Πριν από 30 χρόνια, σε μια ιστορική δημοπρασία του οίκου Sotheby's στη Νέα Υόρκη, βγήκαν στο σφυρί όσα από τα αντικείμενα της εκλιπούσας Ζακλίν Κένεντι Ωνάση δεν ήθελαν τα παιδιά της και το Μουσείο Κένεντι. Πουλήθηκαν τα πάντα σε αστρονομικές τιμές, καθώς χιλιάδες θαυμαστές της λαχταρούσαν να αποκτήσουν κάτι από την αίγλη της

Η Ζακλίν Κένεντι Ωνάση πέθανε το 1994 σε ηλικία μόλις 64 ετών, έχοντας ζήσει μια ζωή που λίγοι μπορούσαν να κατανοήσουν πλήρως. Αρχετυπική Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία ενσάρκωνε απόλυτα την αμερικανική εκδοχή της κομψότητας ήδη πριν από τον γάμο της με Τζον Φ. Κένεντι, μετά τη δολοφονία του παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, και πάλι έναν διάσημο άνδρα, τον έλληνα εφοπλιστή και διασημότερο Κροίσο του 20ου αιώνα Αριστοτέλη Ωνάση. Υπήρξε η πιο φωτογραφημένη χήρα των ΗΠΑ που ασκούσε τη γοητεία της στους πάντες, και ταυτόχρονα μια εργαζόμενη συντάκτρια που υπερασπιζόταν σθεναρά τον ιδιωτικό της κόσμο.

Δύο χρόνια μετά τον θάνατό της –από καρκίνο των λεμφαδένων– ο μύθος της εξακολουθούσε να ασκεί τεράστια έλξη στο αμερικανικό κοινό, όπως απέδειξε η ιστορική δημοπρασία του οίκου Sotheby’s, που έβγαλε στο σφυρί τα υπάρχοντά της τον Απρίλιο του 1996. Η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο κατάλογος της δημοπρασίας τυπώθηκε σε 100.000 αντίτυπα, γράφει ο Γκρεγκ ΜακΚέβιτ στο BBC Culture, με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από εκείνη τη δημοπρασία. Αυτός ο κατάλογος, που είναι πλέον συλλεκτικός, λειτούργησε επίσης ως ένα μάλλον ακριβό λαχείο: 30.000 ονόματα αγοραστών συμμετείχαν σε κλήρωση για να δουν τα αντικείμενα από κοντά στην έκθεση του Sotheby’s στη Νέα Υόρκη, πριν από την πώληση.

Με κόστος 90 δολάρια για την έκδοση με σκληρό εξώφυλλο και 45 δολάρια για τη χαρτόδετη, το glossy βιβλίο των 584 σελίδων παρουσίαζε τα 1.195 αντικείμενα που βγήκαν στο σφυρί. Τα περισσότερα προέρχονταν από το διαμέρισμα στο Μανχάταν όπου ζούσε η Τζάκι Ωνάση από το 1964. Η πολιτιστική συντάκτρια του Newsweek, Κάθλιν ΜακΓκίνγκαν, δήλωσε στο BBC: «Για πολλούς ανθρώπους ο κατάλογος είναι ό,τι πιο κοντινό στην πώληση και το μόνο απτό έγγραφο που θα έχουν οι θαυμαστές της Τζάκι. Αυτό είναι το απόλυτο έγγραφο της Τζάκι». Σύμφωνα με τον Τομ Μπρουκ του BBC, αυτό που πραγματικά πωλούνταν ήταν η αίγλη και το στιλ που ενσάρκωνε η ​​πρώην Πρώτη Κυρία: «Ο κατάλογος απευθύνεται στην ασυγκράτητη επιθυμία του κοινού να μάθει τι συνέβαινε πίσω από την αδιαπέραστη πρόσοψη της Τζάκι Ωνάση», είπε.

Ανάμεσα στα περιεχόμενά του, εξάλλου, υπήρχαν αδημοσίευτες φωτογραφίες από το εσωτερικό του διαμερίσματός της στην Πέμπτη Λεωφόρο. Η διευθύνουσα σύμβουλος των Sotheby’s, Νταϊάνα Μπρουκς, δήλωσε στο BBC ότι οι φωτογραφίες αποκάλυπταν «ένα πολύ κομψό διαμέρισμα», που ταυτόχρονα ήταν και «μια εστία», με προφανή έμφαση «στην άνεση και στη ζεστασιά». Το σπίτι ήταν γεμάτο με αναμνηστικά και μπιχλιμπίδια που είχαν συσσωρευτεί κατά τη διάρκεια τριών δεκαετιών μιας εξαιρετικής τζετ σετ ζωής. Αυτές οι φευγαλέες στιγμές του ιδιωτικού κόσμου της Τζάκι κατέστησαν σαφές πόσο στενά συνδεδεμένο ήταν το διαμέρισμα με μια ζωή που ξανακτίστηκε μετά το τραύμα τον Νοέμβριο του 1963, σημειώνει ο ΜακΚέβιτ στο BBC.

Μετά τη δολοφονία του συζύγου της, του προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι, η Τζάκι αγόρασε ένα σπίτι στην Ουάσινγκτον, μόλις τρία τετράγωνα από το σημείο όπου διέμεναν όσο ο Κένεντι ήταν γερουσιαστής. Προς απογοήτευσή της, όμως, πολύ σύντομα, το νέο σπίτι έγινε δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο, οπότε το έβαλε προς πώληση. Ηταν μια θλιμμένη νεαρή χήρα που λαχταρούσε την ιδιωτικότητα που της προσέφερε η Νέα Υόρκη. Ετσι, μία μέρα μετά τα 35α γενέθλιά της, τον Ιούλιο του 1964, αγόρασε ένα ρετιρέ διαμέρισμα 15 δωματίων έναντι 200.000 δολαρίων (σημερινά 2 εκατ. δολάρια ή 1,71 εκατ. ευρώ). Κατά τη διάρκεια του βίου της η Τζάκι διέμεινε σε πολλά ακίνητα, μεταξύ των οποίων και το σπίτι στον Σκορπιό, το ιδιωτικό νησί του Ωνάση κοντά στη Λευκάδα (προτού καταλήξει στον νέο ιδιοκτήτη του, τον ρώσο μεγιστάνα Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, και εξελιχθεί σε πολυτελές τουριστικό VIP exclusive club).

Ωστόσο επέστρεφε πάντα στο νεοϋορκέζικο ρετιρέ του 15ου ορόφου με θέα στο Σέντραλ Παρκ. Εκεί πέθανε. Και έναν χρόνο μετά τον θάνατό της το διαμέρισμα πουλήθηκε για 9,5 εκατ. δολάρια (σημερινά 20 εκατ. δολάρια ή 17,1 εκατ. ευρώ).

Η Τζάκι, με μίνι φόρεμα και κοκάλινα γυαλιά ηλίου, και ο δεύτερος σύζυγός της, Αριστοτέλης Ωνάσης, στο διεθνές αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης «John F. Kennedy», λίγο πριν από ταξίδι του δεύτερου με κατεύθυνση την Ευρώπη (Bettmann/Getty Images/Ideal Image)

Οπως παρατήρησε η Νταϊάνα Μπρουκς, στη δημοπρασία υπήρχαν τόσα πολλά αντικείμενα επειδή «η Τζάκι Ωνάση δεν πέταξε ποτέ τίποτα». Εκατοντάδες κομμάτια από τα υπάρχοντά της είχαν ήδη σταλεί στην Προεδρική Βιβλιοθήκη και Μουσείο Κένεντι στη Βοστώνη, ενώ τα παιδιά της, η Καρολάιν και ο Τζον Τζούνιορ, είχαν αποφασίσει τι ήθελαν να κρατήσουν. Σύμφωνα με τους New York Times, ακόμη και τα στελέχη του οίκου Sotheby’s παραδέχτηκαν ότι ο κατάλογος της δημοπρασίας δεν περιείχε αριστουργήματα, αλλά τα «περισσεύματα» που ούτε τα παιδιά της ούτε η Βιβλιοθήκη Κένεντι ήθελαν να κρατήσουν.

Από παιδί φαινόταν ότι θα γινόταν fashion icon

Στην επιτυχημένη μίνι σειρά του FX «Love Story» (2026), η οποία επανεξετάζει τον καταδικασμένο έρωτα της Καρολάιν Μπεσέτ και του Τζον Φ. Κένεντι τζούνιορ τη δεκαετία του 1990, μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές δείχνει τον Τζον και την Καρολάιν να ψάχνουν τα υπάρχοντα της μητέρας τους πριν αποφασίσουν τι θα πουλήσουν.

«Εβαλαν την παιδική μου καρέκλα στον κατάλογο», παραπονιέται ο JFK Jr, τον οποίο υποδύεται ο Πολ Αντονι Κέλι. Τα αντικείμενα του καταλόγου κυμαίνονταν από συρμάτινα καλάθια αξίας 30 δολαρίων μέχρι ένα δαχτυλίδι αρραβώνων με διαμάντι 40 καρατίων που της είχε χαρίσει ο Ωνάσης, το οποίο αναμενόταν να πιάσει 600.000 δολάρια (σημερινά 1,2 εκατ. δολάρια ή 1,02 εκατ. ευρώ), γράφει ο Γκρεγκ ΜακΚέβτ στο BBC. Μεταξύ των πιο προσωπικών αντικειμένων υπήρχε και ένα βιβλίο γαλλικής γραμματικής, ενθύμιο από τα σχολικά χρόνια της πρώην Πρώτης Κυρίας. Στολισμένο με χειρόγραφα σκίτσα γυναικών με κομψά ρούχα, αποτελούσε μια πρώιμη ένδειξη ότι η Ζακλίν Μπουβιέ θα γινόταν στη συνέχεια fashion icon.

Επίσης, ένα από τα πιο προσωπικά της αντικείμενα ήταν ένας μαύρος αναπτήρας από σμάλτο – μια υπενθύμιση ότι κατ’ ιδίαν η Τζάκι Ωνάση ήταν μανιώδης καπνίστρια. Τα αντικείμενα πουλήθηκαν σε διάστημα τεσσάρων ημερών, από τις 23 έως τις 26 Απριλίου 1996, σε εννέα ξεχωριστές συνεδρίες. Ο χώρος στην αίθουσα της δημοπρασίας ήταν περιορισμένος: χωρούσε περίπου 2.000 πιθανούς αγοραστές την ημέρα. Ο οίκος Sotheby’s ανέμενε ότι η δημοπρασία θα συγκέντρωνε περισσότερα από 4,6 εκατ. δολάρια (σημερινά 9,4 εκατ. δολάρια ή 8,01 εκατ. ευρώ), σύμφωνα όμως με το ρεπορτάζ του BBC, από τη δεύτερη κιόλας ημέρα η εκτίμηση αυτή αποδείχτηκε άκυρη.

«Τα πιο ακριβά αντικείμενα ήταν εκείνα που συνδέονταν στενά με τα χρόνια του Λευκού Οίκου», δήλωσε ο Σαμ Τζάφα του BBC. Ενα παιδικό κουνιστό αλογάκι με τιμή έναρξης 75.000 δολάρια πωλήθηκε έναντι 400.000 δολαρίων (σημερινά 820.000 δολάρια ή 699.270 ευρώ). «Ποτέ, ούτε στα πιο τρελά του όνειρα, δεν θα μπορούσε κανείς από τον Sotheby’s να φανταστεί την επιτυχία αυτής της πώλησης», είπε ο Τζάφα. Οι ευκαιρίες, δε, ήταν λίγες. Σύμφωνα με τους Los Angeles Times, η χαμηλότερη τιμή που καταβλήθηκε ήταν 1.250 δολάρια για έξι βιβλία με θέμα την Ασία. Οπως έγραψε ο Independent, ένα κολιέ με τρεις σειρές ψεύτικα μαργαριτάρια, που είχε απαθανατιστεί σε μια διάσημη φωτογραφία της Τζάκι το 1962 με τον γιο της Τζον να τα τραβάει, εκτιμήθηκε στα 500-700 δολάρια.

Πόσα έπιασε; 211.500! Ο δε αναπτήρας της, που αναμενόταν να φτάσει τα 300 δολάρια, πουλήθηκε για 85.000 δολάρια. Και το σχολικό βιβλίο με τα σκίτσα των φορεμάτων πουλήθηκε έναντι 42.500 δολαρίων (σημερινά 87.000 δολάρια ή 74.190 ευρώ). Το αντικείμενο, που συγκέντρωσε τη μεγαλύτερη τιμή ήταν το τεράστιο δαχτυλίδι των αρραβώνων της: πουλήθηκε για 2,6 εκατ. δολάρια (σημερινά 5,3 εκατ. δολάρια ή 4, 52 εκατ. ευρώ). Κομμένο από το διαμάντι Lesotho III, 601 καρατίων, αγοράστηκε από τον Αντονι Ο’Ράιλι, τον δισεκατομμυριούχο πρόεδρο του ομίλου τροφίμων Heinz, τον οποίο τα ταμπλόιντ της Νέας Υόρκης έχουν ανακηρύξει «βασιλιά της κέτσαπ».

Ο Ο’Ράιλι αποφάσισε να αγοράσει το διαμάντι για τη δεύτερη σύζυγό του Χρύσα, μέλος και η ίδια ελληνικών εφοπλιστικών οικογενειών (πατέρας της ήταν ο Τζον Γουλανδρής και μητέρα της η Μαρία Λαιμού), αφού το είδε σε μια εφημερίδα. Η δεύτερη υψηλότερη τιμή ήταν τα 1,3 εκατ. δολάρια (σημερινά 2,7 εκατ. δολάρια ή 2,30 εκατ. ευρώ) που έπιασε το γαλλικό γραφείο αντίκα όπου ο πρόεδρος Κένεντι υπέγραψε τη συνθήκη για τη μερική απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα. Ανάμεσα στους πιο διάσημους αγοραστές, δε, ήταν ο ηθοποιός Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Σράιβερ, ανιψιά του προέδρου Κένεντι.

Η μεγαλύτερη αγορά του ήταν τα μπαστούνια του γκολφ MacGregor του Κένεντι σε μια τσάντα με την επιγραφή «JFK Washington DC». Πλήρωσε γι’ αυτά 772.500 δολάρια, ποσό πολύ μεγαλύτερο από την προβλεπόμενη τιμή των 900 δολαρίων που αναμενόταν να πιάσουν. Ο Σβαρτσενέγκερ αγόρασε επίσης ένα πορτρέτο του προέδρου φιλοτεχνημένο από τον ζωγράφο Νόρμαν Ρόκγουελ έναντι 134.500 δολαρίων και ένα δερμάτινο σετ γραφείου για 189.500 δολάρια. Συνολικά, τα «περισσεύματα» από τα υπάρχοντα της Ζακλίν Κένεντι Ωνάση που πουλήθηκαν κατά το τετραήμερο ενός φρενήρους πλειστηριασμού έφτασαν τα 34,5 εκατ. δολάρια (σημερινά 71 εκατ. δολάρια ή 60,55 εκατ. ευρώ). Και πουλήθηκαν τα πάντα. 

Βρίσκεται στα σύνορα Βενεζουέλας–Βραζιλίας και ενέπνευσε το «The Lost World»

Το ΌροςRoraima, που βρίσκεται στα σύνορα Βενεζουέλας–Βραζιλίας μπέρδεψε τους εξερευνητές του 19ου αιώνα και ενέπνευσε το μυθιστόρημα του Arthur Conan Doyle «The Lost World», μαγεύει με ένα μοναδικό οικοσύστημα που υπάρχει μόνο πάνω από τα σύννεφα. Το Όρος Ροράιμα διαθέτει μια κορυφή-οροπέδιο έκτασης 31 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που περιβάλλεται από κάθε πλευρά από απόκρημνους γκρεμούς ύψους περίπου 400 μέτρων. Το σχήμα του είναι μοναδικό στον κόσμο και γι’ αυτό προσελκύει ολοένα και περισσότερους σύγχρονους εξερευνητές, λέει το themindcircle.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

Το κύριο χαρακτηριστικό του εγχώριας παραγωγής UAV είναι η ικανότητά του να φέρει μια επιπλέον μπαταρία ή ένα αποστασιόμετρο λέιζερ για την απόκτηση στόχου.

ΜΟΣΧΑ, 28 Μαΐου. /TASS/. Το μη επανδρωμένο αεροσκάφος (UAV) Sibiryachok-5 παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φόρουμ Ασφάλειας που λαμβάνει χώρα στην περιοχή της Μόσχας, αναφέρει ανταποκριτής του TASS.

Η εμφάνιση του drone μοιάζει με ένα μεγαλύτερο DJI Mavic, ένα από τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα drones σε ζώνες μάχης. Το κύριο χαρακτηριστικό του εγχώριας παραγωγής UAV είναι η ικανότητά του να φέρει μια επιπλέον μπαταρία ή ένα αποστασιόμετρο λέιζερ για την ανίχνευση στόχων.

«Ουσιαστικά έχει περισσότερες λειτουργίες από τον πλησιέστερο ανταγωνιστή του, το DJI. Με άλλα λόγια, είναι καλύτερα προσαρμοσμένο στην τρέχουσα κατάσταση», δήλωσαν στο TASS ειδικοί από μια υπηρεσία άμυνας που διεξάγει δοκιμές του UAV.

Το drone κατασκευάζεται από την Gaskar, η οποία αναφέρει ότι έχει εντοπίσει το 85-90% των εξαρτημάτων που χρησιμοποιούνται. Ο κατασκευαστής δήλωσε στο TASS ότι χρειάζονται λίγο περισσότερο από δύο λεπτά για να συναρμολογηθεί ένα UAV.

«Το κύριο πλεονέκτημα του μοντέλου είναι η υψηλή επιβιωσιμότητά του σε περιβάλλοντα ηλεκτρονικού πολέμου», πρόσθεσε ο κατασκευαστής.

Το Sibiryachok-5 δοκιμάζεται αυτή τη στιγμή στην ειδική ζώνη στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία και από το ρωσικό Υπουργείο Εσωτερικών.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε το πρώτο κρίσιμο βήμα. Και το όνομα συμπυκνώνει τη στρατηγική που επιλέγει για την ανασύνθεση του δημοκρατικού χώρου

Στην πολιτική όπως και στη ζωή τα ονόματα μετράνε. Ακόμη περισσότερο μετράει το εάν ανταποκρίνεσαι όντως σε αυτό στο οποίο παραπέμπει το όνομά που επιλέγεις. Ή, τουλάχιστον, το να έχεις επίγνωση των δεσμεύσεων και της ευθύνης που το όνομα που διαλέγεις συνεπάγεται.

Ο Αλέξης Τσίπρας διέψευσε όλους εκείνους που πίστεψαν ότι το όνομα που θα διάλεγε για τη νέα προσπάθεια που τώρα απλώς ξεκινά και επίσημα – γιατί όλοι ξέρουμε ότι η πραγματική πολιτική δουλειά σε όλη την Ελλάδα έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό – θα ήταν ένα «υπερβατικό» όνομα που δεν θα παρέπεμπε σε κάποια ιδεολογική και πολιτική κατεύθυνση, ή ένα όνομα που θα ήταν μια «μεταφορά» για αυτό που προσπαθεί να κάνει (θυμηθείτε πόσο είχε ακουστεί και η Ιθάκη κι η Πυξίδα). Αντιθέτως, επιλέγει ένα όνομα που αποτυπώνει ακριβώς αυτό που θέλει να κάνει.

Γιατί όταν έχει πει ότι έχει δυο χρώματα, το γαλάζιο της πατρίδας και το κόκκινο των αγώνων, τότε έπρεπε και η Ελλάδα να βρει θέση στο όνομα και η Αριστερά. Δηλαδή, να μην αποσιωποιηθεί ούτε η ανάγκη για έναν νέο πατριωτισμό, ούτε και το γεγονός ότι δεν είμαστε στο «τέλος των ιδεολογιών» και μέσα στην κοινωνία εξακολουθούν να υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, πολιτικές και ιδεολογικές, ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά.

Όσο για το ΕΛΑΣ, πάλι εξυπηρετεί τη στρατηγική που διάλεξε ο Αλέξης Τσίπρας. Γιατί επιστρέφει στην κορυφαία στιγμή της ελληνικής δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης, στην εποποιία του ΕΑΜ , του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ, τότε που η αριστερά, κομμουνιστική και μη, ενώθηκε μαζί με ανθρώπους που ερχόταν από την παράδοση του βενιζελισμού, σε ένα εγχείρημα που κατάφερε να ενώσει και να σώσει τον λαό.

Προφανώς και ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο από τους συμβολισμούς του ονόματος, αλλά από αυτό που λέει και προτείνει. Και όσο και εάν ισχύει ότι μια αρχική διακήρυξη εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να απαντήσει τα πάντα, εντούτοις ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να πει πολλά με αυτή την παρουσίαση.

Έπειτα σκιαγράφησε τις μεγάλες αλλαγές πολιτικής που χρειάζονται, ώστε η δικαιοσύνη και η δημοκρατία να επιστρέψουν στην ελληνική πολιτική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα σταματήσει τη σημερινή καθοδική πορεία και τον κίνδυνο να βρεθούμε στον πάτο των δεικτών πραγματικής σύγκλισης και ουσιαστικά στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων, συναγωνιζόμενοι χώρες όπως η Βουλγαρία. Ούτε παρέλειψε να πει αυτά που θα έπρεπε και η τωρινή κυβέρνηση να υπογραμμίσει, όπως για παράδειγμα ότι γενοκτονία κάνει η κυβέρνηση του Ισραήλ στη Γάζα, μια κυβέρνηση που υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης δεν παραλείπουν να εξυμνήσουν.

Και βέβαια είπε, με τον δικό του τρόπο, ότι ως προς τον κόσμο της δημοκρατικής παράταξης, τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που αναζητούν μια πραγματικά προοδευτική πολιτική απέναντι στις καταστροφικές επιλογές της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, τους ανθρώπους της καθημερινής αγωνίας και του καθημερινού αγώνα «κανείς δεν περισσεύει», ζητώντας τους πολύ απλά να γίνουν μέλη της νέας προσπάθειας.

Πάνω από όλα απάντησε σε όσους τον θέλουν είτε να κάνει προσπάθεια να γυρίσει ο χρόνος πίσω στην περασμένη δεκαετία, είτε να επιχειρεί ένα rebranding σε μια πιο «συστημική» εκδοχή. Και απάντησε δείχνοντας ότι εξακολουθεί να βλέπει τη μεγάλη εικόνα των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων, της οικολογικής καταστροφής, των γεωπολιτικών κινδύνων και της υπονόμευσης της δημοκρατίας σε παγκόσμια κλίμακα, ότι καταλαβαίνει τις μεγάλες διαιρέσεις, ότι αντιλαμβάνεται την ανάγκη για βαθιές προοδευτικές τομές και μέτρα που να μπορούν να κάνουν τη ζωή των πολιτών καλύτερη και ότι επιμένει σε μια αντίληψη της πολιτικής που συνδυάζει τον ρεαλισμό και την επίγνωση των δυσκολιών της διακυβέρνησης, με την επιμονή ότι η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για να πάει πραγματικά η κοινωνία μπροστά.

Ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας του 2015. Και έτσι πρέπει. Άλλες οι απαιτήσεις σε μια κοινωνία που ήταν σε εξέγερση ενάντια στα Μνημόνια, τη χειρότερη στιγμή της «Ενωμένης Ευρώπης», άλλες οι απαιτήσεις σήμερα, μετά από επτά σχεδόν χρόνια διακυβέρνησης από το σύστημα εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την συστηματική περιφρόνηση των θεσμών, την έκρηξη των ανισοτήτων, αλλά και τη δυσπιστία των πολιτών για τη δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα.

Προφανώς και δεν έχει αλλάξει κάτι ως προς τον αξιακό του πυρήνα, άνθρωπος της αριστεράς και της δημοκρατικής παράταξης παραμένει και όποιος άκουσε την ομιλία θα μπορούσε να αναγνωρίσει τον παλιό «καταληψία» αλλά και τον άνθρωπο που έπεισε μια κοινωνία να υψώσει το ανάστημά της στο Δημοψήφισμα. Όμως, μετά την εμπειρία της διακυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης, αλλά και μετά τον αναστοχασμό που αποτυπώθηκε στην «Ιθάκη», προσπαθεί να αντιμετωπίσει την εξουσία με πιο ώριμο τρόπο, χωρίς να την αντιλαμβάνεται ως τρόπαιο και μην ξεχνώντας ότι στην προοδευτική πολιτική τη διαφορά την κάνει η λαϊκή κινητοποίηση και πόσο θέλουν να βάλουν πλάτη οι άνθρωποι για «να γυρίσει ο ήλιος». Γιατί αντιλαμβάνεται ότι για να διαμορφωθεί ο πολιτικός και εκλογικός συσχετισμός που θα φέρει την πολιτική αλλαγή (και άρα, όπως τόνισε, την αλλαγή πολιτικής) θα πρέπει να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως κάτι πολύ παραπάνω από απλούς ψηφοφόρους.

Και από ό,τι φάνηκε από το πλήθος που συγκεντρώθηκε στο Θησείο, είναι πολλές και πολλοί αυτοί που ανταποκρίνονται και θέλουν να βοηθήσουν. Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι και το πιο σημαντικό.

Πηγή: in