Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Το έχουμε δει και ξαναδεί και ξαναδεί, νήπια ήμασταν και ασπρίζουν πλέον τα μαλλιά μας. Η επίσημη Εκκλησία είτε παραεκκλησιαστικές οργανώσεις είτε τσούρμα απλώς «ευλαβών» να γίνονται πυρ και μανία επειδή ένα έργο τέχνης χλευάζει –λέει– την πίστη τους. Να εξαπολύουν ιερό αγώνα εναντίον του. Να καταριούνται τον δημιουργό του. Να παίρνουν ενίοτε τον νόμο στα χέρια τους.

Το 1988, κάτι ρασοφόροι εισέβαλαν στον κινηματογράφο «Οπερα». Βρισκόμουν μεταξύ των θεατών, κάναμε χάζι στην αρχή το παραλήρημά τους, τους αυτοσχέδιους σταυρούς που κράδαιναν, τα θυμιατήρια με τα οποία λιβάνιζαν. Οταν όμως έβγαλαν μαχαίρια και κομμάτιασαν την οθόνη για να μην προβληθεί ο «Τελευταίος πειρασμός», τότε ανατριχιάσαμε. Οπως ανατριχιάσαμε και στο θέατρο «Χυτήριο», το 2012, που χρυσαυγίτες βουλευτές έσκισαν τη μαρκίζα του έργου «Corpus Cristi» και γιαούρτωσαν τους θεατές. Και τις προάλλες, που το κόμμα «Νίκη» απαίτησε την απαγόρευση του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά» ενώ η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης περιορίστηκε να ζητήσει την απόσυρση της αφίσας του. «Πώς είναι δυνατόν να εικονίζεται εσταυρωμένη στη θέση του Ιησού μία ημίγυμνη έγκυος, με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στην Παναγιά μας;» εξεμάνη μία, «δεξιά του Κυρίου», ραδιοφωνατζού.

Η πολιτική εξουσία συνήθιζε να στέκει στο πλευρό των αγανακτισμένων χριστιανών.

Το 1959, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος διέταξε ως αρμόδιος υπουργός να μην ξαναπαιχτούν οι «Ορνιθες» του Αριστοφάνη. Η αριστουργηματική παράσταση σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, μουσική Μάνου Χατζιδάκι, σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη. Ο ιερέας γαρ εμφανιζόταν με περιβολή ορθόδοξου παπά και οι ψαλμωδίες που απηύθυνε στα πουλιά θύμιζαν το βυζαντινό μέλος. Ο Τσάτσος βρήκε τον μάστορά του στο πρόσωπο του σπουδαίου γελοιογράφου Φωκίωνα Δημητριάδη που εφεξής τον σκιτσάριζε συντροφιά με μια κότα.

Το 1974, η Ιερά Σύνοδος σκανδαλίστηκε από τη ροκ όπερα «Jesus Christ Superstar» και η κυβέρνηση την κατέβασε άρον – άρον. Τι να περιμένεις; Για τη χούντα του Ιωαννίδη μιλάμε.

Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα. Αισθάνεται ο οποιοσδήποτε, από τον απλό πιστό έως τον προκαθήμενο της Εκκλησίας, τόσο ανασφαλής; Νιώθει ειλικρινά ότι τα άγια των αγίων του προσβάλλονται, απειλούνται, από έναν καλλιτέχνη που απλώς ερμηνεύει διαφορετικά το Θείο Δράμα;

Πριν από αιώνες μάλιστα. Εάν απομακρυνόσουν ρούπι από την επίσημη χριστιανική διδασκαλία, αφοριζόσουν σαν αιρετικός. Στη Δύση, η Ιερά Εξέταση σε έστελνε στην πυρά. Παρήλθε ευτυχώς ο Μεσαίωνας, φωτίστηκαν τα μυαλά. Στην καθ’ημάς Ανατολή μπορεί να μη ζήσαμε αναγέννηση, η Ορθοδοξία ωστόσο ανέκαθεν υπήρξε πιο ανεκτική, πιο συγχωρητική από τον Καθολικισμό κι από τους σκληροπυρηνικούς προτεστάντες. Στους αντίποδες –και καμάρι της– των ισλαμιστών που αρκεί να ζωγραφίσεις τον προφήτη τους για να βγάλουν φετφά και να σε καταδικάσουν σε θάνατο.

Δεν αντιλαμβάνεται η Εκκλησία μας ποιοι επιδιώκουν να την παρασύρουν προς τον φανατισμό και την υστερία; Εκείνοι που έχουν να εισπράξουν. Οι χριστέμποροι, οι πολιτευτάκηδες, οι ιεροκήρυκες των καναλιών που αμ πουλάνε φάρμακα για τη φαλάκρα, αμ επιστολές του Ιησού.

Δεν καταλαβαίνει ότι προγράφοντας όποιον της βγάζει γλώσσα, τον κάνει μάγκα; Ποιος είναι ο ευκολότερος τρόπος για να στρέψεις τα φώτα επάνω σου; Να σκανδαλίσεις. Να πειράξεις τα θρησκευτικά ή τα εθνικά σύμβολα. Απαξ και σε στοχοποιήσει η Εκκλησία ή το κράτος, τι ανάγκη έχεις περαιτέρω διαφήμισης; Η κοινωνία των πολιτών θα σπεύσει στο πλευρό σου.

Γελιέσαι ασφαλώς άμα νομίζεις πως με το να παρουσιάσεις ως ομοφυλόφιλους τους Απόστολους, ως ερωτευμένο τον Ιούδα με τον Χριστό, θα αρθείς στο ύψος του Ροΐδη ή του Καζαντζάκη. Και το στριπτίζ ακόμα απαιτεί ταλέντο – εάν μια γυναίκα ανέβει στη σκηνή και πετάξει απλώς τα ρούχα της, οι θεατές μάλλον θα νιώσουν ότι βρίσκονται στο εξεταστήριο κάποιου γιατρού. Ενώ η μεγαλειώδης Ρίτα Χέιγουορθ άρκεσε να βγάλει το γάντι της στην «Gilda» για να κάψει τα κοντέρ του αισθησιασμού.

Η τέχνη συχνά προκαλεί. Μα ότι προκαλεί δεν είναι τέχνη. Πιο πιθανό να πρόκειται για μια κούφια πορδή.-

Η ανοιχτή επιστολή του Ζελένσκι εγείρει αμφιβολίες για την ειλικρίνεια των προθέσεών του, δήλωσε ο Ελβετός δημοσιογράφος Γκάι Μετάν

ΜΟΣΧΑ, 5 Ιουνίου. /TASS/. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ αρνήθηκε να αποκαλύψει ποια ήταν η αντίδραση του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στην ανοιχτή επιστολή του Βλαντιμίρ Ζελένσκι, αναφέρει ανταποκριτής του TASS.

Ο Ζελένσκι προσπαθεί να κερδίσει ξανά την προσοχή των παγκόσμιων μέσων ενημέρωσης, υποστήριξε η Ρόζα Τσέμερις, μέλος της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων της Κρατικής Δούμας από το κόμμα του Νέου Λαού, σε συνέντευξή της στο TASS.

Το TASS έχει συγκεντρώσει τις βασικές αντιδράσεις στην επιστολή.

Δηλώσεις του Κρεμλίνου

- Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν διάβασε την ανοιχτή επιστολή του Βλαντιμίρ Ζελένσκι χθες το βράδυ, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ.

- Δεν αποκάλυψε ποια ήταν η αντίδραση του προέδρου στην ανοιχτή επιστολή του Ζελένσκι.

- Το θέμα της ανοιχτής επιστολής του Ζελένσκι πιθανότατα θα συζητηθεί με τον έναν ή τον άλλο

Προσπάθειες να κλέψουν τα φώτα της δημοσιότητας

- Ο Ζελένσκι προσπαθεί να ανακτήσει την προσοχή του κόσμου με την ανοιχτή επιστολή του προς τον Πούτιν, σύμφωνα με τη Ρόζα Τσέμερις, μέλος της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων της Κρατικής Δούμας από το κόμμα του Νέου Λαού, η οποία μίλησε στο TASS.

- Η ανοιχτή επιστολή του Ζελένσκι εγείρει αμφιβολίες για την ειλικρίνεια των προθέσεών του, καθώς στοχεύει μόνο να πείσει το κοινό στις δυτικές χώρες, που έχει κουραστεί από το κόστος του πολέμου, για την επιθυμία του Κιέβου για ειρήνη, δήλωσε στο TASS ο Ελβετός δημοσιογράφος και συγγραφέας Γκάι Μετάν.

- Ο Mettan σημείωσε ότι οι πόλεμοι συνήθως τερματίζονται όχι με «ανοιχτή επιστολή, αλλά μέσω σοβαρών διαπραγματεύσεων», κάτι που «δεν ισχύει καθόλου εδώ».

Προσπάθεια διατήρησης της εξουσίας

- Μέσω της ανοιχτής επιστολής του, ο Ζελένσκι προσπαθεί να δώσει την εντύπωση ότι είναι έτοιμος για διαπραγματεύσεις, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς για ένα κόλπο δημοσίων σχέσεων και για μια στάση προς όφελος της Δύσης, δήλωσε στο TASS ο πρόεδρος του κόμματος «Δίκαιη Ρωσία», Σεργκέι Μιρόνοφ.

- Σημείωσε ότι ο Ζελένσκι ανησυχεί σαφώς για την απώλεια της εξουσίας.

- Σύμφωνα με τον Μιρόνοφ, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο Ζελένσκι δεν είναι μόνο προδότης του λαού του, αλλά και «παθολογικός ψεύτης, ηθοποιός και κλόουν» και η μόνη ειρήνη που χρειάζεται είναι μια ειρήνη όπου «θα συνεχίσει να λαμβάνει δισεκατομμύρια από τους αφέντες του για να συνεχίσει το «αντιρωσικό» σχέδιο και τον αγώνα κατά του ρωσικού κόσμου».

Εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός

- Ο Ζελένσκι προσπαθεί απεγνωσμένα να ζητήσει ειρήνη στην ανοιχτή επιστολή του προς τον Πούτιν, δήλωσε στο TASS ο Αντρέι Καρταπόλοφ (Ενωμένη Ρωσία), πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας.

Προσπάθεια διατάραξης της ειρηνευτικής διαδικασίας

- Η επιστολή του Βλαντιμίρ Ζελένσκι προς τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι μια ακόμη απεγνωσμένη πράξη, δήλωσε ο βουλευτής του Βερχόβνα Ράντα, Αλεξάντερ Ντουμπίνσκι.

- Κατά την άποψή του, ο Ζελένσκι κάνει ό,τι μπορεί για να διασφαλίσει ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία «δεν θα τελειώσει».

- Η επιστολή του Ζελένσκι προς τον Πούτιν έχει ως στόχο να εκτροχιάσει τυχόν πιθανές διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, όχι να τις ξεκινήσει, δήλωσε στο TASS ο πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας (2010-2014) Νικολάι Αζάροφ.

- Σημείωσε ότι η επιστολή δεν περιέχει συγκεκριμένες προτάσεις για ειρηνευτική συμφωνία ή συμβιβασμούς, «παρουσιάζει μόνο επιθέσεις κατά της Ρωσίας, προσωπικές κατηγορίες κατά του Προέδρου Πούτιν και τις ίδιες προτάσεις που η Ρωσία έχει ήδη απορρίψει επανειλημμένα».

- Ο Αζάροφ τόνισε ότι η επιστολή αποτελεί προπαγανδιστικό τέχνασμα και η γλώσσα που περιέχει είναι απαράδεκτη στη διπλωματία.

Aν η εξωτερική πολιτική του Τραμπ ήταν λιμπρέτο όπερας, θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «Η δύναμη της σύγχυσης», μια σαφή αναφορά στην όπερα του Βέρντι «Η δύναμη του πεπρωμένου». Οι αιφνιδιαστικές ανατροπές κυριαρχούν στην όπερα του Βέρντι και στη διπλωματία Τραμπ δεν στερούνται λογικής αλλά έχουν τη δική τους λογική.

Προχθές Τρίτη έγινε γνωστό ότι ο ένοικος του Λευκού Οίκου επικοινώνησε απευθείας με ηγετικό στέλεχος της Χεζμπολάχ στην προσπάθεια ταυτόχρονου τερματισμού του πολέμου και στο Ιράν και στον Λίβανο.

Ο Τραμπ έστειλε ένα σαφές μήνυμα στη Χεζμπολάχ ότι η συμμαχία-εξάρτηση από την Τεχεράνη δεν είναι μονόδρομος.

Λογικά οι ΗΠΑ δεν πρέπει να έχουν αντιρρήσεις να εγγυηθούν το σημερινό στάτους κβο στον Λίβανο και κυρίως το πλαίσιο και τους κανόνες που θα διέπουν τις σχέσεις του παράλληλου κράτους της Χεζμπολάχ με την κεντρική κυβέρνηση στη Βηρυτό.

Οταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποφασίζει να μιλήσει στο τηλέφωνο με εκπρόσωπο της ηγεσίας μιας οργάνωσης την οποία το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει χαρακτηρίσει ως τρομοκρατική, δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα. Αν το τηλεφώνημα Τραμπ στη Χεζμπολάχ κύλησε ομαλά και χωρίς προβλήματα, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το ίδιο ισχύει και για τις τηλεφωνικές επικοινωνίες Λευκού Οίκου – Στέιτ Ντιπάρτμεντ!

Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αγκυρα Μπάρακ είναι ταυτόχρονα ειδικός απεσταλμένος για τη Συρία και τον Λίβανο και για τους επικριτές του λομπίστας του Ερντογάν. Με την ευκαιρία τερματισμού της θητείας του ως έκτακτου απεσταλμένου ο ΥΠΕΞ Ρούμπιο έσπευσε ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, έτρεξε να τον ευχαριστήσει δημόσια για τις προσφερθείσες στη διάρκεια της θητείας του υπηρεσίες του.

Σχεδόν ταυτόχρονα, ο Τραμπ αναφέρθηκε στο έργο του προσωπικού του φίλου όχι μόνον χωρίς καμιά αναφορά στη λήξη της θητείας του, αλλά με ενθουσιώδη επιδοκιμασία του έργου του. Πρόκειται για μια διπλωματία που παραπέμπει σε ποδηλάτη που προσπαθεί να αλλάξει τροχό εν κινήσει με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον αναβάτη.

Το εναρκτήριο λάκτισμα της διπλωματίας της σύγχυσης ήταν στην πρώτη θητεία Τραμπ η συνάντηση με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας, που όμως δεν κατέληξε σε κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Το τηλέφωνο στη Χεζμπολάχ παραπέμπει στο επιθετικό μάρκετινγκ και στην επιθετική εξαγορά, μια συνταγή που παραπέμπει στην υπερπαραγωγή «Ρεσάλτο στη Βενεζουέλα»…

Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια υποκατάστασης του Ιράν στον ρόλο του εγγυητή της επιβίωσης της Χεζμπολάχ είναι πολύ πιο σοβαρή από τη διαταγή αφοπλισμού της από τον στρατό του Λιβάνου. Πρώτο πείραμα εξαγοράς συμμάχου της αντίπαλης δύναμης έγινε με επιτυχία σε μικρά νησιωτικά κράτη στον Ειρηνικό που είχαν γίνει προτεκτοράτα της Κίνας.

Πηγή: efsyn

Πηγή: Middle East Eye

Οι στρατιωτικοί δεσμοί μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ισραήλ φαίνεται πως οδεύουν προς ακόμη βαθύτερη και μονιμότερη εδραίωση, μέσω μιας αμφιλεγόμενης διάταξης που έχει ενσωματωθεί στο προτεινόμενο Εθνικό Νομοσχέδιο Εξουσιοδότησης για την Άμυνα (NDAA), σύμφωνα με τον πρώην αξιωματούχο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζος Πολ.

Οι επικριτές της ρύθμισης υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται απλώς για στρατιωτική συνεργασία ή παροχή βοήθειας, αλλά για μια προσπάθεια μόνιμης ενσωμάτωσης των ισραηλινών αμυντικών συμφερόντων στον πυρήνα του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος.

Η πρόταση προβλέπει τη διεύρυνση της πρόσβασης του Ισραήλ σε αμερικανικές στρατιωτικές τεχνολογίες, την ενίσχυση της διασύνδεσης αμυντικών συστημάτων και εφοδιαστικών αλυσίδων, καθώς και την ακόμη στενότερη σύνδεση του αμερικανικού αμυντικού σχεδιασμού με τις στρατιωτικές προτεραιότητες του Ισραήλ.

Ο Πολ απέρριψε ως «επικοινωνιακό τέχνασμα» τους ισχυρισμούς ότι η Ουάσιγκτον επανεξετάζει τη σχέση της με το Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι, ενώ οι πολιτικοί συζητούν δημόσια για πακέτα βοήθειας, το Κογκρέσο προωθεί αθόρυβα νομοθεσία που θα μπορούσε να καταστήσει τη συμμαχία πολύ δυσκολότερο να ανατραπεί στο μέλλον.

Προειδοποίησε ακόμη ότι η πρόταση θα δώσει στο Ισραήλ «πρωτοφανή πρόσβαση στην αμερικανική τεχνολογία» και θα του προσφέρει «τεράστια επιρροή πάνω στις αμυντικές προτεραιότητες των Ηνωμένων Πολιτειών».

Οι αντίπαλοι της ρύθμισης εκτιμούν ότι πρόκειται για μια απόπειρα δέσμευσης των μελλοντικών γενεών Αμερικανών σε μια όλο και περισσότερο αλληλοεξαρτώμενη στρατιωτική σχέση με το Ισραήλ, ανεξάρτητα από τις πολιτικές εξελίξεις ή τη στάση της κοινής γνώμης.

Ο Πολ καλεί τους Αμερικανούς να αντιδράσουν πριν η πρόταση μετατραπεί σε νόμο, προειδοποιώντας ότι το Κογκρέσο κινείται προς τη θεσμοθέτηση και παγίωση μιας στρατιωτικής ολοκλήρωσης που θα μπορούσε να επηρεάσει την αμερικανική εξωτερική και την αμυντική πολιτική για τις επόμενες δεκαετίες.