Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ έχει εξελιχθεί σε ένα επικίνδυνο γεωπολιτικό αδιέξοδο, με τις ΗΠΑ και το Ιράν να βρίσκονται σε μια παρατεταμένη αναμέτρηση ισχύος χωρίς εμφανή διέξοδο

Η κρίση στα Στενά του Ορμούζ έχει εξελιχθεί σε ένα επικίνδυνο γεωπολιτικό αδιέξοδο, όπου ΗΠΑ και Ιράν βρίσκονται σε μια παρατεταμένη αναμέτρηση ισχύος με βασικό ερώτημα το ποιος θα «λυγίσει» πρώτος.

Στις πιο κρίσιμες στιγμές της Κρίσης των Πυραύλων στην Κούβα, ο Τζον Φ. Κένεντι αναρωτιόταν ποιος θα υποχωρήσει πρώτος σε μια αναμέτρηση νεύρων με τη Σοβιετική Ένωση. Για ημέρες, οι δύο υπερδυνάμεις παρέμεναν εγκλωβισμένες σε ένα παιχνίδι ισχύος, όπου καμία πλευρά δεν ήθελε να κάνει πίσω. Σήμερα, μια παρόμοια λογική φαίνεται να κυριαρχεί στα Στενά του Ορμούζ.

Το Ιράν έχει ουσιαστικά περιορίσει τη φυσιολογική εμπορική διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, απαιτώντας τα πλοία να περνούν από τα χωρικά του ύδατα και να πληρώνουν τέλη διέλευσης.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες απαντούν με περιορισμούς προς τα ιρανικά λιμάνια, δημιουργώντας μια κατάσταση αμοιβαίου αποκλεισμού.

Το πρώτο σενάριο είναι ότι και οι δύο πλευρές «παγώνουν» τη σύγκρουση, πιστεύοντας ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ τους.

Η ηγεσία του Ιράν εμφανίζεται διατεθειμένη να αντέξει ακόμη και ακραία οικονομική πίεση για τη διατήρηση του καθεστώτος. Η χώρα ήδη αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα, όπως υψηλό πληθωρισμό και βαθιά οικονομική κρίση, ενώ στο παρελθόν είχε ξεσπάσει κοινωνική δυσαρέσκεια που καταπνίγηκε.

Από την πλευρά των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει ότι δεν αισθάνεται πίεση για την κατάσταση, υποστηρίζοντας ότι η αμερικανική οικονομία είναι ανθεκτική και οι ΗΠΑ, ως μεγάλος παραγωγός πετρελαίου, είναι πιο προστατευμένες από τέτοιες κρίσεις.

Ωστόσο, καθώς η ενέργεια διακινείται σε παγκόσμιο επίπεδο, η αναστάτωση στις ροές πετρελαίου αναμένεται να επηρεάσει σταδιακά την παγκόσμια οικονομία και τελικά και τις ίδιες τις ΗΠΑ. Έτσι, και οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι ο άλλος θα υποχωρήσει πρώτος, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στο να μην υποχωρήσει κανείς.

Το δεύτερο σενάριο είναι μια διπλωματική λύση μέσω συμβιβασμών, κάτι που όμως δεν φαίνεται πιθανό αυτή τη στιγμή.

Το Ιράν επιμένει στην κυριαρχία του στα Στενά του Ορμούζ και στον έλεγχο της διέλευσης, ακόμη και με επιθέσεις σε πλοία που δεν συμμορφώνονται με τους νέους όρους. Αυτή η στάση, έρχεται σε αντίθεση με τη διεθνή αρχή της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.

Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να οργανώσουν διεθνή συμμαχία για να αμφισβητήσουν αυτή την πρακτική, όμως μέχρι στιγμής δεν έχουν προχωρήσει σε κάτι τέτοιο. Από την άλλη, μια πιθανή αμερικανική υποχώρηση θα άλλαζε τις ισορροπίες ισχύος στην περιοχή και θα δημιουργούσε προηγούμενο για άλλες διεθνείς θαλάσσιες οδούς.

Το τρίτο σενάριο, είναι η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ για την αποκατάσταση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά.

Παρότι η ελεύθερη διέλευση αποτελεί ιστορικά βασική αρχή της αμερικανικής πολιτικής, μια τέτοια επιχείρηση θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή και δύσκολη στην υλοποίηση.

Η εμπειρία από πρόσφατες επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα δείχνει ότι ακόμη και ισχυρές ναυτικές συμμαχίες δυσκολεύονται να αποκαταστήσουν πλήρως την εμπιστοσύνη της εμπορικής ναυτιλίας.

Το βασικό πρόβλημα σήμερα δεν είναι μόνο η θαλάσσια απειλή, αλλά οι επιθέσεις με πυραύλους και drones από μεγάλες αποστάσεις και από το εσωτερικό του Ιράν.

Tα Στενά του Ορμούζ ενδέχεται να παραμείνουν σε αυτή την κατάσταση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακόμη και αν η ένταση μειωθεί, η ιδέα της απόλυτα ελεύθερης ναυσιπλοΐας στην περιοχή μπορεί να μην επανέλθει πλήρως.

Ήδη χώρες του Κόλπου προχωρούν σε σχέδια για εναλλακτικές διαδρομές μεταφοράς ενέργειας, όπως αγωγούς και λιμάνια που παρακάμπτουν το στενό πέρασμα.

Ωστόσο, τέτοια έργα απαιτούν χρόνια για να ολοκληρωθούν. Μέχρι τότε, η παγκόσμια οικονομία φαίνεται να παραμένει εγκλωβισμένη σε αυτό το «μεγάλο αξιέξοδο».

Η Ουάσινγκτον έχει περισσότερες απαιτήσεις—και η Τεχεράνη έχει μεγαλύτερη μόχλευση

Από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με το Ισραήλ, κήρυξαν πόλεμο εναντίον του Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δυσκολεύεται να καθορίσει τους στόχους της σύγκρουσης. Η έμφαση που δίνει έχει μετατοπιστεί από τις απαιτήσεις για αλλαγή καθεστώτος στην υποβάθμιση του στρατού του Ιράν και στην εξασφάλιση ασφαλούς διέλευσης από το Στενό του Ορμούζ. Τις περισσότερες φορές, φαίνεται να τονίζει την ανάγκη να μειωθεί το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Είναι ένα περίεργο πλαίσιο για έναν πόλεμο που μόλις έχει αγγίξει τις πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν, αλλά ένα κατάλληλο για έναν ηγέτη που αποσύρθηκε από την πυρηνική συμφωνία του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα του 2015 με το Ιράν, το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης, το 2018 και ισχυρίστηκε πριν από ένα χρόνο ότι «εξαφάνισε» το πρόγραμμα του Ιράν. «Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ που κάνουμε με το Ιράν θα είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΗ από την JCPOA», καυχήθηκε ο Τραμπ στο Truth Social στα τέλη Απριλίου.

Αλλά η επίτευξη μιας τέτοιας συμφωνίας θα είναι πιο δύσκολη από ό,τι φαίνεται να αντιλαμβάνεται ο πρόεδρος, σε μεγάλο βαθμό επειδή οι πυρηνικές δυνατότητες του Ιράν έχουν βελτιωθεί από τότε που ο Τραμπ απέσυρε τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη συνθήκη του 2015 κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας. Δημόσιες αναφορές υποδηλώνουν ότι οι συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ιράν για το πρόγραμμα της Τεχεράνης επικεντρώνονται σε δύο στοιχεία: τη διάρκεια ενός μορατόριουμ στις δραστηριότητες εμπλουτισμού ουρανίου και την τύχη του αποθέματος ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού. Και τα δύο είναι απαραίτητα συστατικά οποιασδήποτε επιτυχημένης μελλοντικής πυρηνικής συμφωνίας, αλλά είναι επίσης ανεπαρκή. Τα τελευταία επτά χρόνια, το Ιράν έχει βελτιώσει σημαντικά την ικανότητά του να κατασκευάζει και να εγκαθιστά πιο ισχυρές φυγοκεντρητές εμπλουτισμού, μειώνοντας τον χρόνο που απαιτείται για την παραγωγή του υλικού για ένα πυρηνικό όπλο. Και τώρα υπάρχουν περισσότερα κενά στις γνώσεις των διεθνών επιθεωρητών σχετικά με την έκταση του προγράμματος.

Για να καυχηθεί, ο Τραμπ δεν χρειάζεται μόνο μια συμφωνία που να διαφέρει από την JCPOA. Χρειάζεται μια δραματικά διαφορετική. Μια συμφωνία το 2026 πρέπει να προχωρήσει πολύ πέρα ​​από την αντιμετώπιση του εμπλουτισμού και των αποθεμάτων. Πρέπει επίσης να δημιουργήσει νέες, λεπτομερείς διαδικασίες που θα επιτρέπουν στους επιθεωρητές να κατανοούν τις τρέχουσες δυνατότητες του Ιράν και να εμποδίζουν τη χώρα να σημειώσει μυστική πρόοδο προς την ανάπτυξη ενός όπλου. Χωρίς να αντιμετωπιστούν αυτές οι ανησυχίες, δεν έχει σημασία πόσο πολύ βομβαρδίζει η Ουάσιγκτον το Ιράν , ή πόσο διαρκεί ένα μορατόριουμ εμπλουτισμού, ή τι συμβαίνει με το ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού της χώρας. Η Τεχεράνη θα μπορούσε να βγει από τον πόλεμο πιο κοντά σε ένα πυρηνικό όπλο από ό,τι ήταν πριν.

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΤΡΕΞΕΤΕ ΣΠΡΙΝΤ

Τον περασμένο Ιούνιο, το πρόγραμμα εμπλουτισμού του Ιράν υποβαθμίστηκε σοβαρά από τις αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις σε αυτό που είναι πλέον γνωστό ως ο 12ήμερος πόλεμος. Πυρηνικοί επιστήμονες σκοτώθηκαν και η ικανότητα εμπλουτισμού στις υπόγειες εγκαταστάσεις της χώρας στο Φορντόου και στο Νατάνζ υπέστη σοβαρές ζημιές ή καταστράφηκε. Ωστόσο, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν εξακολουθεί να αποτελεί μεγαλύτερη πρόκληση τώρα από ό,τι το 2015, όταν οριστικοποιήθηκε η τελευταία πυρηνική συνθήκη. Η συμφωνία όριζε όχι μόνο τον αριθμό των φυγοκεντρητών που μπορούσε να λειτουργήσει το Ιράν, αλλά και, και το πιο σημαντικό, τα είδη που μπορούσε να λειτουργήσει ή να κατασκευάσει. Και εμπόδισε το Ιράν να διεξάγει ορισμένες έρευνες που θα προωθούσαν το πρόγραμμα φυγοκέντρησης. Μετά την αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών από τη συμφωνία, αυτές οι διατάξεις δεν εφαρμόζονταν πλέον.

Η GLC L EQ θα είναι αρχικά διαθέσιμη με δύο ηλεκτροκινητήρες που θα παράγουν 421 ίππους.

Η Mercedes-Benz παρουσίασε την GLC L EV στην έκθεση Auto China, μια έκδοση της ηλεκτρικής GLC με εκτεταμένο μεταξόνιο, προσαρμοσμένη για την κινεζική αγορά – και διαθέτει ένα ελαφρώς προσαρμοσμένο σύστημα μετάδοσης κίνησης.

Η GLC L EV έχει μήκος 4,95 μέτρα, αύξηση 104 χιλιοστών σε σύγκριση με το στάνταρ μοντέλο. Το μεταξόνιο έχει αυξηθεί κατά 55 χιλιοστά στα 3,03 μέτρα, ενώ το ύψος (1,71 μέτρα) και το πλάτος (1,97 μέτρα) παραμένουν ίδια με την διεθνή έκδοση.

Η GLC L EQ θα είναι αρχικά διαθέσιμη με δύο ηλεκτροκινητήρες που θα παράγουν 421 ίππους και 800 Nm. Απόδοση που είναι χαμηλότερη από το παγκόσμιο μοντέλο των 489 ίππων.