Αυτή η panna cotta με σάλτσα φράουλα και μαστίχα είναι δροσερή, αρωματική, ελαφριά και ισορροπεί ιδανικά τη γλυκύτητα και τη φρεσκάδα σε κάθε κουταλιά
Ένα επιδόρπιο που παντρεύει την ιταλική φινέτσα με τα ελληνικά αρώματα και υλικά. Θα λατρέψετε τη βελούδινη υφή της panna cotta που λιώνει στο στόμα, ενώ η μαστίχα προσθέτει μια διακριτική, εκλεπτυσμένη νότα που απογειώνει το σύνολο. Τη γλυκιά ισορροπία συμπληρώνει μια δροσερή σάλτσα φράουλας, με έντονο χρώμα και φρουτώδη χαρακτήρα. Σερβίρετε το γλυκό αυτό σε κομψά ποτήρια ή φορμάκια και εντυπωσιάστε με ένα αποτέλεσμα που δείχνει περίπλοκο, αλλά είναι απλό στην εκτέλεση. Ιδανικό επιδόρπιο για το πασχαλινό τραπέζι αλλά και για οποιοδήποτε ανοιξιάτικο δείπνο.
Υλικά:
Για την panna cotta:
500 ml κρέμα γάλακτος
80 γρ. ζάχαρη
1 βανίλια
5 γρ. ζελατίνη (σε φύλλα)
1/2 κ.γ. μαστίχα κοπανισμένη
2 κ.σ. γάλα
Για τη σάλτσα φράουλα:
250 γρ. φράουλες
60 γρ. ζάχαρη
1 κ.σ. χυμό λεμονιού
επι το έργον
Για την panna cotta:
Μουλιάζουμε τα φύλλα ζελατίνης σε κρύο νερό για περίπου 5-10 λεπτά.
Σε κατσαρολάκι, ζεσταίνουμε την κρέμα γάλακτος με τη ζάχαρη και τη βανίλια, χωρίς να βράσει.
Διαλύουμε τη μαστίχα στο γάλα και την προσθέτουμε στο μείγμα. Ανακατεύουμε καλά.
Αποσύρουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τη ζελατίνη καλά στραγγισμένη. Ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει πλήρως.
Μοιράζουμε το μείγμα σε ποτήρια ή φορμάκια και τα βάζουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον 4 ώρες μέχρι να σταθεροποιηθεί η κρέμα.
Για τη σάλτσα φράουλας:
Βάζουμε τις φράουλες με τη ζάχαρη και τον χυμό λεμονιού σε κατσαρολάκι.
Μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να μαλακώσουν και να δέσει ελαφρώς η σάλτσα.
Πολτοποιούμε αν θέλουμε πιο λεία υφή και αφήνουμε να κρυώσει.
Σερβίρισμα:
Προσθέτουμε τη σάλτσα φράουλας πάνω από την panna cotta και τη σερβίρουμε δροσερή.
Στη σερβική πρωτεύουσα περπατάμε στον φημισμένο εμπορικό πεζόδρομο, στην μποέμικη γειτονιά και στα στενά της τρώγοντας μπουρέκ, απολαμβάνουμε τη θέα από το φρούριο και δοκιμάζουμε φρέσκο ψάρι εν πλω.
Το Καλεμέγκνταν, εκτός από αξιοθέατο, είναι κι ένα μεγάλο πάρκο με χιλιάδες δέντρα, μοναδική θέα στους ποταμούς και στην πόλη του Βελιγραδίου
Στο Βελιγράδι φτάσαμε οδικώς από Σαλαμίνα, κάνοντας μια ενδιάμεση διανυκτέρευση στα Σκόπια, καθώς τα περίπου 1.100 χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από τη σερβική πρωτεύουσα μόνο αποφασισμένος «καμικάζι» τα βγάζει αυθημερόν.
Στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία δεν συναντήσαμε ψυχή, οπότε φτάσαμε στα Σκόπια πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι υπολογίζαμε κι έτσι προλάβαμε να κάνουμε μια βόλτα στη γραφική παλιά πόλη αλλά και να πάρουμε μια γεύση από τη σύγχρονη, η οποία είναι διάσπαρτη με αντίγραφα ευρωπαϊκών τοποσήμων, που μας φάνηκαν, ομολογώ, κάπως αστεία.
Καθώς το ταξίδι περιλάμβανε επίσης τα χωριά της καμπής του Δούναβη, τη Βουδαπέστη, το Ζάγκρεμπ και το Νόβι Σαντ, η αλήθεια είναι ότι το Βελιγράδι μού φαινόταν σαν φτωχός συγγενής και κρατούσα μικρό καλάθι.
Όπως συχνά συμβαίνει όταν δεν «φορτώνουμε» με προσδοκίες έναν προορισμό, το Βελιγράδι εν τέλει μάς κέρδισε, αφού αποδείχθηκε μια πόλη χαλαρή, ενδιαφέρουσα, με προσωπικότητα, που κατά έναν περίεργο τρόπο μού θύμισε την ξέγνοιαστη Αθήνα των Ολυμπιακών Αγώνων – μη με ρωτάτε γιατί.
Όπως συχνά συμβαίνει όταν δεν «φορτώνουμε» με προσδοκίες έναν προορισμό, το Βελιγράδι εν τέλει μάς κέρδισε, αφού αποδείχθηκε μια πόλη χαλαρή, ενδιαφέρουσα, με προσωπικότητα.
Το «σημείο μηδέν» για τη γνωριμία με την πόλη είναι η πλατεία Δημοκρατίας, την οποία «προστατεύει» ο έφιππος πρίγκιπας Mihailo Obrenović, ο πεφωτισμένος δεσπότης της Σερβίας που είχε τη μοίρα του Ιωάννη Καποδίστρια – ο μπρούντζινος ανδριάντας του είναι έργο του Ενετού γλύπτη Enrico Pazzi και αποτελεί σημείο συνάντησης για τους ντόπιους και όχι μόνο.
Η Knez Mihailova σφύζει από ζωή σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας και έχει κυριολεκτικά τα πάντα. Φωτ.: our.rs
Στην πλατεία, απέναντι από το Εθνικό Θέατρο, βρίσκεται το Εθνικό Μουσείο Βελιγραδίου, το παλαιότερο μουσείο της πόλης, πλούσιο σε συλλογές που θα διαφωτίσουν όσους ενδιαφέρονται για την ιστορία της Σερβίας αλλά και με μια σημαντική συλλογή ζωγραφικής που συμπεριλαμβάνει έργα των Πικάσο, Μονέ, Ματίς, Ρενουάρ, Βαν Γκογκ και Ρούμπενς.
Εντυπωσιακό είναι και το νεο-αναγεννησιακό κτίριο του μουσείου με τους χαρακτηριστικούς μπρούντζινους τρούλους, που ολοκληρώθηκε το 1903 και φιλοξενεί πάνω από 400.000 αντικείμενα – η είσοδος, παρεμπιπτόντως, είναι ελεύθερη κάθε Κυριακή.
Από την πλατεία Δημοκρατίας ξεκινάει η Knez Mihailova, ο φημισμένος εμπορικός πεζόδρομος του Βελιγραδίου που καταλήγει στο φρούριο και το πάρκο Καλεμέγκνταν. Ο εμβληματικός δρόμος, που έχει ρίζες στην οθωμανική περίοδο, απέκτησε τη σημερινή του μορφή τον 19ο αιώνα και πολλά από τα κομψά νεοκλασικά του κτίρια είναι διατηρητέα.
Η Knez Mihailova σφύζει από ζωή σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας και έχει κυριολεκτικά τα πάντα: καταστήματα πάσης φύσεως, ζαχαροπλαστεία, café, μικροπωλητές, γηγενείς, τουρίστες, καλλιτέχνες του δρόμου.
Στον πεζόδρομο βρίσκεται και το μουσείο Zepter με τουλάχιστον 400 έργα μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης κορυφαίων Σέρβων καλλιτεχνών, ενώ εντυπωσιακό είναι το κτίριο της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών – αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο Akademija Bookstore, το βιβλιοπωλείο που λειτουργεί στο ισόγειο της Ακαδημίας.
Στην Knez Mihailova θα βρείτε και το ατμοσφαιρικό Geca Kon, το παλαιότερο βιβλιοπωλείο της πόλης, που ιδρύθηκε το 1901 από τον εκδότη και βιβλιοπώλη Geca Kon.
Η μαγική λέξη είναι «pekara», όπως λέγεται στα σερβικά ο φούρνος. Προμηθευτείτε burek με τυρί, κιμά ή σπανάκι, τις χορταστικές ντόπιες πίτες, και πάρτε την ανιούσα για τη συνέχεια. Φωτ.: thecitylane.com
Αν έχετε αρχίσει να πεινάτε και το πολύχρωμο kokice (ποπκόρν) που πουλάνε παντού δεν σας συγκινεί, η μαγική λέξη είναι «pekara», όπως λέγεται στα σερβικά ο φούρνος. Προμηθευτείτε burek με τυρί, κιμά ή σπανάκι, τις χορταστικές ντόπιες πίτες, και πάρτε την ανιούσα για τη συνέχεια.
Έχοντας απολαύσει τον λαμπερό πεζόδρομο, θα φτάσετε στο πιο σημαντικό ιστορικό μνημείο της πόλης, το φρούριο Καλεμέγκνταν, το οποίο βρίσκεται εκεί όπου ανταμώνουν ο ποταμός Σάβας με τον Δούναβη.
Η περιοχή χρησιμοποιούνταν ως οχυρό από την αρχαιότητα και στη συνέχεια έβαλαν το λιθαράκι τους Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Οθωμανοί και Αυστριακοί – λέγεται ότι το κάστρο έχει καταστραφεί και ανακατασκευαστεί πάνω από σαράντα φορές.
Σήμερα, το Καλεμέγκνταν, εκτός από αξιοθέατο, είναι κι ένα μεγάλο πάρκο με χιλιάδες δέντρα, μοναδική θέα στους ποταμούς και σ την πόλη, μονοπάτια για περπάτημα, μουσεία και μνημεία – ανάμεσά τους και ο εμβληματικός «Νικητής» («Pobednik») του διάσημου γλύπτη Ivan Meštrović, που συμβολίζει τη σερβική νίκη επί των οθωμανικών και αυστροουγγρικών αυτοκρατοριών κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αν υπάρχει ένα κτίριο που «ανταγωνίζεται» το φρούριο Καλεμέγκνταν, αυτός είναι ο Άγιος Σάββας, με τον τεράστιο λευκό και πράσινο τρούλο του που κυριαρχεί στον ορίζοντα της πόλης. Ο μεγαλύτερος ορθόδοξος ναός στα Βαλκάνια είναι αφιερωμένος στον ιδρυτή της σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η κατασκευή του ξεκίνησε το 1935 και η χρυσοποίκιλτη διακόσμησή του δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα – οφείλω, ωστόσο, να παραδεχτώ ότι δεν ενθουσιάστηκα.
Όσοι είστε «θετικοί» τύποι –και όχι μόνο– μην παραλείψετε μια επίσκεψη στο μουσείο Νίκολα Τέσλα, που στεγάζεται στο σπίτι στο οποίο έζησε ο σπουδαίος μηχανικός μετά το 1929. Το μουσείο περιλαμβάνει προσωπικά αντικείμενα, έγγραφα, σχέδια και επιστημονικά μοντέλα, που δείχνουν πώς ο Τέσλα ανέπτυξε τις ιδέες του γύρω από τον ηλεκτρισμό και την εναλλασσόμενη τάση. Από το 1957, φυλάσσονται μέσα στο μουσείο, σε μια ειδική σφαιρική χρυσή τεφροδόχο, και οι στάχτες του μεγάλου εφευρέτη, που πέθανε και αποτεφρώθηκε στη Νέα Υόρκη το 1943.
Ο εμβληματικός «Νικητής» («Pobednik») του διάσημου γλύπτη Ivan Meštrović συμβολίζει τη σερβική νίκη επί των οθωμανικών και αυστροουγγρικών αυτοκρατοριών κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Φωτ.: belgradecard.rs Η Skadarlija, η μποέμικη γειτονιά του Βελιγραδίου. Φωτ.: Tobias Reich/ Unsplash Το τζαμί Bajrakli. Φωτ.: Wikimedia Commons Η ταβέρνα Tri šešira, η παλαιότερη kafana, λειτουργεί από το 1864.
Πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης βρίσκεται η Skadarlija, η μποέμικη γειτονιά του Βελιγραδίου, που πολλοί συγκρίνουν με τη Μονμάρτη, ενώ άλλοι με τη δική μας Πλάκα. Η πλακόστρωτη συνοικία με τα παλιά σπίτια του 19ου αιώνα –που κατά το παρελθόν υπήρξε στέκι καλλιτεχνών, ποιητών και συγγραφέων– μπορεί να είναι πολύ τουριστική, δεν παύει όμως να είναι πανέμορφη.
Εδώ, το βράδυ οι παραδοσιακές ταβέρνες (kafanas) με τις κόκκινες τέντες φωτίζονται ατμοσφαιρικά, μαγειρεύονται σερβικές σπεσιαλιτέ –οι λάτρεις των κρεατικών να δοκιμάσετε pljeskavica και cevapi– και παντού ακούγεται ζωντανή παραδοσιακή μουσική. Η Tri šešira, η παλαιότερη kafana, λειτουργεί από το 1864. Ακόμα κι αν δεν «ψήνεστε» με τη φάση, υπάρχουν café και μπαρ για όλες τις «φυλές», οπότε μην ανησυχείτε.
Αν η Skadarlija «πουλάει» παρελθόν, η ιστορική συνοικία του Dorćol –με το πιο παλιό σπίτι της πόλης, το μαυσωλείο του σεΐχη Μουσταφά και το τζαμί Bajrakli– φημίζεται για τη νυχτερινή ζωή της, συγκεντρώνει τα cool πλήθη, ενώ η Strahinjića Bana, ένας σχετικά μικρός αλλά «θαυματουργός» δρόμος, είναι γνωστός με το παρατσούκλι «Silicon Valley».
O πύργος Gardoš (1896) χτίστηκε για να τιμήσει τα 1.000 χρόνια από την εγκατάσταση των Ούγγρων στην περιοχή της Παννονίας. Φωτ.: serbia.com
Από τις πιο όμορφες και ιδιαίτερες περιοχές του Βελιγραδίου είναι το Zemun, που μέχρι το 1934 ήταν ξεχωριστή πόλη και ανήκε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Χτισμένο στις όχθες του Δούναβη, μοιάζει με μικρή κεντροευρωπαϊκή πόλη και ξεχωρίζει για τα στενά δρομάκια, τα παστέλ μπαρόκ και νεοκλασικά σπίτια και την ήρεμη, ειδυλλιακή ατμόσφαιρα.
Περιπλανηθείτε στα πλακόστρωτα καλντερίμια που ανηφορίζουν προς τον λόφο Gardoš και απολαύστε την πανοραμική θέα στον Δούναβη και στην πόλη από τον Gardoš Tower (1896), ο οποίος χτίστηκε για να τιμήσει τα 1.000 χρόνια από την εγκατάσταση των Ούγγρων στην περιοχή της Παννονίας.
Ο παραποτάμιος πεζόδρομος του Zemun είναι ιδανικός για μια ρομαντική βόλτα, ιδιαίτερα την ώρα που πέφτει ο ήλιος. Πιείτε ένα κοκτέιλ ή καθίστε σε ένα από τα πλωτά εστιατόρια (splavovi) που προσφέρουν φρέσκο ψάρι, και απολαύστε μια εμπειρία από αυτές που θα θυμάστε για καιρό.
Με oversized μαύρο σακάκι Dior και μόνο έναν ψηλό πλισέ λευκό γιακά αντί για πουκάμισο, η πρωταγωνίστρια του «Apex» κάνει μόδα το «Le Droop»: το φυσικό και τόσο-όσο-πεσμένο στήθος που αποκαλύπτεται διακριτικά κάτω από το ρούχο και που, όπως επισημαίνουν οι λονδρέζικοι Times, θα γίνει η νέα τάση στο Χόλιγουντ
Το «Apex» (2026) είναι το νέο θρίλερ επιβίωσης του Netflix με πρωταγωνίστρια τη Σαρλίζ Θερόν στον ρόλο της Σάσα, μιας μοναχικής γυναίκας βυθισμένης στο πένθος, η οποία δοκιμάζει τα όριά της στην ανελέητη αυστραλιανή άγρια φύση και ενώ κάνει καγιάκ έρχεται αντιμέτωπη, ως θήραμα η ίδια, με τον Μπεν (Τάρον Εγκερτον) ένα αδίστακτο αρπακτικό που την παρακολουθεί και την καταδιώκει. Μάλιστα με τις εμφανίσεις της κατά τη διάρκεια της προώθησης της νέας της ταινίας, η πολυβραβευμένη ηθοποιός (μεταξύ άλλων και με Οσκαρ α’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο «Monster»του 2003) απέδειξε ότι ξέρει καλά πώς να τραβάει τα βλέμματα! Ντυμένη στα λευκά, με ζώνη ασφαλείας και αναρριχητικό εξοπλισμό, η νοτιοαφρικανή σταρ αναρριχήθηκε σε έναν τεχνητό κάθετο «βράχο» που είχε στηθεί σε ένα διαφημιστικό stunt για το «Apex», μετατρέποντας την Τάιμς Σκουέαρ της Νέας Υόρκης σε σκηνικό δράσης.
Η Σαρλίζ Θερόν κάνει αναρρίχηση στην Τάιμς Σκουέαρ Η εικόνα της έκανε αμέσως τον γύρο του Διαδικτύου, όπως ακριβώς συνέβη και δύο ημέρες νωρίτερα όταν εμφανίστηκε στην πρεμιέρα του «Apex», στη Νέα Υόρκη με ένα μαύρο κοστούμι Dior από την φθινοπωρινή κολεξιόν του δημιουργικού διευθυντή του γαλλικού οίκου Τζόναθαν Αντερσον για το 2026, σε μια νέα – χαλαρή πλην όμως σέξι – εκδοχή του. Η Θερόν πόζαρε στο κόκκινο χαλί με ψηλόμεσο, φαρδύ παντελόνι με πιέτες και ένα αντίστοιχα oversized σακάκι, ξεκούμπωτο χωρίς να φοράει τίποτα από μέσα. Αντί για τοπ ή πουκάμισο, συνόδευσε το σύνολο με έναν ψηλό γιακά αυστηρής βικτωριανής αισθητικής, από λευκό πλισέ ύφασμα, με μακρύ φιόγκο, ψηλοτάκουνες γόβες και το απαραίτητο κόκκινο κραγιόν…
Στην ουσία εκείνη την ημέρα, η 50χρονη σταρ παρουσίασε το στυλ «Le Droop», το φυσικό – ούτε πεσμένο αλλά ούτε και τεχνητά φουσκωμένο – στήθος, που μπορείτε άνετα να στοιχηματίσετε ότι θα είναι το look που θα αντιγράψουν όλες οι διάσημες κυρίες του Χόλιγουντ, επισημαίνει η Σέιν Γουότσον στη βρετανική εφημερίδα The Times. Le Droop, c’est chic, είναι κομψό ή μάλλον πρόκειται να γίνει… Oversized μαύρο ανδρικό σακάκι Dior, αυστηρός ψηλός βικτωριανός γιακάς και στήθος «Le Droop»… Βέβαια, στις μέρες μας δενείναι δα και καμιά επανάσταση το να αποκαλύπτεις πολύ στήθος. Εξάλλου, το κόλπο «γυμνή κάτω από σμόκιν» είναι αρκετά παλιό. Η Ριάνα δεν φοράει ποτέ τίποτα κάτω από το σακάκι της, το ίδιο και η Βικτόρια Μπέκαμ, ενώ πέρυσι και η Γκουίνεθ Πάλτροου εμφανίστηκε στο πρωινό τηλεοπτικό σόου «Good Morning America» του ABC για να προωθήσει τον «Marty Supreme» με ένα γκρι μάλλινο κοστούμι με σταυρωτό σακάκι χωρίς τίποτα από κάτω.
Η αλήθεια είναι ότι τα έχουμε δει όλα. Η Μπιάνκα Σενσόρι (η σύντροφος του Κάνιε Γουέστ), ειδικά, το έχει φροντίσει αυτό με τις άκρως αποκαλυπτικές εμφανίσεις της. Οπότε τώρα είμαστε πίσω στο σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε: η νέα μεγάλη αποκάλυψη στο κόκκινο χαλί είναι ένα παράθυρο σε κάποια στήθη που φαίνονται φυσικά (αν και εκπληκτικά καλά για τα -ηντα) και πεσμένα ακριβώς τόσο όσο… Το είδος του κανονικού στήθους χωρίς σουτιέν που έβλεπε κανείς τακτικά τη δεκαετία του 1970 κάτω από ένα μπλουζάκι, όπως της Κάρλι Σάιμον στο εξώφυλλο του άλμπουμ της «No Secrets» (παρεμπιπτόντως εκείνη την εποχή, οι προεξέχουσες θηλές της είχαν προκαλέσει μεν πανικό αλλά όχι για το ότι δεν τις είχε ανορθώσει με ειδική ταινία, μαξιλαράκια ή εμφυτεύματα στήθους).Το θέμα είναι ότι πλέον έχει γίνει ένας πλήρης κύκλος, αφού το στήθος δεν είχε πουθενά αλλού να πάει.
H Κάρλι Σάιμον στο εξώφυλλο του άλμπουμ της «No Secrets» που κυκλοφόρησε το 1972
Ας μην έχουμε, όμως, καμία αμφιβολία ότι υπάρχουν άνθρωποι, που δουλειά τους είναι να βρουν πώς θα καυχηθούν οι γυναίκες για το στήθος τους, επισημαίνει η Σέιν Γουότσον στους Times του Λονδίνου. Το έχουμε δει με τη Λίλι Αλεν, η οποία έχει υιοθετήσει όλα τα κόλπα για την έκθεση του στήθους της τους τελευταίους έξι μήνες, και είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. Το look των εσωρούχων της δεκαετίας του 1930 – ένα άκαμπτο επίπεδο σουτιέν με μια υποψία στήθους να εμφανίζεται από κάτω – ήταν αυτό που ξεχώρισε πρόσφατα, κυρίως επειδή βρίσκεται στην καλύτερη ζώνη του «φυσικού, πεσμένου look».
Η αποκάλυψη του κάτω μέρους του στήθους εξακολουθεί να βρίσκεται στην κορυφή των charts επίδειξης στήθους, αλλά, σε αντίθεση με ό,τι γινόταν πριν από λίγα χρόνια, η εμφάνισή του τώρα είναι διακριτική και (δήθεν) τυχαία, όχι σαν μαξιλάρι ταξιδιού τεντωμένο κάτω από ένα εφαρμοστό μπλουζάκι. Το πλαϊνό μέρος του στήθους, δε, παραμένει κάτι συνηθισμένο, όταν η κάτοχός του φοράει ένα φόρεμα που είναι καλυμμένο μπροστά αλλά όχι στα πλάγια, οπότε είναι ορατή και η κάτω καμπύλη του στήθους. Αυτό έχει (μέχρι ενός σημείου) το πλεονέκτημα της διακριτικότητας συν το ότι με ένα τέτοιο φόρεμα μια γυναίκα μπορεί επιπλέον να καυχηθεί ότι δεν έχει καταφύγει σε οποιαδήποτε επέμβαση ή μέσο ανόρθωσης στήθους και θηλής επειδή είναι πιο δύσκολο να κρυφτεί η ταινία, ούτε υπάρχει χώρος για μαξιλαράκια σιλικόνης.
O οίκος Versace ήταν ο πρώτος που έφερε τη γυμνή σάρκα στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1990, με την τουαλέτα την οποία φόρεσε το 1994 η 28χρονη Λιζ Χάρλεϊ συνοδεύοντας τον Χιου Γκραντ στην πρεμιέρα της ταινίας «Τέσσερις Γάμοι και μια Κηδεία», στο Λονδίνο.
Οι εντελώς γυμνόστηθες εμφανίσεις (π.χ. της Πάρις Χίλτον) είναι πλέον ξεπερασμένες. Τώρα βρισκόμαστε σε κάτι πιο ακραίο από το ακραίο ντεκολτέ της πασαρέλας – μια γυμνή κάθετη λωρίδα από το πηγούνι μέχρι λίγο πάνω από τον αφαλό-, ένα στυλ που… πηγαινοέρχεται με την πάροδο του χρόνου, και το οποίο πέτυχε θεαματικά η Κέιτ Μπλάνσετ πέρυσι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, αλλά και το ντεκολτέ της Ανα Ντε Αρμας (το αγαπημένο της Σέιν Γουότσον, όπως γράφει η ίδια στους Times) στο «No Time to Die» επειδή δείχνει πόσο καλό μπορεί να φαίνεται αυτού του είδους το ντεκολτέ, ακόμα και σε μια σεκάνς μάχης που κάνει τις προσπάθειες του Μποντ να χωλαίνουν…
Ωστόσο, το πού βρισκόμαστε με τις θηλές είναι λιγότερο σαφές. Μια υπόνοιά τους χωρίς σουτιέν κάτω από ένα μπλουζάκι είναι κάτι καλό, όχι όμως και οι περήφανα ανορθωμένες θηλές (με άλλα λόγια η γραμμή V που προσφέρει ένα φυσικό στήθος κάτω από ένα εφαρμοστό μακό είναι πλέον πιο επιθυμητή από το φουσκωμένο look των ενθεμάτων). Η Φλόρενς Πιου, όπως και κάποιες άλλες διασημότητες, προτιμούν να αποκαλύπτουν τις θηλές τους στο κόκκινο χαλί κάτω από αραχνοΰφαντα φορέματα. Αλλά η πραγματική τάση είναι το «Le Droop».
Το αδιαφιλονίκητο στυλ «Le Droop» της Λιζ Χάρλεϊ Αν τώρα σας αρέσει μια πιο συμβατική προσέγγιση στην έκθεση του στήθους, υπάρχει χώρος. Το τροφαντό και περήφανο ντεκολτέ εξακολουθεί να βρίσκεται ψηλά στα charts χάρη στη Σίντνεϊ Σουίνι και την Κάιλι Τζένερ, με τη δεύτερη να κάνει μεγάλη αίσθηση τελευταία σε δημόσιες εμφανίσεις, καθώς ήταν η μόνη που άφηνε το στήθος της να ξεπροβάλλει πληθωρικά από την εφαρμοστή τουαλέτα της, ενώ το ντεκολτέ της πρώτης είχε μια ελαφρώς Maga αισθητική. (Αλλά δεν την καταδικάζουμε, είναι θέμα προσωπικού γούστου).
Τέλος, μιλώντας για αβυσσαλέα ντεκολτέ, είναι αδύνατον να ξεχάσει κανείς ότι ο οίκος Versace ήταν ο πρώτος που έφερε τη γυμνή σάρκα στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1990, με την τουαλέτα την οποία φόρεσε το 1994 η 28χρονη τότε Λιζ Χάρλεϊ συνοδεύοντας τον Χιου Γκραντ στην πρεμιέρα της ταινίας «Τέσσερις Γάμοι και μια Κηδεία», στο Λονδίνο. Και το επανέλαβε φορώντας τη στα 53 της στην επίδειξη μόδας του οίκου για τη σεζόν Ανοιξη/Καλοκαίρι 2020 στο Μιλάνο. Ηταν ένα θρυλικό «μικρό μαύρο φόρεμα» -μικρότερο από ποτέ – που τα είχε όλα: και ντεκολτέ που έφτανε σχεδόν στον αφαλό και χρυσές παραμάνες που συγκρατούσαν τα πλαϊνά ανοίγματα… (Αν μάλιστα κοιτάξει κανείς πιο προσεκτικά τις φωτογραφίες και το καλοσκεφθεί, η Χάρλεϊ προηγήθηκε της Θερόν κατά έξι χρόνια στο λανσάρισμα του «Le Droop».)
Αυτά τα πολύτιμα αντικείμενα αποτελούσαν σημαντικό μέρος της ζωής στον αρχαίο κόσμο
Η Υπηρεσία Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής των ΗΠΑ (ICE - HSI), σε συνεργασία με τους εταίρους της, επαναπάτρισε στην Ελλάδα 26 αρχαία αντικείμενα.
Τα αντικείμενα αυτά είχαν κατασχεθεί από τις αμερικανικές διωκτικές αρχές.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της αμερικανικής υπηρεσίας, τα αντικείμενα ανακτήθηκαν στο πλαίσιο ερευνών που διεξήγαγε η Υπηρεσία Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας (HSI), σε συνεργασία με την Υπηρεσία Τελωνείων και Προστασίας Συνόρων των ΗΠΑ (CBP), το FBI και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
«Η ICE HSI είναι ιδιαίτερα υπερήφανη που αξιοποίησε την ερευνητική της εμπειρία και την τελωνειακή της αρμοδιότητα, σε συνεργασία με τους εταίρους μας, οδηγώντας στον επαναπατρισμό αυτών των 26 ανεκτίμητης αξίας αρχαιοτήτων, οι οποίες είχαν λεηλατηθεί παράνομα από την πατρίδα τους», δήλωσε ο αναπληρωτής διευθυντής της ICE, Τσαρλς Γουόλ.
«Αυτά τα πολύτιμα αντικείμενα αποτελούσαν σημαντικό μέρος της ζωής στον αρχαίο κόσμο. Είμαι ιδιαιτέρως ευγνώμων προς την ερευνητική και εισαγγελική ομάδα που ήταν υπεύθυνη για την ανάκτηση και την επιστροφή αυτών των ανεκτίμητων θησαυρών».
Τα αντικείμενα περιλαμβάνουν 25 αρχαία νομίσματα, που χρονολογούνται από την αρχαία ελληνική, τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή περίοδο, καθώς και έναν μαρμάρινο κορμό του Ασκληπιού, του Έλληνα θεού της ιατρικής και της ίασης, βάρους 500 λιβρών.
Η επιστροφή αυτών των κλεμμένων αντικειμένων συνεχίζει μια μακρά παράδοση δέσμευσης για την προστασία της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Από το 2007, η HSI έχει επαναπατρίσει περισσότερα από 200 αντικείμενα πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ελλάδα, πολλά από τα οποία κατασχέθηκαν βάσει της διμερούς συμφωνίας πολιτιστικής ιδιοκτησίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας, η οποία τέθηκε σε εφαρμογή το 2011.
Τι είναι τα 26 αρχαία αντικείμενα;
Τα αντικείμενα που επιστράφηκαν περιλαμβάνουν:
Τον μαρμάρινο κορμό του Ασκληπιού, του αρχαίου Έλληνα θεού της ιατρικής και της ίασης, που χρονολογείται από τον 1ο ή 2ο αιώνα και έχει ύψος 40 ίντσες. Το άγαλμα κατασχέθηκε από τις διωκτικές αρχές, αφού οι ισχυρισμοί που περιλαμβάνονταν στα συνοδευτικά έγγραφα αποδείχθηκαν ψευδείς, έπειτα από έρευνα της HSI και της CBP.
Ένα χρυσό νόμισμα της Λαμψάκου στη Μυσία, κοπής του 370 π.Χ., το οποίο απεικονίζει τον Ηρακλή στην εμπρόσθια όψη και τον Πήγασο στην πίσω όψη. Το χρυσό νόμισμα ανασκάφηκε από άγνωστο αρχαιοκάπηλο και στη συνέχεια πωλήθηκε σε μεσάζοντα, ο οποίος το μεταπώλησε στον επικεφαλής εγκληματικής οργάνωσης έναντι 7.000 ευρώ. Εξήχθη παράνομα από την Ελλάδα στη Γερμανία, όπου δεν κατέστη δυνατόν να πωληθεί σε οίκο δημοπρασιών, πριν αποσταλεί σε οίκο δημοπρασιών στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Φιλαδέλφεια.
Ένα χάλκινο νόμισμα της Μακεδονίας, του 4ου αιώνα π.Χ., το οποίο απεικονίζει την Περσεφόνη στην εμπρόσθια όψη και την Ύδρα στην πίσω όψη. Η ελληνική αστυνομία διαπίστωσε ότι το νόμισμα είχε ανασκαφεί και εξαχθεί παράνομα από τη χώρα από την ίδια εγκληματική οργάνωση που λεηλάτησε το χρυσό νόμισμα της Λαμψάκου. Αφού αφαιρέθηκε παράνομα από την Ελλάδα, το νόμισμα πωλήθηκε σε δημοπρασία το 2009 και προσφέρθηκε εκ νέου προς πώληση το 2017, προτού εμφανιστεί στον ίδιο αμερικανικό οίκο δημοπρασιών με το χρυσό νόμισμα.
Ένα αργυρό δίδραχμο της Ρόδου, κοπής του 304 π.Χ., το οποίο απεικονίζει τον Ήλιο στην εμπρόσθια όψη και το «Ρόδον της Ρόδου» στην πίσω. Η HSI στο Μέμφις κατάσχεσε το νόμισμα, αφού διαπίστωσε παραβιάσεις του Νόμου για την Εφαρμογή της Σύμβασης για την Πολιτιστική Ιδιοκτησία, καθώς και παραβάσεις σχετικές με λαθρεμπόριο και εισαγωγή. Ο εισαγωγέας ή ο αποστολέας δεν προσκόμισε ικανοποιητικά αποδεικτικά στοιχεία ότι το νόμισμα είχε εξαχθεί από την Ελλάδα πριν από την επιβολή των περιορισμών στις εισαγωγές.
Η προστασία και η διαφύλαξη της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και της γνώσης για τους πολιτισμούς του παρελθόντος αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους του Προγράμματος Πολιτιστικής Ιδιοκτησίας, Τέχνης και Αρχαιοτήτων της της Υπηρεσίας Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας (HSI), γνωστό ως Cultural Property, Art and Antiquities Program (CPAA). Το CPAA πραγματοποιεί εκπαιδεύσεις και δράσεις ενημέρωσης, υποστηρίζει έρευνες για υποθέσεις πολιτιστικής ιδιοκτησίας και ενισχύει τις διεθνείς σχέσεις, συνεργαζόμενο με ξένες κυβερνήσεις και πολίτες για την επιστροφή της λεηλατημένης πολιτιστικής κληρονομιάς και των κλεμμένων έργων τέχνης των χωρών τους.
Από το 2007, το πρόγραμμα CPAA συνεργάζεται με το Κέντρο Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Ίδρυμα Smithsonian για την εκπαίδευση ειδικών πρακτόρων της Υπηρεσία Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας (HIS), στελεχών του FBI, τελωνειακών υπαλλήλων και εισαγγελέων σε σύγχρονες τεχνικές, καθώς και για την ενημέρωσή τους σχετικά με τις τάσεις στη διεξαγωγή ποινικών ερευνών και τον ορθό χειρισμό πολιτιστικών αγαθών. Από τότε, το CPAA έχει επαναπατρίσει περισσότερα από 25.000 αντικείμενα σε περισσότερες από 40 χώρες παγκοσμίως.
Το Καλεμέγκνταν, εκτός από αξιοθέατο, είναι κι ένα μεγάλο πάρκο με χιλιάδες δέντρα, μοναδική θέα στους ποταμούς και στην πόλη του Βελιγραδίου
H Κάρλι Σάιμον στο εξώφυλλο του άλμπουμ της «No Secrets» που κυκλοφόρησε το 1972
O οίκος Versace ήταν ο πρώτος που έφερε τη γυμνή σάρκα στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1990, με την τουαλέτα την οποία φόρεσε το 1994 η 28χρονη Λιζ Χάρλεϊ συνοδεύοντας τον Χιου Γκραντ στην πρεμιέρα της ταινίας «Τέσσερις Γάμοι και μια Κηδεία», στο Λονδίνο.