Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη οδύνη – το ξέρω, το έχω νιώσει – από του γονιού που χάνει το παιδί του. Ακόμα κι άμα ήταν λεχούδι, βρέφος, ακόμα και αν ήρθε στον κόσμο για να πει ένα «γεια» και βιάστηκε να επιστρέψει «εν τόπω χλοερώ» όπως λένε οι Χριστιανοί, στο μηδέν καθώς ισχυρίζονται οι άθεοι. Πόσω μάλλον όταν ο θάνατος το παίρνει στον ανθό, στην εφηβεία του, στην πρώτη νιότη. Το ντύνουν στην κηδεία νύφη ή γαμπρό, μένουν στην κάμαρά του τα μετάλλια από αθλητικούς αγώνες, στο μπάνιο τα καλλυντικά της… Δεν υπάρχει πιο βίαιη ανατροπή της φυσικής τάξης, κατάλυση του ίδιου του νοήματος της ζωής. Δεν υπάρχει γονιός που αν του δινόταν η επιλογή, δεν θα προτιμούσε να πεθάνει ο ίδιος, έστω και με φρικτά βασανιστήρια, παρά το σπλάχνο του.

Το αποκορύφωμα του παραλόγου; Η ζωή συνεχίζεται. Στα τριήμερα, στα εννιάμερα οι κοντινότεροι φίλοι, συγγενείς, που άγρυπνοι σου συμπαραστάθηκαν, επιστρέφουν στην καθημερινότητά τους. Κι εσύ, κενός στο κενό, δεν είσαι πλέον άνθρωπος. Είσαι μια πληγή που όσο κρυώνει, πονάει χειρότερα. Αν δεν αυτοκτονήσεις μία κι έξω ή σταδιακά, παραδομένος στο αλκοόλ είτε στις ουσίες, τι σου μένει να κάνεις; Τυχερός να έχεις άλλα παιδιά – δεν θα υποκαταστήσουν εκείνο που λείπει, θα σε κάνουν ωστόσο να ξανασηκωθείς στα πόδια σου για να τα φροντίσεις. Ευλογημένος να ασκείς ένα επάγγελμα που ειλικρινά αγαπάς, να του δοθείς με πάθος, να σου ανταποδώσει κάποια ψήγματα παρηγοριάς. Να βρεις μια αποστολή, έναν λόγο να αναπνέεις.

Μια αγαπημένη μου φίλη, όταν έθαψε τον γιο της, αφοσιώθηκε στα ορφανά, στα ριγμένα σε ιδρύματα. Δεν μπορούσε λόγω ηλικίας να υιοθετήσει, έγινε όμως η καλή νεράιδά τους, η στοργή του Σαββατοκύριακου. Η Μάγδα Φύσσα τάχθηκε στον αγώνα εναντίον του νεοναζισμού – εμπρός στο κουράγιο, στη μαχητικότητά της υποκλίθηκε η Ελλάδα – την εξάρθρωση, τη δικαστική καταδίκη της μεταμφιεσμένης σε πολιτικό κόμμα συμμορίας τη χρωστάμε και σε εκείνη. Οι γονείς των νεκρών στα Τέμπη τι κάνουν; Ονομάζουν το φοβερό δυστύχημα δολοφονία. Δεν πρόκειται προφανώς για σχήμα καθ’υπερβολήν. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι ένας άρρωστος νους προκάλεσε τη σύγκρουση των τρένων. Βαρύτατη αμέλεια έδειξαν οι σιδηροδρομικοί της βάρδιας, εξωφρενική ανευθυνότητα. Οσο για τους πολιτικούς τους προϊστάμενους, που περίμεναν να κατακάτσει ο κουρνιαχτός για να συνεχίσουν την καριέρα τους, ξεπέρασαν κάθε όριο οίησης. Συγκαλύφθηκαν στοιχεία; Θα αποδειχθεί στη δίκη. Εκείνο που ήρθε στο φως στα Τέμπη, το γνωρίζαμε ήδη. Το συγκαλύπτουμε, το ανεχόμαστε επί γενιές ολόκληρες ως κοινωνία. Είναι το εν δυνάμει θανατηφόρο πελατειακό μας σύστημα. Η νοοτροπία που διαπερνάει κυβερνώντες και κυβερνώμενους πως κάθε παράταξη έχει δικαίωμα να βολεύει τους δικούς της. Να εκμεταλλεύεται τις τρύπες του ΑΣΕΠ, να τους μεταθέτει σε πόστα απαιτητικότερα από τις ικανότητές τους, βεβαίως και πιο προσοδοφόρα. Λούφα και παραλλαγή λέγεται το έγκλημα των Τεμπών. Είναι διαρκές. Συλλογικό.

Οσοι θρηνούν – και θα θρηνούν για πάντα – δικούς τους ανθρώπους στα Τέμπη φτιάχνουν σωματεία. Οργανώνουν εκδηλώσεις μνήμης, τσακώνονται μεταξύ τους, στέλνουν εξώδικα, κάποιοι επιδιώκουν τη δημοσιότητα, οι άλλοι τους αναθεματίζουν, κάποιοι προσδοκούν δικαίωση – τι δικαίωση; Ακόμα και αν φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο, ακόμα και αν εκσυγχρονιστεί εκ βάθρων το σιδηροδρομικό μας δίκτυο και γίνει απολύτως ασφαλές, εφάμιλλο του ιαπωνικού, οι αδικοχαμένοι τους δεν θα γυρίσουν πίσω.

Δεν κρίνεις όποιον τόσο πονάει. Δεν του κουνάς το δάκτυλο, δεν απαιτείς να μένει ψύχραιμος, να βάζει ή να μη βάζει στη συναυλία εισιτήριο, δεν τον κατηγορείς κι αν κομματίζεται κι αν ξεπερνά το μέτρο, το μέτρο που εσύ, ο μη πενθών, έχεις ορίσει. Στοιχειώδης σεβασμός ονομάζεται. Ο,τι θέλουν μπορούν να λένε και να κάνουν οι απαρηγόρητοι. Ο,τι τους μαλακώνει έστω κι ελάχιστα την πληγή. Οι υπόλοιποι ας σιωπούμε. Κι ας έχουμε επίγνωση της προσώρας καλής μας τύχης.-

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το «επιτελικό κράτος» αποκατέστησε την αποτελεσματικότητα του κράτους. Ο κατάλογος των έργων που απεντάχθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης αποδεικνύει ότι αυτό δεν ισχύει καθόλου

Μια βασική πλευρά της κυβερνητικής ρητορικής είναι ότι είναι αποτελεσματική. Ότι αποδίδει. Ότι παράγει έργο. Όλη η μυθολογία περί του «επιτελικού κράτους» στηρίζεται πάνω στο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι, πέραν όλων των άλλων, και ένας αποτελεσματικός μάνατζερ, που απαιτεί συγκεκριμένα και μετρήσιμα αποτελέσματα, και που πιέζει τους υπουργούς να δουλεύουν. Οι εβδομαδιαίες αναρτήσεις του πρωθυπουργού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτό το ιδιαίτερο δημόσιο non paper, πάντα περιλαμβάνουν απολογισμούς του έργου που παράγει η κυβέρνηση.

Αυτή η αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού έργου αποτελεί και εμμονή των υπουργών της κυβέρνησης. Πάντοτε οι υπουργοί επιδιώκουν τη δημοσιότητα, άλλωστε αυτή είναι αναπόσπαστο τμήμα της πιθανότητας να επανεκλεγούν, αλλά για πρώτη φορά τόσο συστηματικά απαριθμούν εγκαίνια, νομοθετικές πρωτοβουλίες, προγράμματα δράσης. Το timeline όσων έχουμε την ατυχία ο αλγόριθμος να μας θεωρεί «πολιτικά ζώα» πλημμυρίζει κάθε μέρα από τις σχετικές αναρτήσεις.

Και βέβαια αυτό είναι αναπόσπαστο τμήμα της προσπάθειας της κυβέρνησης να πείσει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη παράταξη που πραγματικά έχει κυβερνησιμότητα, που μπορεί να αναλάβει το κράτος και να το διαχειριστεί και πώς οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη δεν θα κάνει μόνο λανθασμένες πολιτικές επιλογές, αλλά και επειδή οι ιδεολογικές εμμονές θα συναντήσουν την ανικανότητα θα οδηγήσει τη χώρα στο χάος και τίποτα δεν θα δουλεύει στο κράτος.

Το Ταμείο Ανάκαμψης δεν ήταν απλώς άλλη μια πηγή χρηματοδότησης. Για πρώτη φορά η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να δανειστεί ως τέτοια, για να προσφέρει χρηματοδότηση, που θα μπορούσε να δώσει την κρίσιμη αναπτυξιακή ώθηση που χρειαζόταν μετά την πανδημία. Για μια χώρα σαν την Ελλάδα ήταν μια πολύ μεγάλη αναπτυξιακή ευκαιρία, γιατί επέτρεπε να γίνουν πράξη σημαντικά σχέδια και να διαμορφωθούν οι υποδομές της επόμενης μέρας για τη χώρα.

Όμως, το Ταμείο Ανάκαμψης, με βάση τα χαρακτηριστικά που είχαν αποφασίσει τα κράτη-μέλη της ΕΕ ύστερα από τη μακρά διαπραγμάτευση που χρειάστηκε, είχε πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις ως προς τη λειτουργία του κράτους και την ικανότητά του να διαχειριστεί αυτές τις χρηματοδοτήσεις και τα δάνεια σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα. Γιατί το Ταμείο Ανάκαμψης, σε αντίθεση με αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε ΕΣΠΑ, δηλαδή τα χρήματα που λαμβάνει η χώρα μας από τον κοινοτικό προϋπολογισμό δεν επιτρέπει καθυστερήσεις ούτε μεταφορά σε επόμενες περιόδους. Είχε, δηλαδή, σαφή ημερομηνία λήξης και μάλιστα αναγκαία προϋπόθεση για την εκταμίευση ήταν η ολοκλήρωση των έργων.

Η κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν έχει δώσει μια πλήρη εικόνα για το ποιο είναι το συνολικό ύψος των έργων που απεντάσσονται. Όμως, αρκετοί μιλούν για συνολικές απεντάξεις ύψους άνω των 2 δισεκατομμύριων ως προς το συνολικό κόστος των έργων (δηλαδή ευρωπαϊκοί πόροι και ιδιωτική συμμετοχή). Κοινώς λεφτά που «χάθηκαν» ενώ θα μπορούσαν να είχαν πιάσει τόπο. Και όλα αυτά χωρίς να συνυπολογίσουμε σε ποια κατάσταση θα είναι τελικά όσα παρέμειναν ενταγμένα.

Και βέβαια όλα αυτά χωρίς να έχει γίνει μέχρι τώρα ένας πραγματικός απολογισμός πόσα από αυτά τα ποσά που όντως χρησιμοποιήθηκαν έπιασαν τόπο, ποια είναι η ποιότητα (αλλά συχνά και η χρησιμότητα) των παραδοτέων, σε ποιο βαθμό όντως θα συμβάλουν σε μια αναπτυξιακή δυναμική.

Και αυτό γιατί έχει γίνει σαφές ότι ένα μεγάλο μέρος των έργων σχεδιάστηκε με βάση το κριτήριο της απορροφησιμότητας παρά της χρησιμότητας ή της αναπτυξιακής συμβολής. Δεν είναι τυχαίο ότι είχαμε παραδείγματα εταιριών που εκτινάχθηκαν ως προς τον τζίρο και την κερδοφορία μέσα από τη διαχείριση τέτοιων κονδυλίων, με σαφείς ενδείξεις ότι ορισμένες από αυτές έχουν εκφράσει την «ευγνωμοσύνη» τους στην κυβέρνηση μέσα από τη συμβολή τους στη διαμόρφωση ενός φιλοκυβερνητικού μηντιακού οικοσυστήματος.

Την ίδια στιγμή εμβληματικά υποτίθεται έργα – όπως αυτά που θα έφερναν σημαντικό ερευνητικό δυναμικό στη χώρα –, αναγκαίες υποδομές άρδευσης και πολιτικής προστασίας, ή σημαντικές συνεισφορές στην αντιμετώπιση κοινωνικών αναγκών όπως το Σπίτι ΙΙ, απεντάσσονταν με αναζήτηση άλλων πόρων. Για να μην αναφερθούμε στους χιλιάδες ασφαλισμένους που είδαν να ακυρώνονται διαγνωστικές εξετάσεις που είχαν προγραμματίσει εξαιτίας της λήξης του προγράμματος.

Όλα αυτά είναι σαφές ότι δεν έχουν καμία σχέση με οποιαδήποτε έννοια χρηστής και αποτελεσματικής διαχείρισης. Αποτυπώνουν ότι μια κυβέρνηση που λειτουργεί πολύ περισσότερο με κριτήρια εξυπηρέτησης συμφερόντων, που δεν έχει εμπιστοσύνη στο δυναμικό που στελεχώνει το κράτος αλλά στις κάθε λογής «συμβουλευτικές εταιρείες» και που πραγματικό αναπτυξιακό σχέδιο για τη χώρα δεν έχει, την κρίσιμη ώρα όσο και να διαφημίζει την αποτελεσματικότητά της θα βρεθεί να χάνει μία από τις μεγαλύτερες αναπτυξιακές ευκαιρίες που δόθηκαν σε αυτή τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Καθόλου τυχαία, είναι σαφές ότι θα σταματήσει και η επίδραση από αυτές τις χρηματοδοτικές ροές η χώρα θα οδηγηθεί σε μια υφεσιακή δυναμική, ακριβώς επειδή δεν αξιοποιήθηκαν πραγματικά ως πολλαπλασιαστές για την ανάπτυξη και όχι ως απλές εισροές.

Αυτό έχει να κάνει, όπως έχω υπογραμμίσει ξανά, και με την ιδιότυπη κρίση του κράτους με την οποία είναι αντιμέτωπη η χώρα, δηλαδή τη συστηματική υπονόμευση της δυνατότητας του κράτους να λειτουργεί επιτελικά και να παράγει αποτελέσματα. Κρίση, που προκλήθηκε αρχικά από τα μνημόνια και συνεχίστηκε από τον κοντόθωρο νεοφιλελευθερισμό της Νέας Δημοκρατίας. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν αρκεί η ανάδειξη της αποτυχίας και ανικανότητας της κυβέρνησης να κάνει όντως τη δουλειά που έπρεπε (και το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν στην κατηγορία «μια δουλειά είχατε να κάνετε»), αλλά η προσπάθεια να συναχθούν όσο το δυνατόν περισσότερα διδάγματα για το τι μπορεί να σημαίνει αποτελεσματική διακυβέρνηση και κράτος που να λειτουργεί στα αλήθεια.

Πηγή: in

Ποιος έχει τα μέσα και τη δύναμη να οργανώσει αυτή την επιχείρηση, εκτός από τον άρχοντα του επιτελικού κράτους;

Οι υποκλοπές, θέμα στη χτεσινή συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Η αντιπολίτευση έχει ζητήσει να εξεταστούν ως μάρτυρες ο εντιμότατος ανεψιός του εντιμότατου πρωθυπουργού, Γρηγόρης Δημητριάδης. Και ο εκ των ιδιοκτητών της Intellexa, μαμάς του διαβόητου Predator, Ταλ Ντίλιαν. Το σκεπτικό, σαφές και απολύτως δικαιολογημένο: Εχουν προκύψει νέα στοιχεία μετά την απόφαση του μονομελούς, τις αποκαλυπτικές και «προειδοποιητικές» δηλώσεις Ντίλιαν και την τελευταία συνέντευξη Δημητριάδη. Το Μαξίμου εντέλλεται και η πλειοψηφία της επιτροπής πειθαρχεί αμελλητί, να απαγορευτεί η παρουσία και η κατάθεση των δύο. Με το επιχείρημα που ταιριάζει σε παπατζήδες και όχι σε βουλευτές, ότι οι δύο δεν είναι δημόσια πρόσωπα!

Εχουμε δηλαδή ένα τεράστιο σκάνδαλο, το μεγαλύτερο ίσως μετά τη Μεταπολίτευση. Να παρακολουθούνται παράνομα, με έναν συνδυασμό ΕΥΠ και παρακράτους, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, υπουργοί, στελέχη κομμάτων, ο Ανδρουλάκης, δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες. Η παρακολούθηση να έχει διαπιστωθεί με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο από την αρμόδια Ανεξάρτητη Αρχή. Και στο εδώλιο να έχουν καθίσει μόνο κάποιοι ιδιώτες με πλημμεληματικές κατηγορίες. Η έκπτωση του κράτους σε παρακράτος, η κρατική οργάνωση ενός πολυπλόκαμου μηχανισμού, που ξεκινούσε από το Μαξίμου, οι αποκαλύψεις Ντίλιαν ότι το παράνομο λογισμικό το κατείχαν μόνο κυβερνητικοί οργανισμοί, η προσφυγή Σαμαρά στον Αρειο Πάγο για την παρακολούθησή του, να μένουν πεισματικά στο σκοτάδι.

Μιλάμε δηλαδή για τη μεγαλύτερη και θρασύτερη προσπάθεια συγκάλυψης από καταβολής ελληνικής δημοκρατίας, που μόνο με ανάλογες σε φαιά καθεστώτα μπορεί να συγκριθεί. Και το ερώτημα είναι τι αποκαλύπτει η οργανωμένη συγκάλυψη; Γιατί ο πρωθυπουργός επιλέγει να καταστήσει βεβαιότητα ακόμα και στους πιο πρόθυμους να τον πιστέψουν, ότι δεν θέλει την αλήθεια; Γιατί δεν διστάζει, με προσχήματα απατεώνα, να εμποδίσει τη διερεύνηση; Γιατί συμπαρασύρει το κόμμα του, την ηγεσία της Δικαιοσύνης, τη Βουλή, σ’ αυτή την παρακρατική επιχείρηση σκότους; Γιατί δεν τον ενδιαφέρει να κατηγορείται ακόμα και από πρώην αρχηγούς της παράταξής του και πρωθυπουργούς για τις προθέσεις και τους χειρισμούς του;

Μία είναι η αυτονόητη απάντηση. Γιατί είναι μπλεγμένος ώς τον λαιμό ο ίδιος στην πλεκτάνη. «Θυσίασε» χωρίς δισταγμό τον ανεψιό του και τον εκλεκτό του διοικητή της ΕΥΠ για να γλιτώσει. Κι όταν αυτό δεν στάθηκε αρκετό θυσίασε, και θυσιάζει ακόμα, κάθε έννοια κράτους δικαίου και κάθε ίχνος εμπιστοσύνης. Στελέχη της παράταξης που ήταν στόχοι της παρακολούθησης δεν τολμούν να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη. Οι εντεταλμένοι της Δικαιοσύνης, με εξαίρεση δύο νέους δικαστές, συγκαλύπτουν αντί να ερευνούν. Μάρτυρες απαγορεύεται με γελοία προσχήματα να καταθέσουν. Επικεφαλής Ανεξάρτητων Αρχών, που συνέβαλαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου, συκοφαντούνται και καταδιώκονται. Ποιος έχει τα μέσα και τη δύναμη να συντονίσει, να εκβιάσει, να εξαγοράσει, να φαλκιδεύσει, να οργανώσει αυτή την επιχείρηση, εκτός από τον άρχοντα του επιτελικού κράτους που εδρεύει στο Μαξίμου; Και επιλέγει το αίσχος της απροκάλυπτης συγκάλυψης για να γλιτώσει τα επίχειρα του άρχοντα των υποκλοπών;

Πηγή: εφσυν