Κάποια στιγμή πρέπει να συμφωνήσουμε ότι το ερώτημα είναι εάν θα αλλάξουν προς το καλύτερο οι ζωές των ανθρώπων και όχι εάν κάτι ταιριάζει με τη μία ή την άλλη ιδεολογική εμμονή μας

Η χώρα χρειάζεται μια βαθιά αλλαγή πολιτικής. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας είναι σήμερα βαθιά δυσαρεστημένη, ανασφαλής και χωρίς αισιοδοξία για το μέλλον. Αλλά και με το ότι μια σειρά από αντικειμενικούς δείκτες εξηγούν γιατί οι πολίτες αισθάνονται έτσι: κρίση κόστους ζωής, εκτίναξη του πληθωρισμού, αύξηση της απασχόλησης κυρίως στις πιο κακοπληρωμένες θέσεις, ελλείψεις προσωπικού στη δημόσια υγεία, εμπορευματοποίηση και επισήμως της ανώτατης εκπαίδευσης και ένας ορατός κίνδυνος ύφεσης ή έστω σημαντικής οικονομικής επιβράδυνσης στο άμεσο μέλλον, όταν τελειώσουν οι χρηματοδοτήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης. Προσθέστε σε όλα αυτά την κρίση θεσμών που έφεραν στο προσκήνιο οι υποκλοπές και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το ισχυρό αίτημα να αποδοθούν πραγματικά ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά και τη συστηματική επένδυση της κυβέρνησης σε μια όλο και πιο αυταρχική αντίληψη της εξουσίας.

Όλα αυτά εξηγούν γιατί η κοινωνία αναζητά μια πολιτική που να περιλαμβάνει την αναδιανομή εισοδήματος, την επένδυση στην εργασία και την αξιοπρέπειά της, τη δημιουργία καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας, την αναπτυξιακή δυναμική σε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας, την Πράσινη Μετάβαση με όρους που δεν θα επιβαρύνουν την κοινωνία και την αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών. Άρα, η κοινωνία αυτή τη στιγμή αναζητά μια προοδευτική και δημοκρατική πολιτική.

Αναζητά, όμως, μια πολιτική που να γίνει πράξη, που να μπορέσει όντως να φέρει βελτίωση στη ζωή των ανθρώπων, και όχι μια «ιδεολογική τοποθέτηση». Και το λέω αυτό γιατί θεωρώ ότι ορισμένοι κάνουν μια σύγχυση ανάμεσα στην αριστερή πολιτική και το «αριστερόμετρο», δηλαδή μια εγκεφαλική σύλληψη της πολιτικής που δεν εξετάζει τι μπορεί να γίνει, αλλά απλώς εάν αυτό που γράφεται σε μια διακήρυξη είναι αρκούντως «ριζοσπαστικό».

Ας σημειώσουμε εδώ πώς στη Νέα Δημοκρατία, παρότι συχνά ο ανταγωνισμός για την εξουσία μπορεί να είναι πιο αδίστακτος, εντούτοις επειδή είναι κόμμα διακυβέρνησης, «κόμμα του κράτους», φροντίζουν δημόσια να μην εμφανίζονται ως σκορποχώρι από τάσεις. Κάποιοι πάλι φαίνεται ότι νοσταλγούν την εποχή που η Αριστερά αποτελείτο από «λίγους και εκλεκτούς» και εμφανίζονται ως αυτόκλητοι «πορτιέρηδες» στο ποιος χωράει ή δεν χωράει σε έναν πλατύ ενωτικό σχηματισμό που θέλει να καταστήσει εφικτή την αριστερή διακυβέρνηση.

Όμως, καλό θα ήταν όλοι αυτοί, επειδή τα χρόνια έχουν περάσει και διάφοροι μετρήθηκαν, όχι με βάση το «αριστερόμετρο», αλλά με βάση την πραγματική απήχηση που έχουν στην κοινωνία, να είναι πιο μετρημένοι στην εκτιμήσεις ή στις εύκολες κριτικές για το πώς εκπροσωπούνται τα λαϊκά στρώματα.

Γιατί, οι χώρες δεν κυβερνιούνται με βάση τις διακηρύξεις, αλλά με νομοσχέδια. Και τα κοινωνικά προβλήματα λύνονται με θεσμικές αλλαγές και με χρηματοδότηση, που για να έρθει θα πρέπει να υπάρχει ως φόρος. Και οι άνθρωποι ζουν σε σπίτια, πηγαίνουν σε σχολεία, σπουδάζουν σε πανεπιστήμια, επισκέπτονται νοσοκομεία και εκεί είναι που θέλουν αλλαγές και όχι απλώς σε ένα «πρόγραμμα».

Και εδώ ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: το πιο εύκολο πράγμα είναι να στοχαστούμε πώς θέλουμε να είναι ο κόσμος. Πώς θα θέλαμε να είναι μια κοινωνία δικαιοσύνης, με ισότητα, ελευθερία, δυνατότητα δημιουργίας και απαλλαγή από τον καταναγκασμό – και ενίοτε ανορθολογισμό – της αγοράς. Και ως ένα βαθμό πρέπει να το κάνουμε γιατί έχει σημασία να κρίνουμε την κοινωνική πραγματικότητα με βάση ιδανικά και αξίες και τη συλλογική μας ικανότητα να φανταστούμε πώς είναι μιας αξιοβίωτη ζωή.

Το ζήτημα, όμως, που έχουμε μπροστά μας, είναι πώς μπορούμε τώρα, σε αυτή τη χρονική στιγμή, σε αυτή τη γωνιά της Ευρώπης, σε αυτό το γεωπολιτικό τοπίο, να κάνουμε κάτι που θα κάνει τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη.

Για παράδειγμα, το πιο πιθανό είναι η χώρα μας να ήταν σε καλύτερη κατάσταση, εάν δεν είχε επιλεγεί να μπούμε στο ευρώ, την ώρα που με όρους πραγματικής σύγκλισης ήμασταν μακριά από τις πιο αναπτυγμένες χώρες. Όμως, αυτή τη στιγμή έτσι που είναι διαρθρωμένη η ελληνική οικονομία κανείς δεν μπορεί στα σοβαρά να προτείνει π.χ. μια έξοδο, την ώρα που ούτε η κοινωνία είναι έτοιμη να αντέξει το κόστος και την αναστάτωση. Άρα αναγκαστικά μιλάμε για τους περιορισμούς του ευρωπαϊκού πλαισίου, ιδίως σε ό,τι αφορά το δημοσιονομικό πλαίσιο. Ούτε προφανώς μπορεί κανείς να έρθει και να πει σε αυτό το πλαίσιο π.χ. θα αντιστραφούν οι ιδιωτικοποιήσεις που έγιναν τις περασμένες δεκαετίες, ιδίως όσες επιβλήθηκαν από το ευρωπαϊκό πλαίσιο. Για να μην αναφερθώ στο ότι σε δύσκολους καιρούς στα γεωπολιτικά η χώρα δεν μπορεί εύκολα να εξέλθει του «δυτικού» πλαισίου στο οποίο ανήκει. Και βέβαια είναι εύκολο να πει κανείς «να τα πάρουμε από αυτούς που έχουν για να τα δώσουμε σε αυτούς που δεν έχουν», αλλά ας σκεφτούμε ότι υπάρχουν όρια στο πόση επιπλέον επιβάρυνση μπορεί να αντέξει η μεσαία τάξη. Πάνω από όλα, είναι σαφές ότι για να έχεις περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη χρειάζεσαι και οικονομική ανάπτυξη, άρα θα πρέπει να σκέφτεσαι και με τέτοιους όρους.

Σημαίνουν όλα αυτά ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα; Ότι όποιο κόμμα και να είναι στην εξουσία θα εφαρμόσει την ίδια πολιτική; Ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για μια διαφορετική πολιτική;

Όχι! Αλλά σημαίνει ότι αντί για συνθήματα χρειάζεται συγκεκριμένη επεξεργασία, κοστολόγηση, εξέταση των θεσμικών προϋποθέσεων. Ναι, η «πατριωτική εισφορά» δεν σημαίνει ότι το κεφάλαιο θα χάσει τα μέσα παραγωγής. Σημαίνει, όμως, ότι θα φορολογηθούν εκείνοι ακριβώς που όντως έχουν πολύ μεγάλη κερδοφορία και θα υπάρξουν πόροι που θα μπορέσουν όντως να βοηθήσουν να λειτουργήσουν καλύτερα τα δημόσια νοσοκομεία και τα δημόσια σχολεία. Και είναι κάτι που μπορεί να γίνει. Το ίδιο ισχύει για κάθε βήμα που θα οδηγεί σε συλλογικές συμβάσεις που θα εξασφαλίζουν καλύτερες απολαβές και θα ενισχύουν τη διαπραγματευτική δύναμη των εργαζόμενων. Αντίστοιχα, μπορεί να μην είναι εφικτό να πάρουν οι γιατροί του ΕΣΥ τους μισθούς των συναδέλφων τους στη Δυτική Ευρώπη, όμως μπορούν να υπάρξουν εκείνες οι αυξήσεις και εκείνες οι προσλήψεις που θα οδηγήσουν στο να καλυφθούν οι ανάγκες. Και μπορεί οι ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια να μην αντιστρέφονται, αλλά μπορούν να γίνουν βήματα προς μια ενεργειακή πολιτική που να είναι δικαιότερη για τους πολίτες. Αντίστοιχα, το να γίνουν βήματα που θα συγκρατούν το κόστος στέγης και θα προσφέρουν στέγη για κάποιους ανθρώπους θα σημαίνουν πραγματικές διαφορές. Και σίγουρα το να μην διασπαθίζεται η δημόσια και ευρωπαϊκή δαπάνη για να ευνοούνται «ημέτεροι», αλλά για να ενισχύονται πραγματικά επενδυτικά σχέδια και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, είναι κάτι που επίσης μπορεί να βελτιώσει κάπως τα πράγματα για αρκετούς ανθρώπους.

Όλα αυτά ισχύουν ακόμη περισσότερο όταν μιλάμε για τις θεσμικές αλλαγές και την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Γιατί μπορεί να μην έχουν άμεσο κοινωνικό αποτέλεσμα, όμως το να λειτουργούν οι θεσμοί είναι απαραίτητο στοιχείο ώστε το κράτος να είναι πιο φιλικό προς τον πολίτη.

Αλλά ακόμη και στην εξωτερική πολιτική, είναι εύκολο να λέμε παραλλαγές του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», όμως ξέρουμε ότι η χώρα δεν μπορεί να εξέλθει από τις σημερινές γεωπολιτικές δεσμεύσεις της. Μπορεί, όμως, να μην πανηγυρίζει όποτε ο Νετανιάχου βομβαρδίζει τη Γάζα ή τον Λίβανο, να συντονίζεται με τις χώρες που λένε ότι πρέπει να σταματήσει η ασυλία που έχει ο Νετανιάχου, να προσπαθεί η Ευρώπη να ξαναγίνει πόλος ειρήνης.

Όλα αυτά είναι απλώς μερικά εφικτά, πραγματικά βήματα ώστε να υπάρξει μια επόμενη μέρα για τη χώρα που θα είναι καλύτερη από τη σημερινή. Δεν είναι επανάσταση, είναι όμως μια καλύτερη «κανονικότητα». Είναι ένας περιορισμός της σημερινής ανασφάλειας και μια μεγαλύτερη αισιοδοξία ότι πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα. Είναι ένας τρόπος ώστε να σταματήσουν οι νέοι να θέλουν να μεταναστεύσουν. Και είναι σίγουρα πολύ περισσότερα από όσα θα μπορέσουν ποτέ να πετύχουν οι κάθε λογής επίδοξοι «αριστερομέτρες».

Πηγή: in

Ο Μασκ ξεπερνά με άνεση τον Τζον Ντ. Ροκφέλερ, τον πλουσιότερο Αμερικανό που έζησε ποτέ πριν από τον Μασκ.

Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει τα τελευταία 30 χρόνια έρχονται στην τσέπη του σχεδόν 1.000 δολάρια. Υπολογίζοντας την περιουσία του Έλον Μασκ, η Wall Street Journal εκτιμά πως η ανθρωπότητα υποδέχεται πιθανότητα τον πρώτο τρισεκατομμυριούχο στον κόσμο.

Με βάση τη μέση αύξηση ανά δευτερόλεπτο της καθαρής περιουσίας του Μασκ κατά τη διάρκεια της καριέρας του η περιουσία του ανέρχεται σήμερα περίπου στα 970 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Μασκ είναι 54 ετών και συνίδρυσε την πρώτη από τις πολλές αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας και μηχανικής του το 1995, πριν από 31 χρόνια. Για να συγκεντρώσει 970 δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτό το διάστημα, θα έπρεπε να συσσωρεύει κατά μέσο όρο περίπου 59.492 δολάρια το λεπτό ή 3,6 εκατομμύρια δολάρια την ώρα.

Υπάρχουν επίσης 5 δισ. δολ. για καθεμία από τις εταιρείες The Boring Company, που κατασκευάζει σήραγγες, και Neuralink, την εταιρεία εγκεφαλικών εμφυτευμάτων που ίδρυσε, καθώς και 104 δισ. δολάρια σε ακίνητα, αεροσκάφη και άλλες επενδύσεις και περιουσιακά στοιχεία, όπως εκτιμά η Altrata, εταιρεία ανάλυσης πλούτου.

Συγκρινόμενος με άλλους μεγιστάνες της τεχνολογίας βρίσκεται μακράν στην κορυφή. Ενδεικτικά η περιουσία του Λάρι Έλισον ανέρχεται σε 243 δισ. δολάρια και του Τζεφ Μπέζου στα 276 δισ. δολάρια.

Ο Μασκ, βέβαια, είναι γνωστός για το ότι κοιμάται στα δάπεδα εργοστασίων και σπάνια παίρνει διακοπές.

Τι μπορεί να αγοράσει

Με το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του δεσμευμένο στις εταιρείες του, μπορεί να δανειστεί δισ. δολάρια βάζοντας ως ενέχυρο τις συμμετοχές του στη SpaceX και την Tesla. Μεγάλο μέρος του πλούτου του υπάρχει μόνο στα χαρτιά — δεν πρόκειται για μετρητά που μπορεί εύκολα να ξοδέψει.

Ωστόσο, με αυτά τα 970 δισεκ. δολ. μπορεί να αγοράσει 2,4 εκατ. αμερικανικά σπίτια ή ακόμα και τις 32 ομάδες του NFL, και όλες τις ομάδες του NBA, και να του περισσεύουν πάνω από 500 δισεκ. δολ.

Η καθαρή περιουσία του Μασκ υπερβαίνει την ετήσια οικονομική δραστηριότητα περισσότερων από 125 χωρών.

Πλουσιότερος ακόμα και από τον Ροκφέλερ

Η περιουσία που δημιούργησε μόνος του, βασισμένη στα ηλεκτρικά οχήματα, τους πυραύλους και τις φιλοδοξίες του στην τεχνητή νοημοσύνη, αντιστοιχεί σήμερα περίπου στο 3% του αμερικανικού ΑΕΠ. Με αυτό το μέτρο, ξεπερνά με άνεση τον Τζον Ντ. Ροκφέλερ, τον πλουσιότερο Αμερικανό που έζησε ποτέ πριν από τον Μασκ.

Πριν από έναν αιώνα, ο Ροκφέλερ εκμεταλλεύτηκε το κύμα της βιομηχανικής ανάπτυξης χτίζοντας τη Standard Oil σε έναν κολοσσό, ασκώντας επιρροή στους σιδηροδρόμους και τους αγωγούς. Το μονοπώλιο αυτό διασπάστηκε τελικά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Ο Ροκφέλερ συγκέντρωσε περιουσία περίπου 1,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων έως το 1937, ποσό που αντιστοιχούσε περίπου στο 1,5% του αμερικανικού ΑΕΠ εκείνης της εποχής.

Τι κρύβεται πίσω από την εσπευσμένη κατάργησή της από την ΑΑΔΕ. Επί 8 μήνες εις ώτα μη ακουόντων οι καταγγελίες οικονομικών εγκλημάτων. Η επιμονή ενός πολίτη και η πλατφόρμα fix1517.gr που θορύβησε το ΥΠΟΙΚ

Το να λαμβάνουν τα ΜΜΕ ως αυταπόδεικτη αλήθεια κάθε ισχυρισμό που ανακοινώνεται από κρατικούς-κυβερνητικούς φορείς (αστυνομία, υπουργεία κ.λπ.) βλάπτει σοβαρά την αλήθεια, τη δημοκρατία και τελικά τα ίδια. Τελευταίο χειροπιαστό παράδειγμα αποτελεί η καταγγελία που ήρθε στην «Εφ.Συν.» σχετικά με τον «θάνατο» της τηλεφωνικής γραμμής καταγγελιών οικονομικών εγκλημάτων 1517.

Στις 28/5 η ΑΑΔΕ εξέδωσε ανακοίνωση -που αναπαράχθηκε αυτούσια από το σύνολο των ΜΜΕ- που γνωστοποιούσε ότι η γραμμή 1517 καταργείται στο πλαίσιο του «ευρύτερου στρατηγικού σχεδιασμού της ΑΑΔΕ για την ταχύτερη, ασφαλέστερη και αποτελεσματικότερη διαχείριση των αναφορών πολιτών και επιχειρήσεων, μέσω της αξιοποίησης σύγχρονων ψηφιακών εργαλείων». Πλέον οι καταγγελίες θα γίνονται μόνο διαδικτυακά.

Όλα καλά και τακτοποιημένα στην ανακοίνωση της ΑΑΔΕ. Μόνο που η σιωπηρή κατάργηση της τηλεφωνικής γραμμής 1517, η οποία λειτουργούσε στο πλαίσιο του ΣΔΟΕ πριν από την «εξαφάνισή» του στην ΑΑΔΕ, δεν έγινε την περασμένη Πέμπτη. Σύμφωνα με τις καταγγελίες και με βάση το χρονοδιάγραμμα των αλλαγών, η εν λόγω γραμμή καταγγελιών φαίνεται πως ήταν γραμμή… «φάντασμα» από τον περασμένο Οκτώβριο, οπότε το ΣΔΟΕ πέρασε οριστικά στην ομπρέλα της ΑΑΔΕ, βάσει της νομοθετικής ρύθμισης που είχε ψηφιστεί τον περσινό Ιούλιο.

Όμως οι… μεταρρυθμίσεις, ακόμα κι οι κακές, δεν γίνονται με μια τροπολογία και μια εγκύκλιο. Μέχρι πριν μερικές μέρες, στην ιστοσελίδα του υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο υπαγόταν το ΣΔΟΕ πριν μεταλλαχθεί σε ΔΕΟΣ, όπως και στο gov.gr το τετραψήφιο 1517 μόστραρε ως γραμμή καταγγελιών οικονομικών εγκλημάτων. Οι καταγγελίες αυτές, ανώνυμες ή επώνυμες, τηλεφωνικές ή μέσω έγχαρτης και ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, αποτελούσαν την «πρώτη ύλη» των ερευνών που ανέθετε ο προϊστάμενος εισαγγελέας σε υπαλλήλους του πρώην ΣΔΟΕ. Κάπως έτσι, άλλωστε, το ΣΔΟΕ έφτασε στην αποκάλυψη της πρώτης υπόθεσης παράνομων αγροτικών ενισχύσεων (βλέπε «Εφ.Συν.», 4/7/2025, «Πώς το ΣΔΟΕ ξήλωσε το πουλόβερ των παράνομων επιδοτήσεων»).

Άκαρπες προσπάθειες

Ωστόσο, από τον περασμένο Οκτώβριο, οι πολίτες που καλούσαν τη γραμμή 1517 για να καταγγείλουν φορολογική παράβαση ή οικονομική απάτη, έπαιρναν την απάντηση «δεν δεχόμαστε καταγγελίες». Την ίδια απάντηση πήρε επανειλημμένα και ο κ. Δ. (τα πλήρη στοιχεία του στη διάθεση της «Εφ.Συν.») τον περασμένο Οκτώβριο, όταν προσπάθησε να καταγγείλει «παράθυρο» φοροδιαφυγής μέσω εφαρμογής για διαχείριση κρατήσεων σε ξενοδοχεία, πιστοποιημένης από την ΑΑΔΕ. Ο κ. Δ., μετά τις άκαρπες προσπάθειες τηλεφωνικής καταγγελίας, απέστειλε ηλεκτρονικά μηνύματα στο γραφείο του υπουργού Εθνικής Οικονομίας, τρία μεταξύ τέλους Οκτωβρίου και αρχών Νοεμβρίου, χωρίς να πάρει ποτέ απάντηση. «Η δική μου και πολλές άλλες επιστολές διαμαρτυρίας πολιτών που ήθελαν να καταγγείλουν φοροδιαφυγή έμεναν στο ghosting για πάνω από 200 ημέρες», λέει στην «Εφ.Συν.» ο κ. Δ., ο οποίος δεν βρήκε ευήκοα ώτα ούτε στη ΔΟΥ που υπαγόταν.

Ο ίδιος, για να ενισχύσει την πίεση και να σπάσει την επίσημη σιωπή, δημιούργησε ιστοσελίδα (fix1517.gr) στην οποία παρέθετε το ιστορικό της γραμμής–φάντασμα, που λειτουργούσε χωρίς να δέχεται και να καταγράφει καταγγελίες. Από τη στιγμή που η «ιστοσελίδα των δύο λεπτών» βγήκε στον αέρα του Διαδικτύου καταγγέλλοντας τη σιωπή του 1517, ενώ εκατοντάδες πολίτες τόσο στο fix1517.gr αλλά και στο Reddit (r/europe και r/greece) μοιράστηκαν ανάλογες εμπειρίες, αθόρυβα το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών εξαφάνισε (στις 21/5) από το gov.gr την παραπομπή στη γραμμή καταγγελιών, εμφανίζοντας ένα απλό «σφάλμα 404», ενώ ακολούθησε η ανακοίνωση της ΑΑΔΕ την περασμένη Πέμπτη, που φυσικά λέει λιγότερη από τη μισή αλήθεια. Και δεν απαντάει στο σημαντικότερο ερώτημα που προκύπτει: ακόμη κι αν η αδρανοποίηση της γραμμής 1517 ήταν κάποια γραφειοκρατική αβλεψία που σχετίζεται με τις διαδικασίες μετάβασης και ενσωμάτωσης του πρώην ΣΔΟΕ στην ΑΑΔΕ, πόσες καταγγελίες πολιτών για οικονομικά εγκλήματα, φορολογικές και άλλες παραβάσεις έπεσαν στο κενό; Σε πόση φοροδιαφυγή ή διασπάθιση δημοσίου χρήματος αντιστοιχούν; Και ποιος έχει την πολιτική ευθύνη γι’ αυτό; Το ΥΠΟΙΚ ή η ΑΑΔΕ;

Σε τροχιά διπλωματικής ψύχρανσης Ελλάδα και Ουκρανία - Μετά το πόρισμα των Ενόπλων Δυνάμεων για το drone με τα εκρηκτικά στη Λευκάδα, η Ελλάδα προχώρησε σε αυστηρά διαβήματα, εμπλέκοντας άμεσα ΝΑΤΟ και ΕΕ

Επίσημα διαβήματα διαμαρτυρίας στις ουκρανικές αρχές για την υπόθεση του μη επανδρωμένου σκάφους, το οποίο βρέθηκε τα ξημερώματα της 8ης Μαΐου στις ακτές της Λευκάδας, έμφορτο εκρηκτικής ύλης, πραγματοποίησε η Αθήνα την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, καθώς πλέον έχουν αναλυθεί λεπτομερώς τα αποτελέσματα του πορίσματος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Το «σήμα κινδύνου» σε ΝΑΤΟ και ΕΕ για τη Μεσόγειο

Προτού η ελληνική πρωτεύουσα προχωρήσει στις εν λόγω κινήσεις, δια των οποίων ζητούνται απαντήσεις από το Κίεβο, ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης είχε ενημερώσει εκ του σύνεγγυς την Ύπατη Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κάγια Κάλλας, καθώς και τον ουκρανό ομόλογό του Αντρίι Σιμπίχα, στο περιθώριο της άτυπης Συνόδου (Γκίμνιχ) στη Λευκωσία, ενώ, όπως έγινε σήμερα γνωστό, περί του περιστατικού υπήρξε επικοινωνία του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ. Η εν λόγω κίνηση αποτυπώνει τη σοβαρότητα που αποδίδει η Αθήνα στο συμβάν, καθώς επιδιώκεται η εμπλοκή της Συμμαχίας, ώστε να αποτραπεί κάθε ενδεχόμενο διάχυσης του πολέμου, από τη Μαύρη Θάλασσα στη Μεσόγειο.

«Ανυπολόγιστος κίνδυνος για πολίτες και οικονομία» – Τι αναφέρει το διάβημα

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά από την εκπρόσωπο του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Λάνα Ζωχιού, στο διάβημα αναφέρονται τα εξής: Το σκάφος έθεσε σε σοβαρό κίνδυνο τη θαλάσσια κυκλοφορία. Σε περίπτωση έκρηξης, θα μπορούσαν να προκληθούν απώλειες αθώων πολιτών, καθώς και ανυπολόγιστη περιβαλλοντική ζημιά. Η Αθήνα επαναλαμβάνει ρητά ότι η μεταφορά των πολεμικών επιχειρήσεων στη Μεσόγειο θέτει σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια και δύναται να επιφέρει σοβαρό πλήγμα στην εθνική οικονομία.

Τα δύο σενάρια για το δρομολόγιο του drone: Από το εμπορικό πλοίο στη Λιβύη

Εξ ου, η Ελλάδα καλεί την Ουκρανία να απόσχει από αντίστοιχες ενέργειες στο μέλλον, με δεδομένο ότι, όπως αποδείχθηκε από το περιστατικό της Λευκάδας, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί την πορεία τέτοιου είδους σκαφών. Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με τα επικρατέστερα σενάρια, τα οποία πάντως έως στιγμής δεν επιβεβαιώνονται, το ουκρανικό drone, είτε ερίφθη στη θάλασσα από εμπορικό πλοίο, είτε ξεκίνησε από ουκρανική βάση στη δυτική Λιβύη.

Η ενόχληση του Κιέβου και η «συγγνώμη» που ζητά η Αθήνα

Η Αθήνα αναμένει πλέον τις επίσημες απαντήσεις του Κιέβου, με τους Ουκρανούς πάντως να εμφανίζονται ενοχλημένοι από τη διάσταση που έχει λάβει το θέμα, κατόπιν των πρωτοβουλιών που ανελήφθησαν από τα Υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας. Ιδιαίτερα επικριτικές δε, ήταν οι δημόσιες αναφορές του Νίκου Δένδια, ο οποίος είχε απαιτήσει μια «μεγάλη συγγνώμη» από την Ουκρανία. Στο ζήτημα, βεβαίως, είχε αναφερθεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, επισημαίνοντας τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τέτοιου είδους ενέργειες.

Η ελληνική κυβέρνηση, πάντως, διαμηνύει ότι συνεχίζει να στηρίζει, προφανώς, τις προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου και την επίτευξη μιας δίκαιης ειρήνης, απαιτεί όμως παραλλήλως, απόλυτο σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο, τις ανθρώπινες ζωές και το θαλάσσιο περιβάλλον.

Η λεπτή διπλωματική ισορροπία και οι εσωτερικές πολιτικές πιέσεις

Ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι το περιστατικό με το drone έχει προκαλέσει ψύχρανση στις διπλωματικές σχέσεις Αθήνας – Κιέβου, με την ελληνική πρωτεύουσα βεβαίως να υπενθυμίζει την οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, αλλά και τη διπλωματική στήριξη που έχει παρασχεθεί στην Ουκρανία. Για την Ελλάδα, βεβαίως, το ζήτημα έχει και εσωτερικές πολιτικές διαστάσεις, καθώς πληθαίνουν οι φωνές αμφισβήτησης έναντι της παροχής βοήθειας στην Ουκρανία, αλλά και εν γένει περί της στάσης στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

Όπως επανελειμμένως έχει δηλώσει ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, δε θα ήταν δυνατόν η Ελλάδα να μην ταχθεί υπέρ του αμυνόμενου, ως μια δύναμη στατους κβο, ως ένα κράτος που κινείται με πυξίδα το Διεθνές Δίκαιο, πολλώ δε μάλλον, με δεδομένο το προηγούμενο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.