Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε το πρώτο κρίσιμο βήμα. Και το όνομα συμπυκνώνει τη στρατηγική που επιλέγει για την ανασύνθεση του δημοκρατικού χώρου

Στην πολιτική όπως και στη ζωή τα ονόματα μετράνε. Ακόμη περισσότερο μετράει το εάν ανταποκρίνεσαι όντως σε αυτό στο οποίο παραπέμπει το όνομά που επιλέγεις. Ή, τουλάχιστον, το να έχεις επίγνωση των δεσμεύσεων και της ευθύνης που το όνομα που διαλέγεις συνεπάγεται.

Ο Αλέξης Τσίπρας διέψευσε όλους εκείνους που πίστεψαν ότι το όνομα που θα διάλεγε για τη νέα προσπάθεια που τώρα απλώς ξεκινά και επίσημα – γιατί όλοι ξέρουμε ότι η πραγματική πολιτική δουλειά σε όλη την Ελλάδα έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό – θα ήταν ένα «υπερβατικό» όνομα που δεν θα παρέπεμπε σε κάποια ιδεολογική και πολιτική κατεύθυνση, ή ένα όνομα που θα ήταν μια «μεταφορά» για αυτό που προσπαθεί να κάνει (θυμηθείτε πόσο είχε ακουστεί και η Ιθάκη κι η Πυξίδα). Αντιθέτως, επιλέγει ένα όνομα που αποτυπώνει ακριβώς αυτό που θέλει να κάνει.

Γιατί όταν έχει πει ότι έχει δυο χρώματα, το γαλάζιο της πατρίδας και το κόκκινο των αγώνων, τότε έπρεπε και η Ελλάδα να βρει θέση στο όνομα και η Αριστερά. Δηλαδή, να μην αποσιωποιηθεί ούτε η ανάγκη για έναν νέο πατριωτισμό, ούτε και το γεγονός ότι δεν είμαστε στο «τέλος των ιδεολογιών» και μέσα στην κοινωνία εξακολουθούν να υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, πολιτικές και ιδεολογικές, ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά.

Όσο για το ΕΛΑΣ, πάλι εξυπηρετεί τη στρατηγική που διάλεξε ο Αλέξης Τσίπρας. Γιατί επιστρέφει στην κορυφαία στιγμή της ελληνικής δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης, στην εποποιία του ΕΑΜ , του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ, τότε που η αριστερά, κομμουνιστική και μη, ενώθηκε μαζί με ανθρώπους που ερχόταν από την παράδοση του βενιζελισμού, σε ένα εγχείρημα που κατάφερε να ενώσει και να σώσει τον λαό.

Προφανώς και ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο από τους συμβολισμούς του ονόματος, αλλά από αυτό που λέει και προτείνει. Και όσο και εάν ισχύει ότι μια αρχική διακήρυξη εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να απαντήσει τα πάντα, εντούτοις ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να πει πολλά με αυτή την παρουσίαση.

Έπειτα σκιαγράφησε τις μεγάλες αλλαγές πολιτικής που χρειάζονται, ώστε η δικαιοσύνη και η δημοκρατία να επιστρέψουν στην ελληνική πολιτική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα σταματήσει τη σημερινή καθοδική πορεία και τον κίνδυνο να βρεθούμε στον πάτο των δεικτών πραγματικής σύγκλισης και ουσιαστικά στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων, συναγωνιζόμενοι χώρες όπως η Βουλγαρία. Ούτε παρέλειψε να πει αυτά που θα έπρεπε και η τωρινή κυβέρνηση να υπογραμμίσει, όπως για παράδειγμα ότι γενοκτονία κάνει η κυβέρνηση του Ισραήλ στη Γάζα, μια κυβέρνηση που υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης δεν παραλείπουν να εξυμνήσουν.

Και βέβαια είπε, με τον δικό του τρόπο, ότι ως προς τον κόσμο της δημοκρατικής παράταξης, τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που αναζητούν μια πραγματικά προοδευτική πολιτική απέναντι στις καταστροφικές επιλογές της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, τους ανθρώπους της καθημερινής αγωνίας και του καθημερινού αγώνα «κανείς δεν περισσεύει», ζητώντας τους πολύ απλά να γίνουν μέλη της νέας προσπάθειας.

Πάνω από όλα απάντησε σε όσους τον θέλουν είτε να κάνει προσπάθεια να γυρίσει ο χρόνος πίσω στην περασμένη δεκαετία, είτε να επιχειρεί ένα rebranding σε μια πιο «συστημική» εκδοχή. Και απάντησε δείχνοντας ότι εξακολουθεί να βλέπει τη μεγάλη εικόνα των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων, της οικολογικής καταστροφής, των γεωπολιτικών κινδύνων και της υπονόμευσης της δημοκρατίας σε παγκόσμια κλίμακα, ότι καταλαβαίνει τις μεγάλες διαιρέσεις, ότι αντιλαμβάνεται την ανάγκη για βαθιές προοδευτικές τομές και μέτρα που να μπορούν να κάνουν τη ζωή των πολιτών καλύτερη και ότι επιμένει σε μια αντίληψη της πολιτικής που συνδυάζει τον ρεαλισμό και την επίγνωση των δυσκολιών της διακυβέρνησης, με την επιμονή ότι η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για να πάει πραγματικά η κοινωνία μπροστά.

Ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας του 2015. Και έτσι πρέπει. Άλλες οι απαιτήσεις σε μια κοινωνία που ήταν σε εξέγερση ενάντια στα Μνημόνια, τη χειρότερη στιγμή της «Ενωμένης Ευρώπης», άλλες οι απαιτήσεις σήμερα, μετά από επτά σχεδόν χρόνια διακυβέρνησης από το σύστημα εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την συστηματική περιφρόνηση των θεσμών, την έκρηξη των ανισοτήτων, αλλά και τη δυσπιστία των πολιτών για τη δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα.

Προφανώς και δεν έχει αλλάξει κάτι ως προς τον αξιακό του πυρήνα, άνθρωπος της αριστεράς και της δημοκρατικής παράταξης παραμένει και όποιος άκουσε την ομιλία θα μπορούσε να αναγνωρίσει τον παλιό «καταληψία» αλλά και τον άνθρωπο που έπεισε μια κοινωνία να υψώσει το ανάστημά της στο Δημοψήφισμα. Όμως, μετά την εμπειρία της διακυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης, αλλά και μετά τον αναστοχασμό που αποτυπώθηκε στην «Ιθάκη», προσπαθεί να αντιμετωπίσει την εξουσία με πιο ώριμο τρόπο, χωρίς να την αντιλαμβάνεται ως τρόπαιο και μην ξεχνώντας ότι στην προοδευτική πολιτική τη διαφορά την κάνει η λαϊκή κινητοποίηση και πόσο θέλουν να βάλουν πλάτη οι άνθρωποι για «να γυρίσει ο ήλιος». Γιατί αντιλαμβάνεται ότι για να διαμορφωθεί ο πολιτικός και εκλογικός συσχετισμός που θα φέρει την πολιτική αλλαγή (και άρα, όπως τόνισε, την αλλαγή πολιτικής) θα πρέπει να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως κάτι πολύ παραπάνω από απλούς ψηφοφόρους.

Και από ό,τι φάνηκε από το πλήθος που συγκεντρώθηκε στο Θησείο, είναι πολλές και πολλοί αυτοί που ανταποκρίνονται και θέλουν να βοηθήσουν. Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι και το πιο σημαντικό.

Πηγή: in

Ο Μητσοτάκης πήγε να ξορκίσει με «pass» τον ερχομό Τσίπρα, αλλά ο τελευταίος ανακοίνωσε την ΕΛΑΣ και ο στόχος του Κυριάκου είναι να φύγεις, αλλού να πας

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, είχαμε τα γεννητούρια του νέου κόμματος χθες και το πολιτικό σκηνικό αλλάζει άρδην. Με τούτα και με εκείνα μέσα σε μία εβδομάδα η πολιτική παλέτα εμπλουτίστηκε με δύο νέα κόμματα που ήδη στις πρώτες δημοσκοπήσεις παίζουν γερά. Αυτό αγαπημένοι μου σημαίνει πως το πολιτικό θερμόμετρο θα ανεβαίνει σιγά, σιγά. Εγώ σκέφτομαι πάλι τα κανάλια που θα πρέπει να προσθέσουν καρέκλες στα πάνελ τους, μιας και οι υπάρχουσες δεν θα φτάνουν! Μαθαίνω πάντως ότι στο Μαξίμου αρχίζουν να προβληματίζονται από τις δημοσκοπήσεις και ειδικά τις κρυφές καθώς τα νέα για τη γαλάζια παράταξη δεν είναι καλά…

Η ελπίδα επιστρέφει

Με μία μικρή … ανορθογραφία ο στίχος «ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ τι θα γίνει φίλε μου με εμάς;» ταιριάζει στην περίσταση. Νομίζω ότι χθες το βράδυ ο κ. Αλέξης Τσίπρας απάντησε στο … διαχρονικό ερώτημα του Βασίλη Παπακωνσταντίνου! Στο Θησείο σε μία συγκέντρωση – σαφώς μεγαλύτερη από τα δεδομένα του συγκεκριμένου χώρου – ο ιδρυτής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης με μία – οφείλω να ομολογήσω – σκληρή ομιλία, έδωσε ένα σαφές περίγραμμα των πολιτικών του … προθέσεων! Περιέγραψε με τα μελανότερα χρώματα την κατάσταση που βιώνει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας – στο οποίο απευθύνθηκε και προσπάθησε να του δώσει ελπίδα και να το αποτρέψει – ενδεχομένως από την αποχή!

Στους αποκλεισμένους…

Ηταν εξαιρετικά αιχμηρός απέναντι στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, θυμίζοντας «τον βίο και την πολιτεία της» και δείχνοντας ότι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η πρώτη θέση στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Διαλύοντας έτσι και την σχετική «φιλολογία» για την μάχη της δεύτερης θέσης. Και φυσικά ήταν απαξιωτικός απέναντι και στο ΠΑΣΟΚ. Ηταν σύντομη, αλλά σφοδρή η επίθεση απέναντι του. Τόνισε μάλιστα χαρακτηριστικά τα δάνεια που – μαζί με τη Νέα Δημοκρατία οφείλουν και την εξάρτηση που έχουν από τις τράπεζες! Απευθύνθηκε στο «κάτω μέρος» της κοινωνίας που βρίσκεται «στην απ΄ έξω». Και στην ομιλία του βρήκα τουλάχιστον δύο «επιρροές» από τον Γιάννη Ρίτσο!

Εκαναν τον αδιάφορο

Επί μέρες, λοιπόν, το σύστημα του Μεγάρου Μαξίμου διέρρεε απαξιωτικές αναφορές για τη νέα πολιτική κίνηση του πρώην πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα. Ολο το σύστημα σαν … «ντουντούκα» ένα πράγμα! Χθες όμως, την ημέρα που ο κ. Τσίπρας έκανε την ομιλία του στο Θησείο και τις ανακοινώσεις του, το πήραν αλλιώς! Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πρώτον, συνεδρίασε το υπουργικό συμβούλιο για να ανακοινώσει ο κ. Μητσοτάκης τις ίσες αμοιβές ανδρών και γυναικών – και παράλληλα έκανε λόγο για «πολιτική βαβέλ τα νέα κόμματα» – και να μοιράσει νέα pass.

Το μισό υπουργικό συμβούλιο «εν χορώ»

Εν συνεχεία, έκαναν δηλώσεις ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Κωστής Χατζηδάκης – σχετικά με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και την … ΔΕΗ! – ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Παύλος Μαρινάκης, που επαναλαμβάνει ως … κασέτα όσα έλεγαν πριν από δέκα χρόνια, η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων κυρία Νίκη Κεραμέως σχετικά με τις συντάξεις χηρείας, ο άτυπος υφυπουργός Εξωτερικών κ. Τάσος Χατζηβασιλείου σχετικά με την Τουρκία και ο υπουργός Επικρατείας κ. Ακης Σκέρτσος σχετικά με την συνέπεια λόγων και έργων. Σκεφτείτε να τους … ενδιέφερε κιόλας τι θα έκαναν! Κι η πλάκα είναι πως οι «κυβερνητικές πηγές» μετά από την ομιλία του κ. Τσίπρα μιλούσαν για … «τοξικό λόγο»! Θα το συνηθίσουν….

«Πυρά» από τον κ. Καραμανλή

Και δεν είναι μόνο αυτό. Χθες μιλούσε και ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής σε εκδήλωση βιβλιοπαρουσίασης – για το βιβλίο των κκ Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου και Κωνσταντίνου Φίλη. Εκεί, λοιπόν, ο κ. Καραμανλής – παρόντων των κκ Ευάγγελου Μειμαράκη και Αντώνη Σαμαρά, μεταξύ των άλλων – ο πρώην πρωθυπουργός ήταν καταπέλτης! Τόνισε μεταξύ των άλλων ότι «όταν οι πληροφορίες εξυπηρετούν κατεστημένα συμφέροντα ή καταντούν απροκάλυπτη απόπειρα χειραγώγησης, η Δημοκρατία πλήττεται. Παράνομες ή τυπικά νομιμοφανείς παρακολουθήσεις πλήττουν επίσης τη Δημοκρατία. Το μεγαλύτερο ίσως πλήγμα είναι η διευρυνόμενη βεβαιότητα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών ότι οι θεσμοί, πρωτίστως μάλιστα η Δικαιοσύνη ως το θεμέλιο της ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας, χειραγωγούνται». Δηλαδή για το κάνω πιο … λιανά, ο κ. Καραμανλής σχετικά με τα κεντρικά θέματα της συγκυρίας, τοποθετήθηκε και για τις υποκλοπές, αλλά και τα … δρώμενα στη Δικαιοσύνη, που είναι δηλωτικά μιας κατάστασης που έχει πλέον … κακοφορμίσει!

 Το ΠΑΣΟΚ σε παραζάλη

Στην Χαριλάου Τρικούπη είναι «τσιτωμένοι» σαν τις … γάτες! Χθες ο εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ φρόντισε προκαταβολικά να «την πέσει» στον κ. Τσίπρα – μπορεί να είδε … όνειρο! Η απάντηση όμως δεν έχει καμία σχέση με το πολιτικό … savoir vivre. Ηταν μετωπική και δεν άφηνε κανένα περιθώριο παρερμηνειών! Επειδή τα … παλιά χρόνια το ΠΑΣΟΚ ήταν μέρος του «αντισυριζέικου κινήματος» φαίνεται πως αποφάσισε να «παπαγαλίσει» την σημερινή κριτική της Νέας δημοκρατίας. Και να επαναλάβει τα όσα έλεγε τότε. Και πήρε την απάντηση! Προβλέπω ότι οι σχέσεις της Λεωφόρου Αμαλίας με την Χαριλάου Τρικούπη θα … «δοκιμαστούν» πολύ έως πάρα πολύ στο επόμενο διάστημα. Δεν γνωρίζω τι «αναχώματα» διαθέτει ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης και πως θα διαχειριστεί τις «δύο ψυχές» του ΠΑΣΟΚ – o κ. Μητσοτάκης έκανε κριτική στο ΠΑΣΟΚ για αντιθεσμική συμπεριφορά, διότι ψήφισε παρών στη Βουλή για την τρίτη θητεία του κ. Γιάννη Στουρνάρα στη Τράπεζα της Ελλάδος. Είναι θέμα χρόνου οι «δύο ψυχές» να αρχίσουν να συγκρούονται….

Δεν υπάρχει μέρα στα ΜΜΕ του Ισραήλ χωρίς αναφορές στη σύγκρουση με την Τουρκία με προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα το τέλος του πολέμου με το Ιράν

Δεν υπάρχει μέρα στα ΜΜΕ του Ισραήλ χωρίς αναφορές στη σύγκρουση με την Τουρκία με προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα το τέλος του πολέμου με το Ιράν. Ο εμφύλιος πόλεμος που άρχισε την άνοιξη του 2011 και τελείωσε με την ανατροπή του Ασαντ στα τέλη του 2024 άνοιξε τον δρόμο για τη μετατροπή της Συρίας σε σουνιτικό προτεκτοράτο με υπεργολάβο του Ερντογάν τους μεταλλαγμένους τζιχαντιστές του Τζολάνι.

Λίγες βδομάδες μετά την πτώση της Δαμασκού, το Ισραήλ με πυκνούς βομβαρδισμούς ξήλωσε την αμυντική υποδομή που είχε κατασκευάσει το καθεστώς Ασαντ και έπαιρνε υπό την προστασία του τους Δρούζους. Σχεδόν ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ επέβαλαν στη Δαμασκό και στους Κούρδους της Συρίας εκεχειρία και συμφωνία ενσωμάτωσης στον νέο κρατικό μηχανισμό που δεν εφαρμόσθηκε ποτέ.

Από τις πρώτες μέρες μετά την πτώση του Ασαντ, το Ισραήλ και η Τουρκία βρέθηκαν απέναντι, έχοντας διατυπώσει δύο casus belli. Το Ισραήλ έθεσε βέτο στη μόνιμη εγκατάσταση στη Συρία τουρκικών βάσεων και ταυτόχρονα πρόβαλλε ως προστάτης των Κούρδων και των Δρούζων, αλλά και των Χριστιανών και των Αλαουιτών.

Η Τουρκία βάζει βέτο σε οποιαδήποτε φόρμουλα αυτονομίας των Κούρδων και προωθεί ισχυρή κυβέρνηση στη Δαμασκό, ενώ το Ισραήλ στηρίζει τη μετατροπή της Συρίας σε χαλαρή συνομοσπονδία. Χωρίς τον έλεγχο της Συρίας, η Τουρκία βλέπει τις μεσανατολικές φιλοδοξίες της να συρρικνώνονται και κυρίως δεν μπορεί να στηρίξει εκστρατεία μεγάλης κλίμακας κατά των Κούρδων.

Ο πόλεμος των 12 ημερών πριν από έναν χρόνο και στη συνέχεια η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου πάγωσαν το μέτωπο της Συρίας, καθώς στην Αγκυρα γνωρίζουν ότι κάθε κίνηση μεγάλης κλίμακας των τουρκικών δυνάμεων θα διαβαζόταν στην Ουάσινγκτον ως στήριξη του Ιράν.

Από τα παραπάνω προβάλλει ξεκάθαρα πόσο δύσκολος, αν όχι αδύνατος, είναι ένας συμβιβασμός μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας με εγγυητή τις ΗΠΑ. Η πτώση του καθεστώτος Ασαντ έφερε στο προσκήνιο την άμεση χερσαία γειτνίαση Τουρκίας – Ισραήλ, ένα σενάριο που θεωρείται σοβαρός κίνδυνος για την ασφάλεια του Τελ Αβίβ.

Οσο η Συρία ήταν δορυφόρος του Ιράν, υπήρχε μια ενδιάμεση χώρα που είχε μετατραπεί σε πεδίο σύγκρουσης Ισραήλ – Τεχεράνης. Ακόμα και ως στατικός πόλεμος φθοράς στην επικράτεια της Συρίας, μια σύγκρουση Ισραήλ – Τουρκίας θα απειλεί την όποια σταθερότητα θα έχει αρχίσει να διαμορφώνεται στην ευρύτερη περιοχή μετά τον τερματισμό του πολέμου ΗΠΑ – Ιράν.

Τα παραπάνω αθροιστικά συνιστούν και μια μεγάλη εσωτερική πρόκληση για τον Ερντογάν που ονειρεύτηκε τη νεκρανάσταση του Χαλιφάτου με πρώτο σταθμό τη Δαμασκό. Η Συρία, όπως τη φαντάζεται ο Ερντογάν, αποτελεί μεγαλύτερο κίνδυνο για το Ισραήλ από ό,τι υπήρξε επί Ασαντ.

Πηγή: efsyn

Μια αριστερή αταξία, μια ανατροπή των δεδομένων, μια ανάσα δημοκρατίας και δικαιοσύνης, ίσως απαντά σε υπαρξιακές ανάγκες της χώρας

Μέρα πρώτη σήμερα για το εγχείρημα, που συμβατικά βαφτίστηκε κόμμα Τσίπρα, αλλά φιλοδοξεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο. Να αλλάξει δραστικά τους συσχετισμούς και να προκαλέσει μια βαθιά αναδιάταξη και ανασύνθεση στον χώρο της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Για να το πούμε πιο απλά, να περάσει πάνω από τα σημερινά σχήματα, να ξεπεράσει την παραλυτική πολυδιάσπαση και να δημιουργήσει μια νέα συσπείρωση, ένα πολιτικό κύμα ικανό να θέσει τέρμα στη βασιλεία της Δεξιάς του Μητσοτάκη. Να διεκδικήσει με αξιώσεις την κυβερνητική εξουσία με ένα πρόγραμμα κοινωνικών και δημοκρατικών αλλαγών.

Δύσκολα πράγματα, αυτό το κατανοεί ο καθένας. Με πρώτη δυσκολία την απογοήτευση και την απάθεια που έχει καταλάβει ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμα και ένα μέρος της κοινωνικής Αριστεράς, που βομβαρδίζεται εδώ και καιρό από κακές ειδήσεις: πολιτική μιζέρια, διασπάσεις, αποχωρήσεις, μαχαιρώματα. Μπορεί ο Τσίπρας, με ένα επιτελείο από νέα πρόσωπα, αλλά και μια δυνατή ομάδα από έμπειρα στελέχη, να σπάσει αυτό το τείχος; Να διαψεύσει τις Κασσάνδρες που θεωρούν ότι η κοινωνία μας έχει οριστικά περιέλθει στη ραστώνη τού «Τίποτε δεν γίνεται»; Στην ανέξοδη συμμετοχή μέσω του κινητού;

Αυτό θα επιχειρήσει πάντως. Εξ ου και απόψε στο Θησείο θα ζητήσει, βήμα πρώτον, αι γενεαί πάσαι της δημοκρατίας να υπογράψουν την ιδρυτική διακήρυξη του νέου φορέα. Να δηλώσουν συμμετοχή σε μια προσπάθεια που δεν διαθέτει τα όπλα και τα εργαλεία της Δεξιάς. Υλικά, επικοινωνιακά, προπαγανδιστικά. Και βέβαια… ταμειακά. Η νέα προσπάθεια επενδύει στη μαζική λαϊκή συμμετοχή. Από την κοινωνία για την κοινωνία, όπως επαναλαμβάνεται. Στη στήριξη της Διακήρυξης και των θέσεών της, στην υπογραφή της από όσο γίνεται πιο πολλές γυναίκες και άνδρες. Και στη δραστήρια κινητοποίηση εθελοντών σε όλη τη χώρα.

Και δεν πρόκειται να ανθίσει βέβαια το δέντρο χωρίς πετροπόλεμο. Οι επιθέσεις από τις απευθείας αναθέσεις έχουν ήδη αρχίσει. Επικουρικά και κάποια «εξ οικείων» βέλη με κάθε μορφής σενάρια που εμφανίστηκαν ως διά μαγείας τις παραμονές του Θησείου. Θεωρίες συνωμοσίας, δήθεν αποκλεισμοί, πιο δήθεν διορισμοί και αφορισμοί. Λέγε-λέγε και κάτι θα μείνει τελικά. Αν φαντάζονται εν ολίγοις ο Τσίπρας και οι περί αυτόν ότι η λεηλασία του ήθους και του χαρακτήρα τους τελείωσε το 2023, κάνουν λάθος. Ο νέος φορέας ξεβολεύει πολλούς και αμφισβητεί πολλά για να τον αφήσουν να προσπελάσει στην κοινωνία χωρίς εμπόδια.

Αξίζει εντούτοις τον κόπο; Εχει κάτι να προσφέρει στην προσπάθεια να βγει η χώρα από τον βάλτο; Στην ερώτηση αυτή, όσο κακόπιστα κι αν αναζητά κανείς κίνητρα ξένα προς τις διακηρύξεις, δύσκολα θα δώσει αρνητική απάντηση. Ενα σοκ στο παραλυτικό πολιτικό σύστημα, το απαξιωμένο και φθαρμένο, το κολλημένο στο ψέμα και τις «δουλειές», μόνο οι συνδαιτυμόνες του Μητσοτάκη το φοβούνται. Μια αριστερή αταξία, μια ανατροπή των δεδομένων, μια ανάσα δημοκρατίας και δικαιοσύνης, ίσως απαντά σε υπαρξιακές ανάγκες της χώρας. Κι αυτό το ίσως είναι ίσως αρκετό στις σημερινές συνθήκες για να σηκωθούμε από τον καναπέ…

Πηγή: efsyn