Το «ανακάλυψα» στις σελίδες του Independent εδώ και 6-7 χρόνια, σ’ ένα άρθρο με τίτλο «Πού διαλέγουν να φάνε οι σεφ τριών αστέρων;». Διάβασα γοητευμένη για μια σχεδόν άγνωστη μικρή «ψησταριά» σ’ ένα χωριό στη Χώρα των Βάσκων, όπου ο αυτοδίδακτος σεφ μαγειρεύει τα πάντα στα κάρβουνα και δίνει ιδιαίτερο χαρακτήρα σε κάθε φαγητό καίγοντας διαφορετικά ξύλα.

Έτσι, όταν, δύο χρόνια αργότερα, οργάνωσα μιαν εκδρομή στη Βόρειο Ισπανία για μια παρέα καλών φίλων από την Ελλάδα, ήμουν αποφασισμένη να περιλάβω το Asador Etxebarri (η βασκική αυτή λέξη προφέρεται echebárri και σημαίνει «νέο μέρος», Asador σημαίνει ψησταριά). Επειδή όλοι ήμασταν λάτρεις του καλού φαγητού, το πρόγραμμα από την αρχή εστιάστηκε  στις γαστρονομικές ιδιαιτερότητες των περιοχών που επισκεφθήκαμε: Χώρα των Βάσκων, Λα Ριόχα, Καντάμπρια, Αστούριας και Γαλικία. Καλύψαμε όλη την γκάμα τιμών και ποιότητας, από ένα αλησμόνητο και αστρονομικά ακριβό δείπνο στο τριών αστέρων Arzak στο Σαν Σεμπαστιάν, έως τάπας (ή pintxos στα βάσκικα) στα όρθια, σε μπαρ με ροκανίδι και τσόφλια στο πάτωμα. Δοκιμάσαμε πολλά κρασιά στη Ριόχα, γευθήκαμε νεογέννητο ψητό αρνάκι στο Μπούργκος, στον δρόμο προς τον Βορρά, κάτι μικροσκοπικά μανιταράκια που έλιωναν στο στόμα στο Οβιέδο, στρείδια με τη γεύση της θάλασσας στη Γαλικία, καβουρομάνα στην ακτή Δυτικά του Σανταντέρ, χαμόν ιμπέρικο σε κάθε ευκαιρία και ένα σωρό άλλες λιχουδιές.

Στο τέλος του ταξιδιού όμως, όλοι συμφωνήσαμε ότι η πιο σημαντική γευστική εμπειρία υπήρξε το γεύμα μας στο μικρό αυτό εστιατόριο της βασκικής εξοχής, σε μια ορεινή πεδιάδα ανάμεσα στο Σαν Σεμπαστιάν και το Μπιλμπάο. Ακόμα το συζητάμε και το αναπολούμε όταν βρισκόμαστε μεταξύ μας, και συμφωνούμε ότι πρέπει μια μέρα να ξαναπάμε. Εν τω μεταξύ έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη με ένα αστέρι Michelin και φιγουράρει επί 4 χρόνια στη σειρά στον κατάλογο των 50 καλύτερων εστιατορίων του κόσμου. Για μένα, τουλάχιστον, ήταν το πιο αξιομνημόνευτο γεύμα της ζωής μου.

Ζητήσαμε να γνωρίσουμε τον βασκόφωνο σεφ, Bittor Arguinzoniz, ντροπαλό και γλυκό, καμιά σαρανταπενταριά χρονών, και τον Αυστραλό sous chef, που μας ξενάγησε στην κουζίνα επιδεικνύοντας τις πρωτότυπες (σχεδιασμένες απ' τον ίδιο τον σεφ) ηλεκτροκίνητες σχάρες που υψώνονται και χαμηλώνουν πάνω από τα κάρβουνα, τις σούβλες διαφόρων μεγεθών και τους μικρούς μαντεμένιους φούρνους. Είδαμε τα ταξινομημένα καύσιμα, μεγάλη ποικιλία από ξύλα και κάρβουνα. Κυριαρχούν κάρβουνα από δρυ, μηλιά, εσπεριδοειδή και ελιά και πολλά άλλα σε μικρότερες ποσότητες, το καθένα με την ειδική του χρήση. «Ο σολομός, ας πούμε, ψήνεται με κάρβουνα πορτοκαλιάς» μας πληροφόρησε ο Μπίτορ (βασκική μορφή του Βίκτωρ) που ξεκίνησε την επαγγελματική ζωή του σε ξυλουργικό εργαστήριο και μιλάει με αγάπη για την υφή και τη μυρωδιά κάθε ξύλου. Τον ρώτησα για τις κληματόβεργες που είδα και χάρηκα ιδιαίτερα όταν μου είπε ότι είναι για το αρνάκι. Έτσι κάνουμε και εμείς στην Ελλάδα, του είπα υπερήφανα. Όλα τα εποχικά φρέσκα υλικά προέρχονται από την άμεση περιοχή και μαγειρεύονται αμέσως. Μοναδική εξαίρεση το βόειο κρέας, που έρχεται από τη Γαλικία.

Το καπνιστό παγωτό.

Δεν θα σας περιγράψω ένα - ένα τα φαγητά που δοκιμάσαμε, γιατί χρειάζομαι ειδικό άρθρο. Από την πρώτη μπουκιά ζεστού ψωμιού με καπνιστό κατσικίσιο βούτυρο, μέχρι το παγωτό από συμπυκνωμένο πρόβειο γάλα καπνιστό, μαλακό και αφράτο, με κουλί από ψητά φρούτα του δάσους, ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο. Τα συνοδεύσαμε με τοπικά κρασιά, το άσπρο, νέο και «πράσινο» από τα διπλανά αμπέλια, και το μαύρο από την γειτονική Ριόχα, τον επόμενο προορισμό μας.

Τα χελάκια 

Οι φίλοι μου δοκίμασαν για πρώτη φορά angulas (χελάκια στο μέγεθος μαρκοβελόνας) και τους έμειναν αλησμόνητα, καθώς και percebes (βαλάνους) .Φάγαμε ένα είδος ζουμερής στραπατσάδας με μυρωδάτα μανιτάρια και μαύρη τρούφα από τις διπλανές βουνοπλαγιές. Μας ενθουσίασαν τα κυδώνια με σάλτσα μαϊντανό, οι ψητές γαρίδες, γλυκές με απίστευτη συγκέντρωση γεύσης και τα μικροσκοπικά καραμελωμένα χταποδάκια.

Το στέικ

Για κύριο πιάτο μοιραστήκαμε το μόνο κρέας της ημέρας, ένα γιγαντιαίο στέικ που συμφωνήσαμε ότι ήταν από τα νοστιμότερα κρέατα που έχουμε δοκιμάσει. Οι τιμές ψηλές αλλά όχι απρόσιτες... το menu degustation λιγότερα απ' τα μισά του Arzak... αλλά το φαγητό το άξιζε. Υπάρχουν πολύ ακριβότερα στην Αθήνα που δεν το πλησιάζουν σε ποιότητα.

Φεύγοντας ζητήσαμε του Μπίτορ να ποζάρει μαζί μας για μια αναμνηστική φωτογραφία.

 Πηγή : bostanistas

Πηγή : protagon

Ο Marco Mattiacci έχει αναλάβει τα ηνία της Scuderia Ferrari εδώ και λίγο παραπάνω από τρεις μήνες και μετά το διάστημα της ενημέρωσης για το τι συμβαίνει στην ομάδα έχει αρχίσει να αναλαμβάνει δράσεις που έχουν πλέον και σοβαρό δημόσιο αντίκτυπο. Ο Luca Marmorini, που ήταν υπεύθυνος για τον κινητήρα και τα ηλεκτρονικά έχει ήδη περάσει την πόρτα της εξόδου και πιθανότατα δεν θα είναι ο μοναδικός που θα το κάνει.

Ο Mattiacci έχει εντοπίσει τα πιο προβληματικά σημεία στη λειτουργία του οργανισμού της Ferrari και έχει καταλήξει στον James Allison ως τον άνθρωπο που θα ηγείται του τεχνικού τομέα τόσο για το σασί όσο και για τον κινητήρα. Το σχέδιο του Mattiacci δεν είναι βραχυπρόθεσμο και ο Ιταλός γνωρίζει ότι τα πράγματα δεν είναι εύκολο να αλλάξουν δραματικά σε μικρό χρονικό διάστημα. Προσβλέπει σε μεγάλη βελτίωση το 2015 και διεκδίκηση του τίτλου από το 2016 και μετά.

Υπάρχει ένα ορόσημο στις μεγάλες αλλαγές διοίκησης και αυτό είναι οι 100 πρώτες ημέρες της νέας ηγεσίας. Σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα Gazzetta dello Sport, στις δικές του πρώτες 100 ημέρες ως επικεφαλής της ομάδας, ο Marco Mattiacci έχει εντοπίσει τα σοβαρότερα προβλήματα, τα οποία είναι τα παρακάτω.

- Ο χρόνος αντίδρασης είναι πολύ μεγάλος. Σε όλους τους τομείς, από τους εξωτερικούς προμηθευτές μέχρι τις εσωτερικές διαδικασίες, η ομάδα πρέπει να κινείται πολύ πιο γρήγορα, όπως κάνουν οι αντίπαλοί της.
- Κατώτερη υβριδική τεχνολογία. Η Mercedes επένδυσε περισσότερο στο KERS και στα συστήματα που το διαδέχτηκαν. Το εργοστάσιο στο Brixworth είναι μια εξαιρετική πηγή τεχνολογίας και τεχνογνωσίας μέσα στους κόλπους της Mercedes και η Ferrari έχει μείνει πολύ πίσω.
- Υπερβολική έμφαση στην αξιοπιστία έναντι της απόδοσης κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του υβριδικού συστήματος. Ο Alonso είναι ο μοναδικός οδηγός που έχει πάρει βαθμούς σε όλους τους αγώνες αλλά δεν έχει διεκδικήσει νίκες.
- Έλλειψη συντονισμού ανάμεσα στα τμήματα του σασί και του κινητήρα. Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι σε άλλες ομάδες τα τμήματα βρίσκονται σε άλλες περιοχές ή ακόμα και σε άλλες χώρες, στη Ferrari συστεγάζονται στο ίδιο κτίριο – και ότι δεν καταφέρνουν να συντονιστούν συνιστά μεγάλη αποτυχία.

Φαίνεται ότι ο James Allison έχει αναλάβει να λύσει αυτά τα προβλήματα – κυρίως εκείνα της έλλειψης συντονισμού και της αργής λειτουργίας. Όσο για τη μονάδα ισχύος, επικεφαλής του τμήματος από το οποίο έφυγε ο Marmorini ανέλαβε οMattia Binotto, o οποίος βρίσκεται στην ομάδα πολλά χρόνια και ήταν ο μηχανικός του Michael Schumacher. Ο Binotto θα συνεργάζεται στενά με τον Allison. Στον τομέα του σασί, υπεύθυνος παραμένει ο Νικόλας Τομπάζης, και αυτός σε συνεργασία με τον Allison, ο οποίος αποκτά πολύ ζωτικό κεντρικό ρόλο στη νέα διαμόρφωση της ομάδας.

Δεν γίνεται λόγος για τον Pat Fry, o οποίος ήταν επικεφαλής του τεχνικού τμήματος μέχρι την άφιξη του Allison και του οποίου ο νέος ρόλος δεν αποσαφηνίζεται. Οι αναφορές ότι θα έχει την τύχη του Marmorini δεν επαληθεύονται για τον Βρετανό, που ήρθε με τυμπανοκρουσίες στη Ferrari από τη McLaren το 2010, τουλάχιστον προς το παρόν. Ας μην ξεχνάμε ότι και για τον Marmorini η πρώτη πληροφορία για την αποχώρησή του εμφανίστηκε πολλές εβδομάδες πριν από την επίσημη ανακοίνωση.

Όσον αφορά τους οδηγούς, το πρόβλημα της Ferrari λέγεται Fernando Alonso. Η ομάδα έχει αποτύχει να του δώσει μονοθέσιο με το οποίο θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο και παρότι θέλει διακαώς να τον κρατήσει στις τάξεις της ακόμα και μετά το 2016, που λήγει το συμβόλαιό του, θα πρέπει να τον πείσει ότι μπορεί να κάνει κάτι πολύ θεαματικό και μάλιστα σε λίγο χρόνο. Αλλιώς, οι μνηστήρες για τον Ισπανό δεν είναι λίγοι και κυρίως η McLaren, μαζί με τη Honda, καραδοκούν για να τον φέρουν στα δικά τους μέρη.

Ο Marco Mattiacci έχει πάρει φόρα και στο επόμενο διάστημα θα δούμε ακόμα περισσότερες αλλαγές στη Ferrari. Η αποστολή του Ιταλού είναι να ξαναφτιάξει μια ομάδα που θα βρίσκεται μόνιμα στην κορυφή και ο ίδιος φαίνεται να έχει τις ικανότητες να το καταφέρει και την αποφασιστικότητα να μη διστάσει να κάνει βαθιές τομές, αν κρίνει ότι αυτό είναι απαραίτητο. Οι επόμενοι μήνες στο Maranello θα έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.

Ξεκίνησαν τέσσερις αλλά τώρα είναι μόνο δύο - και είναι πιθανό στο τέλος να μείνει μόνο ένας...

Στις 4 Αυγούστου 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς, πρωθυπουργός διορισμένος από τα ανάκτορα, επιβάλει δικτατορία στην Ελλάδα. Ο «Γ’ Ελληνικός Πολιτισμός» όπως ονομάστηκε, έφερε έντονα στοιχεία των ολοκληρωτικών καθεστώτων της εποχής, όπως της Γερμανίας και της Ιταλίας, σε όλα τα επίπεδα. Στις αρχές του έτους πραγματοποιήθηκαν βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, με το σύστημα της απλής αναλογικής έλαβε 143 έδρες η αντιβενιζελική παράταξη και 142 η βενιζελική, ενώ το «Παλλαϊκό Μέτωπο» έλαβε 15 έδρες. Το Κόμμα των Φιλελευθέρων επιχειρεί να συνεργαστεί με το Λαϊκό Κόμμα, προσπάθεια όμως που ναυαγεί λόγω διαφωνιών και εξωτερικών πιέσεων.

 

Τα ηνία της εξουσίας κρατούσε η υπηρεσιακή κυβέρνηση Δεμερτζή, η οποία στις αρχές Μαρτίου αντικαθιστά τον Παπάγο στον υπουργείο Στρατιωτικών με τον Ι. Μεταξά. Εν τέλει ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β’ αναθέτει την κυβέρνηση στον Δεμερτζή ο οποίος όμως ένα μήνα αργότερα πεθαίνει αιφνιδίως.

Πρωθυπουργός πλέον διορίζεται ο Ιωάννης Μεταξάς από το βασιλιά και χωρίς τη γνώμη της Βουλής. Το «Κόμμα των Φιλελευθέρων» ωστόσο έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μεταξά, το «Λαϊκό Κόμμα» έριξε ψήφο ανοχής ενώ οι βουλευτές του «Παλλαϊκού Μετώπου» και οι Γ. Παπανδρέου, Κ. Βλαχοθανάσης και Ανδρ. Δενδρινός καταψήφισαν. Ο βουλευτής Ηλείας Βάσος Στεφανόπουλος είπε τότε: «Χρεωκοπήσαμεν ως κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως συνέλευσις και χάσαμε τον ψυχικόν σύνδεσμο προς τον λαόν. Διότι τι είδους ψυχικός σύνδεσμος είναι δυνατόν να διατηρηθή όταν ο μεν λαός φωνάζει δεν θέλω να με κυβερνήση ο Μεταξάς, ημείς δε αδιαφορούντες του απαντώμεν: Και όμως θα σε κυβερνήσει ο Μεταξάς». Στις 30 Απριλίου του 1936 η Βουλή παραχώρησε με ψήφισμα απόλυτη ελευθερία στον Μεταξά.

Στις 4 Αυγούστου 1936 ο Μεταξάς εγκαθιδρύει δικτατορία επικαλούμενος τον κίνδυνο εσωτερικών ταραχών και την ασταθή διεθνή κατάσταση με τη συγκατάθεση του Γεωργίου Β', ο οποίος διαλύει τη Βουλή χωρίς να προκηρύξει εκλογές και αναστέλλει πολλά άρθρα του Συντάγματος.

Ο Μεταξάς ακολούθησε το πρότυπο της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι, διαδίδοντας την ιδεολογία του «Γ’ Ελληνικού Πολιτισμού», σύμφωνα με την οποία ο Μεταξάς και οι σύντροφοί του αποτελούσαν τους συνεχιστές του Αρχαίου (Α΄) και Βυζαντινού (Β΄) Πολιτισμού και οτι είχαν ως στόχο την φυλετική ενότητα του έθνους καθώς και την διατήρηση των παραδόσεων.

Η αστυνομία του καθεστώτος στράφηκε με σκληρότητα κατά των κομουνιστών και αντίπαλων πολιτικών. Ο Γεώργιος Καφαντάρης σε ανακοίνωση διαμαρτυρίας γράφει «Αι αυθαίρετοι συλλήψεις είναι συνήθη φαινόμενα. Πάμπολλοι είναι οι υποβληθέντες εις μεσαιωνικά μαρτύρια». Τα πολιτικά κόμματα διαλύθηκαν, οι πολιτικοί εξορίστηκαν ή περιορίστηκαν κατ’ οίκον, τα εργατικά συνδικάτα διαλύθηκαν.

Το εκπαιδευτικό σύστημα αλώνεται και τα παιδιά πλέον πρέπει να δίνουν όρκο ότι θα διαφυλάξουν την πίστη στον Θεό, στον Βασιλέα, στην Πατρίδα, στον διάδοχο, στον κυβερνήτη και στον Γενικό Επιθεωρητή. Η ΕΟΝ ήταν μια οργάνωση ναζιστικού τύπου, στην οποία τα παιδιά χαιρετούσαν χιτλερικά. Στην οργάνωση ήταν αναγκασμένοι να συμμετέχουν όλοι οι νέοι ηλικίας 8 έως 25 ετών, ενώ αναγκάστηκαν να συμμετάσχουν σε αυτήν ακόμα και οι πρόσκοποι. Το καθεστώς Μεταξά εφάρμοσε ορισμένα φιλολαϊκά μέτρα, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει την κοινωνική αναταραχή, όπως το 8ωρο και την ίδρυση του ΙΚΑ.

Στις 30 Ιουνίου του 1938 αποκαλύφθηκε στρατιωτική ομάδα υπαξιωματικών που σχεδίαζαν την ανατροπή του Μεταξά ενώ λίγες μέρες αργότερα, σημειώνεται σημαντική επαναστατική κίνηση στην Κρήτη από κατοίκους και τους πολιτικούς αρχηγούς της Ελλάδας. Ωστόσο, δώδεκα ημέρες αργότερα, το κίνημα αυτό κατέρρευσε με αποτέλεσμα να συλληφθούν οι αρχηγοί και να επιβληθεί κλίμα τρομοκρατίας στο νησί.

Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός πρέσβης επισκέφθηκε τον Μεταξά και του παρέδωσε τελεσίγραφο με το οποίο ζητούσε να επιτραπεί η είσοδος των ιταλικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Ο δικτάτορας αρνείται, κερδίζοντας προσωρινά την γενική αποδοχή. Η χώρα μπαίνει πλέον στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη λήξη του οποίου θα τερματιστεί και το καθεστώς του Μεταξά.

Ο Γεώργιος Σεφέρης θα γράψει έναν χρόνο αργότερα: «Όταν ήρθε η 28η, δεν μπόρεσε να ιδεί [ο Μεταξάς] ότι τότε μόνο, και όχι στις εορτές του Σταδίου, ολόκληρος ο λαός ήταν μαζί του, μαζί με την απάντηση που έδωσε στον Grazzi την αυγή. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η ημέρα εκείνη δεν επικύρωνε αλλά καταργούσε την 4η Αυγούστου».

Πηγή : tvxs