Στήνεται εκλογικός μηχανισμός και πανελλαδική οργανωτική δομή - Τα νέα όργανα παίρνουν μορφή, στελέχωση με τους 300 της ιδρυτικής διακήρυξης.

Μετά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος στην Αμαλίας και στο στρατηγείο της ΕΛΑΣ στη Φιλελλήνων οι συσκέψεις δίνουν και παίρνουν.

Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να δίνουν έναν αέρα αισιοδοξίας, ωστόσο το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα έχει σαφείς οδηγίες το κόμμα να είναι καθ’ όλα έτοιμο για κάλπες ακόμη και στα μέσα Σεπτεμβρίου.

Χτίζεται η δομή

Σε ευρεία σύσκεψη στην Αμαλίας υπό τον Αλέξη Τσίπρα το «υβριδικό» κόμμα που οικοδομείται άρχισε να παίρνει μορφή.

Οι πρώτες πληροφορίες που είχε μεταδώσει το in φαίνεται από τη χθεσινή σύσκεψη να επιβεβαιώνονται και συγκροτούνται όργανα με νέους τίτλους που θα προσομοιάζουν με την Πολιτική Γραμματεία, την Κεντρική Επιτροπή και με ένα ακόμη μεγαλύτερο και τυπικά ανώτερο όργανο.

Τα όργανα, λένε οι πληροφορίες, θα αρχίσουν να λειτουργούν και να παρουσιάζονται από τα μέσα Ιουνίου, ενώ στόχος είναι μέσα στο καλοκαίρι να είναι πλήρως έτοιμη η οργανωτική δομή.

Η ετοιμότητα της ΕΛΑΣ πολλαπλασιάζει την αγωνία στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως των βουλευτών που συγκρατούνται με δυσκολία απο την ανεξαρτητοποίησή τους.

Ωστόσο το μήνυμα της αναμονής φαίνεται ότι ελήφθη καθώς τυχόν μετακινήσεις σε μια φάση που η ΕΛΑΣ συγκροτείται με βασικό παρονομαστή την ανανέωση τυχόν φυγή τους από το ΣΥΡΙΖΑ θα προκαλούσε τα αντίθετα αποτελέσματα και μαζι με τα ξερά θα καίγονταν και τα χλωρά.

Το φρένο που μπαίνει στις μετακινήσεις και το ραντεβού που δίνεται για το Σεπτέμβρη δεν είναι τυχαίο καθώς είναι σαφές ότι ο κ. Τσίπρας σε αυτή τη φάση θέλει να καταστήσει σαφές ότι δεν πρόκειται να ανοίξει την πόρτα την Αμαλίας στους πρώην συντρόφους του που βρίσκονται στο ΣΥΡΙΖΑ ή βρίσκονταν στη Νέα Αριστερά και κατείχαν σημαντικά πόστα.

Τυχόν κινήσεις που θα έδιναν, σε αυτή τη συγκυρία, την εντύπωση στην κοινωνία ότι στην ΕΛΑΣ γίνεται επανένωση προσώπων θα έριχνε πρόωρα τους τίτλους τέλους, ακόμη και για εκείνους με τους οποίους ο κ. Τσίπρας θέλει να συμπορευτεί στις εκλογές.

Η περίπτωση του Ρίτσαρντ Νίξον είναι πάντα διδακτική για το πού μπορεί να οδηγήσει η αλαζονεία της εξουσίας

Ο Ρίτσαρντ Νίξον δεν ήταν ένας τυχαίος πολιτικός. Καταρχάς ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να κερδίσει δύο διαδοχικές προεδρικές εκλογές, το 1968 και το 1972, παρότι φαινομενικά η φιλοδοξία του θα έπρεπε να είχε τελειώσει, εάν αναλογιστούμε ότι είχε υποστεί μεγάλη ήττα απέναντι στον Τζον Κένεντι το 1960. Μάλιστα είχε καταφέρει να κερδίσει δύο εκλογές σε μια εποχή που η τηλεόραση ήταν κυρίαρχη, παρότι ήταν αυτός που συνήθως στη βιβλιογραφία αναφέρεται ως ο πρώτος που έχασε εκλογές εξαιτίας κακής τηλεοπτικής παρουσίας (στο περίφημο debate με τον Κένεντι). Όμως, η πιο μεγάλη επιτυχία του ήταν ότι κατάφερε να κερδίσει προς τα δεξιά εκλογές σε μια εποχή που η Αμερική φαινόταν να πηγαίνει αρκετά προς τα αριστερά.

Όμως, ο Νίξον παρά την πολιτική του ικανότητα και οξυδέρκεια, είχε και μια ιδιαίτερα κυνική και εργαλειακή αντίληψη για την πολιτική. Και κυρίως είχε μια σχεδόν παρανοειδή αντίληψη «ελέγχου» του κράτους. Και αυτό ήταν που τον οδήγησε στο να ενεργοποιήσει έναν παράνομο μηχανισμό που προσπαθούσε να εντοπίσει από πού γίνονταν διαρροές – ήταν οι εποχές των μεγάλων αποκαλύψεων όπως π.χ. των Pentagon Papers – και να βρει «επιβαρυντικά στοιχεία» για τους αντιπάλους του.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ενεργοποιήθηκε αυτός ο παράνομος μηχανισμός και στην περίπτωση της διάρρηξης στα γραφεία της Εθνικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος, στο συγκρότημα Γουότεργκεϊτ, στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Το σκάνδαλο άρχισε να παίρνει διαστάσεις όταν συνεχίστηκε η διερεύνηση και τότε ο Νίξον έκανε ό,τι μπορούσε για να την παρεμποδίσει. Μάλιστα, η αλυσίδα των γεγονότων που οδηγούν στην παραπομπή του (impeachment) και τελικά στην παραίτησή του, είχαν να κάνουν όχι τόσο με τη διάρρηξη – ή την απόπειρα υποκλοπής συνομιλιών μέσω της εγκατάστασης «κοριών» που ήταν ο σκοπός της – όσο με την προσπάθεια του Λευκού Οίκου να συγκαλύψει την υπόθεση. Ο Νίξον, δηλαδή, κυρίως κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να παρακωλύσει την έρευνα και να συγκαλύψει τις πραγματικές ευθύνες. Αυτό θεωρήθηκε το μεγαλύτερο ατόπημά του.

Η ιστορία αυτή παραμένει ιδιαίτερα διδακτική, εάν έρθουμε και στα καθ’ ημάς. Γιατί και στη χώρα μας είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με δύο στιγμές θεσμικής παραβατικότητας από τη μεριά της κυβέρνησης. Η μία ήταν προφανώς ότι μέσα από το «επιτελικό κράτος» αξιοποιήθηκε αρχικά η ΕΥΠ και μετά το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator – για το οποίο έχουμε νέα δήλωση του Ταλ Ντίλιαν ότι το προμηθεύτηκε το ελληνικό κράτος και το αξιοποίησε και όχι κάποιοι «ιδιώτες» – για να παρακολουθηθούν «φίλοι» και αντίπαλοι και να αξιοποιηθεί η πληροφορία που θα συγκεντρωνόταν, είτε για να επανέρχονται στην τάξη οι «φίλοι» είτε για να πληγούν αντίπαλοι. Η άλλη, ήταν ότι από τη στιγμή που αποκαλύφθηκε η υπόθεση, η κυβέρνηση έχει κινηθεί με τον πιο συντονισμένο τρόπο για να συγκαλυφθούν οι ευθύνες της, αξιοποιώντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (με αποκορύφωμα το γεγονός ότι αρνήθηκε εξεταστική επιτροπή για ένα θέμα που η ίδια είχε δεχτεί προηγουμένως) και το γεγονός ότι η κυβέρνηση διορίζει την ηγεσία της δικαιοσύνης, άρα και τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Προσθέστε σε όλα και την με κυβερνητική εντολή προφανώς άρνηση της ΕΥΠ να συνδράμει ουσιωδώς τις ανεξάρτητες αρχές και έχετε μια πλήρη εικόνα της άρνησης, ακόμη και τώρα, της κυβέρνησης να συμβάλει στη διερεύνηση του ελληνικού Γουότεργκεϊτ.

Άρα, λοιπόν, το θέμα πια και στη χώρα μας δεν είναι απλώς να αποδοθεί ευθύνη στο Μέγαρο Μαξίμου για την προσπάθεια που έκανε να υποκλέψει συνομιλίες και επικοινωνίες υπουργών, δικαστικών, ανώτατων αξιωματικών, πολιτικών και δημοσιογράφων. Σε τελική ανάλυση, κανείς πια δεν έχει αμφιβολία ότι αυτό έγινε. Όχι μόνο τα… καλάμια, αλλά και δημοσιογραφικές έρευνες, στοιχεία, καθώς και όσα ακούστηκαν στη δίκη των «ιδιωτών» το έχουν αποδείξει με σαφήνεια.

Αυτό που πια ξεδιπλώνεται μπροστά μας είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκαλύψει αυτό το γεγονός με κάθε δυνατό τρόπο, την ώρα που διαρκώς έρχονται νέα στοιχεία στο φως που καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική τη διερεύνησή του.

Και εδώ πρέπει να πούμε ότι η συγκάλυψη αποτελεί ίσως μεγαλύτερη θεσμική παραβατικότητα. Γιατί εάν στη μία περίπτωση έχουμε κατάχρηση εξουσίας, στη δεύτερη περίπτωση έχουμε τη χειραγώγηση του κράτους και της Δικαιοσύνης στην προσπάθεια να συγκαλυφθεί η κατάχρηση εξουσίας, κάτι που αποτελεί ακόμη βαθύτερο θεσμικό τραύμα γιατί στην πραγματικότητα σημαίνει την ακύρωση της δυνατότητας των θεσμών να λειτουργούν ως εγγυητές των αρχών του κράτους δικαίου και ως πεδία που μπορούν να ανακόψουν τη θεσμική παραβατικότητα της κυβέρνησης.

Με αυτό εννοώ ότι στην πρώτη περίπτωση έχουμε μια κυβέρνηση που δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και του σεβασμού στο Σύνταγμα και στους νόμους που περιλαμβάνει ο όρκος που έδωσε. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε την υπονόμευση της ικανότητας των θεσμών να επαναφέρουν στην τάξη ακόμη και μια κυβέρνηση που διάλεξε τον δρόμο της παραβατικότητας και να αποκαταστήσουν τη «θεσμική κανονικότητα».

Ακριβώς, για αυτό τον λόγο και δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι τελικά η κυβέρνηση θα καταφέρει να πετύχει τον σκοπό της, δηλαδή να αποφύγει την αναμέτρηση με τις ευθύνες της. Γιατί κάποια στιγμή δοκιμάζονται τα όρια της θεσμικής αντοχής της χώρας και τότε εκ των πραγμάτων θα πάμε σε διερεύνηση. Και η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη διπλή ευθύνη της: και σε σχέση με τις υποκλοπές καθαυτές και σε σχέση με την επιχείρηση συγκάλυψης.

Και τότε η άνοδος και η πτώση του Ρίτσαρντ Νίξον θα αποδειχτεί μια πολύ διδακτική ιστορία, στην οποία κάποιοι δεν έδωσαν έγκαιρα προσοχή.

Πηγή: in

Καμουφλαρισμένη στα χρώματα του βυθού, η δράκαινα είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνει αντιληπτή.

Αρκετά ελληνικά μέσα γράφουν αυτές τις ημέρες για ένα δηλητηριώδες ψάρι που κρύβεται στην άμμο και τσιμπά τουρίστες στην Ανδαλουσία, όπου οι αρχές εξέδωσαν προειδοποίηση για τους λουομένους. Στην πραγματικότητα το ψάρι «weever» είναι η γνωστή δράκαινα, ψάρι που έχει αφήσει δυσάρεστες αναμνήσεις και σε πολλούς έλληνες παραθεριστές.

Στην Ελλάδα και γενικά στη Μεσόγειο ζουν τέσσερα είδη δράκαινας, όλες τους σαρκοφάγα ψάρια που συνηθίσουν να κρύβονται στην άμμο στα ρηχά ή σε μεγαλύτερα βάθη. Καμουφλαρισμένες στα χρώματα του βυθού, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνουν αντιληπτές, καθώς το μόνο που εξέχει από την άμμο είναι τα μάτια.

Το δηλητήριο κρύβεται στα μυτερά αγκάθια, τα οποία τσιμπούν όποιον τύχει να πατήσει το ψάρι ή, ακόμα χειρότερα, να καθίσει πάνω του εκεί όπου σκάει το κύμα, ειδικά την ώρα της παλίρροιας. Τα αγκάθια είναι γνωστό ότι μπορούν να τρυπήσουν ακόμα και βατραχοπέδιλα και στολές κατάδυσης, όχι όμως και τα πλαστικά παπούτσια που πολλοί φορούν για προστασία από αχινούς.

Τα περισσότερα τσιμπήματα πάντως δεν είναι επικίνδυνα και ο πόνος υποχωρεί σε λίγες ώρες. Επίσκεψη σε γιατρό απαιτείται αν το πρήξιμο επεκταθεί σε άλλες περιοχές ή αν τα συμπτώματα δεν υποχωρούν ή είναι έντονα.

Στην περίπτωση τσιμπήματος, το δηλητήριο μπορεί εν μέρει να εξουδετερωθεί με ζεστό νερό, όσο πιο καυτό ανέχεται κανείς στο δέρμα του, για λίγα λεπτά. Η υψηλή θερμοκρασία καταστρέψει τις πρωτεΐνες του δηλητηρίου και ο πόνος μπορεί να αρχίσει να υποχωρεί σε λίγα λεπτά.

Δράκαινες της Μεσογείου

Hans Hillewaert / CC BY-SA 4.0

Echiichthys vipera: Αν και είναι το πιο μικρόσωμο είδος, με τυπικό μήκος κάτω από 10 εκατοστά, η μικρή δράκαινα συνδέεται με τα πιο πολλά τσιμπήματα σε ανθρώπους, καθώς συχνάζει σε ρηχά νερά.

Erling Svensen / CC BY-SA 4.0

Trachinus draco: Είναι το πιο κοινό είδος δράκαινας στα ελληνικά και έχει μήκος έως 25 εκατοστά. Ζει σε πιο βαθιά νερά και τα περισσότερα τσιμπήματα αφορούν αλιείς που ανασύρουν δίχτυα.

Roberto Pillon / CC BY 3.0

Trachinus araneus: Το πιο μεγαλόσωμο από τα τέσσερα είδη, με μεγάλη ή στικτή δράκαινα έχει μήκος έως 45 εκατοστά. Ζει και αυτή σε βαθύτερα νερά, μέχρι τα 100 μέτρα.

Roberto Pillon / C0

Trachinus radiatus: Η ακρινωτή δράκαινα έχει μήκος 25 εκατοστά και ζει σε βάθη 30-60 μέτρων, οπότε οι επαφές με τον άνθρωπο είναι σπάνιες.

Κεντρική εικόνα: Erling Svensen / CC BY-SA 4.0

Ο αρχηγός του κράτους τόνισε ότι η Μόσχα έχει δημιουργήσει καλές συνθήκες για την ανάπτυξη της συνεργασίας με τη Μόσχα.

ΑΓΙΑ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ, 4 Ιουνίου. /TASS/. Ο παγκόσμιος ενεργειακός τομέας σύντομα θα ενθουσιαστεί με τα νέα για τις νέες συμφωνίες μεταξύ Ρωσίας και Κίνας. Ρωσία, όπως ανακοίνωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, σε συνάντηση με τους επικεφαλής κορυφαίων παγκόσμιων πρακτορείων ειδήσεων που διοργάνωσε το TASS.

«Πιστεύω ότι έχουμε δημιουργήσει καλές συνθήκες για την ανάπτυξη της συνεργασίας με την Κίνα. Είμαι βέβαιος ότι όλοι οι στόχοι που θέσαμε κατά την επίσκεψή μου [στην Κίνα] θα επιτευχθούν, όλοι οι στόχοι θα επιτευχθούν. Ο Πρόεδρος [Σι Τζινπίνγκ] και εγώ έχουμε ένα πρόγραμμα διμερών επαφών για φέτος. Αλλά δεν είμαστε μόνο εμείς. Η κυβέρνηση, τα υπουργεία, οι υπηρεσίες και οι κορυφαίες εταιρείες μας συναντιούνται και συνεργάζονται, συμπεριλαμβανομένου του ενεργειακού τομέα, όπου είμαι βέβαιος ότι ο παγκόσμιος ενεργειακός τομέας σύντομα θα ενθουσιαστεί με τις νέες συμφωνίες μεταξύ Ρωσίας και Κίνας», δήλωσε ο Πούτιν.