ενημέρωση 3:40, 2 September, 2026

ΕΛΑΣ - Άλλο ένα ογκολογικό φάρμακο φεύγει από την Ελλάδα – Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό

Η υγεία δεν είναι κόστος να συμπιεστεί, είναι δικαίωμα, αναφέρει η ΕΛΑΣ με φόντο τις διαδοχικές αποσύρσεις ογκολογικών φαρμάκων και καλεί την Πολιτεία να αναλάβει την ευθύνη της προκειμένου να μην χάσει κανένας ασθενής τη θεραπεία του

Ακόμη ένα καινοτόμο ογκολογικό φάρμακο για τον καρκίνο του μαστού αποσύρεται από τη χώρα μας όπως αναφέρει η ΕΛΑΣ, προσθέτοντας ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό.

Όπως τονίζεται σε ανακοίνωση, τους τελευταίους μήνες έχει προηγηθεί η απόσυρση τουλάχιστον τεσσάρων ογκολογικών θεραπειών, ανάμεσά τους φάρμακα για τον μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου και για αιματολογικούς καρκίνους. Θεραπείες – σημειώνει η ΕΛΑΣΣ –  που συνεχίζουν να κυκλοφορούν κανονικά σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά όχι πια στην Ελλάδα.

«Και κάθε φορά, πίσω από την είδηση, υπάρχουν άνθρωποι: ασθενείς που δίνουν μάχη με τον καρκίνο και βλέπουν τη θεραπεία τους να γίνεται αβέβαιη.

Για εμάς, το ζήτημα είναι ανθρώπινο. Ένας ασθενής που ακολουθεί μια θεραπεία δεν μπορεί να ζει με την αγωνία αν το φάρμακό του θα υπάρχει του χρόνου. Η συνέχεια μιας ογκολογικής θεραπείας δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Είναι ζήτημα ζωής.

Οι διαδοχικές αποσύρσεις δεν είναι τυχαία γεγονότα. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα από την οποία οι σύγχρονες θεραπείες φεύγουν, αντί να έρχονται. Όπως επισημαίνουν ειδικοί και επιστημονικοί φορείς, ένα σύστημα που πιέζει το κόστος του φαρμάκου σε ακραίο βαθμό, χωρίς να αυξάνει τη δημόσια χρηματοδότηση, καταλήγει να στερεί από τους ασθενείς αυτό που έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν: πρόσβαση στην καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία, όπως κάθε Ευρωπαίος ασθενής. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την επιστημονική κοινότητα, δεκάδες νέα αντικαρκινικά φάρμακα δεν έφτασαν ποτέ στη χώρα μας».

Η ΕΛΑΣ καλεί την πολιτεία να αναλάβει την ευθύνη της. «Κανένας ογκολογικός ασθενής δεν πρέπει να χάσει τη θεραπεία του. Χρειάζεται εδώ και τώρα εγγύηση συνέχειας για κάθε ασθενή που ήδη λαμβάνει αγωγή, και μια συνολική πολιτική που θα σταματήσει τη φυγή των καινοτόμων φαρμάκων και θα εξασφαλίσει ότι η πρόσβαση στη θεραπεία δεν θα εξαρτάται από την τύχη.

Η υγεία δεν είναι κόστος να συμπιεστεί. Είναι δικαίωμα. Και για τον ασθενή με καρκίνο, είναι ο ίδιος ο χρόνος της ζωής».

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Gyronomics - H ελληνική εκδοχή του «δείκτη Big Mac» – Η αγοραστική μας δύναμη σε… πιτόγυρα

Ξεχάστε το δολάριο, τον χρυσό και τα bitcoins. Ο πραγματικός δείκτης της ελληνικής οικονομίας… τυλίγεται σε λαδόκολλα. Το Gyronomics, μια ελληνική, χιουμοριστική αλλά παράλληλα βασισμένη σε οικονομικά δεδομένα εφαρμογή, είναι η ελληνική εκδοχή του «δείκτη Big Mac».

H αναπάντεχα έξυπνη ελληνική διαδικτυακή πλατφόρμα που αποφάσισε να μετρήσει την οικονομική μας επιβίωση όχι με αριθμούς και ακαταλαβίστικους δείκτες, αλλά με ξεροψημένες πίτες έχει όνομα και λέγεται: Gyronomics.

H πλατφόρμα προσφέρει μια χιουμοριστική αλλά ταυτόχρονα αμείλικτη ματιά στην οικονομική ιστορία μέσα από το πιο δημοφιλές ελληνικό street food 

Αν ρωτήσετε έναν ακαδημαϊκό οικονομικό αναλυτή για την πορεία της ελληνικής οικονομίας τα τελευταία σαράντα χρόνια, θα σας κατακλύσει με διαγράμματα, δείκτες πληθωρισμού, καμπύλες ΑΕΠ και ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών. Αν όμως ρωτήσετε τον μέσο Έλληνα στο δρόμο, η απάντηση συμπυκνώνεται σε μία και μόνο αμείλικτη ερώτηση: «Πόσο πήγε το τυλιχτό;».

Κάπου ανάμεσα στην αίσθηση του χιούμορ και την ωμή οικονομική πραγματικότητα γεννήθηκε το Gyronomics, μια πρωτότυπη ελληνική διαδικτυακή εφαρμογή που αποφάσισε να κοιτάξει την αγοραστική μας δύναμη με… απόλυτη νοστιμιά.

Από το Big Mac στο… Gyronomics

Στη διεθνή οικονομική ειδησεογραφία, το περιοδικό The Economist χρησιμοποιεί από το 1986 τον περίφημο «δείκτη Big Mac» (Big Mac Index) για να εξηγήσει με απλό τρόπο την ισοτιμία των νομισμάτων και την αγοραστική δύναμη σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Το Gyronomics κάνει ακριβώς το ίδιο, αλλά με όρους καθαρά ελληνικούς: προσαρμόζει τη θεωρία της Ισοδυναμίας Αγοραστικής Δύναμης στο εθνικό μας street food.

Το ερώτημα που θέτει η πλατφόρμα είναι απλό, αλλά οι απαντήσεις που δίνει προκαλούν… μελαγχολία: Πόσα πιτόγυρα μπορεί να αγοράσει ο καθαρός κατώτατος μισθός στην Ελλάδα από το 1985 μέχρι σήμερα;
 

Από τα 482 πιτόγυρα του 1985 στα 165 του 2026

Η «χρυσή εποχή» της δραχμής και η «προσγείωση» στο ευρώ

Τα ιστορικά στοιχεία που συγκεντρώνει το Gyronomics αποκαλύπτουν μια ενδιαφέρουσα -και συχνά σοκαριστική- διαδρομή:

  • Η δεκαετία του ’80 & ’90: Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με το τυλιχτό να κοστίζει λίγες δεκάδες δραχμές, ο κατώτατος μισθός μεταφραζόταν σε ένα βουνό από πίτες — εκατοντάδες τυλιχτά το μήνα! Ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του ’90, η σχέση μισθού και κόστους φαγητού διατηρούσε μια άνετη ισορροπία.
  • Η μετάβαση στο ευρώ: Με την είσοδο της χώρας στο κοινό νόμισμα και την πάροδο των ετών, η τιμή του γύρου άρχισε να σπεύδει ασταμάτητα προς τα πάνω.
  • Το σήμερα: Με την τιμή ενός τυλιχτού να αγγίζει ή και να ξεπερνά τα 4,50 ευρώ σε πολλές περιοχές της επικράτειας, ο σημερινός κατώτατος μισθός αγοράζει δραματικά λιγότερα πιτόγυρα από ό,τι στο παρελθόν.

Ακόμη κι αν οι ονομαστικοί μισθοί αυξάνονται στα χαρτιά, ο «δείκτης γύρου» αποδεικνύει ότι η πραγματική αγοραστική δύναμη στο τραπέζι του καταναλωτή έχει συρρικνωθεί.

Αναπτυγμένο πάνω στην πλατφόρμα Lovable.app, το Gyronomics καταφέρνει κάτι σπάνιο: μετατρέπει τα στεγνά στατιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και τους Δείκτες Τιμών Καταναλωτή σε μια διαδραστική, viral εμπειρία. Ο επισκέπτης μπορεί να μετακινήσει το χρονολόγιο, να δει τις διακυμάνσεις των τιμών και να συνειδητοποιήσει την επίδραση του πληθωρισμού χωρίς να χρειάζεται πτυχίο στα οικονομικά.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα παραγγείλετε «απ’ όλα», θυμηθείτε: δεν κρατάτε απλώς το βραδινό σας γεύμα. Κρατάτε τον πιο ακριβή, λαχταριστό και αδιάψευστο δείκτη της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας.

Πηγή: in 

Wall Street Journal - Πώς κατέρρευσε στη Σαουδική Αραβία το «όνειρο» της φαραωνικής πόλης του μέλλοντος [βίντεο]

Αφού δαπάνησε περισσότερα από 50 δισ. δολάρια για το επιστημονικής φαντασίας «όραμα», του διαδόχου του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, η χώρα αναγκάζεται τώρα να δαπανά πολλά επιπλέον δισεκατομμύρια δολάρια για τον τερματισμό συμβάσεων, αφήνοντας στην έρημο γιγάντιες ημιτελείς κατασκευές να σκεπάζονται από την άμμο.

Neom, το φουτουριστικό κατασκευαστικό mega-project της Σαουδικής Αραβίας, έχει ουσιαστικά σταματήσει, καθώς το τεράστιο κόστος της σχεδιαζόμενης πόλης προσέκρουσε, στην σκληρή πραγματικότητα των οικονομικών δεδομένων.

Τις λεπτομέρειες της αιματηρής και δαπανηρής ματαίωσης της ανοικοδόμησης της σύγχρονης Βαβυλώνας, αναλύει σε ρεπορτάζ της η Wall Street Journal. Αποκαλύπτοντας ότι αφού δαπάνησε περισσότερα από 50 δισ. δολάρια για το επιστημονικής φαντασίας «όραμα», του διαδόχου του σαουδαραβικού θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν —ένα χιονοδρομικό θέρετρο σε άνυδρη ορεινή περιοχή, μια πλωτή επιχειρηματική συνοικία και το The Line, το κεντρικό έργο της Neom που προβλεπόταν να αποτελείται από δύο ουρανοξύστες ύψους αντίστοιχου με το Empire State Building και μήκους 106 μιλίων (περίπου 171 χιλιομέτρων)—, το βασίλειο αναγκάζεται τώρα να δαπανά πολλά επιπλέον δισεκατομμύρια δολάρια για τον τερματισμό συμβάσεων, αφήνοντας στην έρημο γιγάντιες ημιτελείς κατασκευές να σκεπάζονται από την άμμο.
 

Πίσω από την αλλαγή πορείας βρίσκεται κυρίως η τεράστια απόσταση ανάμεσα στις αρχικές φιλοδοξίες και στο πραγματικό κόστος υλοποίησής τους. Η Neom σχεδιάστηκε ως η «βιτρίνα» του Vision 2030 και της προσπάθειας του βασιλείου να μειώσει την εξάρτησή του από το πετρέλαιο. Στην πράξη, όμως, αρκετά από τα πιο εντυπωσιακά σχέδιά της, αποδείχθηκαν εξαιρετικά δύσκολα και ακριβά.

Το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι της Neom ήταν το The Line. Το σχέδιο προέβλεπε μια γραμμική πόλη μήκους περίπου 170 χιλιομέτρων, ανάμεσα σε δύο παράλληλες κατασκευές ύψους περίπου 500 μέτρων.

Χωρίς συμβατικούς δρόμους και αυτοκίνητα, με υπερσύγχρονες μεταφορές, και με εκτεταμένη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, το The Line παρουσιάστηκε ως μια διαφορετική πρόταση, για τις πόλεις του μέλλοντος.

Μέχρι τις αρχές του 2025, είχαν ήδη δαπανηθεί δισεκατομμύρια για τις απαραίτητες εκσκαφές, και τα συνεργεία ετοιμάζονταν για την κατασκευή του πρώτου τμήματος καθ’ ύψος. Μέχρι το φθινόπωρο, ωστόσο, η εικόνα είχε αλλάξει και οι εργασίες είχαν σχεδόν σταματήσει.

Στην έρημο έχει μείνει μια τάφρος μήκους περίπου 140 χιλιομέτρων, η οποία προοριζόταν για το σύστημα ταχείας συγκοινωνίας της πόλης, και πλέον γεμίζει σταδιακά με άμμο. Την ίδια στιγμή, εγκαταστάσεις που είχαν δημιουργηθεί για τους χιλιάδες εργαζομένους, έχουν αδειάσει σε μεγάλο βαθμό, μοιάζοντας πλέον, σύμφωνα με πρώην στελέχη του έργου, με μικρές «πόλεις-φαντάσματα».

Ο λογαριασμός που έφτανε τα 8,8 τρισ. δολάρια

Η κλίμακα του κόστους εξηγεί σε μεγάλο βαθμό, γιατί το Ριάντ αναγκάστηκε να επανεξετάσει το σχέδιο.

Εσωτερικά έγγραφα ανέφεραν ως συνολικό κόστος της πλήρους ανάπτυξης της Neom έως το 2080, τα 8,8 τρισ. δολάρια. Πρόκειται για ποσό μεγαλύτερο, κατά περισσότερες από 25 φορές, από τον ετήσιο κρατικό προϋπολογισμό της Σαουδικής Αραβίας.

Ακόμη και μόνο η πρώτη φάση, με ορίζοντα το 2035, εκτιμάτο ότι θα απαιτούσε περίπου 370 δισ. δολάρια.

Μάλιστα, εσωτερικός έλεγχος είχε εντοπίσει ενδείξεις «δόλιου εξωραϊσμού» των οικονομικών στοιχείων από ορισμένα διοικητικά στελέχη. Η Neom έχει αμφισβητήσει την παρουσίαση των συγκεκριμένων στοιχείων, επισημαίνοντας ότι οι αλλαγές σε προϋπολογισμούς και χρονοδιαγράμματα, αποτελούν συνηθισμένο φαινόμενο σε έργα τόσο μεγάλης κλίμακας.

«Φρένο» και στο χιονοδρομικό κέντρο των 38 δισ.

Οι περικοπές δεν σταμάτησαν στο The Line. Σημαντικές ανατροπές καταγράφονται και στην Trojena, το ορεινό θέρετρο που σχεδιάστηκε με προϋπολογισμό 38 δισ. δολαρίων και [πυ θα περιλάμβανε το πρώτο υπαίθριο χιονοδρομικό κέντρο στον Περσικό Κόλπο.

Το σχέδιο προέβλεπε ακόμη και τη μεταφορά αφαλατωμένου νερού στα βουνά, ώστε να δημιουργηθεί τεχνητή λίμνη μήκους περίπου τριών χιλιομέτρων και να παράγεται τεχνητό χιόνι.

Τον Μάρτιο ακυρώθηκαν, δύο μεγάλα κατασκευαστικά συμβόλαια. Η ιταλική Webuild ανακοίνωσε την ακύρωση σύμβασης ύψους 5 δισ. δολαρίων για την κατασκευή φράγματος, το οποίο είχε ήδη ολοκληρωθεί περίπου κατά 30%. Σταμάτησε επίσης, σύμβαση που αφορούσε την προμήθεια χάλυβα.

Έτσι, στα βουνά κοντά στα σύνορα με την Ιορδανία, έχουν μείνει ημιτελείς κατασκευές από μέταλλο και σκυρόδεμα. Ενδεικτικό των οικονομικών δυσκολιών είναι το ότι, σύμφωνα με έγγραφα της Neom, ο προϋπολογισμός της Trojena είχε διπλασιαστεί μέσα σε μόλις δύο χρόνια.

Sindalah: Εγκαίνια με σταρ, και μετά… λουκέτο

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η πορεία της Sindalah, του πολυτελούς νησιωτικού resort που προοριζόταν να αποτελέσει έναν από τους πρώτους ολοκληρωμένους προορισμούς της Neom.

Τον Οκτώβριο του 2024 πραγματοποιήθηκαν λαμπερά εγκαίνια με προσκεκλημένους όπως ο Γουίλ Σμιθ και η Αλίσια Κις. Λίγους μήνες αργότερα, όμως, το project των περίπου 4 δισ. δολαρίων μπήκε στον πάγο.

Η προσπάθεια να ολοκληρωθούν γρήγορα οι εγκαταστάσεις είχε αφήσει πίσω σημαντικά προβλήματα σε ξενοδοχεία, για την αποκατάσταση των οποίων θα απαιτούνταν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια.

Η λειτουργία περιορίστηκε, εξοπλισμός πολυτελών εστιατορίων κατέληξε σε αποθήκες και, σύμφωνα με πρώην εργαζόμενο, περισσότερα από 20 κιλά χαβιάρι μπελούγκα κατέληξαν στα σκουπίδια.

Πλέον πληρώνει, ακόμη και για να σταματήσει τα έργα

Η αλλαγή σχεδιασμού δημιουργεί έναν δεύτερο, εξίσου μεγάλο λογαριασμό για τη Σαουδική Αραβία.

Πέρα από τα, περισσότερα από 50, δισ. δολάρια που έχουν ήδη καταβληθεί για τη Neom, πρέπει να εξοφληθούν εργασίες που έχουν πραγματοποιηθεί, και να καλυφθούν αποζημιώσεις, για συμβάσεις που τερματίζονται πρόωρα.

Την ίδια ώρα, το Public Investment Fund (PIF), ο κρατικός επενδυτικός κολοσσός με περιουσιακά στοιχεία περίπου 1 τρισ. Δολαρίων, που βρίσκεται –ως επί το πλείστον– πίσω από το Vision 2030, έχει περιορίσει δαπάνες και προσλήψεις σε ορισμένους τομείς, αναζητώντας παράλληλα νέα κεφάλαια.

Η σαουδαραβική κυβέρνηση, πάντως, παρουσιάζει τις αλλαγές ως προσαρμογή των προτεραιοτήτων, και όχι ως εγκατάλειψη του Vision 2030. Ο υπουργός Οικονομικών Μοχάμεντ αλ Τζαντάαν έχει ξεκαθαρίσει ότι, εφόσον ένα έργο χρειάζεται αλλαγή, αναβολή ή ακόμη και ακύρωση, η κυβέρνηση είναι έτοιμη να τα πράξει «χωρίς δισταγμό».

Η Neom υποχωρεί, το Vision 2030 συνεχίζεται

Το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα σχέδια της Neom περιορίζονται, δεν σημαρύπανσίνει ότι η Σαουδική Αραβία εγκαταλείπει την προσπάθεια αλλαγής του οικονομικού της μοντέλου.

Ο εγχώριος τουρισμός και η ψυχαγωγία έχουν αναπτυχθεί, κινηματογράφοι και θεματικά πάρκα έχουν πολλαπλασιαστεί, ενώ το νέο μετρό του Ριάντ έχει ήδη σημαντική επιβατική κίνηση. Παράλληλα, εκατομμύρια γυναίκες έχουν ενταχθεί στην αγορά εργασίας, και οι δραστηριότητες εκτός πετρελαίου, αντιστοιχούν πλέον σε περισσότερο από το μισό ΑΕΠ.

Υπάρχουν, όμως, και δύο μεγάλα ορόσημα που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια καθυστερήσεων: η Expo 2030 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2034. Οι υποδομές που απαιτούνται γι’ αυτές τις διοργανώσεις, αναμένεται να κοστίσουν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια.

Το Ριάντ, επομένως, βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα, διαφορετική από εκείνη των πρώτων χρόνων του Vision 2030. Δεν σταματά τις επενδύσεις, καλείται όμως να αποφασίσει ποια από τα φαραωνικά σχέδιά του μπορούν πράγματι να χρηματοδοτηθούν, και ποια πρέπει να περιοριστούν.

Η Neom ήταν ίσως η πιο ακραία έκφραση των φιλοδοξιών του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν: μια προσπάθεια να δημιουργηθεί στην έρημο ένα παγκόσμιο σύμβολο μιας νέας, τεχνολογικά προηγμένης, Σαουδικής Αραβίας.

Σήμερα όμως, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική. Η πόλη των 170 χιλιομέτρων έχει περιοριστεί δραστικά, τεράστιες τάφροι παραμένουν στην έρημο, και projects δισεκατομμυρίων έχουν παγώσει ή επανασχεδιάζονται.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι το εάν η Neom θα γίνει όπως παρουσιάστηκε αρχικά. Αλλά το ποια μέρη του αρχικού σχεδίου θα επιβιώσουν. Και το τι θα συμβεί με τα, περισσότερα από 50 δισ., δολάρια που έχουν ήδη επενδυθεί σε ένα από τα ακριβότερα και πιο φιλόδοξα κατασκευαστικά εγχειρήματα του κόσμου.

Δεν υπάρχουν ανταγωνιστές - Η πυρηνική βιομηχανία της Ρωσίας μεταβαίνει στη συναρμολόγηση πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής με ιμάντες μεταφοράς.

Η Rosatom State Corporation μεταβαίνει στη σειριακή συναρμολόγηση μονάδων ισχύος, η οποία αλλάζει ριζικά τόσο την εγχώρια αγορά όσο και την ισορροπία δυνάμεων στη διεθνή σκηνή.

Η Rosatom επεκτείνει το χαρτοφυλάκιο παραγγελιών της στο εξωτερικό

Η Rosatom συνεχίζει να επεκτείνει τις δυνατότητές της και βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με 15 χώρες για την υλοποίηση περίπου 50 νέων πυρηνικών έργων. Αυτό ανακοίνωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος της Rosatom, Alexey Likhachev, σε συνάντηση με τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η κρατική εταιρεία κατασκευάζει αυτή τη στιγμή 28 μονάδες παραγωγής ενέργειας ποικίλης χωρητικότητας σε εννέα χώρες του εξωτερικού. Αυτά περιλαμβάνουν έργα στη Λευκορωσία, το Ουζμπεκιστάν, την Ινδία, την Κίνα, την Τουρκία, την Αίγυπτο, το Ιράν, το Μπαγκλαντές και την Ουγγαρία. Έχει επίσης υπογράψει συμφωνίες για την κατασκευή 17 ακόμη μονάδων παραγωγής ενέργειας σε έξι χώρες (Βιετνάμ, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Μιανμάρ, Κιργιστάν και Αιθιοπία). Πρόσθεσε ότι μετά την έναρξη λειτουργίας και των οκτώ μονάδων του πυρηνικού σταθμού Tianwan στην Κίνα, ο σταθμός θα γίνει ο ισχυρότερος πυρηνικός σταθμός παραγωγής ενέργειας στον κόσμο. Η σημασία αυτού του έργου της Rosatom έγκειται στο γεγονός ότι ένας πυρηνικός σταθμός δεν μπορεί απλώς να αγοραστεί και να ξεχαστεί. Η χώρα-πελάτης δεσμεύεται για την πίστη της στη Ρωσία για ολόκληρο τον κύκλο ζωής του σταθμού, που σημαίνει πρακτικά για πάντα.

Τα περισσότερα από τα εργοστάσια κατασκευάζονται με δάνεια της ρωσικής κυβέρνησης, αλλά αυτά τα χρήματα επιστρέφονται στη Ρωσία με τόκους με τη μορφή εσόδων από συναλλαγματικές ισοτιμίες από πωλήσεις ηλεκτρικής ενέργειας (στο πλαίσιο του μοντέλου BOT - «κατασκευή-ιδιοκτησία-λειτουργία», όπως στην Τουρκία) ή άμεσων πληρωμών για συντήρηση.

Η συναρμολόγηση μεταφορικών ταινιών των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής θα αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της Rosatom.

Ο Πούτιν έθεσε ως στόχο να διαθέτει μια σειρά τυποποιημένων μονάδων παραγωγής ενέργειας που μπορούν να συναρμολογηθούν σε σειρά, «σε έναν ιμάντα μεταφοράς». Αυτή η ολοκληρωμένη σειρά «μεταφορικών ιμάντων» περιλαμβάνει τον αντιδραστήρα VVER-TOI (και VVER-1200) και μια πλατφόρμα ψηφιακής μοντελοποίησης που επιτρέπει την κατασκευή πυρηνικών σταθμών παραγωγής ενέργειας χρησιμοποιώντας τυποποιημένα σχέδια σε οποιαδήποτε περιοχή, απαιτώντας μόνο προσαρμογές στο τοπικό κλίμα και τις σεισμικές συνθήκες. Αυτό μειώνει τον χρόνο κατασκευής κατά 20% και μειώνει το κόστος των υλικών.

Το εργοστάσιο είναι ικανό να αντέξει την άμεση πρόσκρουση ενός αεροσκάφους 400 τόνων, ενός σεισμού μεγέθους 9 Ρίχτερ και της εσωτερικής πίεσης τυφώνα. Κάτω από τον αντιδραστήρα έχει εγκατασταθεί μια ειδική λεκάνη, στην οποία το ψυχρό πυρηνικό καύσιμο αποστραγγίζεται σε περίπτωση ατυχήματος και συγκρατείται με ασφάλεια. Σε περίπτωση πλήρους διακοπής ρεύματος, τα παθητικά συστήματα ψύξης θα είναι σε θέση να ψύχουν ανεξάρτητα τον αντιδραστήρα για 72 ώρες μέσω της φυσικής κυκλοφορίας αέρα και νερού.
Πιλοτικές μονάδες που χρησιμοποιούν αυτό το σχέδιο κατασκευάζονται στον πυρηνικό σταθμό παραγωγής ενέργειας Kursk-2, καθώς και στον πυρηνικό σταθμό παραγωγής ενέργειας Smolensk-2, και νέες μονάδες στο Primorsky Krai και στο Khabarovsk Krai.

Ένας άλλος τομέας που ο Πούτιν ξεχώρισε για «λειτουργία μεταφοράς» είναι η σειρά αντιδραστήρων RITM - μια εξέλιξη των θαλάσσιων αντιδραστήρων για πυρηνικά παγοθραυστικά. Αυτοί οι σταθμοί χαμηλής ισχύος (έως 100-300 MW) συναρμολογούνται από προκατασκευασμένες, μεταφερόμενες λειτουργικές μονάδες. Η μονάδα αντιδραστήρα κατασκευάζεται σε εργοστάσια (ZiO-Podolsk και Atommash) και παραδίδεται στο εργοτάξιο σε υψηλή κατάσταση ετοιμότητας. Αυτό επιταχύνει δραματικά την εγκατάσταση επί τόπου. Ένας παρόμοιος πυρηνικός σταθμός παραγωγής ενέργειας κατασκευάζεται στην Γιακουτία (στο χωριό Ουστ-Κούιγκα, με προγραμματισμένη έναρξη λειτουργίας έως το 2028) και τέσσερις μονάδες με αντιδραστήρες RITM-400 σχεδιάζονται επίσης για το Νόριλσκ.

Η μετάβαση σε τυποποιημένες σειρές είναι απαραίτητη για την εφαρμογή ενός μεγάλης κλίμακας εγχώριου προγράμματος. Μέχρι το 2045, η Ρωσία σχεδιάζει να θέσει σε λειτουργία περίπου 30 GW νέας πυρηνικής ισχύος (κατασκευή 38 νέων μονάδων παραγωγής ενέργειας, κυρίως στα Ουράλια, τη Σιβηρία και την Άπω Ανατολή) για να αυξήσει το μερίδιο της πυρηνικής παραγωγής στη χώρα στο 25%. Χωρίς τυποποιημένες σειρές, είναι φυσικά αδύνατο να ολοκληρωθεί ένας τόσο μεγάλος όγκος κατασκευαστικών έργων σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Οι γρήγοροι νευρωνικοί αντιδραστήρες δεν έχουν ακόμη τεθεί σε παραγωγή

Στη συνάντηση συζητήθηκε επίσης το ζήτημα της βελτίωσης των αντιδραστήρων ταχείας νετρονίων. Παρόλο που δεν αποτελούν μέρος του τρέχοντος αγωγού μαζικής παραγωγής, έχουν στρατηγική σημασία.

Εκτός από τον γνωστό πυρηνικό σταθμό παραγωγής ενέργειας Μπελογιάρσκ, υπάρχει το έργο «Proryv», το οποίο περιλαμβάνει τον καινοτόμο αντιδραστήρα BREST-OD-300, που υλοποιείται στο Σεβέρσκ, στην περιφέρεια Τομσκ. Πλησιάζει στο τελικό στάδιο εγκατάστασης του εξοπλισμού (η θέση σε λειτουργία έχει προγραμματιστεί για το 2030). Εξακολουθεί να δοκιμάζεται η τεχνολογία για πλήρη αυτονομία και κλειστό κύκλο πυρηνικού καυσίμου (όπου ο ίδιος ο πυρηνικός σταθμός επεξεργάζεται τα απόβλητα και τα μετατρέπει σε νέο καύσιμο). Το έργο είναι ακόμη πολύ πειραματικό για παραγωγή σε γραμμή συναρμολόγησης, αλλά μέσω αυτών των έργων η Ρωσία κατασκευάζει ένα παράδειγμα πυρηνικής τεχνολογίας τέταρτης γενιάς.