"Έπρεπε να νοσήσουν από τον Έμπολα δύο λευκοί Αμερικανοί για ν'ασχοληθούν κυβέρνηση και κοινή γνώμη με την επιδημία", παρατήρησε πριν από λίγες εβδομάδες ο επιβιώσας από τον ιό αμερικανός γιατρός Κεντ Μπράντλυ, μιλώντας στο Δημόσιο Ραδιόφωνο των ΗΠΑ (NPR).  

Εκείνες περίπου τις ημέρες, η ανακοίνωση που εξέδωσε ο Λευκός Οίκος εξέφραζε τη βεβαιότητα ότι οι πιθανότητες να ξεσπάσει επιδημία Έμπολα στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Το μήνυμα λοιπόν ήταν σαφές: ο Έμπολα είναι κάτι ξένο και δεν μας αφορά.

Η αλήθεια είναι ότι οι μαρτυρίες γιατρών και εργαζομένων σε ανθρωπιστικές οργανώσεις στη Δυτική Αφρική για τους λόγους που εξαπλωνόταν η ασθένεια και που συνδέονταν με τις πολιτισμικές συνήθειες (ταφικά έθιμα, άρνηση να αποδεχτούν την ασθένεια με το να την θεωρούν κατάρα από τον εχθρό) της περιοχής επέτειναν την εντύπωση του εξωτισμού και της απόστασης από την Αφρική.  

Είναι πολύ πιθανό ότι θα υπάρξουν κρούσματα Έμπολα και στη χώρα μας. Και το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι νοσηλευτικές δομές της χώρας μπορούν να τον αντιμετωπίσουν αλλά κατά πόσο ο Τύπος και η κοινή γνώμη είναι έτοιμοι να διαχειριστούν την είδηση της έλευσης αυτού του δύσκολου στη μετάδοση, θανατηφόρου πάντως αφρικανικού ιού.  

Τα φωτογραφικά ρεπορτάζ με τους νεκρούς στους δρόμους και τα σπίτια μέσα σε λίμνες αίματος δεν κινητοποίησαν τη Δύση προς τη σωστή κατεύθυνση και οι εικόνες αυτές καταναλώθηκαν ως άλλο ένα "αφρικανικό δράμα". Αλήθεια, δεν είμαστε όλοι πάρα πολύ εξοικειωμένοι με την εικόνα ενός σκελετωμένου Αφρικανού ή με τις εικόνες πτωμάτων στους δρόμους αφρικανικών χωρών από κάποιον, άγνωστο σε μας, εμφύλιο πόλεμο; Η "τυπική" για τη Δύση εικόνα της Αφρικής επέστρεψε στους δέκτες της τηλεόρασης και των υπολογιστών με τον ίδιο ακριβώς "οικείο" τρόπο. Ένα ακόμα ιδιότυπο αφρικανικό πρόβλημα, πολύ ξένο για μας, που μας προκαλεί μεν τη λύπη αλλά δεν διερευνούμε ποτέ τις αιτίες του και βέβαια δεν συζητούμε ποτέ, σε επίπεδο δημόσιας σφαίρας, πιθανές λύσεις του γιατί "αυτή είναι η Αφρική, βρε αδελφέ".  

Όλα βέβαια άλλαξαν ότι νόσησαν οι πρώτοι λευκοί δυτικοί αλλά κυρίως όταν καταγράφηκε το πρώτο κρούσμα επί αμερικανικού εδάφους. Αυτό που συνέβη στην κοινή γνώμη στη συνέχεια μπορεί κανείς να το φανταστεί ακόμα κι αν δεν το έχει πληροφορηθεί διαβάζοντας αμερικανικά Μέσα. Ειδικώς για τον συντηρητικό Τύπο ο Έμπολα λειτουργεί ως το τέλειο μείγμα: Αφρική, Υπανάπτυξη, Δολοφονικός Ιός, Ξένοι. Έχουν περάσει τρεις μόλις εβδομάδες από το κρούσμα Έμπολα στο Τέξας και στις έγκριτες εκδόσεις των Ινστιτούτων Δημοσιογραφίας και μελέτης της κοινής γνώμης εμφανίζονται τα πρώτα άρθρα που επισημαίνουν τον προβληματικό τρόπο με τον οποίο καλύπτεται από τα Μέσα το γεγονός και ζητούν μια πιο ισορροπημένη ενημέρωση αν και πιο ενδεικτικό της ατμόσφαιρας που επικρατεί στα Μέσα είναι ότι η δημοσιογραφική κάλυψη του ιού έγινε ήδη αντικείμενο της σκληρής σάτιρας του δημοφιλέστατου Τζων Στιούαρτ στο The Daily Show. Δείτε το.  

Η αλήθεια είναι ότι όλη η σημειολογία της ασθένειας πανεύκολα δημιουργεί πανικό. Η εικόνα των νοσηλευτών με τις "διαστημικές" στολές, οι πληροφορίες για το πολύ υψηλό ποσοστό θνησιμότητας των ασθενών και κυρίως η φύση της καραντίνας στην οποία μπαίνουν φυσικά οι ασθενείς αλλά κυρίως οι οικείοι τους, οι οποίοι απλώς απομονώνονται χωρίς καμία φαρμακευτική αγωγή, αφού δεν είναι διαθέσιμη, και περιμένουν απλώς να διαπιστωθεί αν έχουν προσβληθεί από τον ιό, δεν βοηθάει ιδιαίτερα στο να επικρατήσει η ψυχραιμία.  

Στην Ελλάδα κατά σύστημα ασχολούμαστε ελάχιστα με τα διεθνή γεγονότα δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να ασχοληθούμε στα σοβαρά με τον Έμπολα. Απλώς τα ελληνικά Μέσα αναμετέδοσαν τις ειδήσεις των ξένων πρακτορείων όταν καταγράφηκαν ασθενείς στη Δύση. Ειδικώς ο Έμπολα όμως προσκρούει και σε άλλη μια ελληνική "ιδιαιτερότητα". Ακριβώς επειδή είναι επιδημία, συνδέεται άμεσα με τη στατιστική δηλαδή με τους αριθμούς, δεν είναι ελκυστικό θέμα για την ελληνική κοινή γνώμη και κυρίως τον Τύπο που έχει κακές σχέσεις με την πραγματικότητα των αριθμών.

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο, βράδυ 6ης Οκτωβρίου, πληροφορούμαι ότι ανακοινώθηκε το πρώτο κρούσμα μετάδοσης του ιού εκτός Δυτικής Αφρικής (οι ασθενείς που νοσηλεύονται στις ΗΠΑ είχαν κολλήσει τον ιό στην Αφρική) και μάλιστα στην Ισπανία. Είναι πολύ πιθανό ότι θα υπάρξουν κρούσματα Έμπολα και στη χώρα μας. Και το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι νοσηλευτικές δομές της χώρας μπορούν να τον αντιμετωπίσουν αλλά κατά πόσο ο Τύπος και η κοινή γνώμη είναι έτοιμοι να διαχειριστούν την είδηση της έλευσης αυτού του δύσκολου στη μετάδοση αλλά θανατηφόρου πάντως αφρικανικού ιού. Προσωπικά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη.    

Ευχαριστώ θερμά τον Επικ.Καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας κ.Παναγή Παναγιωτόπουλο για τις επισημάνσεις του σχετικά με τον τρόπο που η κοινή γνώμη παγκοσμίως αντιμετωπίζει τις επιδημίες αλλά και τις πληροφορίες που μου έδωσε για την πολιτική διάσταση του Έμπολα. Ο Παναγής Παναγιωτόπουλος είναι ο συγγραφέας του βιβλίου "Τεχνολογικές καταστροφές και πολιτικές του κινδύνου" (ΠΟΛΙΣ)  

Πηγή: lifo

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

«Και στο φινάλε χέστηκα αν θα γίνω Πρόεδρος της Γαλλίας!» ξεσπάει ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ υποδυόμενος τον Ντομινίκ Στρος Καν στην ταινία «Καλώς Ήρθατε στην Νέα Υόρκη», η οποία προβάλλεται και στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Το «Καλώς Ήρθατε στην Νέα Υόρκη» αφηγείται την πτώση του ανθρώπου που έχοντας ανέλθει στο ύπατο οικονομικό αξίωμα του σημερινού κόσμου, στο τιμόνι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, προαλειφόταν για αντίπαλος του Νικολά Σαρκοζί στις γαλλικές εκλογές του 2012. Με μία χαρισματική προσωπικότητα σαν τον Στρος Καν, οι σοσιαλιστές θα εκπορθούσαν –φαινόταν βέβαιο- με άνεση το προεδρικό μέγαρο. Η εντύπωση που επικρατούσε ήταν πως ο Στρος Καν είχε καλές πιθανότητες να δώσει στην Γαλλία νέα πνοή. Να αποκαταστήσει το χαμένο έναντι της Γερμανίας κύρος της. Και συν τοις άλλοις, να χειριστεί την οικονομική κρίση προς οφελος των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Ακόμα και η μοίρα της Ελλάδας –ισχυρίζονται πολλοί- θα ήταν διαφορετική εάν είχε εκλεγεί ο Ντομινίκ Στρος Καν.  

Δικαιούται ένας πολιτικός να έχει σεξουαλικές ορμές και να τις εκδηλώνει; Συγχωρείται να μας υπενθυμίζει ότι εκτός από μυαλό και πυγμή διαθέτει και πέος - προσεχώς δε και αιδοίο, αν λάβουμε υπ'όψιν την κυριαρχία των γυναικών στην πολιτική σκηνή της Νότιας Αμερικής;  

Ο Στρος Καν δεν αναμετρήθηκε ποτέ με τον Σαρκοζί. Η υποψηφιότητά του αναγγέλθηκε εν χορδαίς και οργάνοις, πριν όμως καν ξεκινήσει η προεκλογική του εκστρατεία, ο ίδιος βρέθηκε διαπομπευόμενος, κρατούμενος στις αμερικάνικες φυλακές. Αιτία ένα αριστοφανικό –για να μην πω ένα γελοίο- περιστατικό: Προτού αναχωρήσει από την Νέα Υόρκη για το Παρίσι, το πρωί της 14ης Μαίου του 2011, ο Στρος Καν επετέθη σεξουαλικά σε μια καμαριέρα ξενοδοχείου.

Μπήκε –ισχυρίζονται οι κατήγοροί του- η δυστυχής βιοπαλαίστρια στο δωμάτιο του για να καθαρίσει και τότε εκείνος ξεμπούκαρε εν στύσει από το ντουζ και αποπειράθηκε να την βιάσει, να την εξαναγκάσει έστω σε πεολειχία. Έντρομη η καμαριέρα ετράπη σε φυγή. Σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα, ο Στρος Καν αναχώρησε από το ξενοδοχείο, γευμάτισε σε εστιατόριο με την κόρη του και κατευθύνθηκε προς το αεροδρόμιο, όπου έμελλε να τον βγάλουν από το αεροπλάνο και να του φορέσουν χειροπέδες...  

Εάν οι πολέμιοι του Στρος Καν έχουν δίκιο, ο παρολίγον Πρόεδρος της Γαλλίας ήταν ένα εξηνταπεντάχρονο σχεδόν αρσενικό ανίατα εθισμένο στο σεξ. Ένας εμμονικός γεροσάτυρος, ο οποίος δεν δίσταζε να προσβάλλει βάναυσα τη γενετήσια αξιοπρέπεια όχι μονάχα φτωχών καμαριέρων αλλά και ταλαντούχων νέων συγγραφέων, σαν κι εκείνη που κατήγγειλε ότι πήγε να του πάρει συνέντευξη και βρέθηκε να παλεύει για να συγκρατήσει το σουτιέν της. Εάν πιστέψουμε τους υποστηρικτές του, ο Στρος Καν απλώς παγιδεύθηκε από μυστικές υπηρεσίες διατεταγμένες από τους πολιτικούς του αντιπάλους να τον καταστρέψουν. «Η ατζέντα του για την Προεδρία, το όραμά του για την Γαλλία τους τρόμαζε...»  

Η υπεράσπιση του Στρος Καν τυπικά θριάμβευσε: Τρεις μήνες μετά τη σύλληψη του, η εισαγγελία της Νέας Υόρκης ζήτησε να αποσυρθούν οι εις βάρος του κατηγορίες, επειδή η αξιοπιστία της καμαριέρας είχε πληγεί λόγω ψευδών της δηλώσεων στις καταθέσεις της. Στο μεταξύ όμως, το κύρος του Στρος Καν είχε ανεπανόρθωτα τρωθεί. Το τρένο της Προεδρίας είχε χαθεί...  

Η περίπτωση Στρος Καν, στημένη ή όχι, εγείρει τα ίδια περίπου ερωτήματα με το σκάνδαλο Μπιλ Κλίντον–Μόνικα Λεβίνσκι, ακόμα και με την παγίδα που αποπειράθηκε να στήσει η βρωμερότερη εν Ελλάδι δημοσιογραφία στον υποψήφιο δήμαρχο του Σύριζα, Γαβριήλ Σακελαρίδη: Δικαιούται ένας πολιτικός να έχει σεξουαλικές ορμές και να τις εκδηλώνει; Συγχωρείται να μας υπενθυμίζει ότι εκτός από μυαλό και πυγμή διαθέτει και πέος - προσεχώς δε και αιδοίο, αν λάβουμε υπ'όψιν την κυριαρχία των γυναικών στην πολιτική σκηνή της Νότιας Αμερικής;

Η πιο προχωρημένη άποψη ισχυρίζεται πως ένας ελευθεριάζων ηγέτης όχι απλώς δεν βλάπτει αλλά αντιθέτως ωφελεί την κοινωνία, δίνοντάς της ένα μήνυμα απελευθέρωσης. Πως το περίφημο νεύμα του Ανδρέα Παπανδρέου προς την Δήμητρα Λιάνη στη σκάλα του αεροπλάνου, παρότρυνε συμβολικά όλους τους παγιδευμένους σε νεκρούς γάμους Έλληνες –άνδρες και γυναίκες- να σπάσουν τα δεσμά τους και να αναζητήσουν τον έρωτα.  

Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ –εξαιρετικός στο «Καλώς Ήρθατε στην Νέα Υόρκη»- δίνει με τον καταληκτικό μονόλογό του μια καθαρά υπαρξιακή διάσταση στο δράμα του Στρος Καν. Τον εμφανίζει σαν βασιλιά της μοναξιάς. Σαν άνθρωπο βαθιά πικραμένο και ακυρωμένο. Με γοητεύουν τέτοιοι ήρωες. Επ'ουδενί ωστόσο θα'θελα να με κυβερνούν.  

Η συντηρητική αντίληψη βρίσκει παρόμοιες συμπεριφορές όχι απλώς αντιαισθητικές αλλά και επικίνδυνες. Ένας πολιτικός που η λίμπιντο του ξεχειλίζει, αδυνατεί να συγκεντρωθεί στην άσκηση των καθηκόντων του κι ακόμα περισσότερο να διατηρήσει την ανεξαρτησία σκέψης και πράξης. Είναι ευεπίφορος σε κάθε ερωτικό κάλεσμα, έτοιμος να μοιραστεί το κρεββάτι και -γιατί όχι;- και τις σκέψεις και τα μυστικά του (που συχνά είναι και κρατικά μυστικά) με όποιον θα τον διαγείρει. Ένας ηδονιστής πολιτικός δεν διαφέρει στην ουσία από έναν αλκοολικό ή από έναν εθισμένο τζογαδόρο. Ακόμα χειρότερα, εκμεταλλεύεται στυγνά τη θέση εξουσίας που κατέχει για να προσποριστεί σεξουαλικές απολαύσεις. Η δύναμη –το έχει πει κι ο Χένρυ Κίσσινγκερ- αποτελεί το ισχυρότερο αφροδισιακό.  

«Και στο φινάλε χέστηκα αν θα γίνω Πρόεδρος της Γαλλίας!» ... O Ντεπαρντιέ στον ρόλο του Στρος Καν, για την ταινία "Καλώς ήρθατε στη Νέα Υόρκη"

Η τρίτη γνώμη –την οποίαν προσωπικά υποστηρίζω- είναι πως ο οποιοσδήποτε πολίτης, πόσω δε μάλλον εκείνος που κατέχει ή διεκδικεί δημόσιο αξίωμα, οφείλει να διαφυλάσσει ως κόρην οφθαλμού την ιδιωτική του ζωή. Δεν με ενδιαφέρει στο ελάχιστο εάν ο εντολοδόχος μου στο Κοινοβούλιο, στον Δήμο, στο Μέγαρο Μαξίμου γουστάρει να συνουσιάζεται με καμαριέρες, καλόγριες ή με φωτομοντέλα. Εάν όμως από εκφραστής κι ενσαρκωτής της λαϊκής βούλησης, καταντήσει πρωταγωνιστής ροζ σκανδάλων, εάν αφεθεί –κατά την παλιά έκφραση- «να τον κρεμάσουν στα μανταλάκια», τότε θα κατακρυμνισθεί στα μάτια μου. Δέχομαι ευχαρίστως ότι ο Ντομινίκ Στρος Καν έπεσε θύμα πλεκτάνης. Τόσο το χειρότερο για τον ίδιο. Ο επίδοξος Πρόεδρος της Γαλλίας έχει υποχρέωση να μην αφήνει κανέναν να τον παγιδεύσει.

Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ –εξαιρετικός στο «Καλώς Ήρθατε στην Νέα Υόρκη»- δίνει με τον καταληκτικό μονόλογό του μια καθαρά υπαρξιακή διάσταση στο δράμα του Στρος Καν. Τον εμφανίζει σαν βασιλιά της μοναξιάς. Σαν άνθρωπο βαθιά πικραμένο και ακυρωμένο. Με γοητεύουν τέτοιοι ήρωες. Επ'ουδενί ωστόσο θα'θελα να με κυβερνούν.

Η ειρωνεία της τύχης για τους Γάλλους, είναι πως ο Φρανσουά Ολάντ, που επελέγη και εξελέγη ως λύση ανάγκης μετά την πτώση του Στρος Καν, αποδεικνύεται εξίσου μουνόδουλος με τον Ντομινίκ. Μείον το γοητευτικό ταμπεραμέντο. Μείον –κυρίως- την πολιτική ικανότητα...

Πηγή: lifo