Την απαγόρευση εισόδου στο έδαφός της επέβαλε η Ιρλανδία στους Ισραηλινούς υπουργούς Εθνικής Ασφαλείας Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ και Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς, δύο πολιτικούς της άκρας δεξιάς, ζητώντας παράλληλα την υιοθέτηση αντίστοιχων κυρώσεων σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απόφαση της ιρλανδικής κυβέρνησης, όπως ανακοινώθηκε σήμερα από το υπουργείο Δικαιοσύνης της χώρας σε δήλωση που στάλθηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο, ελήφθη λόγω του «καθοριστικού ρόλου των δύο υπουργών στην κλιμάκωση της καταστροφής που μαίνεται στη Γάζα».

Η ανακοίνωση έρχεται ενώ ήδη τον περασμένο Μάιο, Ιταλία και Ισπανία είχαν απαιτήσει την επιβολή κυρώσεων κατά του Μπεν Γκβιρ, μετά τη δημοσίευση βίντεο που τον δείχνει να επιφυλάσσει ωμή μεταχείριση σε ξένους ακτιβιστές του «στολίσκου για τη Γάζα», μετά τη σύλληψή τους στη θάλασσα από το Ισραήλ.

Ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Μίχολ Μάρτιν είχε ήδη αποστείλει επιστολή στις 20 Μαΐου προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, ζητώντας «πρόσθετα μέτρα» της ΕΕ κατά του Ισραήλ.

Μιλώντας σήμερα από το Μαυροβούνιο, όπου διεξάγεται η σύνοδος κορυφής ΕΕ – Δυτικών Βαλκανίων, δήλωσε: «Κατά τη γνώμη μου, η συμπεριφορά τους δικαιολογεί κυρώσεις σε επίπεδο ΕΕ επίσης, και αυτό είναι κάτι που θα θέσουμε».

Υπενθυμίζεται ότι η Γαλλία είχε ανακοινώσει ήδη στις 23 Μαΐου αντίστοιχο μέτρο απαγόρευσης εισόδου στο έδαφός της για τον Μπεν Γκβιρ. Εκτός ΕΕ, οι Μπεν Γκβιρ και Σμότριτς υπόκεινται σε κυρώσεις από τη Βρετανία, την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νορβηγία – χώρες όπου επίσης απαγορεύεται η είσοδός τους. Τα κράτη αυτά είχαν ανακοινώσει από κοινού στις 10 Ιουνίου 2025 τις κυρώσεις, κατηγορώντας τους δύο Ισραηλινούς υπουργούς για «υποκίνηση στη βία» εις βάρος των Παλαιστινίων, ιδίως στη Δυτική Όχθη, όπου η εποικιστική δραστηριότητα δεν σταματά να αυξάνεται.Η ισραηλινή κυβέρνηση είχε καταγγείλει τότε ως «σκανδαλώδεις» τις κυρώσεις.

Πηγή: tpp

Αυτά τα δύο ταπεινά ψάρια που θα έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στα καλοκαιρινά μας τραπέζια και στις καρδιές μας.

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και ένα ψιλό ψαράκι στο πλάι. Παραφράζοντας το γνωστό άσμα της Μαρινέλλας βρίσκουμε την ουσία του ελληνικού καλοκαιριού. Ενός καλοκαιριού τόσο ξακουστού και διαφημισμένου στα πέρατα της γης, τόσο προικισμένου από το φυσικό τοπίο και το κλίμα της χώρας μας που δε χρειάζεται άλλα φτιασίδια. Μόνο γεύση. Και αυτή ακόμη υπάρχει απλόχερα. Ειδικά το καλοκαίρι που τα τραπέζια στρώνονται συνήθως στην ακροθαλασσιά, οι θησαυροί της όλοι είναι στη διάθεσή μας. Και είναι πολλοί, θαλασσινά και ψάρια που μοστράρονται σε βιτρίνες γεμάτες πάγο για να δελεάζουν τους τουρίστες.

Κάποιοι ναι, εντυπωσιάζονται από το μέγεθος και ζητούν μια «ψαρούκλα» ψημένη στα κάρβουνα με μπόλικο λαδολέμονο από πάνω. Υπάρχουμε όμως και όλοι εμείς, που τα τραπέζια του καλοκαιριού τα έχουμε ταυτίσει με τα ταπεινά γαυράκια και τις παχιές σαρδέλες του Ιουλίου και του Αυγούστου. Και εμείς ξέρουμε καλύτερα.

Γαύρος, ο πάντα επίκαιρος

Αυτό το μικρό ψαράκι είναι περασμένο μέσα στα γονίδιά μας. Και αυτό διότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι όχι απλώς το γνώριζαν αλλά το κατανάλωναν συχνά-πυκνά καθώς τον έβρισκαν άφθονο στις ελληνικές θάλασσες και σε σχετικά φθηνότερη τιμή από τα μεγαλύτερα ψάρια, τα οποία απευθύνονταν στους εύπορους και τους αξιωματούχους της εποχής. Η λεγόμενη αφύη έμπαινε στο τηγάνι ή γινόταν γάρος, μια πάστα από σιτεμένα εντόσθια και κόκαλα μαζί με αλάτι που χρησιμοποιούταν ως καρύκευμα.

Φωτό: Shutterstock

Ο γαύρος είναι συνήθως μικρός –το πολύ μέχρι 20 εκατοστά σε μήκος– στενόμακρος, με ασημί γυαλιστερή κοιλιά, παρασινογάλαζη ράχη και διχαλωτή ουρά. Όταν είναι φρέσκος γυαλίζει και θέλει ζέστη για να βγει στον αφρό και να αφήσει τα αβγά του. Την άνοιξη και το καλοκαίρι, λοιπόν, που είναι παχύς και νόστιμος, γίνεται βασιλιάς στο τραπέζι. Και όχι μόνο με έναν, αλλά με πολλούς τρόπους.

Κατ’ αρχάς καθαρίζεται εύκολα: κόβεις το κεφάλι, τραβάς μαζί του και το εντεράκι και μετά ξεπλένεις καλά. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Από εκεί και πέρα, είναι θέμα γούστου. Ο τηγανητός είναι υπέροχος –απλώς αλευρώνεις καλά και τηγανίζεις για λίγα λεπτά σε σπορέλαιο, να κάνει αυτήν την υπέροχη κρούστα που στο δάγκωμα απελευθερώνει όλη τη νοστιμιά της θάλασσας. Φυσικά, τρώγεται ολόκληρος, το να αφαιρέσεις το μεσαίο κόκκαλο είναι υπερβολή.

Φωτό: Shutterstock

Το τηγάνι, βέβαια, είναι μπελαλίδικο γι’ αυτό προσωπικά προτιμώ να απολαμβάνω το τηγανητό γαυράκι σε μια ταβέρνα πλάι στο κύμα. Στο σπίτι είναι πιο εύκολο αλλά εξίσου απολαυστικό να τον βάζεις στο φούρνο, λαδορίγανη ή πλακί με ντομάτα και σκόρδο. Και υπάρχει και η εκδοχή του μαρινάτου ή του παστού. Ένα άτυπο ελληνικό σούσι που ανακαλύφθηκε χρόνια πριν έρθει στη χώρα μας η μόδα των μάκι και των νιγκίρι. Το γαυράκι ουσιαστικά τρώγεται χωρίς να έχει υποστεί τη λεγόμενη θερμική επεξεργασία. Στην πρώτη περίπτωση μαρινάρεται φιλεταρισμένο σε αλάτι και λεμόνι ή ξύδι και στη συνέχεια ξεπλένεται και συντηρείται σε λάδι με σκόρδο. Στη δεύτερη, παστώνεται ολόκληρο ή φιλεταρισμένο σε χοντρό αλάτι και τρώγεται αφού ξεπλυθεί καλά, με ψωμάκι βουτηγμένο στο ελαιόλαδο, που σβήνει την έντονα αλμυρή του γεύση. Είναι η λεγόμενη αντζούγια, ένας μεζές περιωπής, που παραδοσιακά συνοδεύει τις φακές και τις φασολάδες μας. Έρχεται και σε κονσέρβα, έτοιμη για κατανάλωση, για εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια που θέλεις κάτι γρήγορο για να συνοδεύσεις το ουζάκι σου.

Φωτό: Shutterstock

Γενικώς το γαυράκι είναι μεζές. Έτσι το έχουμε πάντα στη συνείδησή μας, ακόμη και όταν βγαίνει σε ταψί και σερβίρεται ως βασικό φαγητό στο τραπέζι του Σαββάτου. Είπαμε, είναι περασμένο στο DNA μας και δεν αλλάζει. Πόσο μάλλον τώρα που έχουμε εμπεδώσει πως είναι εξαιρετικά ωφέλιμο και για την υγεία. Η δεδομένη ταπεινότητά του και η χαμηλή θέση του στην τροφική αλυσίδα σημαίνει πως δεν έχει πληγεί από τη συσσώρευση βαρέων μετάλλων, όπως τα μεγαλύτερα ψάρια. Καταναλώνεται, λοιπόν, άφοβα, ενίοτε και ως φάρμακο αφού είναι πλούσιο σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, που προστατεύουν την καρδιά και μειώνουν την κακή χοληστερίνη.

Φωτό: Shutterstock

Ο γαύρος είναι επίσης πλούσιος σε ασβέστιο και φώσφορο, που θωρακίζουν τα οστά, βιταμίνη Β12 που ενισχύει τη λειτουργία του εγκεφάλου και βελτιώνει τη μνήμη, και αντιοξειδωτικό σελήνιο ενώ αποτελεί εξαιρετική πηγή πρωτεΐνης. Τι άλλο να ζητήσεις από ένα τόσο δα μικρό ψαράκι; Ένα σωστό μαγείρεμα ή μαρινάρισμα και η δουλειά όλη έχει γίνει.

Γαύρος στο φούρνο λαδορίγανη

Food styling: Olivia Artemis Webb

Γαύρος μαρινάτος

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Μόνο ένα ψάρι είναι ικανό να ξεπεράσει τη δημοτικότητα του γαύρου στις καρδιές και στα τραπέζια μας. Και αυτή είναι η σαρδέλα. Ειδικά αυτή του Αυγούστου, παχιά και λιπαρή, γεμάτη γεύση, ιδανική για κάρβουνα. Είναι γεμάτες οι ελληνικές θάλασσες από σαρδέλες και εμείς, που μάθαμε πια τη σπουδαία αξία τους τόσο τη γευστική όσο και τη διατροφική, τις έχουμε κορώνα στα κεφάλια μας. Ειδικά το καλοκαίρι, που τις τραβά ο καιρός και το ουζάκι.

Φωτό: Shutterstock

Νούμερο 1 πηγή ωμέγα-3 λιπαρών οξέων με ό,τι οφέλη συνεπάγεται αυτό για την καρδιακή λειτουργία, το νευρικό σύστημα και την υγεία του εγκεφάλου, πλούσια σε πρωτεΐνη, βιταμίνες Β12 και D και με έντονη αντιοξειδωτική δράση, η σαρδέλα είναι ένας αληθινός θησαυρός. Τη συναντάμε σε διάφορα μεγέθη ανάλογα με την εποχή –άλλοτε στρογγυλή και «μπαμπάτσικη» και άλλοτε πλακουτσωτή, άλλοτε με πλευρική γραμμή στη σάρκα της και άλλοτε χωρίς. Η σαρδέλα του Αυγούστου δε συγκρίνεται με άλλη, αυτή της Καλλονής είναι η πιο διάσημη όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και εκτός συνόρων. Λέπια έχει λίγα, τα οποία φεύγουν εύκολα αν τις πλύνεις κάτω από τρεχούμενο νερό, ενώ φιλετάρεται πανεύκολα ακόμη και από έναν αρχάριο. Αν πρέπει να τη φιλετάρεις δηλαδή γιατί στα κάρβουνα μπαίνει ολόκληρη και γίνεται λουκούμι.

Φωτό: Shutterstock

Γενικώς, λόγω της λιπαρής και πλούσιας σάρκας της, η σαρδέλα μπορεί να μαγειρευτεί με διάφορους τρόπους, περνώντας εξίσου εύκολα από την ψησταριά και το τηγάνι στο φούρνο και στην κονσέρβα. Όλες οι εκδοχές έχουν τη χάρη τους και όλες τους μυρίζουν καλοκαίρι. Όταν ψήνεται στη φωτιά, καλό είναι να ψήνεται ολόκληρη για να μη στεγνώσει. Έτσι και αλλιώς το κόκκαλο αφαιρείται πανεύκολα –άλλο που κάποιοι το τρώνε κιόλας, για να πάρουν και μεγαλύτερη ποσότητα ασβεστίου από τούτο το κατά τα άλλα «ταπεινό» ψαράκι.

Φωτό: Shutterstock

Στο τηγάνι μπαίνει συνήθως χωρίς το κεφάλι, αλευρωμένη καλά και τηγανίζεται για 1-2 λεπτά, να κάνει κρούστα, ενώ στο φούρνο γίνεται κλασικά λαδορίγανη αλλά και «παντρεμένη», φιλεταρισμένη δηλαδή και γεμισμένη με κρεμμύδι, σκόρδο και ντομάτα. Υπάρχει και η πιο απλή πλακί εκδοχή με την πλούσια σάλτσα που πάει τέλεια με ζυμωτό ψωμί.

Φωτό: Shutterstock

Και, φυσικά, υπάρχει και η παστή και η μαρινάτη και η κονσέρβα –όλες αυτές οι μερακλήδικες νοστιμιές που λες και υπήρχαν πάντα στα τραπέζια μας και πάντα θα υπάρχουν, γιατί μας δίνουν τα πιο ωραία μεζεδάκια.

Μπρουσκέτες με πικάντικες σαρδέλες

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Χρόνος προετοιμασίας: 10΄ 

Βαθμός δυσκολίας: *   

Μιρμιζέλι από την Κάλυμνο

Η «μαλβινική» γλώσσα, το προσωπείο που έχτισε η ίδια, οι αιχμηρές της θέσεις για τον έρωτα και τα media, και η διαδρομή μιας γυναίκας που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική δημοσιογραφία και τηλεόραση

Στις 7 Ιουνίου 2002 έφυγε από τη ζωή η Μαλβίνα Κάραλη, μία από τις πιο ιδιαίτερες και αναγνωρίσιμες φωνές της ελληνικής δημοσιογραφίας, της τηλεόρασης και της συγγραφής. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρία-Ελένη Σακκά. Στη δημόσια μνήμη, όμως, έμεινε ως Μαλβίνα. Μια γυναίκα που δεν περιορίστηκε ποτέ στον ρόλο της δημοσιογράφου, της συγγραφέα ή της τηλεοπτικής παρουσίας.

Αντιθέτως, δημιούργησε ένα εντελώς προσωπικό ύφος, αιχμηρό, θεατρικό, σαρκαστικό, συχνά προκλητικό. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά της γνωρίσματα ήταν η γλώσσα της. Μιλούσε χωρίς να στρογγυλεύει τις γωνίες, χωρίς να συμμορφώνεται με την ευκολία της δημοσιογραφικής ουδετερότητας και κυρίως, χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν θα γίνει αποδεκτή από όλους.

Η «μαλβινική» γλώσσα

Σε συνέντευξή της στο περιοδικό «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», της 9ης Νοεμβρίου 1989, ο Αντώνης Σ. Ανδρικάκης την παρουσίαζε ως τη γυναίκα «του ραδιοφώνου, της τηλεοράσεως, των σεναρίων, αλλά κυρίως τη γυναίκα, που τολμά να λέει τα πράγματα με το όνομά τους και να παίρνει θέση στην εποχή του χαμαιλέοντα».

Μιλούσε σαν να απευθυνόταν σε έναν άνθρωπο κάθε φορά, με την ένταση μιας προσωπικής εξομολόγησης. Όπως έλεγε στον «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ» για την τηλεοπτική της παρουσία:

«Πίσω από την κάμερα δεν υπάρχει παρά ένας άνθρωπος που σ’ αυτόν απευθύνομαι, αρνούμενη τη γενική και αόριστη έννοια του “κοινού”».

«Μιλάω λοιπόν με τη γλώσσα μου, που μπορεί να είναι η χειρότερη του είδους, αλλά είναι η δική μου και δεν μ’ ενδιαφέρει να μιλήσω την τρέχουσα γλώσσα της συνήθους δημοσιογραφίστικης τηλεοπτικής ευεξίας».

Το «προσωπείο»

Στην ίδια συνέντευξη, στην ερώτηση «Τι αποσιωπάς;», απαντούσε με τρόπο που αποτύπωνε απόλυτα το πως αντιλαμβανόταν η ίδια τη δημόσια εικόνα της, αλλά και την ανάγκη της να κατασκευάζει η ίδια το πρόσωπο με το οποίο εμφανιζόταν στους άλλους:

«Δεν αποσιωπώ για να μην τονίζω. Αυτά που κρύβεις φαίνονται. Αλλά ο λόγος είναι έτσι κι αλλιώς σαθρό όργανο απόκρυψης. Προτιμώ να κρύβω με κινήσεις κι ενδείξεις φορώντας μαύρα γυαλιά, ας πούμε. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Τίποτα από μένα δεν φαίνεται. Νομίζουν πως είμαι διαφανής, αλλά δοκιμάζουν εκπλήξεις.

»Έχω κατασκευάσει ένα πρόσωπο που εγώ θέλω, για να μην μπορεί ο κάθε ηλίθιος να βρει τις Αχίλλειες πτέρνες μου. Αυτό που κρύβεται μπορεί να είναι ένα χειρότερο πρόσωπο κι απ’ αυτό που φαίνεται, αλλά αυτό το ξέρω μόνο εγώ και δύο άνθρωποι ή μάλλον ένας άνθρωπος τώρα πια. Γιατί όλα αυτά; Γιατί είμαι ένα παιδάκι του Μπωντλαίρ που, όταν το ρωτούσαν γιατί τα κάνει όλα αυτά, απαντούσε: “Για να ξαφνιάζω τους ηλίθιους”.

Απαντούσε με «έρωτα» στις κακές κριτικές

Ακόμα και στην τοποθέτησή της για τις κακές κριτικές, η Μαλβίνα μετέτρεπε την απάντηση σε προσωπική θέση για τη ζωή, τον έρωτα και τη δημιουργία:

«Σε ανθρώπους με ασαφή κι εκτός ουσίας επιχειρήματα συνιστώ να ερωτευτούν επειγόντως. Και το συνιστώ με πραγματική αγάπη σαν να διαδίδω ένα μυστικό. Μόνο ο έρωτας φωτίζει με άλλο τρόπο τα πράγματα. Ο έρωτας και τα έργα των δημιουργών. Ποτέ ο λόγος μιας “δημοσιογράφου”, μιας μεσαζούσης, ακόμα κι αν είμαι εγώ αυτή. Δυστυχώς». 

Ο έρωτας φαίνεται να ήταν για εκείνη το μεγάλο ζητούμενο, πάνω και από τη δουλειά και την επιτυχία:

«Ό,τι ονειρεύτηκα στη ζωή μου δεν είχε ποτέ σχέση με δουλειές, έχει πάντα να κάνει με άνθρωπο. Ίσως, αυτό να είναι και η απάντηση στο γιατί η γλώσσα μου είναι αυτή που είναι. Καλή ή κακή, αλλά πάντως μακριά απ’ τη γλώσσα που αρέσει στους πολλούς.

»Ίσως να το κάνω εκ του ασφαλούς, αφού δε μ’ ενδιαφέρει να αρέσω. Η έκφραση δε με αφορά ούτε μέσα από γραφές ούτε μέσα από δημοσιογραφίες. Αν μου ‘λεγες τι θα ήθελες, να ήσουν ο Ντοστογιέφσκυ – που είναι η τρέλα μου – ή να ζήσεις έναν ολοκληρωμένο έρωτα, αλλά ολοκληρωμένο, με τέλειο τρόπο, θα σου έλεγα έναν έρωτα. Ύστερα πιστεύω πως για τα μεγάλα έργα είναι οι άντρες – οι γυναίκες μπορούν να τα εμπνεύσουν, να βοηθάνε τον άλλον να φτάσει στο μέγιστο της εκφραστικής του ακρίβειας και βέβαια να μεγαλώνουν τα παιδιά τους…»

Οι ερωτικές σχέσεις

Οι απόψεις της για τους άνδρες, τις γυναίκες και τον έρωτα διατυπώνονταν με τρόπο απόλυτο, συχνά αιχμηρό. Τότε έμοιαζαν ριζοσπαστικές. Σήμερα, αρκετές από αυτές θα προκαλούσαν σίγουρα αντιδράσεις:

«Αν κάποιος αγαπημένος σου ζητούσε να κάνεις ό,τι θέλει αυτός;»

«Θα ήταν η υπέρτατη δικαίωση της ζωής μου. Κάποιος που ξεστομίζει μια τέτοια πρόταση δεν είναι ποτέ ένας τυχαίος. Αλλά οι σημερινοί άντρες είναι παγιδευμένοι μέσα στα σκουπίδια του ’60. Θέλουν ή την απελευθέρωση, αυτό δηλαδή που πεθαίνει μια σχέση, ή την κτητική επιβολή, σκέτη.

»Ερωτική διεκδίκηση δεν υπάρχει πια, τη θεωρούν κάτι σαν λέπρα. Γι’ αυτό και όσο πάνε οι άνθρωποι χάνουν τα χαρακτηριστικά του φύλου τους. Έχουν αντιστρέψει τους ρόλους ή τους έχουν αφανίσει. Γέμισε ο κόσμος άφυλους. Δε βλέπεις; 

»Δεν μου αρέσουν οι γυναίκες κυνηγοί. Ο άντρας είναι εκείνος που ψάχνει, που παίρνει την πρωτοβουλία. Το αντίθετο είναι αφύσικο. Η φράση “είμαι αυτός που δίχως χάρτη μπορώ και σε βρίσκω παντού” με συγκινεί». 

Ο ιδανικός άντρας

Στην ίδια συνέντευξη, η Μαλβίνα Κάραλη περιέγραφε τον «ιδανικό άντρα» με τον χαρακτηριστικό και απολύτως προσωπικό τρόπο της:

«Ταλαντούχος οπωσδήποτε. Πετυχημένος για να μην έχει περισσότερα κόμπλεξ απ’ όσα χρειάζονται. Οξυδερκής, ποιητικός και μη ανταγωνιστικός, όμορφος και λίγο μπαμπάς. Και να λέει ωραία λογάκια. Το χειρότερο σ’ έναν άντρα: γιάπις, επιχειρηματίας, άνετος πάντα και με όλα. Ατάλαντος, πτυχιούχος του σεξ. Επιδέξιος. Τσάμπα μάγκας».

Ανάμεσα στα πιο ενδιαφέροντα σημεία εκείνης της συνέντευξης είναι και η αναφορά της στα μέσα ενημέρωσης και στη δημοσιότητα. Πολύ πριν η αυτοπροβολή γίνει καθημερινότητα μέσα από τις ψηφιακές πλατφόρμες, η Μαλβίνα σχολίαζε με απαισιοδοξία αυτό που έβλεπε να έρχεται:

«Μας μίντια; Καταστροφή! αυτό που είχε πει ο Γουόρχολ: “Στο εξής ο καθένας μας θα είναι διάσημος για ένα τέταρτο”. Μελλοντικά ούτε οι Φράνσις Μπαίηκον δεν θα μπορούν να ξεχωρίσουν μέσα στα σκουπίδια. Για να τους ανακαλύψεις πρέπει να έχεις Άγιο».

«Ήταν γενναία μέχρι την τελευταία ώρα»

Την επομένη του θανάτου της, στις 8 Ιουνίου 2002, «ΤΑ ΝΕΑ» αποχαιρετούσαν τη Μαλβίνα με τον τίτλο: «Ήταν γενναία μέχρι την τελευταία ώρα». Το δημοσίευμα ξεκινούσε με μια φράση που συμπύκνωνε τον τρόπο με τον οποίο την έβλεπαν όσοι την παρακολουθούσαν και όσοι την αγαπούσαν:

«Γενναία και ωραία, όπως πάντοτε, άφησε την τελευταία της πνοή χθες στη 1.30 το πρωί στο νοσοκομείο “Ερρίκος Ντυνάν” η γνωστή δημοσιογράφος Μαλβίνα Κάραλη, μετά την πολύμηνη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο.

Η διαδρομή

»Πολυμαθής και δραστήρια, η Μαλβίνα Κάραλη διακρίθηκε ως δημοσιογράφος, σεναριογράφος και συγγραφέας. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της καριέρα το 1976 ως αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά. Για πολλά χρόνια εργάστηκε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση ως παραγωγός και παρουσιάστρια εκπομπών.

»Ως σεναριογράφος έχει βραβευθεί με δύο κρατικά βραβεία για τις ταινίες “Ξένια” και “Κρυστάλλινες Νύχτες”, ενώ επελέγη τέσσερις φορές από το ευρωπαϊκό “Script Fund” για τη συγγραφή σεναρίων. Συγγραφέας τεσσάρων βιβλίων η Μαλβίνα, τα τελευταία χρόνια καταπιάστηκε με ένα από τα αγαπημένα της θέματα, τη μαγειρική, με μια σειρά πέντε βιβλίων υπό το γενικό τίτλο “Η κουζίνα της Μαλβίνας”.

Νέο γύρο πολιτικής αντιπαράθεσης για το σκάνδαλο των υποκλοπών προκαλούν οι αποκαλύψεις της κυριακάτικης έκδοσης του Βήματος περί συμφωνητικού συνεργασίας της πλευράς Ντίλιαν με την ΕΥΠ και δεκάδες e-mails σχετικά με τη χρήση του Predator, με την αντιπολίτευση να ζητά την εκ νέου διερεύνηση της υπόθεσης.

ς ένα μέτωπο που δεν κλείνει και συνεχίζει να προκαλεί έντονους τριγμούς στο κυβερνητικό στρατόπεδο εξελίσσεται η υπόθεση των υποκλοπών, μετά τις αποκαλύψεις της κυριακάτικης έκδοσης του Βήματος με ρεπορτάζ του Βασίλη Λαμπρόπουλου.

Σύμφωνα με αυτό η πλευρά του Ταλ Ντίλιαν, του ισραηλινού επιχειρηματία, ιδιοκτήτη της Intellexa και καταδικασθέντος πρωτοδίκως για την υπόθεση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, επικαλείται την ύπαρξη συμφωνητικού συνεργασίας του 2020 με την ΕΥΠ για τη χρήση του Predator. Το έγγραφο, όπως αναφέρεται, φέρεται να περιλαμβάνει δεσμευτικές αναφορές περί νόμιμης λειτουργίας του λογισμικού και να φέρει τις υπογραφές των δύο πλευρών.

Όπως γίνεται γνωστό, το συμφωνητικό δεν απέκτησε άλλο θεσμικό χαρακτήρα, καθώς στην Ελλάδα δεν υπήρχε, ούτε υπάρχει μέχρι σήμερα, ειδικό νομικό υπόβαθρο για την επίσημη απόκτηση και χρήση τέτοιου είδους λογισμικών, τα οποία επιτρέπουν την υφαρπαγή δεδομένων από κινητά τηλέφωνα. Η πλευρά Ντίλιαν φέρεται, επίσης, να επικαλείται δεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα ανάμεσα στην Intellexa και Έλληνες κρατικούς υπαλλήλους, κυρίως στελέχη της ΕΥΠ, για τεχνικά και διαχειριστικά ζητήματα που αφορούσαν τη λειτουργία του Predator, καθώς και για καθημερινές διορθώσεις του συστήματος. Από την επίμαχη αλληλογραφία φέρεται, μάλιστα, να προκύπτουν και τα πρόσωπα που σχετίζονταν με το σύστημα παρακολουθήσεων.

Οι πολιτικές αντιδράσεις μετά τις νέες αποκαλύψεις

Η εξέλιξη αυτή έχει ήδη προκαλέσει την αντίδραση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία ζητούν νέα διερεύνηση της υπόθεσης και πρόσβαση των αρμόδιων αρχών στο υλικό που φέρεται να επικαλείται η πλευρά Ντίλιαν.

Το ΠαΣοΚ, σχολιάζοντας το δημοσίευμα του «Βήματος», επισημαίνει ότι αυτό αναφέρεται σε έγγραφο «με τη μορφή συμφωνητικού συνεργασίας από το 2020» ανάμεσα στο εταιρικό σχήμα του Ταλ Ντίλιαν και την ΕΥΠ για τη χρήση του Predator. Όπως σημειώνει, το έγγραφο φέρεται να επικαλείται η πλευρά του ιδιοκτήτη της Intellexa, υποστηρίζοντας ότι «κρατικές αρχές κατείχαν και λειτούργησαν το κατασκοπευτικό λογισμικό».

Παράλληλα, το ΠαΣοΚ επαναφέρει το αίτημα για κλήση του Ταλ Ντίλιαν και του Γρηγόρη Δημητριάδη στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, χαρακτηρίζοντάς την «αναγκαία», ενώ ζητά την ενεργοποίηση των δικαστικών αρχών, οι οποίες, όπως αναφέρει, «οφείλουν να λάβουν γνώση του εν λόγω συμφωνητικού».

Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει ζήτημα δικαστικής διερεύνησης των νέων στοιχείων, διερωτώμενος «γιατί η Δικαιοσύνη δεν έχει ακόμη αποκτήσει πρόσβαση στο υλικό που επικαλείται η πλευρά Ντίλιαν». Καλεί, δε, τον αρμόδιο αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου να παρέμβει και ζητά απαντήσεις από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον οποίο χαρακτηρίζει «πολιτικό προϊστάμενο και υπεύθυνο για την ΕΥΠ».

Αντίδραση υπήρξε και από τη Θεώνη Κουφονικολάκου, εκπρόσωπο Τύπου της ΕΛ.Α.Σ. – Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης του Αλέξη Τσίπρα, η οποία, σχολιάζοντας το δημοσίευμα, υποστήριξε ότι «δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι ήταν η ΕΥΠ που προμηθεύτηκε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator». Όπως ανέφερε, «οι παράνομες υποκλοπές με Predator ήταν η συνέχεια των κατ’ ευφημισμό νόμιμων παρακολουθήσεων μέσω ΕΥΠ», προσθέτοντας ότι «δεν ήταν υπόθεση ιδιωτών».

Η κ. Κουφονικολάκου έκανε λόγο για «ευθεία επίθεση στον πυρήνα του κράτους δικαίου», υποστηρίζοντας ότι το Μέγαρο Μαξίμου χρησιμοποίησε το παράνομο λογισμικό μέσω της ΕΥΠ για την παρακολούθηση υπουργών, ανώτατων αξιωματικών, δικαστικών, δημοσιογράφων και πολιτικών. Παράλληλα, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «όχι μόνο δεν έχει αναλάβει την ευθύνη», αλλά έχει προχωρήσει, όπως είπε, σε «προκλητική συγκάλυψη των ευθυνών της».