Υπάρχει ένα συναίσθημα που θυμάμαι συχνά από τότε που έζησα και εργάστηκα στην Ουκρανία - για την ακρίβεια, στην πιο εθνικιστική, γεμάτη αυτοπεποίθηση πόλη της, το Λβιβ - για συνολικά πέντε χρόνια τη δεκαετία του 2000: Δόξα τω Θεώ, τουλάχιστον δεν υπάρχει βία!
Αυτό σκεφτόμασταν και λέγαμε κιόλας τότε εγώ, μερικοί άλλοι ξένοι, και αρκετοί Ουκρανοί επίσης. Η χώρα ήταν πολιτικά, ακόμη και πολιτισμικά πολωμένη, εξαιρετικά διεφθαρμένη και μια ψεύτικη «δημοκρατία» ακόμη πιο ψεύτικη από τις περισσότερες υπόλοιπες.
Κυριαρχούνταν και ξεράθηκε από ένα άπληστο, υποκριτικό και - παρά όλες τις φτηνές κουβέντες, το ευσεβές τραγούδι ύμνων με το χέρι στην καρδιά, και τις κιτς αγροτικές πλεξούδες και τα ραμμένα πουκάμισα - βαθιά αντιπατριωτικό κατεστημένο τυπικά μετασοβιετικών αποστάτων, κλεφτών, ψευτών και ξεπουλημένων. Δεν υπήρχε κράτος δικαίου, τα δικαστήρια ήταν ένα κακόγουστο αστείο και η αστυνομία ήταν μια απάτη.
Κι όμως, ενώ το συνηθισμένο σύμπλεγμα επιχειρήσεων-εγκλήματος είχε το τίμημά του και υπήρξε περιστασιακή δολοφονία δημοσιογράφου από το κράτος , δεν υπήρξε μεγάλης κλίμακας βία. Υπήρχαν πικρές γκρίνιες σε αφθονία, συμπεριλαμβανομένων και για την Κριμαία, συνεχώς. Αλλά δεν υπήρξε εμφύλιος πόλεμος - όπως είχαν προβλέψει οι παντοδύναμες αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών στην ακόμη πιο σκοτεινή δεκαετία του 1990 - και κανείς δεν άπλωνε το χέρι του για να πάρει όπλο είτε για να φύγει από μια αφόρητη χώρα είτε για να κρατήσει άλλους σε αυτήν με τη βία.
Ενώ οι Αμερικανοί ήταν απασχολημένοι σκεπτόμενοι την πιθανότητα - και ίσως τις ευκαιρίες - να σκοτωθούν μεταξύ τους οι Ουκρανοί σε μεγάλους αριθμούς, οι Βρετανοί ξάδερφοί τους σκεφτόντουσαν ένα άλλο είδος καταστροφής. Για αυτούς, πριν από περισσότερες από τρεις δεκαετίες, το πιο ενδιαφέρον ερώτημα ήταν αν η Ουκρανία και η Ρωσία θα πήγαιναν σε πόλεμο, ειδικά για την Κριμαία. Εκεί, Βρετανοί πράκτορες τότε προειδοποιούσαν με ασυνήθιστη ειλικρίνεια, «το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι Ρώσοι» και τα πράγματα μπορεί να γίνονταν λιγότερο εγκάρδια αν το Κίεβο δεν πρόσεχε τα βήματά του.
Και να που βρισκόμαστε τώρα: Στην 35η επίσημη επέτειο της ύπαρξής της εκτός της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, η Ουκρανία έχει γίνει το άθροισμα όλων των φόβων, πολύ χειρότερο ακόμη και από την διάχυτα διεφθαρμένη, βάναυσα άδικη και de facto άνομη εκδοχή της πριν από το 2014. Τώρα κυβερνάται από το χειρότερο, πιο διεφθαρμένο και πιο αυταρχικό και αιματηρό καθεστώς που υπήρξε ποτέ - αναμφίβολα - υπό τον Βλαντιμίρ Ζελένσκι και τους φίλους του. Κλέβουν , καταχρώνται και πλένουν σωρούς βρώμικου χρήματος σαν να μην υπάρχει αύριο, το οποίο, για να είμαστε δίκαιοι, πιθανότατα δεν υπάρχει γι' αυτούς, τουλάχιστον όχι στην Ουκρανία.
Κυριολεκτικά κυνηγούν και, στην πραγματικότητα, πουλάνε τους υπηκόους τους ως κρέας για τα κανόνια, ώστε να μπορούν να επωφεληθούν και η Δύση να έχει τον σφαγειακό της πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, σε μια παράλογη, κακή και μάταιη προσπάθεια να εξαλείψει τη Μόσχα ως υπολογίσιμη δύναμη. Αυτή είναι η πραγματικότητα της «επιχειρηματοποίησης»,"και τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό που συνέβη πριν ο Ζελένσκι και οι συνεργοί του αναλάβουν την εξουσία. Όσοι δεν υποκύπτουν εύκολα στο να τους αντιμετωπίζουν ως ζώα μάχης πεθαίνουν τακτικά μυστηριωδώς από «πτώσεις» ή ίσως απλώς από το να φυσούν τη μύτη τους.
Τα ουκρανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ήταν ποτέ ούτε στο ελάχιστο καθαρά, αντικειμενικά ή αξιόπιστα. Αλλά η ζόμπι και αυτοζόμπι προπαγανδιστική μηχανή που δημιουργήθηκε υπό τον Ζελένσκι είναι πρωτοφανώς απαίσια. Όσοι αντιστέκονται ανοιχτά στην εθνική πλύση εγκεφάλου φυλακίζονται από δικαστήρια καγκουρό, βασανίζονται και δολοφονούνται .
Ή σκεφτείτε τη βασική δημογραφία : ο πραγματικός πληθυσμός της Ουκρανίας έχει σχεδόν μειωθεί στο μισό από το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης και το μέλλον φαίνεται ακόμη χειρότερο. Και ενώ μέρος αυτής της καταστροφής οφείλεται στον τρέχοντα πόλεμο, μεγάλο μέρος της έχει παραχθεί από τον αδιάκοπο ταξικό πόλεμο από πάνω της αδικίας, εκμετάλλευσης και απελπισίας που οι «ελίτ» της Ουκρανίας έχουν διεξάγει στους δικούς τους υπηκόους για ένα τρίτο του αιώνα, ενώ φλυαρούν υποκριτικά για το ένα έθνος και το άλλο έθνος.
Και τα αποτελέσματα όλων αυτών των φρικαλεοτήτων; Είναι αβυσσαλέα ακόμη και με τους δικούς τους διεστραμμένους όρους. Απλώς κοιτάξτε τον χάρτη: Η Κριμαία έχει εξαφανιστεί, όπως και σημαντικά τμήματα της μετασοβιετικής ανατολικής Ουκρανίας, λόγω ενός συνδυασμού περιφερειακής εξέγερσης, των άκομψων, βίαιων προσπαθειών του Κιέβου να την καταπνίξει και ενός πολέμου με τη Ρωσία. Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
Κι όμως, δεν συνέβη. Πράγματι, η σύντομη μετασοβιετική ιστορία της Ουκρανίας, μεταξύ άλλων θλιβερών πραγμάτων, είναι ένα ιστορικό τουλάχιστον υπνοβασίας και, συχνότερα, προληπτικής πρόκλησης αυτής της διπλής καταστροφής. Αλλά οι Ουκρανοί - ή μάλλον το σάπιο κατεστημένο τους - είχαν πολλή βοήθεια στο να κάνουν τόσο λάθος. Πάρτε, για παράδειγμα, την κακόβουλη και ηλίθια εμμονή με την καταστολή της ρωσικής γλώσσας για την εξάλειψη των απροσδόκητων πλεονεκτημάτων της Ουκρανίας ως μιας ως επί το πλείστον δίγλωσσης χώρας με ρωσόφωνους και ουκρανούς ομιλητές.
Αυτή η διεστραμμένη και αυτοτραυματική επιδίωξη - θυμίζοντας την διαίσθηση του Φρόιντ για τον εθνικισμό ως νεύρωση - καλλιεργήθηκε πεισματικά τόσο από μια στενόμυαλη αλλά υπερκινητική και αλαζονική μειονότητα Ουκρανών εθνικιστών στην πατρίδα τους όσο και από απογόνους εθνικιστών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που είχαν δραπετεύσει, μαζικών δολοφόνων Πολωνών και συνεργατών των Ναζί από τη Δύση, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να μολύνουν την μετασοβιετική Ουκρανία με την παλιά τους μισαλλοδοξία.
Προσωπικά, θυμάμαι ότι ήμουν αρκετά αφελής τότε, τη δεκαετία του 2000, ώστε να ρωτάω γνωστούς στο Λβιβ γιατί η Ουκρανία δεν μπορούσε απλώς να κωδικοποιήσει τη δική της παραλλαγή της ρωσικής (συγκρίσιμη με τον τρόπο που τα αμερικανικά αγγλικά διαφέρουν από τα βρετανικά αγγλικά) και επίσης να προωθήσει τα ουκρανικά (γνωρίζω και τις δύο γλώσσες, όπως συμβαίνει), και στη συνέχεια να επικεντρωθεί σε πραγματικά σημαντικά θέματα. Τα άδεια βλέμματα ήταν η απάντηση, στην καλύτερη περίπτωση.
Κατά ειρωνικό τρόπο, καθώς βρισκόταν ήδη στην αρχή του τρέχοντος πολέμου, υπήρξε μια σύντομη είδηση για κάποιον στην Ουκρανία που ανακάλυψε την ίδια προφανή ιδέα. Πώς η καταστροφή μπορεί να συγκεντρώσει το μυαλό και πόσο λυπηρό είναι το γεγονός ότι ακόμη και τώρα, μετά από περίπου 1,5 εκατομμύριο θύματα στο πεδίο της μάχης , μια τέτοια ρεαλιστική σκέψη εξακολουθεί να αποτελεί μειοψηφική προτίμηση: η πολιτική του Κιέβου είναι απλώς να διπλασιάζει μια ανόητη εκστρατεία για να κερδίσει το λεξιλόγιο ενώ χάνει τον πόλεμο .
Με τίτλο, οι συγκαταβατικοί, εξόριστοι εθνικιστές που προβάλλουν τις εγωιστικές φαντασιώσεις τους με όραμα σήραγγας και πετάνε το δυτικό τους νόμισμα σε απελπισμένους ανθρώπους που είχαν πρόσφατα σοκαριστεί από τον υπερ-αρπακτικό «μεταβατικό» καπιταλισμό ήταν μια επιβλαβής εξωτερική επιρροή που διατάρασσε την μετασοβιετική πορεία της Ουκρανίας. Αλλά δεν ήταν η μόνη. Πράγματι, με την πάροδο του χρόνου, η Δύση στο σύνολό της - οι πολιτικοί, οι διανοούμενοι και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης - άρχισαν να ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο για την Ουκρανία και να γίνονται εξαιρετικά επιζήμιες για αυτήν.
Για να είμαστε δίκαιοι, τα πρώτα, αλλά ήδη εξαιρετικά επιβλαβή, βήματα που έκανε η Δύση για να καταστρέψει τελικά την Ουκρανία είχαν ελάχιστη σχέση με αυτό: Όταν η Ουάσιγκτον αποφάσισε - όχι μία φορά αλλά επανειλημμένα - να εξαπατήσει και να ταπεινώσει τη Ρωσία και να αθετήσει σαφείς υποσχέσεις να μην επεκτείνει το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά , πρώτα η Γερμανία και στη συνέχεια πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης βρέθηκαν στο επίκεντρο της προσοχής, αλλά όχι η Ουκρανία. Ωστόσο, ειρωνικά, ακόμη και ενώ την παραμελούσε, η απερίσκεπτη επέκταση της Δύσης έθεσε ήδη το σκηνικό για τη δεύτερη φάση, θέτοντας την Ουκρανία στο στόχαστρο.
Αυτό επιτεύχθηκε το 2008, όταν, σε μια διαβόητη σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι , οι ισχυροί της Δύσης, με επικεφαλής τις αναγκαστικά καταστροφικές ΗΠΑ, οδήγησαν επιδέξια την Ουκρανία στη χειρότερη δυνατή θέση: δίνοντας την υπόσχεση για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ κάποια στιγμή στο μέλλον, αναπόφευκτα χτύπησαν τη Ρωσία στο μάτι μια φορά πολύ συχνά. Διατηρώντας την απερίσκεπτη υπόσχεση αόριστη, άφησαν την Ουκρανία εντελώς εκτεθειμένη, σαν να δέλεγαν τη Μόσχα να παρέμβει. Όλο το τρελό σχέδιο περιλάμβανε την εκούσια αγνόηση των σαφών προειδοποιήσεων που εξέδωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν στο Μόναχο ένα χρόνο πριν και πολλαπλές εξίσου σαφείς προειδοποιήσεις που εκδόθηκαν όχι από Ρώσους αλλά από ευρέως αναγνωρισμένους Δυτικούς όπως ο Τζορτζ Κέναν και, τότε, ακόμη και από τον Γουίλιαμ «Μπιλ» Μπερνς.
Η Γεωργία μοιράστηκε αυτή τη μοίρα - θανατηφόρες υποσχέσεις, χωρίς υποστήριξη - με την Ουκρανία. Κι όμως, ακόμη και μετά από έναν σύντομο πόλεμο εκεί, γρήγορα απέδειξε ότι αυτή τη φορά η Ρωσία θα άντεχε τις θέσεις της και θα υπερασπιζόταν τα βασικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας, η Δύση επέμεινε στην πορεία της στην Ουκρανία.
Πράγματι, το διπλασίασε. Μακάρι η Δύση να είχε χάσει την Ουκρανία με τον τρόπο που έχασε τη Γεωργία το 2008, πολλοί Ουκρανοί θα ήταν ακόμα ζωντανοί και η χώρα θα είχε χάσει καθόλου ή πολύ λιγότερα εδάφη. Αντ' αυτού, η Δύση ενεπλάκη όλο και πιο βαθιά, προσφέροντας μια δηλητηριώδη συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ και διαμορφώνοντας ένα πραξικόπημα αλλαγής καθεστώτος το 2014. Μετά από αυτό, έδεσε την Ουκρανία τόσο στενά με τις επίσημες και τις μαύρες επιχειρήσεις δομές του ΝΑΤΟ που η επίσημη ένταξη φαινόταν όλο και πιο άσχετη, ενώ παράλληλα βοήθησε το Κίεβο να σαμποτάρει την τελευταία ρεαλιστική ευκαιρία για επιστροφή στην ειρήνη και αποφυγή πολέμου μεγάλης κλίμακας, τη συμφωνία Μινσκ II του 2015. Εν τω μεταξύ, δημαγωγοί δημόσιοι διανοούμενοι, όπως ο Τιμ Σνάιντερ και η Αν Άπλμπαουμ, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ρίξουν λάδι στη φωτιά με ένα μείγμα ανόητου εθνικισμού μέσω αντιπροσώπου και άσχημης Ρωσοφοβίας.
Τέλος, η Δύση αρνήθηκε σχεδόν αδιάφορα να εξετάσει σοβαρά την, όπως αποδείχθηκε, τελευταία προσφορά της Μόσχας πριν από τον Φεβρουάριο του 2022 για επιστροφή σε ουσιαστική διπλωματία και συμβιβασμό. Μόλις ο πόλεμος κλιμακώθηκε σε μεγάλο βαθμό, η Δύση έστειλε τον πιο κακό κλόουν της Βρετανίας για να σκοτώσει μια εξαιρετική ευκαιρία για γρήγορη ειρήνη που δημιούργησαν οι συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης την άνοιξη του 2022.
Έκτοτε, από τότε που εγκλώβισε την Ουκρανία σε έναν καταστροφικό, εντελώς περιττό και μάταιο αλλά σκόπιμα προκλητικό πόλεμο για να αποδυναμώσει τη Ρωσία, τα πράγματα χειροτερεύουν όλο και περισσότερο και δεν φαίνεται να υπάρχει τέλος. Πράγματι, όπως μόλις εξήγησε ένας αξιοσημείωτα λογικός πρώην Γερμανός στρατηγός, το Κίεβο εξακολουθεί να είναι πρόθυμο να σύρει ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη (τουλάχιστον) σε έναν ανοιχτό πόλεμο με τη Ρωσία . Στην Ευρώπη, πολλά στελέχη του κατεστημένου φαίνονται πολύ πρόθυμα να συμμετάσχουν. Η Ουκρανία έχει γίνει το εξαιρετικό παράδειγμα του πώς η Δύση ρίσκαρε και στη συνέχεια κατέστρεψε τις ευκαιρίες της μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Η Ουκρανία θα μπορούσε να ήταν μια ευημερούσα χώρα που επωφελούνταν από τους δεσμούς τόσο με την Ανατολή όσο και με τη Δύση. Αντίθετα, είναι ένα ερείπιο.
