Πηγή : protagon

Ένα μικρομεσαίων διαστάσεων crοssover πρόκειται να αποκτήσει πολύ σύντομα η γκάμα της Toyota, καθώς η ιαπωνική φίρμα έστω και καθυστερημένα ακολουθεί το ιδιαίτερα πετυχημένο παράδειγμα των ανταγωνιστών της.

Η νέα πρόταση της Toyota πρόκειται να βασιστεί στο C-HR Concept, το οποίο με τη σειρά του θα πραγματοποιήσει την επίσημη πρεμιέρα του στην προσεχή έκθεση αυτοκινήτου που πρόκειται να φιλοξενήσει το Παρίσι.

Τα φουτουριστικά στοιχεία του σχεδιασμού του δηλώνουν ξεκάθαρα πως πρόκειται για ένα πρωτότυπο μοντέλο, ωστόσο, σύμφωνα με την ιαπωνική φίρμα το C-HR πρεσβεύει -μεταξύ άλλων- τα σχεδιαστικά πρότυπα που πρόκειται να ακολουθήσουν όλες οι μελλοντικές προτάσεις της.

Το πιθανότερο, πάντως, είναι πως το C-HR Concept θα περάσει στην παραγωγή ως Auris Cross, υιοθετώντας αρκετά από τα μηχανικά μέρη του μικρομεσαίου hatchback της Toyota.

«H Hλέκτρα, που αγαπούσε θερμά τη ζωή όσο λίγοι, ήξερε και να χαρεί και να φάει και να πιει. Kι αν ήθελε, θα τα είχε όλα. Mα ο νους της, η καρδιά της, η ζωή της πλημμύριζαν από μια φλογερή επαναστατική προσήλωση στο ιδανικό της πανανθρώπινης ευτυχίας». Απόσπασμα από το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου, Ηλέκτρα. Το βιβλίο παρουσιάζουν σε νέα έκδοση οι εκδόσεις Κέδρος.

Το βιβλίο Ηλέκτρα, αναφέρεται στη ζωή, στην πολιτική-αντιστασιακή δράση, στις συλλήψεις, στις φυλακές και στο τραγικό τέλος της ηρωικής Ηλέκτρας Αποστόλου, με την οποία η Διδώ Σωτηρίου ήταν στενή φίλη και συναγωνίστρια στο ΕΑΜ. Πρόκειται για μια πολύτιμη μυθιστορηματική μαρτυρία για μια αξέχαστη μορφή της Αντίστασης.

Ηλέκτρα
Συγγραφέας: ΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΔΙΔΩ
Εκδόσεις: ΚΕΔΡΟΣ
Έτος έκδοσης: 2014

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Ηλέκτρα» της Διδώς Σωτηρίου:

Η αυτοκυριαρχία είναι το χαρακτηριστικό της. Δε χάνει ποτέ την ψυχραιμία της. Αν της πεις πως καίγεται το μπρος μέρος του σπιτιού, θα σου απαντήσει: «Καλά, θα βγούμε από το πίσω!» Αν της πεις πως καίγεται ολόκληρο το σπίτι και πάλι δε θα τα χάσει. Θα σου πει μ’ όλη τη φυσικότητά της: «Ωραία! Τότε θα επιχειρήσουμε να βγούμε μέσα από τις φλόγες!»

Κι ο κόσμος να χαλάει, αν ανάμεσα σε δυο δουλειές τής μένει μια ωρίτσα για ύπνο, γέρνει το κεφάλι της όπου βρει, έστω και σε μια πέτρα, και κοιμάται. Ο άνθρωπος δεν έχει ανεξάντλητες δυνάμεις. Όταν τις χρειάζεται για ένα σκοπό, πρέπει να ξέρει να τις κουμαντάρει.

Αυτές τις καλές συνήθειες τις είχε αποκτήσει η Ηλέκτρα από τα πρώτα χρόνια που μπήκε στον αγώνα. Έτρεχε τότε με τα πόδια από τη Νέα Ιωνία στην Kαισαριανή και από την Καισαριανή στην Καλλιθέα, στο Δουργούτι, στα Πατήσια. Κι ύστερα, το βράδυ, γινόταν κατά την περίσταση και διευθυντής εφημερίδας και δημοσιογράφος και τυπογράφος, δίχως τούτο ν’ αποκλείει και μια πρωινή εξόρμηση για το πούλημα των εφημερίδων!

Με τέτοιες συνήθειες, αν δε μάθαινες να ’χεις τον ύπνο στην τσέπη σου κι αν δεν μπορούσες να φας ό,τι σου τύχαινε μπροστά σου, δύσκολα γλίτωνες τη φυματίωση. Μικρές και φτωχές τότε οι οργανώσεις· μεγάλες οι ανάγκες, λίγα κι άπειρα τα στελέχη, πολλές οι οργανωτικές αδυναμίες και οι παιδικές αρρώστιες του αριστερισμού. Οι αγωνιστές ζούσαν σαν τα πετεινά τ’ ουρανού, δίχως σπίτι, δίχως φαΐ κι ανάπαυση, δίχως αλλαξιά...

H Hλέκτρα δεν είχε ποτέ ένα δεύτερο φουστάνι. Aκόμα κι όταν έφυγε σαν αντιπρόσωπος των γυναικών για το μεγάλο αντιφασιστικό συνέδριο στο Παρίσι, το 1935*, ένα τσιτάκι φορούσε κι ένα ζευγάρι λαστιχένια παπούτσια, χωρίς κάλτσες, και στο χέρι κρατούσε έναν δανεικό χαρτοφύλακα, που μέσα είχε τα χαρτιά της και την οδοντόβουρτσά της!

Δεν καλλιεργούσε βέβαια την ασουλουπωσιά σαν «επαναστατικό στυλ», όπως μερικοί της εποχής εκείνης. Mα δεν είχε ποτέ χρήματα ούτε χρόνο για ν’ ασχοληθεί με το ντύσιμό της. Ήταν κι από φυσικού της ανέμελη, δε σκοτιζότανε για κοκεταρίες, κι ας είχε τόση θηλυκότητα σ’ όλες τις άλλες εκδηλώσεις της.

Όταν το κίνημα άρχισε να πλαταίνει και η ανάγκη ν’ αντιμετωπιστεί ο φασισμός δημιούργησε ενιαία μέτωπα και σχέσεις μ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις, η Hλέκτρα ήταν από τους πρώτους που κατάλαβε πως όχι μόνο η νοοτροπία, μα και το σουλούπι των αγωνιστών θα ’πρεπε ν’ αλλάξει. H ίδια, μάλιστα, για ένα φεγγάρι επιχείρησε να βάψει τα χείλη της, σαν ένα είδος παραχώρησης... Mα δεν κατάφερε να το συνεχίσει για πολύ...

Δεν ήταν λιγότερες οι στερήσεις που δοκίμαζε και στο ζήτημα της διατροφής της. Tο έλκος που απόχτησε ήταν μια πολύ μικρή διαμαρτυρία του ταλαίπωρου στομαχιού της. Aπό τότε που έφυγε από το σπίτι της, σπάνια κάθισε να φάει σε τραπέζι ένα καλομαγειρεμένο σπιτίσιο φαγητό και σε ώρες κανονικές. Tο εκλεκτό της προσφάι ήταν το κουλούρι. Ύμνους έκανε για το ροδοκόκκινο, μυρωδάτο ελληνικό κουλούρι. M’ αυτό περνούσε μέρες και νύχτες. Oι νοικοκυράδες στις λαϊκές συνοικίες, που ήξεραν τη στερημένη της ζωή, έκαναν αλλιώτικα να την κρατήσουν, να μοιραστεί τη φασολάδα τους. Tην αγαπούσαν εκείνη τη «γελαστή, γλυκομίλητη κοπελίτσα» που ξεσήκωνε τις καρδιές τους και τις γέμιζε φως.

H Hλέκτρα, που αγαπούσε θερμά τη ζωή όσο λίγοι, ήξερε και να χαρεί και να φάει και να πιει. Kι αν ήθελε, θα τα είχε όλα. Mα ο νους της, η καρδιά της, η ζωή της πλημμύριζαν από μια φλογερή επαναστατική προσήλωση στο ιδανικό της πανανθρώπινης ευτυχίας. Tα δυο χρόνια που έζησε στις φυλακές Aβέρωφ (’36-’38) το καθεστώς της φυλακής ήταν τραγικό. Tο συσσίτιο ήταν όσπρια και χόρτα σκουληκιασμένα κι αλάδωτα, και φρικτά ζυμαρικά με λίπη που μόνο για γρασάρισμα έκαναν. Kαι το χειρότερο ήταν που όλ’ αυτά τα σερβίριζαν σε καραβάνες, όπου πριν είχαν φάει πόρνες, συφιλιδικές, χασισοπότες κι άλλες ποινικές. Φαΐ δεν επιτρεπόταν να ’ρθει από τα σπίτια των κρατουμένων, ούτε τις γιορτές! Έτσι, ή έπρεπε να φας το συσσίτιο ή να πεθάνεις. HHλέκτρα όχι μόνο το ’τρωγε, μα για να δίνει το καλό παράδειγμα ζητούσε και... περίσσεμα! Όταν μερικές γούρλωναν τα μάτια τους και τη ρωτούσαν:

Πώς μπορείς;

Eκείνη απαντούσε:

Πιστεύετε πως θα είχα αντίρρηση για κανένα μοσχοβολιστό ψητό με πατατούλες τηγανητές; Ή για κανένα ψάρι ή καμιά μπριζόλα στη σχάρα; Mα, αφού δε γίνεται αλλιώς, θα χαθούμε από κάτι τέτοια; E, όχι δα! Aυτό το χατίρι δε θα τους το κάνουμε!

Σύντομο Βιογραφικό της Ηλέκτρας Αποστόλου

Γεννημένη το 1912, η Ηλέκτρα Αποστόλου οργανώθηκε σε νεαρή ηλικία πρώτα στην ΟΚΝΕ και αργότερα στο ΚΚΕ. Το 1934 με την ελληνική αντιπροσωπεία συμμετείχε στο Αντιπολεμικό και Αντιφασιστικό Συνέδριο Γυναικών που έγινε στο Παρίσι και το 1935 πήρε μέρος στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς Νέων (ΚΔΝ). Στη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά συνελήφθη και κρατήθηκε δύο χρόνια στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ, όπου βασανίστηκε. Όταν αποφυλακίστηκε, πέρασε στην παρανομία και συνέχισε την επαναστατική της δράση ως γραμματέας του Γραφείου της ΟΚΝΕ Μακεδονίας-Θράκης. Το 1939 συνελήφθη εκ νέου και εξορίστηκε στην Ανάφη. Λίγο πριν από τη μεταγωγή της στο νησί, γέννησε σε επικίνδυνες συνθήκες την κόρη της Αγνή. Η έναρξη της Κατοχής τη βρήκε στην εξορία. Τον Σεπτέμβρη του 1942, ενώ βρισκόταν στο Τμήμα Μεταγωγών Αθηνών, παρέδωσε σε φιλική οικογένεια την τρίχρονη κόρη της κι έπειτα κατόρθωσε να αποδράσει. Πέρασε πάλι στην παρανομία και εντάχθηκε στην εθνικοαπελευθερωτική, φεμινιστική οργάνωση Λεύτερη Νέα. Η Ηλέκτρα Αποστόλου θεωρούσε ότι η συμμετοχή στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες είναι απαραίτητη για να πραγματωθεί η γυναικεία χειραφέτηση. Συμμετείχε στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΠΟΝ και ανέλαβε επικεφαλής της προπαγάνδας και της διαφώτισης της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ. Ήταν υπεύθυνη για την ομάδα που συνέτασσε και διακινούσε το έντυπο προπαγανδιστικό υλικό στις συνοικίες της Αθήνας.

Ήταν λίγο μετά το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα όταν η αυτοκινητοβιομηχανία Nissan αποφάσισε να στήσει ένα newsroom άρτια εξοπλισμένο σε τεχνολογικό επίπεδο αλλά κυρίως με καλούς επαγγελματίες δημοσιογράφους στο τιμόνι του. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που είχε προηγηθεί είχε οδηγήσει αρκετά διεθνή ΜΜΕ να κλείσουν τα γραφεία τους ανά τον κόσμο και η εταιρεία Nissan πολύ πριν το ατύχημα στη Φουκουσίμα, θεωρούσε ήδη ότι τα Μέσα παγκοσμίως δεν κάλυπταν σε ικανοποιητικό βαθμό τα νέα που την αφορούσαν. Το ατύχημα λοιπόν ήταν το «κερασάκι στην τούρτα» των ατυχών συμβάντων κι έτσι η εταιρεία πήρε την ιστορική απόφαση να δημιουργήσει η ίδια ένα Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης για να παράγει και να διανέμει δημοσιογραφικό υλικό που την αφορούσε.  

Στην πραγματικότητα αυτή η απόφαση της Nissan που θεωρείται σταθμός στην επικοινωνία αλλά και τη δημοσιογραφία, υλοποίησε μια τάση που είχε διαφανεί νωρίτερα σ'ενα μάλλον νέο χώρο που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια, αυτόν που τέμνει την επικοινωνία και ειδικά αυτό που λέμε PR και Publicity- με τη δημοσιογραφία. Αν έπρεπε να ορίσω ένα χρονικό σημείο από το οποίο ξεκινάει η αλλαγή των σχέσεων μεταξύ επικοινωνίας και δημοσιογραφίας τότε αυτό δεν θα μπορούσε να είναι παρά το 2007 όταν η εταιρεία Apple εισάγει το iPhone αλλάζοντας οριστικά τον τρόπο με τον οποίο οι χρήστες της τεχνολογίας καταναλώνουν προϊόντα και ειδήσεις αλλά η πραγματική επανάσταση βρίσκεται στο ότι για πρώτη φορά στην ιστορία οι χρήστες μπορούν να παράγουν τις δικές τους ειδήσεις και τις δικές τους ιστορίες την ώρα που αυτές τους συμβαίνουν δηλαδή, σε ενεστώτα χρόνο. Η διάδοση των social media που είχαν κάνει την εμφάνισή τους λίγα χρόνια νωρίτερα ήταν αναμενόμενο να εκτιναχθεί με την διάδοση των smart phones και μαζί να αλλάξει δραστικά το τοπίο τόσο της επικοινωνίας όσο και της παραγωγής των ειδήσεων.  

Η λεγόμενη δημοσιογραφία των πολιτών και ειδικά τα μπλογκ που ασχολούνται με το lifestyle δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά ν' αναπαράγουν την υπάρχουσα κουλτούρα Τύπου στη χώρα η οποία έχει πάρα πολλές παθογένειες. Είναι γνωστό στην αγορά της επικοινωνίας ότι με ένα εξευτελιστικό ποσό, μια μικρή και μεσαία επιχείρηση (το κάνουν πολύ συχνά και μεγάλες) μπορεί να εξασφαλίσει ένα δημοσίευμα σε κάποιο ψηφιακό Μέσο και ειδικά μπλογκ και προσωπικές ιστοσελίδες.  

Η σχέση ανάμεσα στην επικοινωνία και τη δημοσιογραφία υπήρχε πάντα μάλιστα υπάρχει και ο σχετικός θρύλος στον κλάδο των δημοσίων σχέσεων ότι ο συγγραφέας Κουρτ Βόνεγκατ («Σφαγείο 55» κλπ) στα 40ies ήταν από τους πρώτους επαγγελματίες storytellers τριγυρνώντας ο ίδιος μέσα στο εργοστάσιο της General Electric αναζητώντας ιστορίες να αφηγηθεί για λογαριασμό της εταιρείας. Αυτό που άλλαξε όμως τα τελευταία χρόνια είναι το ότι για πρώτη φορά, άτομα και εταιρείες μπορούν να γίνουν οι ίδιοι πομποί ειδήσεων και ιστοριών επικοινωνώντας αδιαμεσολάβητα (δηλαδή, χωρίς την παρέμβαση του ρεπόρτερ-δημοσιογράφου) με το κοινό. Φυσικά αυτό γίνεται σε ποικίλες και διαφορετικές κλίμακες: από τη σελίδα στο facebook που διατηρεί η μικρή επιχείρηση της γειτονίας μας μέχρι το Global Newsroom της Nissan στη Γιοκοχάμα, όλοι προσπαθούν να παράγουν ένα μήνυμα και να το παραδώσουν οι ίδιοι (όπως λέμε στην επικοινωνία) στο κοινό.   

Μέσα σ'αυτό το τοπίο τη μεγαλύτερη αμηχανία την αισθάνονται οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ. Η παραγωγή της αξιόπιστης είδησης παραμένει μια πολύ ακριβή υπόθεση που εκτός από χρήμα απαιτεί ικανότητες και επάρκεια. Την ίδια στιγμή και με τις περικοπές των θέσεων εργασίας στα ΜΜΕ οι ρεπόρτερ βρίσκονται όλο και πιο συχνά στη θέση να εξαρτώνται από τις ειδήσεις που παράγουν οι χρήστες στο διαδίκτυο και ειδικά στο τουίτερ.  

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά με την έννοια ότι τα μήντια λειτουργούν σε εντελώς διαφορετική βάση και οι μεγάλες εταιρείες που μπορούν να παράγουν δημοσιογραφικό υλικό είναι οι πολυεθνικές που τις περισσότερες φορές χρειάζονται απλώς να προσαρμόσουν το υλικό που παράγει γιαυτές η «μαμά-εταιρεία». Επίσης, η λεγόμενη δημοσιογραφία των πολιτών και ειδικά τα μπλογκ που ασχολούνται με το lifestyle δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά ν'αναπαράγουν την υπάρχουσα κουλτούρα Τύπου στη χώρα η οποία έχει πάρα πολλές παθογένειες. Είναι γνωστό στην αγορά της επικοινωνίας ότι μ'ενα εξευτελιστικό ποσό μια μικρή και μεσαία επιχείρηση (το κάνουν πολύ συχνά και μεγάλες) μπορεί να εξασφαλίσει ένα δημοσίευμα σε κάποιο ψηφιακό Μέσο και ειδικά μπλογκ και προσωπικές ιστοσελίδες. Σ'αυτό το φαινόμενο βέβαια μεγαλύτερη ευθύνη έχουν οι άνθρωποι της επικοινωνίας οι οποίοι για να παρουσιάσουν στον πελάτη δημοσιεύματα απευθύνονται στα μπλογκ αφού εκεί δεν χρειάζεται να παρακάμψουν το τμήμα μάρκετινγκ των μεγάλων μήντια και με λίγα χρήματα μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους. Το πόσο καλά γίνεται η δουλειά που εν προκειμένω είναι η επιτυχής παράδοση του μηνύματος και η αύξηση των πωλήσεων είναι μια άλλη ιστορία.  

Το ερώτημα που ανακύπτει συχνά είναι το κατά πόσο σ'αυτο το τοπίο θα επιβιώσει το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Προσωπικά είμαι βέβαιη γιαυτό: όσο αυξάνεται η παραγωγή του branded content από τις εταιρείες, δηλαδή, όσο οι εταιρείες παράγουν το δικό τους «δημοσιογραφικό» υλικό τόσο θ'αυξάνει και η ανάγκη για πραγματικούς δημοσιογράφους που θα ασκούν το επάγγελμα σύμφωνα με τους κανόνες δεοντολογίας, λειτουργώντας ως αυτό που είναι: ο τέταρτος πυλώνας της Δημοκρατίας. Ακόμα κι όταν μεταφέρουν τις ειδήσεις από το τουίτερ το μάτι του έμπειρου δημοσιογράφου που θα μπορέσει να διακρίνει την ακρίβεια στην είδηση θα παραμείνει ανανατικατάστατο.  

Μέχρι τότε από αυτό το μπρα ντε φερ μεταξύ δημοσιογραφίας και επικοινωνίας κερδισμένοι θα είναι οι καταναλωτές και δεν θα έχουν κερδίσει από την καλύτερη πληροφόρηση αλλα σίγουρα από το εντυπωσιακότερο θέαμα.  

Πηγή: lifo