Με έργα όπως οι Δεσποινίδες της Αβινιόν και Γκερνίκα, ο σπουδαίος ζωγράφος, και γλύπτης Pablo Picasso, ο θεμελιωτής του κινήματος του Κυβισμού, συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων ζωγράφων του 20ου αιώνα.

Σπούδασε στην Βαρκελώνη στα τέλη του 19ου αιώνα, μια εποχή που αναπολούσε για όλη του τη ζωή με νοσταλγία. Σε ηλικία 16 ετών, και ενώ επιδείκνυε εξαιρετικό ταλέντο για την ηλικία του, εστάλη στην ισπανική πρωτεύουσα, Μαδρίτη, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του στο ανώτατο ίδρυμα Καλών Τεχνών της χώρας.

Εκεί, ήρθε σε επαφή με το έργο των κορυφαίων ζωγράφων, όπως οι Francisco Goya, Diego Velasquez, Francisco Zurbarán και Δομίνικος Θεοτοκόπουλος (El Greco), το έργο του οποίου τον επηρέασε σημαντικά.

Μετά τις σπουδές στη Μαδρίτη, το 1900, ο νεαρός Pablo ταξίδεψε στο Παρίσι για πρώτη φορά αλλά επέστρεψε και πάλι στην ισπανική πρωτεύουσα. Εκεί ίδρυσε με τον αναρχικό φίλο του Francisco de Asís Soler το περιοδικό Arte Joven (Νέα τέχνη), του οποίου κυκλοφόρησαν πέντε τεύχη. Ήδη μέχρι το 1905, τα έργα του Picasso είχαν κερδίσει την εύνοια των διάσημων συλλεκτών Leo και Gertrude Stein αλλά και άλλων μελών του κύκλου τους. Η Gertrude Stein έγινε η βασική πάτρονας του Picasso, εκθέτοντας τα έργα του στο ανεπίσημο Salon της στο Παρίσι.

Το 1905 επίσης συνάντησε τον Henri Matisse, με τον οποίο θα γινόταν φίλοι και ανταγωνιστές για όλη τους τη ζωή. Στο Παρίσι ο Picasso έγινε μέλος ενός κύκλου διανοούμενων που περιλάμβανε τους André Breton, τον ποιητή Guillaume Apollinaire, τον συγγραφεά Alfred Jarry κ.α. Κυβισμός Τo 1907, ο Picasso δημιούργησε το πρώτο κυβιστικό του έργο, τις διάσημες σήμερα Δεσποινίδες της Αβινιόν (Les demoiselles d’Avignon). Οι κριτικοί ονόμασαν αμέσως την περίοδο αυτή της δουλειάς του ζωγράφου Μαύρη, βλέποντας σε αυτήν μοναχά τα στοιχεία της αφρικανικής τέχνης. Οι αντιδράσεις μεταξύ των φίλων του ήταν μικτές για το σοκαριστικά καινοτόμο αυτό έργο. Με το έργο Ψωμί και πιατέλα Φρούτων σε Τραπέζι, αποτελεί την έναρξη του Αναλυτικού Κυβισμού του Picasso.

Έως το 1912, οι προοπτικές του Αναλυτικού κυβισμού έμοιαζαν να έχουν εξαντληθεί και ο Picasso, μαζί με τον φίλο του Georges Braque (1882-1963), ξεκίνησαν νέους πειραματισμούς. Έτσι, γεννήθηκε ο Συνθετικός Κυβισμός, με έργα όπως η Κιθάρα. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος άλλαξε τη ζωή, τις σκέψεις και φυσικά την τέχνη του Picasso. Πολλοί φίλοι του έφυγαν για το μέτωπο, άλλοι έπρεπε να φύγουν, να φυλακιστούν και να πωληθούν οι συλλογές τους, όπως έγινε με τον γνωστό Γερμανό γκαλερίστα Kahnweiler. Τα έργα του εκείνης της εποχής γίνονται πιο νηφάλια, πιο ρεαλιστικά από ποτέ, όπως δείχνει ο Pierot (Πιερότος).

To 1916, ο νεαρός ποιητής Jean Cocteau του γνώρισε τον ιμπρεσάριο των Ρωσικών μπαλέτων Diaghilev και τον συνθέτη Erik Satie. Ο ζωγράφος δέχτηκε να σχεδιάσει το ντεκόρ του μπαλέτου Parade, μια απόφαση που θα επηρέαζε σημαντικά την πορεία του.

Την ίδια εποχή γνωρίζεται με τον συνθέτη Igor Stravinsky και τη χορεύτρια Olga Khokhlova, με την οποία παντρεύτηκε το 1918. Την εποχή του Μεσοπολέμου το έργο του χαρακτηρίζεται Κλασικό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα έργα όπως Οι Εραστές. Παρόλα αυτά, το 1921 ζωγραφίζει τους κυβιστικούς Τρεις Μουσικούς, έργο που θεωρείται αριστούργημα του Κυβισμού.

Δυο χρόνια αργότερα ζωγράφισε τους Αυλούς του Πάνα, έργο που θεωρείται το κορυφαίο της Κλασικής περιόδου του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 το όνομά του είναι πασίγνωστο και ο ίδιος βασανίζεται από την συνεχή προσοχή στο πρόσωπο και το έργο του. Το 1937, στο άκουσμα της έιδησης του βομβαρδισμού της επαρχίας αυτής της Χώρας των Βάσκων από τις δυνάμεις του Φράνκο, δημιουργεί το συγκλονιστικό έργο Guernica.

Τα επόμενα χρόνια χώρισε, σύναψε σχέση με την 17χρονη Marie-Thérèse Walter, η οποία έφερε στον κόσμο μια κόρη, χώρισε ξανά και γνώρισε την Γιουγκοσλάβα φωτογράφο Dora Maar με την οποία ανέπτυξε μια παθιασμένη σχέση μέχρι το 1943. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρέμεινε στο κατεχόμενο από τους Ναζί Παρίσι, όπου δεν μπορούσε να εκθέσει τα έργα του, τα οποία δεν έχαιραν εκτίμησης από το ναζιστικό καθεστώς. Με την απελευθέρωση της πόλης, το 1944, γνώρισε την νεαρή Françoise Gilot, με την οποία απέκτησε άλλα δυο παιδιά και χώρισε το 1953. Ακολούθως, παντρεύτηκε την Jacqueline Roque το 1961.

Εκτός από τη ζωγραφική, ο Pablo Picasso ασχολήθηκε και με τον κινηματογράφο, κάνοντας μάλιστα μια εμφάνιση στο Testament of Orpheus του Jean Cocteau. Το 1955 βοήθησε στη δημιουργία της ταινίας Le Mystère
του Henri-Georges Clouzot.

Ο Pablo Picasso πέθανε στις 8 Απριλίου του 1973, σε ηλικία 92 ετών. Συντετριμμένη η σύζυγός του Jacqueline Roque αφαίρεσε τη ζωή της σε ηλικία 60 ετών, το 1986.

 

 

Πηγή:tvxs

Βερολίνο, Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 1989: τσουλούφι, δερμάτινο μπουφάν και μπλου τζιν. Ένας ορμητικός τύπος σπάει με ένα σφυρί το Τείχος που για χρόνια χώριζε μια χώρα στα δύο. Δεν είναι Ανατολικογερμανός, όπως είχαν πιστέψει τα Μ.Μ.Ε. του πλανήτη την εποχή εκείνη, αλλά Γάλλος. 

Εικόνες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη μετά την πτώση του Τείχους: στίφη Ανατολικογερμανών που στριμώχνονται στα σημεία ελέγχου, ατέλειωτες ουρές ανθρώπων που διακόπτονται από τη βουή των αυτοκινήτων και τα χτυπήματα των σφυριών και στο τέλος οι εκσκαφείς που σπάνε τη μεταλλική μπάρα που χωρίζει την πόλη.

Ωστόσο, το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου, στις πρώτες κιόλας ώρες ύστερα από το άνοιγμα των συνόρων, η τσιμεντένια ζώνη του Τείχους προξενεί ακόμη φόβο. Για περίπου 30 χρόνια, τρομοκρατεί τους Βερολινέζους και στις δύο πλευρές. Συνεπώς, δεν είναι πολλοί εκείνοι που τολμούν να σκαρφαλώσουν πάνω της. Μεταξύ των πρώτων που έκαναν αυτή την αποκοτιά και έφτασαν σε ύψος τριάμισι μέτρων στην Πύλη του Βραδεμβούργου βρίσκεται και ο Λοράν.

«Δεν ξέραμε τι υπήρχε στην άλλη πλευρά. Αυτό το πράγμα βρισκόταν εκεί για 30 χρόνια και προκαλούσε φόβο σε όλο τον κόσμο. Αρχικά, οι δυνάμεις καταστολής χρησιμοποίησαν το κανόνι νερού, για να αναγκάσουν όλον τον κόσμο να κατεβεί από εκεί, αλλά στο τέλος όλα πήγαν καλά», θυμάται ο Λοράν.

Ο ίδιος έφτασε στην Πύλη του Βραδεμβούργου «για να δει τι συμβαίνει στο πιο συμβολικό σημείο της πόλης». Περνώντας από μια οικοδομή, αρπάζει ένα σφυρί. «Το πήρα δύο λόγους: στην περίπτωση που θα είχα προβλήματα με την αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας αλλά και ως σουβενίρ», διηγείται ο Λοράν μιλώντας στο γαλλικό περιοδικό "Le Nouvel Observateur".

Λίγο πριν τις 11 το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου φτάνει στο σημείο, το συνοριακό φυλάκιο είναι το μοναδικό ανοικτό για περισσότερη από μιάμιση ώρα στην οδό Μπρομχόλμερ, ενώ σταδιακά αρχίζουν να ανοίγουν και τα υπόλοιπα. Οι Ανατολικογερμανοί συρρέουν μαζικά στο Τείχος. Πρόκειται ήδη για μια γιορτή αλλά κανείς δεν το πιστεύει.

«Εκεί ψηλά, βρίσκονταν ήδη μερικά άτομα που προσπαθούσαν να σπάσουν το μπετόν. Αλλά δεν ήξεραν πώς να το καταφέρουν. Τότε έβγαλα το σφυρί μου και τους έδειξα πώς να το κάνουν».

Καθισμένος στα γόνατα στην κορυφή του Τείχους, ο Λοράν αρχίζει να σπάει μεγάλα κομμάτια. Αυτοί που βρίσκονται από κάτω αρχίζουν να τα μαζεύουν. Παρακινημένος από το πλήθος, σπάει με το όπλο του καμιά τριανταριά μέτρα από μπετόν.

Αυτό ήταν. Η εικόνα του προβάλλεται κάθε Δευτέρα σε όλες τις εφημερίδες. Δίχως να το ξέρει, ο Λοράν μόλις έχει μπει στην Ιστορία. Μια φωτογραφία του DPA, του κυριότερου γερμανικού πρακτορείου φωτογραφιών, τον απαθανατίζει για πρώτη φορά. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Ντέιβιντ Μπάρνετ, ένας σταρ του φωτορεπορτάζ, φτιάχνει μια έγχρωμη εκδοχή της φωτογραφίας για το περιοδικό Time. Η εικόνα του Λοράν κάνει το γύρο του κόσμου. Το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP) αναμεταδίδει τη φωτογραφία στη γενέτειρά του και στη συνέχεια η Libération τη βάζει πρωτοσέλιδο. Μερικές εφημερίδες δεν διστάζουν να εφεύρουν μια συνέντευξη, η οποία, ωστόσο, δεν γίνεται ποτέ. «Ένας νεαρός Ανατολικογερμανός σπάει το Τείχος στην Πύλη του Βραδεμβούργου», έγραφε η λεζάντα μιας φωτογραφίας του Λοράν σε τοπική γερμανική εφημερίδα.

Όμως η φωτογραφία έγινε και αντικείμενο άγριας σπέκουλας: δεν έλειψαν τα φωτομοντάζ με πολιτική σκοπιμότητα, όπου το πρόσωπο του Λοράν φιγουράριζε δίπλα από τη φωτογραφία του Χέλμουτ Κολ. Όμως η πράξη του έγινε θρύλος και η μορφή του απεικονίστηκε ως και σε γραμματόσημα νησιών της Καραϊβικής.

Όταν έγιναν τα γεγονότα αυτά, ο Λοράν ήταν 30 ετών. Είχε μετακομίσει στο Ανατολικό Βερολίνο σε αναζήτηση μιας εναλλακτικής ζωής, ήδη επηρεασμένης από το ρεύμα της punk μουσικής σκηνής. Σήμερα, 25 χρόνια μετά, γυρίζει στο σημείο, όπου έγραψε Ιστορία, έχοντας το ίδιο τσουλούφι και την ίδια αγάπη για τη μουσική του. Για τον ίδιο, η punk τελείωσε με το θάνατο του Sid Vicious το 1979. Για να ζήσει πουλάει σουβενίρ και άλλα αναθήματα στην περιοχή του Βέντινγκ.

Τελικά, η πραγματική Ιστορία γράφεται από εκείνους τους λίγους, τους σιωπηλούς κι ανώνυμους, που δείχνουν το δρόμο και μετά, εννέα φορές στις δέκα, επιστρέφουν στην αφάνεια. Σίγουρα, όμως, όχι στη λήθη.

 

 

Πηγή:tvxs