Η Audi προχωρά την εξέλιξη του νέου RS3 στην «πράσινη κόλαση» του Nordschleife, στην παλιά πίστα του Nurburgring, λίγους μήνες πριν ετοιμάσει το νέο της hot-hatch για τη διάθεση στην ευρωπαϊκή, την αμερικανική και την κινεζική αγορά το 2015.

Η πιο ακραία -από άποψη επιδόσεων- εκδοχή της πλατφόρμας MQB του ομίλου VW δοκιμάζεται στο Nurburgring με τον εν σειρά πεντακύλινδρο κινητήρα TFSI 2.5 λίτρων, και η απόδοσή του θα κυμαίνεται γύρω στους 360 ίππους - ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξει και μια έκδοση ρυθμισμένη να αποδίδει 400 ίππους.

Θα έχει, φυσικά, το σύστημα τετρακίνησης Quattro και το σύστημα μετάδοσης DSG, αν και η Audi εξετάζει και το ενδεχόμενο διάθεσης του νέου RS3 με τη δυνατότητα επιλογής μηχανικού κιβωτίου ταχυτήτων.

Περίπου όπως φαίνεται από την ψηφιακά επεξεργασμένη φωτογραφία του «Car and Driver», που βλέπετε παραπάνω, ο αντίπαλος των BMW 135is και Mercedes-Benz A45 AMG αναμένεται να έχει μεγάλους εμπρός αεραγωγούς και πίσω πτέρυγα, καλύμματα καθρεπτών από αλουμίνιο, πιο μυώδεις θόλους των τροχών, τροχούς 19 ιντσών και δύο μεγάλες απολήξεις της εξάτμισης.

Συνηθίζουμε στην Κρήτη, όταν  ξέρουμε τον χασάπη μας καλά και φυσικά τον εμπιστευόμαστε, με το αρνίσιο συκώτι να φτιάχνουμε εκλεκτούς μεζέδες που συνοδεύουν τη τσικουδιά μας ή το ντόπιο κρασί που τώρα ετοιμάζεται σιγά-σιγά. Έναν τέτοιο μεζέ θα μοιραστώ μαζί σας σήμερα, έτσι, για να δοκιμάσετε να δείτε το συκώτι με άλλο μάτι. Σαβόρο το έλεγε η γιαγιά μου, μια σάλτσα από δεντρολίβανο και ξύδι που συνδυάζεται μοναδικά με ψάρι (κυρίως φιλέτο σμέρνας ή γαλέο), κρέας και φυσικά με τους χοχλιούς τους μπουμπουριστούς! Είναι εξίσου νόστιμο με  χοιρινό ή μοσχαρίσιο συκώτι και συνοδεύεται με πατάτες  χοντροκομμένες και τηγανισμένες σε μπόλικο ελαιόλαδο. 

Αρνίσιο συκώτι με ξύδι και δεντρολίβανο

Υλικά

Πλένουμε το συκώτι και το αφήνουμε να στραγγίξει καλά. Το αλατοπιπερώνουμε και το αφήνουμε λίγο να πιάσει το αλάτι. Ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι με βαρύ πάτο και σε μέτρια φωτιά τηγανίζουμε το συκώτι καλά και από τις δύο πλευρές.

Λίγο πριν το σβήσουμε με το ξύδι, προσθέτουμε το δεντρολίβανο (κρατήστε λίγο για να ρίξετε από πάνω αν σας αρέσει πολύ!) και δυναμώνουμε τη φωτιά. Περιμένουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ, δοκιμάζουμε να είναι το ξύδι και το αλάτι του γούστου μας και σερβίρουμε αμέσως.

Κάθε φορά που, μαγειρεύοντας, χρησιμοποιώ βούτυρο, στο μυαλό μου έρχεται το πονηρό – μοναδικό στο είδος του - χαμόγελο της Μέριλ Στριπ. Στο έργο «Τζούλι και Τζούλια». Η βραβευμένη με Όσκαρ σπουδαία ηθοποιός στην χαριτωμένη ταινία της Νόρα Έφρον, ως τη βασίλισσα της γαλλικής κουζίνας στην Αμερική, Τζούλια Τσάιλντ, κάποια στιγμή εκμυστηρεύεται το μυστικό της επιτυχίας της, που δεν είναι τίποτα άλλο από καλής ποιότητας φρέσκο βούτυρο.

Πέρασαν πέντε ακόμα χρόνια – το φιλμ γυρίστηκε το 2009 - μέχρι να εξαλειφθούν εντελώς οι τύψεις μου κάθε φορά που συμπεριλαμβάνω το βούτυρο στα εδέσματα που ετοιμάζω. Κι αυτό συνέβη πολύ πρόσφατα, όταν έφτασε στο σπίτι μας το τεύχος Νο 24 του 2014 του περιοδικού ΤΙΜΕ. Μέχρι τότε έβαζα βούτυρο κρυφά στα φαγητά κι όταν ήθελα να κάνω την προσωπική μου επανάσταση ενάντια στην καταπίεση της υγιεινής διατροφής έτρωγα βουτυρωμένες φέτες από ολόφρεσκο ψωμί. Μόνο όταν ήμουν μόνη στο σπίτι.

«Eat butter», «φάτε», δηλαδή, «βούτυρο» δεσπόζει ο τεράστιος τίτλος στο εξώφυλλο του ΤΙΜΕ και από κάτω ο υπότιτλος: «οι επιστήμονες έχουν βάλει την ετικέτα του εχθρού στο λίπος. Γιατί κάνουν λάθος». Σε ένα οκτασέλιδο ο Μπράιαν Γουόλς δίνει όλα τα στοιχεία από τις μελέτες που έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες και με εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ αποκαλύπτει ότι έχουν γίνει λάθη που βεβαίως έχουν οδηγήσει σε λανθασμένα συμπεράσματα. «Don’t blame fat», «μην κατηγορείτε το λίπος» είναι ο τίτλος του άρθρου.

Η λάθος κατηγορία φαίνεται, άλλωστε, εκ του αποτελέσματος. Οι Αμερικανοί, ακολούθησαν πιστά τις οδηγίες του Αμερικανικού Οργανισμού Υγείας επί δεκαετίες. «Η μνήμη της γεύσης από την παιδική μου ηλικία ήταν η γεύση του άπαχου γάλατος. Αλείφαμε με μαργαρίνη το ψωμί μας και τρώγαμε πληγούρι βρώμης στα μικροκύματα, αρωματισμένο με μήλα και κανέλα...» δηλώνει ένας αμερικανός και καταλήγει, «κάναμε ό,τι μας έλεγαν». Όμως δεν πέτυχαν το αναμενόμενο. Μετά από μια τριακονταετία φαίνεται ότι τα προβλήματα για τα οποία έχουν κατηγορηθεί ότι φταίνε όλων των ειδών τα λίπη, εξακολουθούν να υπάρχουν και μάλιστα σε μεγάλα ποσοστά. Καθόλου δεν έχουν μειωθεί οι καρδιακές προσβολές, ο διαβήτης, η χοληστερίνη, οι φραγμένες αρτηρίες και η παχυσαρκία στους Αμερικανούς.

Αφού διάβασα, λοιπόν, με μεγάλη προσοχή το άρθρο, πήγα στην κουζίνα και ανασκουμπώθηκα για να φτιάξω τα υπέροχα βουτυρένια μπισκότα των δικών μου παιδικών χρόνων.

Υλικά

Ανακατεύουμε το αλεύρι με το μπέικιν. Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο 2-3 λεπτά να αφρατέψει και προσθέτουμε σιγά-σιγά τη ζάχαρη. Ρίχνουμε το αυγό και το ξύσμα λεμονιού. Ανακατεύοντας με το κουτάλι προσθέτουμε το αλεύρι. Στη συνέχεια ζυμώνουμε με τα χέρια το ζυμάρι, το κάνουμε μια μπάλα, το τυλίγουμε σε μεμβράνη και το αφήνουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον μία ώρα. Η ζύμη πρέπει να είναι μαλακή και λεία. Αν είναι πολύ σφιχτή προσθέτουμε ένα κρόκο αυγού.

Στρώνουμε στο ταψί αντικολλητικό χαρτί. Σε αλευρωμένη επιφάνεια απλώνουμε τη ζύμη και την ανοίγουμε σε φύλλο πάχους περίπου ενός εκατοστού. Με κουπ πατ κόβουμε τα μπισκότα σε διάφορα σχέδια.

Ο φούρνος πρέπει να είναι προθερμασμένος και δυνατός. Διαφορετικά τα μπισκότα, επειδή έχουν πολύ βούτυρο μπορεί να απλώσουν και να χάσουν το σχήμα τους. Τα ψήνουμε για 10 λεπτά περίπου.

Πηγή : bostanistas