ενημέρωση 2:32, 29 July, 2026
WHIPLASH: Η καλύτερη ταινία στις Νύχτες Πρεμιέρας

WHIPLASH: Η καλύτερη ταινία στις Νύχτες Πρεμιέρας

Αν είστε ντράμερ, τρέξτε αμέσως. Αν τα ντραμς σας αφήνουν αδιάφορους, μην το χάσετε.  

Πήρε το βραβείο κοινού και εξαιρετικές κριτικές στο φεστιβάλ του Sundance. Χειροκροτήθηκε επί 20 λεπτά στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες. Και μάγεψε στην βραδυνή προβολή, στο Δαναό, στις Νύχτες Πρεμιέρας. Δικαίως. Μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος.  

Μια ηλεκτρισμένη εμπειρία για την ακουστική τζαζ, ένα σχόλιο για επώδυνη διαδρομή προς το μεγαλείο που μόνο η τέχνη μπορεί να καταφέρει, μια πρωτότυπη ματιά για την εκπαίδευση σε υψηλό επίπεδο. Η μονομαχία ενός 19χρονου, πολύ φιλόδοξου, ακοινώνητου ντράμερ που λατρεύει τον σπουδαίο Μπάντι Ριτς, με τον αυστηρό, σε βαθμό προσβολής, καθηγητή του, σε μια πρεστιζάτη μουσική σχολή, ο οποίος χρησιμοποιεί τον επίσης σπουδαίο Τσάρλι Πάρκερ ως παράδειγμα ιδιοφυίας που ταπεινώθηκε πριν δοξαστεί.    

Μια σειρά από ματωμένα σόλο πάνω στα τύμπανα, με ανατροπές και εκπλήξεις. Φοβερή μουσική. Και υπέροχες ερμηνείες, από τον Μάϊλς Τέλερ που σε κερδίζει, και τον Τζ. Κ. Σίμονς, που σε τρομάζει. Το ερώτημα είναι: πόσο δίκιο έχει ένας καθηγητής, όταν βασανίζει και εξευτελίζει ταλαντούχους μαθητές, προσπαθώντας με ανορθόδοξες μεθόδους, να ανασύρει το ταλέντο πάνω από την επαγγελματική μετριότητα;  

Είναι καθίκι, σίγουρα, αλλά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα στην περίπτωση που θα αναδείξει έστω και έναν καινούριο Τσάρλι Πάρκερ;   Δείτε την ταινία, όταν βγει αίθουσες το Νοέμβριο, και θα καταλάβετε.    

Πηγή: lifo

Ο δημοφιλής ηθοποιός σε κλασικά φωτογραφικά κλικ

Οι μεταμορφώσεις του Τζον Μάλκοβιτς

Εκτός από σπουδαίος ηθοποιός αποδεικνύεται και εξαιρετικό μοντέλο. Ο λόγος για τον μοναδικό Τζον Μάλκοβιτς, ο οποίος αφέθηκε στην κάμερα του προσωπικού του φίλου και φωτογράφου Σάντρο Μίλερ και δημιούργησαν ένα φωτογραφικό πρότζεκτ με το όνομα «Μάλκοβιτς, Μάλκοβιτς, Μάλκοβιτς». Ο ίδιος αναπαριστά κλασικά φωτογραφικά πορτραίτα της ιστορίας και μας κάνει να αναρωτηθούμε για λίγο, ποιος είναι ο πραγματικός Άϊνστάιν, ο Νταλί ή η Μέρλιν Μονρόε. Οι φωτογραφίες έχουν ήδη γίνει ανάρπαστες κάνοντας το γύρο του διαδικτύου. Από τις 7 Νοεμβρίου πρόκειται να εκτεθούν στην γκαλερί Catherine Edelman στο Σικάγο.

n

 Alfred Hitchcock, Albert Watsonm (1973)

n

Albert Einstein, Arthur Sasse (1951)

n

Che Guevara, Alberto Korda (1960)

n 

Bette Davis, Victor Skrebneski (1971)

n

 Andy Warhol, Self Portrait (1986)

n

John Lennon and Yoko Ono, Annie Leibovitz (1980)

n

 Migrant Mother, Dorothea Lange (1936)

n

Mick Jagger , David Bailey (1964)

Marilyn in Pink Roses, Bert Stern (1962)

n

Identical Twins, Diane Arbus (1967)

n

Three Horses, Edward Sheriff Curtis (1905)

n

American Gothic, Gordon Parks (1942)

n

Jack Nicholson, Herb Ritts (1988)

n

Ernest Hemingway, Yousuf Karsh (1957)

n

Pablo Picasso, Irving Penn (1957)

n

 Salvador Dalí, Philippe Halsman (1954)

  • Κατηγορία ART-DISING
  • 0

Πορτοκαλόπιτα

Θέλει λίγο περισσότερο χρόνο από ένα απλό κέικ ή κάτι πανεύκολο. Αυτό που περισσότερο με ενθουσιάζει στην πορτοκαλόπιτα είναι η αντίφαση στις αντιδράσεις των άλλων. Δεν ξέρω αν φταίει το βίωμα με τη μαμά που δεν φεύγει αν δεν πιεις όλο τον χυμό πορτοκάλι μπροστά της. Στην ανακοίνωση, πάντως, οι περισσότεροι δεν περιμένουν πολλά, αρκετοί δυσανασχετούν κιόλας. Στη συνέχεια οι αντιδράσεις αλλάζουν…

Φωτο: Δάφνη Κουγέα

Υλικά για ένα μεσαίο στρογγυλό ταψί

  • 1 συσκευασία φύλλο κρούστας
  • 4-5 κουταλιές της σούπας ζάχαρη μαζί με 2 κουταλιές κανέλα
  • 150 γρ. βούτυρο λιωμένο
  • 300 γρ. γιαούρτι στραγγιστό
  • 6 αυγά
  • 200 γρ. ζάχαρη
  • 1 χαρτάκι baking powder
  • 1 ποτηράκι του λικέρ σιρόπι από γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι ή λικέρ πορτοκάλι
  • 1 κουταλιά της σούπας ούζο
  • ξύσμα από πορτοκάλι

Για το σιρόπι:

  • 250 γρ. νερό
  • 300 γρ. ζάχαρη
  • μια φλούδα από πορτοκάλι
  • ελάχιστη βανίλια

Βουτυρώνω το ταψί και ένα ένα τα μισά φύλλα της συσκευασίας. Τα τοποθετώ μέσα ζαρωμένα σε μακρόστενες λωρίδες, το ένα δίπλα στο άλλο. Τα πασπαλίζω με το μείγμα της ζάχαρης με την κανέλα και τα ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 στις αντιστάσεις μέχρι να πάρουν χρώμα.

Στη συνέχεια κόβω σε λεπτές λωρίδες με το ψαλίδι μου τα υπόλοιπα φύλλα. Σε ένα μεγάλο σκεύος αναμειγνύω τα αυγά, τη ζάχαρη, το γιαούρτι, το baking powder, το σιρόπι του πορτοκαλιού ή το λικέρ, το ούζο και το ξύσμα. Ελάχιστη ακόμα κανέλα για να δέσει το ισόγειο με το υπόγειο. Ρίχνω τα κομμένα φύλλα στο καλά δουλεμένο μείγμα μου αλλά δεν τα πολυζαλίζω για να μη τα χάσω (γενικές αλήθεις απ' τη ζωή βγαλμένες). Όλο αυτό το προσθέτω πάνω από τα ψημένα φύλλα. Ψήνω για 40 περίπου λεπτά στους 180.

Αφήνω να κρυώσει και ρίχνω ζεστό ζεστό το σιροπάκι. Στο σερβίρισμα στολίζω με μια μικρή φλουδίτσα από γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι ή περγαμόντο για να σπάσω τη σύμβαση. Στα καλά παιδιά, που συνήθως δεν ξέρουν και να τρώνε..., προσθέτω και μια μπάλα παγωτό βανίλια.

Ο 11ος Μήτσος

Ο 11ος Μήτσος

O Λάκης Λαζόπουλος είναι αναμφίβολα ο σημαντικότερος σατιρικός ανατόμος της κοινωνίας μας στη σύγχρονη εποχή. Πήγε πολύ πιο πέρα από τον Χάρρυ Κλυνν, του οποίου η σάτιρα εστιαζόταν περισσότερο στους γραφικούς και άνοιξε όλη τη βεντάλια της ελληνικής κακοδαιμονίας. Έψαξε και έφτιαξε Μήτσο-Μήτσο όλο το ψηφιδωτό της μικροαστικής Ελλάδας έτσι που η ιστορική αυτή εκπομπή μπορεί να πει κανείς ότι ήταν το τηλεοπτικό ντιβάνι του ψυχαναλυτή από όπου ανάβλυζαν όλα τα συμπτώματα που είχαν σημαδέψει την εφηβεία της κοινωνίας μας. Οι χαρακτήρες του ήσαν πλήρεις και καθημερινοί, τους γνωρίζαμε, τους συναντούσαμε γύρω μας- ο ιδιοφυής δημιουργός είχε αποκρυπτογραφήσει με ένα πραγματικά μοναδικό τρόπο τον κόσμο που ζούσαμε.

Από το ψηφιδωτό έλειπε μόνο ένα κομμάτι. Ο χαρακτήρας του leader των μικροαστών. Του ήρωα εκείνου ο οποίος θα έπειθε τους φοβικούς και καχύποπτους Μήτσους να τον ακολουθήσουν γιατί θα μιλούσε τη γλώσσα τους. Και τη γλώσσα τους ασφαλώς τη γνωρίζει ο ίδιος ο Λαζόπουλος καλύτερα από τον καθένα. Αυτόν τον 11ο Μήτσο τον έφτιαξε μερικά χρόνια αργότερα και είναι ο ήρωας που βλέπετε ορισμένες Τρίτες στη σκηνή και τον μπερδεύετε με τον Λαζόπουλο. Αγνοείτε ότι ο δημιουργός εχει αποσυρθεί και έχει δώσει τη θέση του στον ρόλο, στο δημιούργημα. Νομίζω είναι ο πιο πλήρης ήρωας του Λαζόπουλου που συμπυκνώνει τα πιο αντιπροσωπευτικά χαρακτηριστικά των Μήτσων.

Έχει πολύ Φευγουλέα. Τον ήρωα εκείνο δηλαδή που εξαπολύει ατέλειωτους μονολόγους της αυθεντίας στον υπάκουο ακροατή που είναι υποχρεωμένος να συμφωνεί μαζί του και να γελά με τα υποτιθέμενα αστεία του. Τα οποία είναι φτηνά σόκιν, πονηρά κλεισίματα του ματιού, διακωμώδηση σωματικών αδυναμιών. Αλλά και τα υποτιθέμενα σοβαρά του αξιωματικού που κάνει κριτική στο σύστημα μέσα στα κεντρικά γραφεία της ΕΛΑΣ με τη φωτογραφία του Πρωθυπουργού από πίσω, ακριβώς όπως ο 11ος Μήτσος κάνει την επανάστασή του από στα κανάλια των μεγαλοεπιχειρηματιών, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά που του έχει παραχωρηθεί από τη δημοτική αρχή άλλων επιχειρηματιών.

Έχει πολύ φοβισμένο υπαλληλάκο. Που βλέπει συνωμοσίες, βολικές διαπλοκές χωρίς όνομα, ένα παντοδύναμο απρόσωπο σύστημα που κατασπαράσσει αυτόν τον άβουλο αθώο και τους ομοίους του. Έχει τον γέρο της γριάς, με απλοϊκές προσεγγίσεις και θυμωμένους φιλιππικούς. Έχει τον οργισμένο γύφτο εκφωνητή, με υψωμένο δάκτυλο να παραδίδει μαθήματα στην κοινωνία, ένα τυπικό μοντέλο μικροαστικού καταγγελτικού διδακτισμού. Έχει τον Μήτσο της Λάρισας για να μιλάει συνωμοτικά στους νέους του ακροατηρίου και τον Αθηναίο ξάδερφό του να κάνει παιδαριώδεις πολιτικές αναλύσεις. Ασφαλώς τη θεϊκή χήρα Μήτση, τον τελειότερο χαρακτήρα, να απλώνει τα χέρια στους μηρούς της και να λέει «οσονούπω, στρατηγέ μου, η κατάσταση θα αλλάξει». Και στα μεσοσδιάστήματα πετάει και μια Καρακαλτάκα προς τέρψιν του κοινού.

Κανείς χαρακτήρας των Μήτσων δεν είχε χιούμορ- το πολύ να κάνανε χοντρές πλάκες. Το χιούμορ προέκυπτε από την πλοκή, τους διαλόγους, τις ανατροπές, τις εμμονές, τις εσωτερικές αντιθέσεις που έστηνε ο μάστορας δημιουργός τους ερήμην των πρωταγωνιστών του. Οι ίδιοι ήσαν ανυποψίαστοι για το άφθονο γέλιο που προκαλούσαν. Για αυτό εκπλήσσομαι όταν μου λένε διάφοροι ότι δεν γελάνε με τον Λαζόπουλο αυτήν την εποχή. Μα γιατί ο ήρωας του Λαζόπουλου δεν έχει ποτέ χιούμορ. Ο ήρωας του Λαζόπουλου τα ξέρει όλα, φοβάται τα πάντα, καταγγέλλει το σύμπαν, δεν φταίει για τίποτα. Πουλάει ευαισθησία και φιλευσπλαχνία και είναι έμπλεως συναισθήματος, θυμικού και θυμού εις βάρος της πιο σύνθετης πολιτικής σκέψης. Ο Λαζόπουλος είναι εκείνος που έχει το δαιμόνιο ανεξάντλητο χιούμορ, την απίθανη ευστροφία, το πολιτικό κριτήριο, τη μόρφωση αλλά και τον κοσμοπολιτισμό, το χρήμα και τις γνωριμίες με μεγαλοαστούς, που οι ήρωές του δεν φαντάζονται. Άλλωστε, όπως λέει και ο Ψινάκης, στην κανονική του ζωή, με τις παρέες του, δεν συζητά για τη φτώχεια και τα βάσανα του κοσμου όπως κάνει ο τελευταίος του ήρωας.

Νομίζω ότι ο χαρακτήρας έχει ολοκληρωθεί και ίσως έχει κλείσει τον κύκλο του. Όλοι εμείς που επί χρόνια θαυμάσαμε και μερικές φορές ζηλέψαμε τη δημιουργική του ιδιοφυία περιμένουμε πότε αυτός ο σύγχρονος Τσιφόρος θα γυρίσει σελίδα.

Πηγή : protagon