Του χρόνου συμπληρώνονται 50 έτη από το πρώτο ανέβασμα, το 1959, της παράστασης- ορόσημο των Ορνίθων του Αριστοφάνη απ' το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, σε σκηνικά- κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη και σε μουσική και τραγούδια Μάνου Χατζιδάκι. Με χορογραφίες της Ζουζούς Νικολούδη, αφού προηγουμένως εξωπετάχτηκε ευγενικά η Ραλλού Μάνου. Ακόμη κι ο ανεκδιήγητος και κάκιστος μεταφραστής του Σαίξπηρ Βασίλης Ρώτας ήταν και ευρηματικότατος και χαριτωμένος στην ελεύθερη ποιητική απόδοση του αρχαίου κειμένου.  

«Μια στιγμή ευδαίμονος συνεργασίας και ζεστού, φιλικού περιβάλλοντος ασφαλώς» είχα πει κατά το 1970 εν Παρισίοις στον Τσαρούχη. «Κάθε άλλο. Ο ένας έπνεε μένεα κατά του άλλου. Κι ο καθένας κλεισμένος ερμητικά στον κόσμο του, δούλευε σαν ανεξάρτητα και σχεδόν εναντίον όλων των άλλων».  

Και στην ουσία μάλλον θα επρόκειτο για τη μόνιμη μεταξύ τους κόντρα και το κατά καιρούς βρισίδι όπου ο «προλετάριος» Μάνος, όλος πυρ και μανία, θα πέταγε κάποια στιγμή κατάμουτρα στον «μεγαλοαστό» Γιαννάκη: «Πάψε, ρε σάπια κοινωνία». Μαζί με άλλα, πιο ωμά και ακατανόμαστα, που δεν θα παραθέσω εδώ βέβαια.  

Και πάντα ο Γιάννης, που μάλλον θα καιροφυλακτούσε μουτρωμένος για να του τη φέρει, θα αναγκαζόταν μετά τις αλλεπάλληλες επιτυχίες του Μάνου και να χαμηλώνει τους τόνους και να του απαντά μειλίχια και σαν επιγραμματικά: «Άντε, σε συγχωρώ γιατί έχεις πολύ μεγάλο ταλέντο». Πόσω μάλλον στην παράσταση τωνΟρνίθων, φανταστείτε, όπου ο Χατζιδάκις μοιάζει σαν να συντρίβει τα πάντα και τους πάντες γύρω του, θέτοντάς τους σχεδόν σε θέση νοκάουτ. Τσαρούχη και Κουν, μάλιστα, συμπεριλαμβανομένων.  

Ο Χατζιδάκις δεν ευθύνεται όμως μόνο για την κολοσσιαία εμπορική ανά τον κόσμο επιτυχία των Ορνίθων. Αλλά και για τη διεθνή επικράτηση και καριέρα της Νάνας Μούσχουρη. Για την κινηματογραφική τουλάχιστον ύπαρξη του Νίκου Κούνδουρου. Για τη διαμόρφωση μεγάλου μέρους, κι ίσως του πιο χαρακτηριστικού, του ταμπεραμέντου της Μελίνας Μερκούρη. Για την πιο δροσερή και κρυστάλλινη Αλίκη Βουγιουκλάκη που διαθέτουμε. Τέλος, ευθύνεται επίσης για το ότι με τα ακατανίκητα σουξέ του κάθε είδους υποχρέωσε τρόπον τινά τον Μίκη Θεοδωράκη να παρατήσει σύξυλη την «κλασική» του κατάρτιση στο Παρίσι και, επιστρέφοντας άρον άρον στην Ελλάδα, να ριχτεί με τα μούτρα στο ελαφρό και λαϊκοφανές μουσικό είδος, όπου και διέπρεψε.  

Σχέδια κοστουμιών για τους Όρνιθες, από το σκονάκι του Τσαρούχη Εντούτοις, για μένα, οι Όρνιθες κατ' αρχάς και οι Πέρσαι του Αισχύλου το 1964 δεν αποτελούν την αρχή ενός καλλιτεχνικού «κινήματος» αλλά κορυφή και κατακλείδα του Κουν ως μείζονος θεατρανθρώπου. Και σύντομα, τον Απρίλιο του 1967, θα τεθεί οριστικό και αμετάκλητο τέλος σ' ολόκληρη εκείνη την εποχή και την κοινωνία που έθρεψε αυτές τις παραστάσεις. Εκεί κοντά περίπου θα κατέφευγα κι εγώ μόνος στο οικουμενικό «Παρισάκι». Και για μην είμαι έρμαιο κανενός «Μαγεμένου Αυλού» του Χατζιδάκι ή των άλλων λίγο πολύ επαρχιώτικων αναγκαστικά «Αυλών» του Κουν και του Τσαρούχη, πίστευα.  

Και για να μην ανακυκλώνω κατά βαλκανική προοπτική τα πέντε δέκα, ίδια πάντοτε, όπως καλή ώρα τώρα, πρόσωπα και πράγματα. Τα οποία πρόσωπα, σημειωτέον, πιασμένα στην ίδια τους τη φάκα, να ‘ναι σώνει και καλά υποχρεωμένα να προσποιούνται τους γκουρού, ενώ έχριζαν βοηθείας τα ίδια.  

«Μια στιγμή ευδαίμονος συνεργασίας και ζεστού, φιλικού περιβάλλοντος ασφαλώς»... Τσαρούχης, Χατζιδάκις, Κουν, Μάνου  

Ο «σεμνός και ταπεινός» Κουν, ο φανατικός πολέμιος του κάθε βεντετισμού, επί παραδείγματι, θα καταντήσει μια σούπερ βεντέτα ο ίδιος στο τέλος. Φορτώνοντάς μας έκτοτε στην πλάτη και τα δύο θέατρα των διαδόχων και επιγόνων του, να τα συντηρούμε οικονομικά επ' άπειρον. Αυτά τα λίγα για τους Όρνιθες από μένα που υπήρξα το «επιμελώς και καλά κρυμμένο σκονάκι οικουμενικού κύρους που διέθετε για πάμπολλα χρόνια ο Τσαρούχης». Κατά διαπίστωση και ομολογία κοινού ιδιοφυούς φίλου μας.

Πηγή:lifo

Ό,τι και να πει κανείς για τον Ρίτσαρντ Κερν είναι λίγο: ως βιρτουόζος της ερωτικής εικόνας, έχει διαποτίσει το συλλογικό μας υποσυνείδητο εδώ και τριάντα περίπου χρόνια με εικόνες ανάκατα σκοτεινές και ερωτικές, αντιπαραβολές σεξουαλικότητας και βίας, και κυρίως πολλά, πολλά κορίτσια, εναλλάξ νυμφίδια και καθημερινές υπάρξεις σε πόζες καθηλωτικές.

Το τελευταίο του φωτογραφικό άλμπουμ, «Shot by Kern» (εκδ. Taschen) συνοψίζει όλες τις εμμονές του γύρω από το γυμνό και τις συμπαραδηλώσεις του. Καλύπτει τις περιπλανήσεις του 59χρονου Αμερικανού φωτογράφου/ σκηνοθέτη στην Αμερική και την Ευρώπη τα τελευταία τρία χρόνια, σε αναζήτηση νέων κοριτσιών, σε πόζες ερωτισμού, αψήφησης, πλήξης, κούρασης, χαλάρωσης, παραβατικότητας.

Το «Shot by Kern» αποτελεί το οπτικό συμπλήρωμα της ομώνυμης διαδικτυακής εκπομπής που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια ο Κερν στο video site VSB, παρακλάδι του VICE. Το λεύκωμα περιλαμβάνει 300 φωτογραφίες κοριτσιών από χώρες όπως η Ιταλία, οι ΗΠΑ, η Βρετανία, το Μεξικό, η Σουηδία, η Βουλγαρία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Πολωνία, η Ρωσία, η Δανία, η Ελβετία, ο Καναδάς και η Τσεχία, τα οποία συνάντησε και βιντεοσκόπησε για λογαριασμό της εκπομπής του ο Κερν.

Η πολυτελής έκδοση περιλαμβάνει άλλωστε και οπτικό υλικό διάρκειας μίας ώρας από την εκπομπή, καθώς και πρωτότυπη μουσική από τον μέγιστο Θέρστον Μουρ των Sonic Youth, παλιόφιλο του Κερν από τη δεκαετία του ’80 (ο Κερν είχε γυρίσει το θρυλικό βιντεοκλίπ της μπάντας για το τραγούδι «Death Valley ‘69» το 1984).

Κορίτσια που πίνουν χόρτο («μου θυμίζει τα εφηβικά μου χρόνια, όταν κάθε κορίτσι που γνώριζα κάπνιζε χόρτο», εξομολογείται ο Κερν), κορίτσια που πίνουν αλκοόλ, που επιδεικνύουν συνταγογραφημένα χάπια, σε στιγμές ξυρίσματος στο μπάνιο, σε στιγμές χρήσης της τεχνολογίας, σε σαπφικές βουκολικές περιπτύξεις, τεχνηέντως αμήχανα στησίματα, άγουρα πρόσωπα, σώματα αχλαδόσχημα, σώματα μετεφηβικά. Είναι ηδονοβλεπτικός ο φακός του Κερν; Ερώτημα ίσως άστοχο, αφού η ίδια η τέχνη του είναι – και ανέκαθεν υπήρξε, από την εποχή που ήταν ένας από τους θεμελιωτές του Cinema of Transgression, του σινεμά της παραβατικότητας δηλαδή – ένα σχόλιο πάνω στην ηδονοβλεψία και ιδίως στην κατασκευή του σώματος, του ερωτισμού, της σεξουαλικότητας μέσω της πορνογραφίας και άλλων μέσων.

Σουηδία

Βουλγαρία

Βέλγιο

Ηνωμένο Βασίλειο

Πολωνία

Ρωσία

Ηνωμένες Πολιτείες

Ηνωμένες Πολιτείες

Βουλγαρία

Μεξικό

Ηνωμένες Πολιτείες

Πηγή : Athens voice

Στο νησί El Hierro, μέρος του Αρχιπελάγους των Κανάριων στην Ισπανία, ένα ξενοδοχείο προκαλεί εντύπωση. Το «Punta Grande» δεσπόζει πάνω σε έναν απομακρυσμένο βράχο, πολύ μακριά από τη μοναδική πόλη της περιοχής, και αποτελεί το μικρότερο και πιο απομονωμένο ξενοδοχείο στον κόσμο! Χωρίς πολυτελείς ανέσεις και πολύ κοντά στη θάλασσα, με τα κύματα να σκάνε στην κυριολεξία στους τοίχους του, το ξενοδοχείο αυτό προσφέρει μια μοναδική εμπειρία διαμονής. Σαν ναυαγός, σαν Ροβινσώνας, το κατάλυμα ενδείκνυται για συγγραφείς, ποιητές και άτομα που αγαπούν να είναι μόνα τους. Μοναδική ενασχόληση… το ψάρεμα και οι βόλτες κατά μήκος της ακτής!

Τα τελεφερίκ προσφέρουν η αλήθεια είναι εντυπωσιακή θέα στον ορίζοντα και όσο πιο extreme διαδρομή καλύπτουν τόσο ωραιότερη γίνεται και η θέα. Και δεν μιλάμε βέβαια για απλές αναβάσεις αλλά για διαδρομές που κόβουν την ανάσα και εντυπωσιάζουν με το θέαμα που προσφέρουν στους επιβάτες. Και στις περιπτώσεις που τα τελεφερίκ είναι ανοιχτού τύπου τότε τα πράγματα γίνονται πιο… τρομακτικά!

1. Βουνό Hua (Κίνα)

Πρόκειται για ένα ιερό βουνό στην επαρχία Shaanxi της Κίνας και ένα από τα 5 μεγαλύτερα της χώρας, το ύψος του οποίου φτάνει τα 1.997 μέτρα. Ο κόσμος το αποκαλεί ως το «πιο απόκρημνο βουνό κάτω από τον ουρανό» και είναι ένα σύμπλεγμα από πέντε κορυφές με εκπληκτικά απότομες πλαγιές που παρουσιάζουν μια μεγάλη πρόκληση για τους ορειβάτες. Όσοι όμως επιλέγουν το τελεφερίκ έχουν μια άλλη οπτική…

2. Cabrio, Ελβετία

Η σκέψη της διαδρομής με ένα τελεφερίκ που φτάνει τα 1.900 μέτρα πάνω στις Ελβετικές Άλπεις ανέβάζει την αδρεναλίνη από μόνη της. Πόσω μάλλον αν σκεφτεί κανείς ότι οι 60 επιβάτες μπορούν να καθίσουν στο ανοιχτό αίθριο του τελεφερίκ και να αισθανθούν τον αέρα των Άλπεων στο πρόσωπό τους!

3. Τελεφερίκ Kharkiv, Ουκρανία

Τέθηκε σε λειτουργία το 1971 και διατρέχει το Lesopark. Το μήκος της διαδρομής είναι 1.385 μέτρα και προσφέρει υπέροχη θέα στο καταπράσινο τοπίο. Οι καμπίνες είναι δύο ατόμων και αποτελεί ατραξιόν της περιοχής.

4. Emirates Air Lane, Λονδίνο, Αγγλία

Ήταν σίγουρα ένας τρόπος για να αντιμετωπιστεί το χάος των δημόσιων μέσων μεταφοράς της πρωτεύουσας της Βρετανίας κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Το τελεφερίκ διασχίζει εναέρια τον ποταμό Τάμεση και προσφέρει θέα 360 μοιρών στην πόλη.

5. Merida, Βενεζουέλα

Βρίσκεται στα 3.125 μέτρα στην κορυφή του Espejo Pico και προσφέρει εκπληκτική θέα στον περιβάλλοντα χώρο καλύπτοντας μια εντυπωσιακή διαδρομή με χαράδρες και απότομες πλαγιές.

6. Bondinho, Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία

Το βουνό Sugarloaf βρίσκεται στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας στις εκβολές του Guanabara Bay, σε μια χερσόνησο που προεξέχει στον Ατλαντικό Ωκεανό. Σε ύψος 396 μέτρα πάνω από το λιμάνι, το τελεφερίκ μεταφέρει 65 επιβάτες σε μια διαδρομή 1.400 μέτρων μήκους προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία.

7. SkyView, Στοκχόλμη, Σουηδία

Οδηγεί στην κορυφή του μεγαλύτερου σφαιρικού κτίριο στον κόσμο, στο Ericsson Globe, ένα κτήριο-ορόσημο της Στοκχόλμης. Από την κορυφή, 130 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, η θέα της Στοκχόλμης είναι απίθανη.

8. Ξενοδοχείο Mudeung Park Lift, Νότια Κορέα

Πιο extreme… πεθαίνεις! Αν δεν είναι αυτή ακραία βόλτα με τελεφερίκ τότε πια είναι. Η καρδιά όχι μόνο χτυπά δυνατά αλλά… φεύγει και από τη θέση της!