριο...- όμως άλλοι είχαν πάει απλώς για να πάρουν ατομικά τους είδη, προτού φύγουν ξανά.

Με πληροφορίες από Reuters, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’20, εν μέσω της Μεγάλης Μετανάστευσης και της έκρηξης της τζαζ, η μεγάλη Αφροαμερικανίδα συγγραφέας αφηγείται μια ιστορία έρωτα και βίας, φωτίζοντας τα τραύματα του παρελθόντος που διαμορφώνουν τις ζωές των ηρώων της.

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ –«Τζαζ»– μπορεί να σε παραπλανήσει. Δεν πρόκειται για βιβλίο με θέμα τη μουσική. Κι όμως, το ομώνυμο έργο της Τόνι Μόρισον (μτφρ. Κ. Σχινά, εκδόσεις Παπαδόπουλος), με το που κυκλοφόρησε το 1992, χαρακτηρίστηκε μουσικό μυθιστόρημα, παρτιτούρα για ένα καταραμένο τρίο, ορχηστρική σύνθεση, παραπονεμένο μπλουζ.

Πηγή έμπνευσής του μια φωτογραφία κι ένα αληθινό περιστατικό. Ξεφυλλίζοντας μια μέρα ένα άλμπουμ του Αφροαμερικανού φωτογράφου Τζέιμς βαν ντερ Ζέε, η ματιά της Μόρισον στάθηκε πάνω στη φωτογραφία μιας δεκαεπτάχρονης μαύρης, δολοφονημένης –από έναν ζηλότυπο εραστή, ίσως– την ώρα που χόρευε. Για αρκετό καιρό, η μετέπειτα νομπελίστα βυθίστηκε στον μαύρο Τύπο της εποχής του ’20 αναζητώντας ντοκουμέντα για τα χρόνια εκείνα, τις συνήθειες των ανθρώπων, τα δράματα που τους ταλάνιζαν, τις μνήμες που στοίχειωναν το μυαλό τους. Και στη συνέχεια, επιστρατεύοντας τη φαντασία της, παρέδωσε μια ιστορία εκπατρισμού, οδύνης και ελπίδας, ένα βιβλίο γεμάτο πάθος, δύναμη και λυρισμό.

Πριν από την τζαζ, οι άνθρωποι παντρεύονταν επειδή έπρεπε ή τύχαινε. Μετά την τζαζ, παντρεύονταν επειδή είχαν διαλέξει τον σύντροφό τους. Ήταν μια μουσική που έφερε τους ανθρώπους κοντά, έσπρωξε τον έναν προς τον άλλο

Βρισκόμαστε στη χρυσή για την τζαζ δεκαετία του ’20. Ο Α΄ Παγκόσμιος έχει τελειώσει, η Ευρώπη είναι ακόμη καλυμμένη από στάχτες και η Αμερική χορεύει στους ήχους μιας πρωτόγνωρης μουσικής. Οι μαύροι εγκαταλείπουν τις φυτείες του Νότου και στρέφονται προς τις φωτισμένες πολιτείες του Βορρά. Είναι η εποχή της μεγάλης μετανάστευσης, της αναζήτησης δουλειάς και ελπίδας για καλύτερες συνθήκες ζωής. Χιλιάδες μαύροι, στοιβαγμένοι στα τρένα, συρρέουν στο Σικάγο, το Ντιτρόιτ, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια. Για τους περισσότερους, το επάγγελμα του μουσικού είναι το μόνο που εξασφαλίζει ένα καλό μεροκάματο, δίνοντας παράλληλα λίγο νόημα στη ζωή τους και χαρά.

«Δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε σήμερα τι αντιπροσώπευε αυτή η μουσική για τους μαύρους», εξηγούσε η Μόρισον. «Ήταν μια πραγματική έκρηξη, ένας σεισμός που επέτρεψε σε ολόκληρες γενιές να επικοινωνήσουν διαφορετικά. Πριν από την τζαζ, οι άνθρωποι παντρεύονταν επειδή έπρεπε ή τύχαινε. Μετά την τζαζ, παντρεύονταν επειδή είχαν διαλέξει τον σύντροφό τους. Ήταν μια μουσική που έφερε τους ανθρώπους κοντά, έσπρωξε τον έναν προς τον άλλο».

Το «καταραμένο τρίο» που πρωταγωνιστεί στο «Τζαζ» της Μόρισον αποτελείται από τη νεαρή Ντόρκας και το ηλικιωμένο, ψυχικά απομακρυσμένο, ζευγάρι του πλανόδιου πωλητή, Τζο, και της γυναίκας του, Βάιολετ, οι οποίοι έχουν ακολουθήσει το μεταναστευτικό κύμα προς τον Βορρά. Η όμορφη Ντόρκας που σφύζει από νιάτα σαγηνεύει τον Τζο, αλλά η ίδια αναζητά την ηδονή στους άντρες της ηλικίας της. Κι όταν κάποια στιγμή απατήσει τον τρελά ερωτευμένο μαζί της πενηντάρη, εκείνος θα την πυροβολήσει θανάσιμα. Αλλά δεν φτάνει αυτό. Την ημέρα της κηδείας, η πληγωμένη Βάιολετ, σαλεμένη από τη ζήλια, θα χαράξει το πρόσωπο της νεκρής με δυο μαχαιριές.

Από πού θα μπορούσε να πηγάζει τόσο μένος; Πού οφείλονται οι βίαιες εκρήξεις του Τζο και η ανάγκη του για αγάπη και αναγνώριση; Γιατί προσκολλήθηκε τόσο εμμονικά στην Ντόρκας και κατέρρευσε όταν εκείνη τον απέρριψε; Κι η Βάιολετ, η εσωστρεφής και εύθραυστη Βάιολετ, ποια μαύρη τρύπα κουβαλάει ακόμη; Οι απαντήσεις βρίσκονται στο παρελθόν, λέει με τον τρόπο της η Μόρισον, στις φυτείες της Βιρτζίνια, στα χρόνια της σκλαβιάς, του ρατσισμού, του μίσους και των ταραχών. Ένα παρελθόν μονίμως παρόν μέσα σ’ αυτήν την πολυφωνική σύνθεση όπου, όπως σ’ ένα κομμάτι τζαζ, οι φωνές των κεντρικών ηρώων και όσων τους περιστοιχίζουν μπλέκονται, ο αφηγητής αμφιταλαντεύεται, οι βεβαιότητες διαλύονται κι οι χαρακτήρες μεταμορφώνονται διαρκώς. Κι όμως, μέσα από αυτή την ασυνέχεια, γεννιέται κάτι που μοιάζει με συμφιλίωση. Ο Τζο και η Βάιολετ, αντί να διαλυθούν, προσπαθούν να ξαναβρούν ο ένας τον άλλον, όχι μέσα από τη λήθη, αλλά μέσα από την κατανόηση.

Μια χρονιά μετά την κυκλοφορία του «Τζαζ», το 1993, ο επαναστατικός λόγος, η ανατρεπτική σκέψη και, πάνω απ’ όλα, η δύναμη της αφήγησης της Μόρισον επιβραβεύτηκαν με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τι κι αν ο γραμματέας τής Σουηδικής Ακαδημίας διευκρίνιζε ότι βραβεύεται το έργο, όχι το φύλο της. Εκείνη επέμεινε: «Η δουλειά μου με αναγκάζει να σκέφτομαι πόσο ελεύθερη μπορώ να είμαι ως μια Αφροαμερικανίδα συγγραφέας σ’ έναν κόσμο που είναι εντελώς ρατσιστικός και σεξιστικός».

Πηγή: lifo

Η αποχώρηση του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας έχει αναζωπυρώσει τις πιέσεις για επιβολή κυρώσεων της ΕΕ σε εποίκους της Δυτικής Όχθης, εν μέσω αυξανόμενης κριτικής από Ευρωπαίους ηγέτες

Η εκλογική ήττα του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή στις ισορροπίες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδιαίτερα σε σχέση με το Ισραήλ.

Ο Ούγγρος ηγέτης, ο οποίος για χρόνια στήριζε σταθερά την κυβέρνηση του Ισραήλ, είχε επανειλημμένα χρησιμοποιήσει το δικαίωμα βέτο για να μπλοκάρει ευρωπαϊκές πιέσεις και κυρώσεις.

Η αποχώρηση του ωστόσο, συμπίπτει με μια περίοδο αυξανόμενης κριτικής προς το Ισραήλ σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πολλοί ηγέτες εκφράζουν πλέον πιο έντονες ανησυχίες για τις εξελίξεις στα παλαιστινιακά εδάφη και τη Δυτική Όχθη, όπου καταγράφεται αύξηση της βίας από εποίκους.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη και χώρες που παραδοσιακά θεωρούνταν πιο φιλικές προς το Ισραήλ, όπως η Γερμανία και η Ιταλία, έχουν σκληρύνει τη στάση τους το τελευταίο διάστημα, ενισχύοντας τη συζήτηση για πιθανές κυρώσεις.

Με την πολιτική αλλαγή στην Ουγγαρία, επανέρχεται στο προσκήνιο η πιθανότητα επιβολής κυρώσεων σε Ισραηλινούς εποίκους στη Δυτική Όχθη, καθώς η αντίσταση μέσα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενδέχεται να μειωθεί.

Παράλληλα, εξετάζεται και η πιθανότητα αναστολής της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ, η οποία ρυθμίζει τις εμπορικές σχέσεις των δύο πλευρών.

Αν και η πρόταση δεν έχει ακόμη συγκεντρώσει την απαραίτητη πλειοψηφία, διπλωμάτες αναφέρουν ότι οι πολιτικές ισορροπίες μπορεί να αλλάξουν αν ορισμένες χώρες άρουν τις αντιρρήσεις τους.

Ο νέος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας από πλευράς του, έχει δηλώσει ότι θα διατηρήσει τις καλές σχέσεις με το Ισραήλ, ωστόσο έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην μπλοκάρει πλέον αποφάσεις της ΕΕ σχετικά με κυρώσεις.

Αυτό θεωρείται κομβικό σημείο για τις μελλοντικές αποφάσεις στις Βρυξέλλες, καθώς η απουσία του βέτο της Ουγγαρίας μπορεί να επιτρέψει σε μέτρα που μέχρι τώρα «κολλούσαν» να προχωρήσουν.

Με πληροφορίες από Politico

Η άλλοτε παραμελημένη βιομηχανική ζώνη μεταμορφώθηκε σε νέο πολιτιστικό προορισμό, με το V&A East Storehouse να επαναπροσδιορίζει την έννοια του μουσείου. Χωρίς προθήκες, χωρίς προκαθορισμένες διαδρομές και με χιλιάδες αντικείμενα σε απόσταση αναπνοής από τον επισκέπτη.

ο Ανατολικό Λονδίνο ήταν μια εγκαταλελειμμένη, παρηκμασμένη περιοχή γεμάτη βιομηχανικές αποθήκες και ερειπωμένα βικτοριανά σπίτια μέχρι που το 2012, χάρη στους Ολυμπιακούς Αγώνες, άρχισε να αλλάζει. Η άλλοτε υποβαθμισμένη και ξεχασμένη άκρη της πόλης είναι τώρα ένας τόπος γεμάτος ζωή, ενέργεια και ζωντάνια. Στο επίκεντρο αυτής της μεταμόρφωσης βρίσκεται το Ολυμπιακό Πάρκο στο Στάνφορντ. Πρόκειται για μια τεράστια έκταση όπου θα βρείτε μοναδικά σημεία: όμορφες αγορές λουλουδιών, τοπικά καταστήματα με πολλά πράγματα να αγοράσετε, cozy καφέ και υπαίθριους χώρους που προσφέρονται για αθλητικές δραστηριότητες. Ως εκ τούτου, το μέρος έχει εξελιχθεί σε ιδανικό προορισμό πολλαπλών στάσεων και εμπειριών. 

Σ’ αυτήν τη νέα πολιτιστική γειτονιά, μέσα σε έναν κάποτε εγκαταλελειμμένο χώρο ξεχωρίζει το V&A East Storehouse. Δεν πρόκειται για ένα συμβατικό μουσείο. Έχει σχεδιαστεί για να προσφέρει μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση γύρω από το τι μπορεί να είναι ένα μουσείο σήμερα. Δεν είναι τυχαίο ότι, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, οι επισκέπτες σχηματίζουν ουρές για να το εξερευνήσουν. Η είσοδος είναι ελεύθερη και η εμπειρία πραγματικά ανεκτίμητη. Τα 250.000 και πλέον αντικείμενα, τα εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία και αρχεία δεν βρίσκονται τακτοποιημένα ώστε να τα παρατηρείς από μικρή απόσταση, όπως γίνεται συνήθως στα μουσεία. Είναι εκεί, προκλητικά κοντά σου, χωρίς αυστηρή θεματική ταξινόμηση. Απουσιάζουν οι συνηθισμένες γυάλινες προθήκες· αντ’ αυτού, περπατάς ανάμεσα στα εκθέματα, βλέπεις μπροστά σου υφάσματα, σκηνικά, μαριονέτες και ανεκτίμητα έργα τέχνης.

Έχεις μπροστά σου ένα οργανωμένο χάος, έναν συναρπαστικό συνδυασμό ετερόκλητων αντικειμένων: μια τηλεόραση της δεκαετίας του ’50, κούκλες βιτρίνας, ένα μεσαιωνικό γλυπτό, μια απλή καρέκλα, την εμβληματική Κουζίνα της Φρανκφούρτης, ένα άγαλμα του Βούδα ή ένα γιγάντιο γεωργιανό κουκλόσπιτο.

Η περιπλάνηση στον χώρο θυμίζει διαδρομή μέσα σε κατάστημα ΙΚΕΑ ή σε αποθήκη της Amazon. «Κάπως έτσι θα είναι τα μουσεία του μέλλοντος», ακούς συχνά επισκέπτες να σχολιάζουν. Και ίσως έχουν δίκιο. Πράγματι, το εμβληματικό μουσείο V&A, αντί να κρύψει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές του κόσμου σε μια κλειστή και πανάκριβη αποθήκη, επέλεξε να τη μετατρέψει σε ένα ζωντανό αξιοθέατο ανοιχτό και προσβάσιμο σε όλους.

Η πρώτη εντύπωση είναι κάπως αποπροσανατολιστική. Δεν υπάρχει η γραμμική αφήγηση που συναντά κανείς σε ένα παραδοσιακό μουσείο, ούτε μια προκαθορισμένη «σωστή» διαδρομή. Αντιθέτως, εδώ κυριαρχεί η ελευθερία της ανακάλυψης. Στρέφεις το βλέμμα σου και αμέσως βρίσκεις κάτι απροσδόκητο: ένα κομμάτι θεατρικού σκηνικού δίπλα σε ένα εύθραυστο αντικείμενο καθημερινής χρήσης, ένα αρχείο που μοιάζει ασήμαντο μέχρι να ανακαλύψεις την ιστορία του. Έχεις μπροστά σου ένα οργανωμένο χάος, έναν συναρπαστικό συνδυασμό ετερόκλητων αντικειμένων: μια τηλεόραση της δεκαετίας του ’50, κούκλες βιτρίνας, ένα μεσαιωνικό γλυπτό, μια απλή καρέκλα, την εμβληματική Κουζίνα της Φρανκφούρτης, ένα άγαλμα του Βούδα ή ένα γιγάντιο γεωργιανό κουκλόσπιτο. Οι αριθμοί αποτυπώνουν το μέγεθος της συλλογής: 2.620 θεατρικά κοστούμια, 896 μαριονέτες, 2.770 πίνακες, 2.540 μεγάλων διαστάσεων τυπωμένα υφάσματα, 534 βραχιόλια, 1.118 δαχτυλίδια, 935 σκουλαρίκια, 282 κούπες, 361 μπλουζάκια και 72 ζευγάρια γυαλιά ηλίου.

Έπειτα, υπάρχει το στοιχείο που αλλάζει εντελώς τη σχέση σου με τον χώρο: οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτόν. Κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια σου, κάτω από γυάλινες επιφάνειες, βλέπεις τους συντηρητές να δουλεύουν με υπομονή και ακρίβεια. Δεν πρόκειται για μια κρυφή διαδικασία πίσω από κλειστές πόρτες. Είναι αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της μουσειακής εμπειρίας. Η συντήρηση παύει να είναι αόρατη, όπως συνηθίζεται, και μετατρέπεται σε ζωντανό θέαμα και αφορμή διαλόγου για τους πολυάριθμους επισκέπτες.

Ο χώρος εκτείνεται σε τέσσερα επίπεδα και καλύπτει 16.000 τετραγωνικά μέτρα, όντας μεγαλύτερος από 30 γήπεδα μπάσκετ. Στεγάζεται σε τμήμα του πρώην Κέντρου Τύπου των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου 2012, μέσα στο Πάρκο Ολυμπιακής Κληρονομιάς Queen Elizabeth. Το νέο, ειδικά σχεδιασμένο κτίριο φέρει την υπογραφή του παγκοσμίου φήμης αρχιτεκτονικού γραφείου Diller Scofidio + Renfro, σε συνεργασία με το βρετανικό γραφείο Austin-Smith: Lord.

Το V&A Storehouse φιλοξενεί προσωρινές εκθέσεις, εργαστήρια, προβολές και παραστάσεις που χαρίζουν στον χώρο έναν παλμό σχεδόν θεατρικό. Είναι ένα περιβάλλον όπου η δημιουργία και η συντήρηση συνυπάρχουν ως δύο όψεις της ίδιας διαδικασίας. Μάλιστα, στους δαιδαλώδεις χώρους του ξεχωρίζουν μοναδικά εκθέματα: η εντυπωσιακή επιχρυσωμένη ξύλινη οροφή του 15ου αιώνα από το χαμένο παλάτι Torrijos στο Τολέδο της Ισπανίας, ο πίνακας «Le Train Bleu» του Πικάσο, η πρόσοψη των Κήπων του Ρομπέν των Δασών και, φυσικά, το γραφείο Κάουφμαν που σχεδίασε ο Φρανκ Λόιντ Ράιτ και μοιάζει με ταξίδι στον χρόνο, μεταφέροντας τον επισκέπτη στο Πίτσμπουργκ της δεκαετίας του 1930.

Ιδιαίτερη θέση κατέχει και το Κέντρο David Bowie, όπου εκτίθενται περισσότερα από 90.000 αντικείμενα που συνδέονται με τον εμβληματικό καλλιτέχνη: από τα θρυλικά κοστούμια για τις περσόνες των Ziggy Stardust και Aladdin Sane έως σπάνια μουσικά όργανα, χειρόγραφα, σχέδια, σημειωματάρια και προσωπική αλληλογραφία. Ανάμεσα στα πιο ξεχωριστά εκθέματα βρίσκονται το γραφείο του ίδιου του Μπόουι, προσωπικά του σχέδια εμπνευσμένα από τον Έγκον Σίλε, καθώς και φωτογραφίες που αποτυπώνουν τη διαδρομή του από τον Ντέιβιντ Τζόουνς σε ένα καλλιτεχνικό φαινόμενο παγκόσμιας εμβέλειας. Οι επισκέπτες μπορούν ακόμη να εξερευνήσουν πιο ήσυχους χώρους μελέτης, όπου παρουσιάζονται προσωπικά και επαγγελματικά αναμνηστικά: κοστούμια, μουσικά όργανα, διαγράμματα μακιγιάζ και πρωτότυπα σκίτσα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό και πολύ προσωπικό πορτρέτο μιας προσωπικότητας που καθόρισε την ποπ κουλτούρα.

Φεύγοντας, αυτό που σου μένει δεν είναι μόνο οι εικόνες αλλά η βαθιά αίσθηση εγγύτητας που σου προσφέρει. Σαν να σου επιτράπηκε, έστω και για λίγο, να περάσεις στα ενδότερα μιας σπάνιας πολιτιστικής διαδικασίας. Συνεπώς, σε μια εποχή που τα μουσεία συχνά θυμίζουν χώρους παθητικής παρατήρησης, το V&A East Storehouse προτείνει κάτι πιο τολμηρό: μια εμπειρία που σε καλεί να συμμετάσχεις, να περιπλανηθείς, να αναρωτηθείς.

Υιοθετεί μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση: είναι ταυτόχρονα αποθηκευτικός χώρος, ερευνητικό κέντρο και διαδραστικό σημείο πρόσβασης του κοινού στη συλλογή διακοσμητικών τεχνών και αντικειμένων design του V&A. Αντί οι θησαυροί να μένουν μακριά από το βλέμμα του επισκέπτη, έρχονται στο προσκήνιο και μετατρέπονται σε ζωντανή εμπειρία.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του μουσείου: δεν σου λέει τι να δεις. Προτείνει μια άλλου είδους μουσειακή εξερεύνηση. Σηματοδοτεί μια ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο τα μουσεία αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους και μας υπενθυμίζει αυτό που πολύ σωστά επισήμανε ο βρετανικός Τύπος, ότι αυτές οι συλλογές δεν ανήκουν μόνο στους θεσμούς αλλά σε όλους μας. Εδώ, η τέχνη δεν μένει ακίνητη πίσω από προθήκες. Μετασχηματίζεται σε εμπειρία, γνώση και ψυχαγωγία. Γι’ αυτό, αν βρεθείτε στο Ανατολικό Λονδίνο, αξίζει να το βάλετε οπωσδήποτε στη λίστα σας.

Πηγή: lifo