ενημέρωση 1:15, 31 July, 2026
Η θεωρία των «άξιων»

Η θεωρία των «άξιων»

Γράφει ο Κώστας Αργυρός

Οι συνθήκες δεν θα μπορούσαν να είναι ιδανικότερες. Μια οικονομία όχι πολύ μικρή για να μην μπορεί να παίξει το ρόλο του παραδείγματος (προς αποφυγή), αλλά και ούτε πολύ μεγάλη για να μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτες εκρήξεις μέσα στο δοκιμαστικό σωλήνα. Ενα πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο, απαξιωμένο και σε μεγάλο βαθμό ενοχικό, πρόθυμο να υπακούσει σε ξένους σωτήρες. Ενα μιντιακό τοπίο απολύτως συγκεντρωτικό και ελεγχόμενο από κρατικοδίαιτα κέντρα. Μια κοινωνία, που βαρυστομάχιασε από το ατελείωτο lifestyle και τα φθηνά δάνεια και σωριάστηκε στον καναπέ σε κατάσταση αφασίας.

Η Ελλάδα ήταν λοιπόν από την αρχή το ιδανικό πειραματόζωο για να αποστρέψει το βλέμμα από την πραγματική εστία του προβλήματος. Ποιό ήταν το πρόβλημα; Ενα νεοφιλελεύθερο μοντέλο, που επιβλήθηκε παντού στην Ευρώπη είχε αρχίσει να τρώει τα ψωμιά του, όταν οι φούσκες άρχισαν να σκάνε η μια μετά την άλλη. Ο στόχος δεν υπήρξε ποτέ να σωθεί η Ελλάδα, ειδικά αν με τον όρο Ελλάδα εννοούμε την κοινωνία της. Ο στόχος ήταν να κερδηθεί χρόνος για να αποφευχθεί  μια συνολική κατάρρευση. Και να δοθεί τέρμα σε μια συζήτηση, που είχε αρχίσει να γίνεται ενοχλητική ακόμα και αν δεν στεκόταν πάντα στη ρίζα του προβλήματος αλλά στα συμπτώματά του. Θυμηθείτε τα ολοσέλιδα αφιερώματα του Σπίγκελ στον “αχαλίνωτο καπιταλισμό”, στους “χωρίς συνείδηση κερδοσκόπους”, στην “αυτοκαταστροφική δύναμη της απληστίας”.

 
Αν δε σταματήσουμε να βλέπουμε την Ελλάδα ως ομφαλό της γης “από την ανάποδη”, αν δεν απεμπλακούμε από τις θεωρίες της “χειροβομβίδας” και από το διαρκές αυτομαστίγωμα, που μας επιβλήθηκε από την πρώτη στιγμή ως θεραπεία, τότε ποτέ δεν πρόκειται να βρούμε τη λύση. Φυσικά και στη χώρα υπάρχει διαφθορά και διαπλοκή, φυσικά και το κρατικό οικοδόμημα είναι πεπαλαιωμένο, αναποτελεσματικό και ετοιμόροπο, αλλά δεν φταίνε για αυτό αποκλειστικά οι πολίτες, που πρέπει να το υποστούν καθημερινά. Τη βασική ευθύνη για την κατάντια του την φέρνουν εκείνοι, που υποτίθεται ότι ανέλαβαν εδώ και πέντε χρόνια να το “αναβαθμίσουν” και βρίσκονται μερικά βήματα μόλις από το να το ξεκάνουν οριστικά.
 
Τώρα μας πλασάρουν την θεωρία των ικανών και άξιων, που αν έρθουν στα πράγματα θα τα διορθώσουν όλα. Η θεωρία αυτή ευνοείται και από την στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων, που επιτεύχθηκε τα τελευταία χρόνια, προσφέροντας ενόχους σε μια παραζαλισμένη κοινωνία. Αλλοτε έφταιγαν οι “δημόσιοι υπάλληλοι”, άλλοτε οι “τραπεζικοί”, άλλοτε οι “συνδικαλιστές”, άλλοτε οι “καθηγητές”, άλλοτε οι “δημοσιογράφοι”, άλλοτε οι “ψευτο-ανάπηροι”, άλλοτε οι “ταξιτζήδες”. Μέχρι και οι καθαρίστριες προκρίθηκαν κάποια στιγμή ως υπαίτιες για τα χάλια μας. Τελικά οι μόνες που δεν κατηγορήθηκαν ποτέ είναι οι ημίγυμνες καλλονές, που τροφοδοτούν με τις δραστηριότητες τους τις μισές σελίδες των μεγάλων κυριακάτικων εφημερίδων. Υπάρχουν όμως οι “άξιοι”, που περιμένουν να σώσουν την κατάσταση. Είναι το τελευταίο χαρτί του νεοφιλελευθερισμού, που όταν ξέσπασε το σκάνδαλο της Lehman Brothers έμοιαζε προς στιγμήν να έχει χάσει οριστικά την μπάλα. Και δεν έσωσε την παρτίδα με αερολογίες του στυλ “η κρίση στα κινέζικα διαβάζεται και ως ευκαιρία”.
 
Πίσω από τη “θεωρία των άξιων” δεν κρύβεται παρά η ίδια λογική, που λέει ότι η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο παρά “αξιοπρεπής διαχείριση”. Δεν χρειάζεται να πάρεις πολιτικές αποφάσεις, δεν χρειάζεται να αλλάξεις το σύστημα, απλά πρέπει να εφαρμόζεις καλά το εγχειρίδιο χρήσης. Μια τέτοια λογική δεν θίγει το υπάρχον καθεστώς. Tο “δόγμα των Αξιων” eίναι  η άλλη όψη του νομίσματος που μέχρι πρότινος έγραφε ότι είμαστε “μάνατζερ του εαυτού μας”, ότι οι “ικανοί πάνε μπροστά”, ότι το κοινωνικό κράτος είναι μια μορφή φιλευσπλαχνίας προς τους “ανήμπορους”. Η θεωρία, που ενοχοποιεί πάντα την αδυναμία του ενός να τα καταφέρει. Και φυσικά αυτή η θεωρία δεν επιβλήθηκε μόνο στην Ελλάδα. Εσείς βεβαίως μπορείτε να συνεχίσετε να πιστεύετε ότι για όλα φταίει το DNA μας ή η τουρκοκρατία και να μηρυκάζετε ότι “όλα είναι ζήτημα παιδείας” (τι πρωτότυπη ατάκα) και να ρίχνετε χαστούκια στον εαυτό σας κάθε πρωί στον καθρέφτη.
 
Ας δούμε λίγο πώς λειτουργεί η Ευρώπη. Τα θεσμικά όργανα έχουν αποδυναμωθεί. Οι μεγάλοι επιβάλονται όλο και συχνότερα στους μικρούς. Η πολιτική έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα του διαχειριστή τραπεζικών και επιχειρηματικών συμφερόντων. Τη βραδιά της μεγάλης κρίσης το φθινόπωρο του 2008 η Ανγκέλα Μέρκελ δεν φώναξε κάποιους πολιτικούς συμβούλους, αλλά τους τραπεζίτες, για να της πουν τι πρέπει να κάνει, με πρώτο και καλύτερο τον διαβόητο Γιόζεφ Ακερμαν. Αυτά γράφτηκαν τότε, αλλά τώρα τείνουν να ξεχαστούν. Εξι χρόνια μετά βλέπουμε να παίζεται το ίδιο ακριβώς έργο στις Βρυξέλλες. Την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ενωση παραπατά, κάποιοι σθεναρά μας επαναλαμβάνουν ότι δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς αρμενίζουμε στραβά. Δεν λειτουργεί προβληματικά το σύστημα. Κάποιοι κακοί χειρισμοί το μπλόκαραν. Και ο “άξιος” κύριος Γιούνκερ σε συνεργασία με κάποιους ακόμα “άξιους” της ομάδας του θα μας δώσουν τώρα λύσεις. Αν το πιστεύετε πραγματικά, έχετε πειστεί ότι όσα λέγονται για τον Τσακ Νόρις ισχύουν.
 
Αφήνω στην άκρη ότι ο όρος “άξιος” είναι συχνά τόσο συγκεκριμένος όσο και ο όρος “νόστιμος”. Ο επιχειρηματίας που βρίζει δημοσίως το κράτος, επαινώντας τον ανταγωνισμό είναι συχνά αυτός που θεωρεί “αξιοσύνη” να του περάσουν κάποιοι βουλευτές κάποιο βολικό νομοσχέδιο στα μουλωχτά ή να του δωρίσουν μερικά εκατομύρια για να ανακαινίσει τις “εγκαταστάσεις του”. Το πρόβλημα δεν είναι όμως μόνο, πώς θα ορίσουμε τον όρο. Το πρόβλημα είναι να ξεφύγουμε από τις ιδεοληψίες, που αθωώνουν το οικοδόμημα και επικεντρώνονται στον περιβάλλοντα χώρο.

Τις λύσεις (δια)κυβέρνησης σωτηρίας τεχνοκρατών, μη πολιτικών προσώπων, άξιων, διορισμένων με κάποια ασαφή κριτήρια τις είδαμε άλλωστε να υλοποιούνται από μια ομάδα “φωτισμένων” μεγαλοαστών,  οι οποίοι δεν έχουν κοινωνική συνείδηση, επειδή δεν έχουν “ματώσει” από την κρίση. Την βλέπουν περισότερο ως μια παραβίαση κάποιων κανόνων ηθικής ή -ακόμα χειρότερα_ της αισθητικής τους, που απαιτεί απλές μικροδιορθώσεις.
 
Ομως όταν μια πολυκατοικία έχει ραγισμένα θεμέλια, σπασμένα παράθυρα και πεσμένους σοβάδες δεν αρκεί να βρεις κάποιον διαχειριστή, που θα είναι πιο σέξυ, πιο δυναμικός έστω και πιο φιλότιμος. Χρειάζεται να πάρεις γενναίες, ανατρεπτικές αποφάσεις. Και τις αποφάσεις πρέπει να τις λάβουν όλοι συλλογικά και όχι ο διαχειριστής μόνος του.

Ποιές θα είναι αυτές οι αποφάσεις; Κατ'αρχήν η εγκατάλειψη θεωριών συλλογικής ευθύνης, που δεν εφαρμόστηκαν ούτε καν στη μεταπολεμική Γερμανία. Μια συνολική αναθεώρηση, όχι στο στενό ελληνικό πλαίσιο, του προβλήματος των “δανείων”, που έγιναν παγκοσμίως η μαγιά αμύθητων εικονικών κερδών για λίγους. Και σίγουρα μια αναδιανομή του πλούτου, που συνεχίζει να συσσωρεύεται στα χέρια ελάχιστων και να μεγαλώνει το χάσμα σε ολες τις κοινωνίες.

Δεν θα λύσουμε εμείς οι Ελληνες τα πλανητικά προβλήματα. Αλλά πρέπει να δούμε την μεγάλη εικόνα, να αποδώσουμε τις ευθύνες εκεί που αυτές ανήκουν, να σταματήσουμε να παραμυθιαζόμαστε και να εκβιαζόμαστε. Αν δεν αλλάξει όλο το “λογισμικό” κανένας χρήστης του όσο καλός και να είναι δεν θα μας σώσει. Και αυτού του λογισμικού μέρη είμαστε όλοι.

Πηγή:tvxs

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0
Ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο για την αγάπη

Ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο για την αγάπη

«Ένα όνειρο, που ονειρεύεσαι μόνος σου, είναι απλά ένα όνειρο. Αλλά ένα όνειρο που το ονειρεύονται δυο άνθρωποι μαζί είναι μια πραγματικότητα» έγραψε η Yoko Ono το 1964 στην συλλογή της από εικονογραφημένες οδηγίες για τη ζωή.
 

Δύο χρόνια αργότερα, γνωρίζει τον Τζων Λένον και από τότε οι δύο τους γίνονται αχώριστοι, όπως το ονειρεύονταν. Μια από τις πιο όμορφες και πιο τραγικές ιστορίες αγάπης όλως των εποχών.

 
Το 1969, την ίδια χρονιά που ο τότε 14χρονος Τζέρυ Λέβιταν πήρε τη θρυλική συνέντευξη από τον Λένον, ο Χόγουαρντ Σμιθ έκανε μια συνέντευξη με το ζευγάρι με σκοπό να τους αποσπάσει το μυστικό της αγάπης.
 
Η συνομιλία αυτή συμπεριλήφθηκε στο αρχείο The Smith Tapes Box Set, το οποίο περιείχε συνεντεύξεις του Σμιθ με καλλιτέχνες όπως ο Τζιμ Μόρισον, η Τζάνις Τζόπλιν, η Τζέιν Φόντα, οΤζέιμς Τέιλορ, ο Τζέρι Γκαρσία και άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες των οποίων τα ονόματα δεν ξεκινάνε από «Τζ».

Η μη κερδοσκοπική εταιρεία multimedia Blank on Blank φέρνει ξανά στο φως της δημοσιότητας την συνομιλία του Σμιθ με τον Λένον και την Γιόκο μέσα από μια οπτικοακουστική αφήγηση.

 
Λένε για το μυστικό της αγάπης:
 
«Πρέπει να κοπιάσεις για την αγάπη. Είναι ένα πολύτιμο δώρο, είναι ένα φυτό, που πρέπει να το προσέχεις και να το ποτίζεις. Δεν μπορείς απλά να κάθεσαι και να σκέφτεσαι ‘Λοιπόν, είμαστε ερωτευμένοι, όλα καλά’».
 
Λένε για το να είναι μαζί χωρίς να πνίγει ο ένας τον άλλο:
 
«Είμαστε και οι δύο σκεπτόμενοι άνθρωποι. Έτσι όταν είμαστε χώρια, δεν χρειάζεται να είμαστε και σωματικά χώρια»
 
«Αν αγαπάς κάποιον δεν μπορείς να είσαι μαζί του αρκετά, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα»
 
Πηγή:brainpickings.org

Οι μετανάστες και το φύλλο

Πώς, επιτέλους, ξανασυνδέθηκα με τον χαμένο κρίκο της οικογενειακής μου παράδοσης...

Η γιαγιά μου, από τη μεριά του πατέρα μου, ήταν Βλάχα. Tο συνειδητοποίησα σε μεγάλη ηλικία, όταν πήγα στο Μέτσοβο και είδα τις γυναίκες με τα γαλάζια, σαν τη θάλασσα, μάτια και τα σκούρα μαλλιά πλεγμένα σε μακριές πλεξούδες που στεφάνωναν το κεφάλι τους. Μοιάζαν σαν αδερφές με τη μακαρίτισσα τη γιαγιά μου. Όταν το είπα στη θεία μου - η γιαγιά, αλλά ούτε ο πατέρας μου, δε ζούσε πια - εκείνη διαμαρτυρήθηκε: «όχι και Βλάχα!» είπε φανερά ενοχλημένη. Ο παππούς μου, που ποτέ δεν τον γνώρισα, είχε ζήσει χρόνια στη Λάρισα κι εκεί γνώρισε τη γιαγιά μου την Αγλαΐα, το γένος Σούρλα.

Μπορεί οι θειάδες μου, που δυστυχώς καμιά δεν κληρονόμησε τα θαλασσιά μάτια της γιαγιάς, να αρνιόντουσαν πως τις γέννησε Βλάχα, περιγράφαν όμως με περηφάνια τη μαεστρία της να ανοίγει λεπτότατο φύλλο, και να "στρώνει" μια πίτα στο άψε-σβήσε, όποτε ερχόταν κάποιος μουσαφίρης, να τον φιλέψει. Βεβαίως καμιά από τις αδελφές του πατέρα μου δεν έμαθε να ανοίγει φύλλο κι η μητέρα μου, δυστυχώς, δεν είχε τέτοιες καταβολές. Έτσι θεωρούσα ότι ποτέ στη ζωή μου δε θα αποκτούσα τη ζηλευτή ικανότητα, μια και όλες οι γυναίκες που έβλεπα να χειρίζονται το μακρύ ξυλίκι με κινήσεις ταχυδακτυλουργού διηγούνταν σχεδόν την ίδια ιστορία: στα 12 ή τα 13 τους χρόνια, μια μέρα που η μητέρα τους ήταν στα χωράφια, άνοιξαν φύλλο μόνες τους κι έφτιαξαν πίτα για πρώτη φορά, ακολουθώντας τα μητρικά διδάγματα που είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα.

Συμβιβάστηκα, λοιπόν, αναγκαστικά με το αγοραστό φύλλο, μέχρι που γνώρισα στην Τζια τη Σταματία, νεαρή γιαγιά από τη Λύβενα, και την 29χρονη Έλα - τις πολύτιμες βοηθούς μου στην κουζίνα. Και οι δύο διδάσκουν φύλλο τους "μαθητές" που παίρνουν μέρος στα γαστρο-τουριστικά μας σεμινάρια. Η βορειοηπειρώτισσα Σταματία είναι εξαιρετική μαγείρισσα και όταν έχει κέφι ανοίγει σε μια νύχτα μέχρι και 60 λεπτότατα φύλλα για να κάνει μπακλαβά. Η νεαρότατη Έλα - Αλβανή από το Katundisht - με την ίδια μαεστρία, και με ένα πολύ μελετημένο ξυλίκι που δεν είναι ισόπαχο, αλλά ελαφρά πιο παχύ στο κέντρο - το πελέκησε με το σκεπάρνι ο πατέρας της - επέμεινε, με τον νεανικό της ενθουσιασμό, ότι σίγουρα θα με μάθει να ανοίγω φύλλο. Άρχισα λοιπόν τις δοκιμές, πότε με τη μία και πότε με την άλλη, και τώρα πλέον μπορώ να σας βεβαιώσω ότι τα φύλλα που ανοίγω είναι μια χαρά. Δεν καταφέρνω, βέβαια, να κάνω μεταξωτά τσιγαρόχαρτα για μπακλαβά σαν της Σταματίας και της Έλας, αλλά στη σπανακόπιτα, την τυρόπιτα, την κολοκυθόπιτα και τις κάθε είδους αλμυρές πίτες, η διαφορά που κάνουν τα δικά μου φύλλα είναι η μέρα με τη νύχτα!

Η Έλα επί το έργον
Η Έλα επί το έργον

Πίτα = Σάντουιτς
Οι λεπτές, παραδοσιακές πίτες που φτιάχνουν οι Ελληνίδες - κυρίως από Θεσσαλία και πάνω -, όπως κι όλες οι μαγείρισσες στα Βαλκάνια, και βέβαια στην Τουρκία και τη Μέση Ανατολή, είναι τελείως διαφορετικές από τις σύγχρονες χοντρές αστικές πίτες, που αναγκαστικά διαδόθηκαν από τη στιγμή που οι γυναίκες στην πλειοψηφία τους χάσανε την παραδοσιακή τεχνική. Το φύλλο του εμπορίου είναι σήμερα απλά περίβλημα και δεν προσθέτει τίποτε στη συνολική γεύση του φαγητού. Αντίθετα η παραδοσιακή πίτα στην Ανατολική άκρη της Μεσογείου είναι ουσιαστικά κάτι σαν το σάντουιτς των Άγγλων: Γέμιση από τυρί, χόρτα, λαχανικά, ίσως και κρέας, ανάμεσα σε δυο-τρεις ή περισσότερες λεπτότατες, ψωμένιες στρώσεις, νόστιμες και καλοψημένες.

Από τη Σταματία έμαθα να φτιάχνω εξαιρετική χορτόπιτα με ωμά ψιλοκομμένα μυρωδικά, σπανάκι και κρεμμυδάκια, "ζυμωμένα" με αλάτι, όπως στο λαχανόψωμο που σας περιέγραψα. Μου έμαθε επίσης να φτιάχνω μια μοναδική κοτόπιτα με ρύζι, κρεμμύδια και φέτα. Είναι ιδανικό χειμωνιάτικο "φαγητό της παρηγοριάς" (comfort food) για μεγάλους και μικρούς. Θα την χαρείτε ακόμα και με τα φύλλα του εμπορίου.

Koτόπιτα με κρεμμμύδια και φέτα από τη Βόρεια Ήπειρο

(Από συνταγή της Σταματίας Στύλου) 

Δείτε τον τρόπο που πλισσάρεται το φύλλο στο πάνω μέρος της μισοσκεπασμένης πίτας, με τη χρυσαφένια κρούστα από αβγά και ελαιόλαδο. Η κοτόπιτα ήταν παραδοσιακά γιορτινό φαγητό.

(ταψί 32 - 33 εκ. - για 8 ως 10 άτομα)

Για το κοτόπουλο

  • 1 κοτόπουλο ελεύθερης βοσκής (1½ κιλό) κομμένο σε 4-6 κομμάτια
  • 2 φύλλα δάφνη
  • 1 κρεμμύδι μεγάλο, κομμένο στα τέσσερα
  • 4 - 5 κόκκους μπαχάρι, τσακισμένους με τη λαβή μαχαιριού
  • αλάτι

Για τη γέμιση

  • ¼ φλιτζανιού ελαιόλαδο
  • ½ κιλό κρεμμύδια ψιλοκομμένα
  • 3 φλιτζ. ρύζι ελληνική Καρολίνα
  • 3 φλιτζάνια ζωμό από την κότα που έβρασε
  • το βρασμένο κοτόπουλο, ξεκοκκαλισμένο και κομμένο σε κομμάτια, με ή χωρίς την πέτσα (στις παλιές συνταγές η πέτσα δεν πετιέται ποτέ!)
  • ½ κιλό τυρί φέτα σε κύβους
  • πιπέρι μαύρο φρεσκοτριμμένο - όσο θέλετε

Για τα φύλλα

  • 2 - 3 φύλλα σπιτικά με διάμετρο περίπου 50 εκ. ή 1 πακέτο έτοιμα χοντρά φύλλα σε θερμοκρασία δωματίου
  • ¼ φλιτζανιού ελαιόλαδο για τα φύλλα και για την κρούστα της πίτας
  • 3 αβγά 

Το κοτόπουλο
Σε κατσαρόλα, που ίσα να τα χωράει, βάλτε τα κομμάτια κοτόπουλο με τη δάφνη, το κρεμμύδι, το μπαχάρι, λίγο αλάτι και νερό να σκεπάσει καλά το κρέας. Όταν πάρει βράση, αφαιρέστε τους αφρούς, χαμηλώστε τη φωτιά και σιγοβράστε 40 λεπτά περίπου, μέχρι το κρέας να πέφτει από τα κόκκαλα. Με τρυπητή κουτάλα μεταφέρετε το κοτόπουλο σε πιατέλα και περάστε το ζουμί από λεπτό τρυπητό, να πάρετε 6 φλιτζάνια ζωμό - αν πάρετε λιγότερο, προσθέστε λίγο νερό· αν έχετε περισσότερο, φυλάξτε το για άλλη χρήση. Όταν το κρέας κρυώσει, αφαιρέστε τα κόκκαλα και με το χέρι διαλύστε το κρέας. Ως αυτό το σημείο μπορείτε να έχετε ετοιμάσει την κότα μια - δυο μέρες πριν.

Η γέμιση
Σε βαθύ τηγάνι ή κατσαρόλα απλωτή βάλτε ¼ φλιτζανιού ελαιόλαδο να κάψει και σοτάρετε το κρεμμύδι ανακατεύοντας με σπάτουλα, μέχρι να μαλακώσει, αλλά να μη ροδίσει. Προσθέστε το ρύζι και γυρίστε το μια - δυο φορές να λαδωθεί, προσθέστε το ζωμό και χαμηλώστε τη φωτιά. Βράστε αλ ντέντε, να κρατάει το ρύζι, μέχρι το περισσότερο ζουμί να εξατμιστεί. Βγάλτε από τη φωτιά και αφήστε το ξεσκέπαστο.

Προθερμάνετε τον φούρνο στους 200° C. Καθώς το ρύζι κρυώνει, αλείψτε ταψί στρογγυλό με διάμετρο 38 εκ. με μπόλικο ελαιόλαδο και στη μέση ακουμπήστε 2-3 φύλλα (ανάλογα με το πάχος τους), αλείφοντας το καθένα με ελαιόλαδο. Προσέξτε το φύλλο να κρέμεται αρκετά γύρω από το ταψί, γιατί με αυτό θα μισοσκεπάσετε τη γέμιση. Αν χρησιμοποιείτε έτοιμα παραλληλόγραμμα φύλλα, απλώστε τα με τρόπο που να περισσεύουν αρκετά γύρω.

Στην κατσαρόλα με το ρύζι προσθέστε το κρέας και τη φέτα και ανακατέψτε. Βάλτε μπόλικο πιπέρι, ανακατέψτε και δοκιμάστε, για να διορθώσετε τη γεύση. Αδειάστε το μείγμα στο ταψί με τα φύλλα, ισιώνοντας την επιφάνεια με σπάτουλα, και βαθουλώνοντας ελαφρά το κέντρο, στο σημείο που δεν θα φτάσει το φύλλο να το σκεπάσει. Αλείψτε τα φύλλα που περισσεύουν με ελαιόλαδο και κάντε πιέτες να μισο - σκεπάσουν τη γέμιση. Θα αφήσουν ξεσκέπαστη την κεντρική περιοχή που βαθουλώσατε. Χτυπήστε τα αβγά με 1/4 φλιτζανιού ελαιόλαδο και με λίγο από το μίγμα αυτό αλείψτε τα επάνω φύλλα.

Βάλτε το ταψί στο κάτω μέρος του φούρνου και ψήστε 6-8 λεπτά. Ανοίξτε το φούρνο και προσεκτικά, αδειάστε το υπόλοιπο αβγό - λάδι στη μέση της πίτας, στο σημείο που δεν σκεπάζεται από τα φύλλα. Ψήστε 40 λεπτά ή περισσότερο, μέχρι η πίτα να ροδίσει καλά και από πάνω και από κάτω. Όταν είναι έτοιμη, η πίτα κουνιέται μέσα στο ταψί και μπορείτε να την ανασηκώσετε προσεκτικά με σπάτουλα, για να δείτε αν έχει ροδίσει κι από κάτω. Αν χρειάζεται, σκεπάστε χαλαρά με αλουμινόχαρτο και ψήστε ακόμα 10 λεπτά ή περισσότερο.

Σερβίρετε ζεστή ή σε θερμοκρασία δωματίου.

Πηγή:bostanistas

 
Περίπου 500 αρκούδες ζουν στην Ελλάδα κι εξαπλώνονται σε νέες περιοχές

Περίπου 500 αρκούδες ζουν στην Ελλάδα κι εξαπλώνονται σε νέες περιοχές

Περίπου 500 υπολογίζονται ότι είναι οι αρκούδες που ζουν στην Ελλάδα, με ιδιαίτερο ωστόσο χαρακτηριστικό, την πυκνότητα που παρουσιάζουν σε ορισμένες περιοχές αφού αποτελεί τη μεγαλύτερη στην Ευρώπη.

«Σε περιοχές στο Βίτσι, τον Γράμμο και την κεντρική Πίνδο ο εγκατεστημένος πληθυσμός ανέρχεται στις 55 αρκούδες ανά 1000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, αριθμός υψηλός σε σχέση με τον πληθυσμό, με κοινά γενετικά χαρακτηριστικά που συναντάται από τις Αλπεις έως τη χώρα μας» αποκάλυψε, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο επιστημονικός συντονιστής του «Αρκτούρου», Αλέξανδρος Καραμανλίδης, με αφορμή το παγκόσμιο συνέδριο για τη μελέτη και τη διαχείριση της αρκούδας που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη, από τις 5 έως τις 11 Οκτωβρίου.

Τα συμπεράσματα προέκυψαν από μελέτες που διενεργεί την τελευταία δεκαετία η Μη Κυβερνητική Οργάνωση με βάση ένα σύστημα παρακολούθησης που στηρίζεται σε γενετικό υλικό το οποίο συλλέγεται από στύλους της ΔΕΗ που χρησιμοποιούν οι αρκούδες για να... ξύνονται. Με τη συνήθεια αυτή, τα μεγαλόσωμα ζώα αφήνουν τα «ίχνη» τους, όπως τρίχες, τα οποία συγκεντρώνουν οι επιστήμονες και αξιοποιούν για να εξάγουν πολύτιμα συμπεράσματα.

«Πρόκειται για μεθοδολογία που χρησιμοποιείται και σε άλλες χώρες, εκτός ίσως από την Αλβανία όπου οι στύλοι είναι τσιμεντένιοι. Εμείς έχουμε ήδη συγκεντρώσει τις γενετικές ταυτότητες από 350 ξεχωριστά ζώα οι οποίες βρίσκονται καταχωρημένες στο Εθνικό Μητρώο Αρκούδας και σε κοινή Ευρωπαϊκή βάση δεδομένων που εμπεριέχει στοιχεία γενετικού υλικού από συνολικά 3.000 αρκούδες από εννέα χώρες» ανέφερε ο κ. Καραμανλίδης.

Μιλώντας γενικότερα για τον πληθυσμό της αρκούδας στην Ελλάδα, τόνισε ότι έχει ανακάμψει και εξαπλώνεται πλέον και σε άλλες περιοχές, από τα Τρίκαλα και τον Όλυμπο μέχρι το Ιόνιο. Το γεγονός αυτό οφείλεται,όπως εκτιμά, στις δράσεις προστασίας αλλά και στη διαφαινόμενη αλλαγή νοοτροπίας των ανθρώπων που συμβιώνουν σε ορεινά χωριά με τις αρκούδες.

«Φυσικά, απαιτούνται να συνεχισθούν οι δράσεις προστασίας της αρκούδας και να πεισθούν ακόμα περισσότεροι κτηνοτρόφοι, ότι, για παράδειγμα, η χρήση ηλεκτροφόρας περίφραξης είναι αποτελεσματικότερη από τη θανάτωση της αρκούδας που πιθανόν να επιτεθεί στα ζώα τους», συμπλήρωσε.

Σημειώνεται ότι το παγκόσμιο συνέδριο για τη μελέτη και τη διαχείριση της αρκούδας φιλοξενείται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και συνδιοργανώνεται από τον «Αρκτούρο» και τη διεθνή επιστημονική εταιρεία International Association for Bear Research and Management (IBA) και τελεί υπό την αιγίδα του Υ.ΠΕ.Κ.Α. (Ειδική Γραμματεία Δασών). 

Θα συμμετέχουν περισσότεροι από 230 επιστήμονες από περισσότερες από 40 διαφορετικές χώρες, με σημαντική εκπροσώπηση από την ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου. 

  • Κατηγορία GREEN LIFE
  • 0