ενημέρωση 1:52, 8 August, 2026

Ρίτσαρντ Γκιρ - Συμμαχεί με τον ΟΗΕ κατά της αστεγίας – «Ήμουν αόρατος» λέει για το πείραμα που τον στοίχειωσε

Ο Ρίτσαρντ Γκιρ αναλαμβάνει ριζοσπαστική πρωτοβουλία ώστε να επιβάλει τη στέγαση ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα

Ο Ρίτσαρντ Γκιρ, Βουδιστής, ακτιβιστής και ένας από τους πιο εμπορικούς σταρ του Χόλιγουντ, ξέρει πως να εργαλειοποιεί την επιρροή του με ατζέντα αλληλεγγύης.

Πίσω από προβολείς και λαμπερές πρεμιέρες, κοσμικότητες που έτσι και αλλιώς αποφεύγει συχνά, ο 76χρονος πλέον ηθοποιός έχει αναπτύξει μια παράλληλη, αθόρυβη αλλά βαθιά θεσμική δράση.

Η πρόσφατη παρουσία του στη 13η σύνοδο του Παγκόσμιου Αστικού Φόρουμ (WUF13) του ΟΗΕ στο Μπακού επιβεβαιώνει τη δράση του.

Ο Γκιρ βρέθηκε εκεί ως ενεργό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ισπανικού οργανισμού HOGAR SÍ, παρουσιάζοντας μια ριζοσπαστική πρωτοβουλία που φιλοδοξεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονες κοινωνίες αντιμετωπίζουν την αστεγία.

Το κοινωνικό πείραμα που άλλαξε τα πάντα

Η αφοσίωση του Γκιρ στην κρίση της αστεγίας είναι άλλωστε μια βαθιά προσωπική υπόθεση. Έχει προκύψει μέσα από ένα σκληρό βιωματικό πείραμα που συμμετείχε ο ίδιος.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Time Out of Mind, ο ηθοποιός κυκλοφόρησε στους δρόμους της Νέας Υόρκης μεταμφιεσμένος σε άστεγο. Η εμπειρία αυτή λειτούργησε ως καταλύτης.

«Πριν από μερικά χρόνια, υποδυόμουν έναν άστεγο. Περπάτησα στους δρόμους της Νέας Υόρκης χωρίς να με αναγνωρίσει κανείς. Και ένιωσα κάτι που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ στη ζωή μου. Ένιωσε την απόλυτη αδιαφορία, την αορατότητα, την απομόνωση. Οι άνθρωποι δεν με κοιτούσαν απλά προσπερνώντας με· με διέγραφαν από το οπτικό τους πεδίο. Αυτό το βίωμα με μετατόπισε εσωτερικά», εξομολογείται.
«Με τα χρόνια, έκανα πολλές συζητήσεις με ανθρώπους που ζούσαν στον δρόμο. Ακούγοντας ιστορίες σημαδεμένες από την απώλεια, τη μοναξιά, την απελπισία και την αρρώστια, συνειδητοποίησα κάτι. Αν δεν έχεις ένα ισχυρό δίκτυο υποστήριξης –οικογένεια ή φίλους– ο καθένας μας, μετά από μια σειρά ατυχών γεγονότων, απώλειας ή ασθένειας, μπορεί να καταλήξει σε αυτή την κατάσταση. Δεν είναι ένα μακρινό πρόβλημα. Είναι μια κοινωνική αδικία» σχολίασε.

«Το σπίτι είναι ανθρώπινο δικαίωμα»

Η πρωτοβουλία που στηρίζει ο Ρίτσαρντ Γκιρ μαζί με τη σύζυγό του, Αλεχάντρα, μέσω του ιδρύματός του The Gere Foundation και του οργανισμού HOGAR SÍ, βασίζεται σε ένα μοντέλο που έρχεται να ανατρέψει το παραδοσιακό, αποτυχημένο σύστημα των κρατικών δομών φιλοξενίας.

Το μοντέλο Housing First υποστηρίζει ότι η παροχή μιας μόνιμης, ασφαλούς και αξιοπρεπούς κατοικίας πρέπει να είναι το πρώτο βήμα για την αποκατάσταση ενός αστέγου, και όχι η «επιβράβευση» στο τέλος μιας μακράς, γραφειοκρατικής ταλαιπωρίας.

«Πιστεύω ακράδαντα ότι η στέγαση είναι η πύλη για όλα τα άλλα δικαιώματα», τονίζει ο Γκιρ. «Χωρίς ένα ασφαλές σπίτι, δεν υπάρχει υγεία. Δεν υπάρχει εκπαίδευση. Δεν υπάρχει σταθερή απασχόληση. Όταν αυτή η πόρτα κλείνει, ο κύκλος του αποκλεισμού γίνεται σχεδόν αδύνατο να σπάσει. Η αστεγία δεν είναι αναπόφευκτη – είναι μια κοινωνική αδικία που μπορεί να λυθεί αν αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο που την προσεγγίζουμε».

Ο ηθοποιός εμφανίστηκε εξαιρετικά αισιόδοξος για το μέλλον, θέτοντας έναν απόλυτα εφικτό στόχο για την Ευρώπη. «Η εξάλειψη της αστεγίας στην Ισπανία τα επόμενα χρόνια είναι δυνατή. Μιλάμε για περίπου 37.000 ανθρώπους σε ολόκληρη τη χώρα που χρειάζονται μια νέα ευκαιρία, ένα σπίτι» είπε.

Ντοκιμαντέρ ντοκουμέντο

Η διεξαγωγή του Παγκόσμιου Αστικού Φόρουμ στο Αζερμπαϊτζάν είναι για τον Γκιρ ένα ιστορικό βήμα για την αποκέντρωση της συζήτησης γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα.

«Το γεγονός ότι το Φόρουμ φιλοξενείται σε αυτή την περιοχή για πρώτη φορά διευρύνει την παγκόσμια προοπτική μας για τις αστικές προκλήσεις. Στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: τα ανθρώπινα δικαιώματα, η στέγαση και η κοινωνική ενσωμάτωση δεν είναι ένα περιφερειακό ζήτημα, αλλά μια κοινή ευθύνη ολόκληρης της διεθνούς κοινότητας. Δεν μπορούν να υπάρξουν επιτυχημένες πόλεις όσο υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται στους δρόμους», είπε ο ηθοποιός και ακτιβιστής.

 Εκεί, στο Μπακού, η πρωτοβουλία του Γκιρ απέκτησε παγκόσμιο θεσμικό βήμα μέσω της συνεργασίας του με το πρόγραμμα UN-Habitat των Ηνωμένων Εθνών.

Στο πλαίσιο του Urban Cinema, προβλήθηκε μέρος του ντοκιμαντέρ What Nobody Wants To See» (Αυτό που κανείς δεν θέλει να δει), το οποίο χρηματοδότησε το ίδρυμά του.

Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί αληθινές ιστορίες ανθρώπων, όπως ο Latyr Thioye, που κατάφεραν να ξεφύγουν από το περιθώριο χάρη στο πρόγραμμα HOGAR SÍ, αποδεικνύοντας με στοιχεία και αριθμούς ότι η αστεγία μπορεί να εξαλειφθεί πλήρως αν υπάρξει πολιτική βούληση.

Γκιρ και ΟΗΕ, μια φυσική συμμαχία

Η εμπλοκή του Ρίτσαρντ Γκιρ με τον ΟΗΕ ξεκίνησε αρκετά φυσικά είπε στο Euronews. O ίδιος άλλωστε εργαζόταν ήδη πάνω σε ζητήματα που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια και την κοινωνική ανάπτυξη.

«Συνειδητοποίησα ότι τα Ηνωμένα Έθνη είναι ένα βασικό φόρουμ για να φέρει κανείς ορισμένα ζητήματα στην παγκόσμια σκηνή και να επηρεάσει τη δημόσια πολιτική με τρόπους που κάνουν πραγματική διαφορά. Από την αρχή, ένιωσα ευθυγραμμισμένος με την πολυμερή προσέγγισή του και με την ιδέα ότι οι μεγάλες προκλήσεις, όπως η αστεγία ή η κοινωνική ανισότητα, μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο μέσω της διεθνούς συνεργασίας και της πολιτικής βούλησης για αλλαγή των πραγμάτων» είπε ο Γκιρ.

Η πολυετή, επιτυχημένη καριέρα του Γκιρ στο Χόλιγουντ είναι εντυπωσιακή -ελάχιστοι δεν γνωρίζουν το έργο του ηθοποιού, από το American Gigolo στα Pretty Woman, Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν ή το Σικάγο. Ωστόσο ο Γκιρ προτίμησε να αφιερώσει σημαντικό μέρος του χρόνου του σε ανθρωπιστικούς σκοπούς και στην παροχή βοήθειας σε όσους έχουν ανάγκη.

«Δεν υπήρξε μια μοναδική καθοριστική στιγμή, αλλά μάλλον ένα προσωπικό ταξίδι», εξηγεί για την επιλογή του να ταχθεί στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

«Με τον καιρό, κατάλαβα ότι το πραγματικό νόημα μιας ανθρώπινης ζωής βρίσκεται στο να προσφέρεις υπηρεσία σε εκείνους που δεν μπορούν ούτε να ιδωθούν ούτε να ακουστούν».

Πέφτουν τα σκάνδαλα βροχή ίσως χρειαστούν και άλλοι ανασχηματισμοί, ακρίβεια και διαφθορά φέρνουν την κάλπη πιο κοντά

Οι εύθραυστες ισορροπίες και οι δικογραφίες που μπορούν να σκάσουν ανά πάσα στιγμή δεν αφήνουν περιθώρια για μεγάλους ανασχηματισμούς, ο Κυριάκος έκλεισε το θέμα με γρήγορους ελιγμούς.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, ανασχηματισμό ευρύ τελικά μπορεί να κάνει μόνο η Κοβέσι ή ίσως οσωνούπω και ο Ντίλιαν. Ο Κυριάκος πλέον με τόσα μέτωπα ανοιχτά κάνει κανά μερεμέτι για να μην μένουν κενές καρέκλες.

Τσουνάμι ακρίβειας ενόψει…

Σας έλεγα πως οι πρόωρες εκλογές – πιθανόν στο τέλος του Σεπτεμβρίου, ου μην αλλά και ενδεχομένως τον Οκτώβριο – είναι δυνατά πάνω στο τραπέζι στο Μέγαρο Μαξίμου. Διότι όπως μου έλεγαν η κατάσταση για την κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι πλέον αντιστρέψιμη. Και τα πράγματα την άνοιξη θα είναι χειρότερα. Κι υπάρχει ένας εξαιρετικά σοβαρός λόγος, που είναι δύσκολο να τον υπερβούν «ελαφρά τη καρδία». Όπως μου έλεγαν στο οικονομικό επιτελείο εκτιμούν ότι μπροστά μας έχουμε έναν πολύ δύσκολο χειμώνα, διότι πρώτον, το κόστος της ενέργειας αποκλείεται να αποκλιμακωθεί ως τότε και δεύτερον, οι τιμές όλων των εισαγομένων προϊόντων αναμένεται να «πάρουν την ανηφόρα» λόγω της αύξησης του κόστους των ναυτιλιακών μεταφορών, εξαιτίας του πολέμου. Τούτο πρακτικά σημαίνει ένταση των πληθωριστικών πιέσεων. Με απλά λόγια εκτιμούν ότι η ακρίβεια θα έχει … υψηλές επιδόσεις.

…και διαφθοράς!

Και τούτο χωρίς να συνυπολογιστεί βεβαίως το ενδεχόμενο αποκάλυψης νέων εστιών διαφθοράς – «ποιος περίμενε την αποκάλυψη του κυκλώματος των πολεοδομιών;» που οδήγησε κατ΄ ανάγκην στην παραίτηση του γενικού γραμματέα Περιβάλλοντος, αφού η «βόμβα» έσκασε εντός της οικογένειας του. Όπως αντιλαμβάνεστε το κλίμα θα το διαμορφώσει η ακρίβεια μαζί με την διαφθορά κι ως εκ τούτου αναμένεται εκρηκτικό! Πόσες τέτοιες εστίες διαφθοράς μένει να αποκαλυφθούν ακόμη; Ηταν η απορία συνομιλητή μου! Βέβαια για να είμαι ακριβής ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης δεν επιθυμεί τις πρόωρες εκλογές, αυτό είναι γνωστό. Εχω όμως την εντύπωση ότι είναι πολύ πιθανό να αναγκαστεί εκ των πραγμάτων….

Ποιοι απειλούνται;

Όμως οι επικείμενες εκλογές – οψέποτε γίνουν – θα κρίνουν την τύχη δύο πολιτικών αρχηγών. Του κ. Μητσοτάκη και τοy προέδρου του ΠΑΣΟΚ κ. Νίκου Ανδρουλάκη. Επίσης εκτός από το ΠΑΣΟΚ το οποίο πιέζεται εκ δεξιών και εξ αριστερών του, υπάρχει κι άλλο κόμμα που «νοιώθει» τις ίδιες πιέσεις. Πρόκειται για την Πλεύση Ελευθερίας της κυρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου. Από την μία πλευρά είναι η ΕΛΑΣ του κ. Αλέξη Τσίπρα κι από την άλλη το κόμμα της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού. Η πίεση κι από τις δύο πλευρές είναι ασφυκτική. Γι΄ αυτό ακριβώς και βλέπετε να … «ξεχειλίζει» ο «έρωτας» της για τον κ. Τσίπρα!

Ποιους συμφέρει;

Ποιον συμφέρουν οι πρόωρες εκλογές; Πρωτίστως φυσικά τη Νέα Δημοκρατία και τον κ. Μητσοτάκη, ακολούθως τον κ. Ανδρουλάκη, αλλά και την κυρία Καρυστιανού. Την τελευταία την συμφέρουν διότι έχοντας ξεκινήσει – απ΄ ότι φαίνεται – από «τα ψηλά» υπάρχει κίνδυνος για την ίδια να περιοριστεί το ποσοστό της. Ιδιαίτερα εφόσον «αποκαλυφθούν» τα βασικά στελέχη του κόμματος της. Αντιθέτως δεν συμφέρει τον πρώην πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά και φυσικά την ΕΛΑΣ του κ. Αλέξη Τσίπρα….

Ανασχηματισμός τέλος!

Χθες όμως ανακοινώθηκε ο «ανασχηματισμός – μερεμέτι». Θυμάστε που προ μηνών κυκλοφορούσε έντονα πως πρόκειται να γίνει ένας μεγάλος και τελικός ανασχηματισμός ενόψει των εκλογών; Ε, ξεχάστε τον. Οποιος πήρε χαρτοφυλάκιο πήρε – καμιά εβδομηνταριά, ζωή νάχουν, είναι στην κυβέρνηση, μέχρις εκεί! Ο μη ανασχηματισμός έχει δύο αναγνώσεις: πρώτον, είναι τόσο εύθραυστη η κατάσταση που επικρατεί στην κοινοβουλευτική ομάδα και τόσο «τσιτωμένοι» αρκετοί βουλευτές, που όσοι αποκλειστούν υπάρχει κίνδυνος «να βγουν στα κεραμίδια» και δεύτερον, δεν υπάρχει λόγος να γίνει ανασχηματισμός 4- 5 μήνες πριν από τις εκλογές. Η ανάγνωση η δική σας είναι κατά το δοκούν….

Παραλειπόμενο

Θέλω όμως να σας αναφέρω και δύο παραλειπόμενα από αυτό το κυβερνητικό «μερεμέτι». Θα προσέξατε ίσως ότι αιφνιδίως ότι από την Παρασκευή «φούντωσε» η φιλολογία για την μετακίνηση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Παύλου Μαρινάκη στην θέση του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών. Μου λένε, λοιπόν, ότι η διαρροή έγινε από τον ίδιο – και εν αγνοία του κ. Μητσοτάκη, που ταξίδευε για την Βοστώνη – κι αφού πλέον έγινε «κοινός τόπος» σε όλα τα μέσα, τότε διάφοροι – ονόματα δεν λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε – πήραν τηλέφωνο τον πρωθυπουργό και του ζητούσαν να μην τον αλλάξει από την θέση που βρίσκεται. Δηλαδή με απλά λόγια «έκαψε» ο ίδιος το ενδεχόμενο της μετακίνησης. Είναι γεγονός πως ο κ. Μαρινάκης έχει βγάλει «καλό σχολείο»….

Η … αποκατάσταση του κ. Δούκα

Μου λένε από την Χαριλάου Τρικούπη ότι η «κίτρινη κάρτα» που «έβγαλε» ο κ. Ανδρουλάκης στον κ. Χάρη Δούκα την περασμένη εβδομάδα είναι σχεδόν ως … μη γενόμενη! Και προς επιβεβαίωση αυτού μου έλεγαν πως ο κ. Δούκας και στελέχη της επιρροής του συμμετείχαν σε κομματική οργανωτική σύσκεψη που έγινε χθες το απόγευμα στη Χαριλάου Τρικούπη, στην οποία εξετάστηκαν θέματα που αφορούν την προσπάθεια ανάταξης των επιδόσεων του ΠΑΣΟΚ στο λεκανοπέδιο – που με βάση τις εκλογές του 2023 βρίσκεται στην τέταρτη θέση. Και πλέον όλα είναι – περίπου – «μέλι-γάλα», δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δεν είμαι τόσο εύπιστη γι΄ αυτό συμπληρώνω ότι δεν υπάρχει πρόβλημα προς το παρόν….

Πηγή: in

 

Οι έμποροι της «σταθερότητας»

Κάποιο επιμένουν να μηρυκάζουν το αφήγημα ότι μόνο η ΝΔ αντιπροσωπεύει τη «σταθερότητα». Παραβλέποντας ότι αντιπροσωπεύει τη διαρκή αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού

Όταν μια κυβέρνηση δεν μπορεί εύκολα να υποσχεθεί αλλαγές προς το καλύτερο και να επενδύσει στο μέλλον, τότε το μόνο που της απομένει είναι να υποστηρίξει ότι προσφέρει «σταθερότητα». Να «παίξει» δηλαδή με τον φόβο που γεννούν οι αβέβαιες καταστάσεις.

Αυτό φαίνεται να ισχύει και για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας. Που μπροστά στις εκλογές επενδύει ιδιαίτερα σε ένα αφήγημα ότι μόνο αυτοί μπορούν να προσφέρουν «σταθερότητα» στη χώρα και πώς οτιδήποτε άλλο θα οδηγούσε σε περιπέτειες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα μερικοί διαπρύσιοι υποστηρικτές της ανάγκης να μην υπάρξει κυβερνητική αλλαγή, έχουν φτάσει στο σημείο όχι μόνο να υπερασπίζονται τη «σταθερότητα», αλλά και να υποστηρίζουν ότι η ελληνική κοινωνία διαιρείται σε δύο τμήματα: ένα «καλό» που θέλει ακριβώς τη σταθερότητα» και έναν «ανεύθυνο» που επιλέγοντας τη διαμαρτυρία ή αναζητώντας μια εναλλακτική απειλεί να οδηγήσει τη χώρα στην αποσταθεροποίηση.

Αυτό το αφήγημα συνδυάζεται συχνά και με τη μυθολογία για το «2015». Σύμφωνα με αυτό, τα πράγματα πήγαιναν καλά, μέχρις ότου ο «λαϊκισμός» έφερε στην εξουσία μια κυβέρνηση που οδήγησε τη χώρα στις «κλειστές τράπεζες» και τις «ουρές στα ΑΤΜ».  Αντιθέτως, από το 2019 και μετά η χώρα επανήλθε στον δρόμο μιας σταθερότητας από την οποία δεν πρέπει να παρεκκλίνει ποτέ ξανά.

Βεβαίως αυτό που δεν λένε είναι ότι η χώρα κάθε άλλο παρά «σταθερή» ήταν πριν το 2015, αντιθέτως ήταν σε μεγάλη κοινωνική αναταραχή εξαιτίας των μνημονίων. Ούτε λένε ότι το 2015 η πραγματική αναστάτωση κράτησε λίγο και ότι σε μεγάλο βαθμό οφειλόταν στην πίεση που ασκούσαν οι δανειστές και ότι ήταν ακριβώς το δημοψήφισμα και η δύσκολη διαπραγμάτευση που ακολούθησαν, που εξασφάλισαν όντως τη σταθερότητα: δηλαδή ένα μνημόνιο με σαφή ημερομηνία λήξης, το 2018 όταν η χώρα βγήκε από τα Μνημόνια.

Και βέβαια, προφανώς και είναι βαθιά προσβλητικό και απαξιωτικό να παρουσιάζεται η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος ως «ανεύθυνοι» που δεν επιθυμούν τη σταθερότητα.

Κυρίως όμως, αυτό που παρουσιάζεται ως η «κανονικότητα» και η «σταθερότητα» που έφεραν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία, πέραν του να πατάει πάνω σε μια έξοδο από τα Μνημόνια που είχε ήδη γίνει πράξη, μαζί με ένα επαρκές «χρηματοδοτικό μαξιλάρι», στην πραγματικότητα δεν ήταν ακριβώς αυτό που συνήθως εννοούμε ως σταθερότητα. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι μέσα στην επταετία 2019-2026 είχαμε:

Μία Πανδημία στην οποία η χώρα μας κατέληξε να έχει μερικούς από τους χειρότερους δείκτες στην Ευρώπη.

Μία κρίση κόστους ζωής που ολοένα και επιδεινώνεται και η οποία εξανεμίζει τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις στις αποδοχές έχουν γίνει, οδηγώντας τα νοικοκυριά σε απόγνωση.

Μία από τις μεγαλύτερες σιδηροδρομικές τραγωδίες στην Ευρώπη που συγκεφαλαίωσε όλα τα προβλήματα ενός «βαλκανικού νεοφιλελευθερισμού» που αδιαφόρησε για την ολοκλήρωση αναγκαίων έργων ασφάλειας, έτσι ώστε να φτάσουν δυο τρένα να κινούνται «τυφλά» στην ίδια γραμμή σε αντίθετη κατεύθυνση, εμπεδώνοντας μια βαθιά ανασφάλεια στη χώρα (αυτό που αποτυπώθηκε στη φράση «από τύχη ζούμε»), αλλά και οδηγώντας σε μερικές από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης.

Ένα τεράστιο σκάνδαλο υποκλοπών, ένα ελληνικό Γουότεργκεϊτ, όπου το Μέγαρο Μαξίμου «άκουγε» υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, δημοσιογράφους και πολιτικούς, με χρήση παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού, το οποίο η κυβέρνηση διαρκώς συγκαλύπτει, εκμεταλλευόμενη και τη χειραγώγηση της ηγεσίας της δικαιοσύνης που έχει πετύχει.

Ένα μεγάλο σκάνδαλο διασπάθισης ευρωπαϊκών αγροτικών ενισχύσεων, που εκτός όλων των άλλων έχει οδηγήσει και σε σύγκρουση της κυβέρνησης με ευρωπαϊκούς θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Διαρκείς ενδείξεις ότι οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις αξιοποιούνται και για την ενίσχυση συγκεκριμένων επιχειρηματιών οι οποίοι μετά αναλαμβάνουν να δείξουν και την «ευγνωμοσύνη» τους επενδύοντας στο φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα.

Όλα αυτά καμιά σχέση δεν έχουν με σταθερότητα. Πρόκειται, αντιθέτως, για μια κρίση τόσο κοινωνική όσο και θεσμική που διαρκώς οξύνεται. Άρα για μια αποσταθεροποίηση της κοινωνίας και των θεσμών. Αυτό, άλλωστε, εξηγεί γιατί η κοινωνία εκφράζει τόσο έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση. Γιατί ο πολίτης πλέον αντιμετωπίζει το μέλλον χωρίς μεγάλη αισιοδοξία, ιδίως εάν αναλογιστούμε ότι σύντομα θα τελειώσουν και τα κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης, την ώρα που και το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο είναι όλο και πιο ασταθές, κάνοντας τελικά τους πολίτες ακόμη πιο ανασφαλείς.

Γιατί αυτό που η κυβέρνηση ονομάζει «σταθερότητα» είναι απλώς η παραμονή της στην εξουσία, με όσες δυνατότητες εξυπηρέτησης συγκεκριμένων συμφερόντων αυτό συνεπάγεται. Αυτό, όμως, που οι πολίτες ονομάζουν «σταθερότητα» είναι να μπορούν να κοιτάζουν το μέλλον με μεγαλύτερη αισιοδοξία και μικρότερη ανασφάλεια, ακόμη και σε καιρούς ανακατατάξεων. Και αυτό σημαίνει μια κυβέρνηση που να λογοδοτεί στους πολίτες και να προσπαθεί να βάλει τα δικά τους συμφέροντα στο επίκεντρο της προσοχής.

Άρα όταν λοιπόν οι πολίτες στρέφουν την πλάτη τους στην κυβέρνηση, όταν δηλώνουν ότι θέλουν πολιτική αλλαγή, όταν εκφράζουν προτίμηση για εναλλακτικές κυβερνητικές λύσεις, δεν είναι ούτε γιατί είναι «ανεύθυνοι» ούτε γιατί δεν αγαπούν τη σταθερότητα και προτιμούν  την… αναστάτωση. Είναι γιατί αισθάνονται ότι δεν πάει άλλο με τη διαρκή και πραγματική αναστάτωση που προκαλεί στη ζωή τους η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης, είτε αυτό αφορά την οικονομική τους κατάσταση, είτε το ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ζουν, μια αναστάτωση που επιτείνεται από την αλαζονεία που διαρκώς επιδεικνύει αυτή η κυβέρνηση. Και γι’ αυτόν τον λόγο, ακριβώς επειδή τελικά τη σταθερότητα επιδιώκουν, στρέφονται σε άλλες πολιτικές κατευθύνσεις. Σε τελική ανάλυση, είτε αρέσει σε ορισμένους είτε όχι, αυτό ακριβώς είναι η δημοκρατία…

Πηγή: in

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Έτοιμη να καλέσει Ντίλιαν και Δημητριάδη για το predator η επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής

Oι βουλευτές-μέλη των κομμάτων της αντιπολίτευσης έχουν ήδη αρχίσει να καταθέτουν σχετικά αιτήματα με σκοπό να συγκεντρώσουν τα 2/5 του συνόλου τους και να καταστήσουν την κλήση των επίμαχων προσώπων που πρωταγωνίστησαν στο σκάνδαλο, υποχρεωτική

Έτοιμη να καλέσει Ντίλιαν και Δημητριάδη για το Predator η επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής

Oι βουλευτές-μέλη των κομμάτων της αντιπολίτευσης έχουν ήδη αρχίσει να καταθέτουν σχετικά αιτήματα με σκοπό να συγκεντρώσουν τα 2/5 του συνόλου τους και να καταστήσουν την κλήση των επίμαχων προσώπων που πρωταγωνίστησαν στο σκάνδαλο των υποκλοπών, υποχρεωτική.

Ένα βήμα πριν από την κλήση προς ακρόαση του πρώην γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού και κεντρικού προσώπου του σκανδάλου των υποκλοπών, Γρηγόρη Δημητριάδη αλλά και του ισραηλινού κατόχου του κατασκοπευτικού λογισμικού, Ταλ Ντίλαν, βρίσκεται η επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.

Και αυτό γιατί οι βουλευτές-μέλη των κομμάτων της αντιπολίτευσης έχουν ήδη αρχίσει να καταθέτουν σχετικά αιτήματα με σκοπό να συγκεντρώσουν τα 2/5 του συνόλου τους και να καταστήσουν την κλήση των επίμαχων προσώπων που πρωταγωνίστησαν στο σκάνδαλο, υποχρεωτική.

Μέχρι στιγμής έχουν καταθέσει αίτημα, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΕΛΛΥΣΗ και εσχάτως ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες αντίστοιχη κίνηση θα κάνουν τις επόμενες μέρες η Νίκη και η Πλεύση.

Εφόσον τα αιτήματα κατατεθούν όπως προβλέπεται από τον Κανονισμό της Βουλής (άρθρα 41Α, 43Α) τότε η κλήση των προσώπων καθίσταται όντως υποχρεωτική με μοναδική κίνηση ελιγμού που μένει στην πλειοψηφία να είναι το παιχνίδι των καθυστερήσεων καθώς δυνατότητα εφαρμογής των 2/5 υπάρχει μόνο για μια φορά το μήνα.

Με δεδομένο πως η τελευταία σχετική διαδικασία έγινε στα τέλη του Μάη (20 του μήνα η κλήση Τζαβέλλα και Δεμίρη για ΕΥΠ), η πλειοψηφία θα μπορούσε να καθυστερήσει την διαδικασία μέχρι ενδεχομένως τα μέσα του Ιούλη.

Αυτό που δεν μπορεί να κάνει είναι να αρνηθεί την ενημέρωση των μελών της επιτροπής Θεσμών από τους κεντρικούς πρωταγωνιστές των υποκλοπών.

Πάντως στο αίτημα που κατέθεσε την Τρίτη ο ΣΥΡΙΖΑ ζητείται πέραν των προαναφερθέντων η κλήση προς ακρόαση και του πρώην διοικητή της ΕΥΠ, Παναγιώτη Κοντολέοντα αλλά και του Merom Harpaz, Γενικού Διευθυντή/ Τεχνικού Διευθυντής της ομάδας Ισραηλινών που έφεραν το παράνομο λογισμικό predator στην Ελλάδα, όπως αναφέρεται στη σχετική απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου  Αθηνών.

«Από 02.06.2026 δήλωση του κ. Ταλ Ντίλιαν, ιδρυτή της εταιρίας-παρόχου του εν λόγω λογισμικού, όπου ευθέως δηλώνει ότι το λογισμικό παρέχεται μόνο σε κρατικές υπηρεσίες, αλλά κυρίως λαμβάνοντας υπόψιν την τελευταία του παρέμβαση, κατά την οποία ισχυρίζεται ότι υπάρχει έγγραφο συμφωνητικό συνεργασίας μεταξύ αφενός της εταιρίας του, η οποία διαθέτει το παράνομο λογισμικό, και αφετέρου, ως αντισυμβαλλόμενης, της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, ήδη από το 2020, αλλά και δεκάδες μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με ‘κρατικούς υπαλλήλους και κυρίως στελέχη της Ε.Υ.Π.’, ‘για τεχνικά και διαχειριστικά ζητήματα που αφορούσαν τη λειτουργία του Predator, καθώς και για καθημερινές διορθώσεις του συστήματος’, τίθεται μετ’ επιτάσεως ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος, ως προς τη διαφάνεια και λειτουργία των κρατικών υπηρεσιών, το οποίο αφορά τη δημόσια ζωή, τη λειτουργία των Θεσμών αλλά και της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών», αναφέρει χαρακτηριστικά το αίτημα της Κουμουνδούρου.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι συνεδριάσεις της Θεσμών που αφορούν στην ΕΥΠ είναι μυστικές ενώ παρότι στον Κανονισμό γίνεται σαφές ότι η παρουσία των προσώπων είναι υποχρεωτική, στο παρελθόν έχουν υπάρξει περιπτώσεις άρνησης παρουσίας (Τζαβέλλας).