Αν, για τους λάτρεις του φαγητού, η πλέον αγχολυτική ασχολία είναι η αναζήτηση νέων λαχταριστών συνταγών και η ανυπόμονη δοκιμή τους, αμέσως επόμενη έρχεται η διερεύνηση της προέλευσης και της ιστορίας τους. Συνήθως οι πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες ανήκουν στα πιο δημοφιλή μαγειρέματα, που, ταξιδεύοντας μεταξύ χωρών και εποχών, μεταλλάσσονται και προσαρμόζονται στις προτιμήσεις και τα εκάστοτε ήθη - κάθε συνταγή και ένα πολιτισμικό σχόλιο. Πολυμαγειρεμένες όσο λίγες, οι τάρτες όλων των ειδών έχουν πολλές ιστορίες να «διηγηθούν». Εμφανίζονται περίπου τον 16ο αιώνα π.Χ., κυρίως σε γαλλικά εδάφη, όπως το Νανσί, την ιστορική πρωτεύουσα της Λοραίνης, όπου γεννήθηκε ο κοσμαγάπητος απόγονός τους, η ομώνυμη κις λορέν.

Η ανοιχτή αυτή πίτα, σύμφωνα με τον Alan Davidson, διακεκριμένο επί του φαγητού ιστορικό που πολλάκις έχουμε μνημονεύσει στους bostanistas, αρχικά φτιαχνόταν με ζυμάρι, αβγά, κρέμα και καπνιστό μπέικον ενώ λαχανικά, τυριά και αλλαντικά ανήκουν σε μεταγενέστερες προσθήκες που άλλαξαν την όψη, τη γεύση και την ονομασία της (οι παραλλαγές της ονομάζονται απλώς «κις» - quiche). Στην Αμερική πρωτοδοκιμάζεται τη δεκαετία του 1930 και περνά στη χρυσή εποχή της το 1970. Προς τα τέλη του 20ού αιώνα ταξιδεύει πια σε όλες τις κουζίνες και αποκτά αμέτρητες εκδοχές, όσα και τα υλικά κάθε περιοχής. Από τις απλούστερες - και μεσογειακές σε γεύση και όψη - παραλλαγές της, εκείνη με σπανάκι, ντομάτα ή ντοματίνια και αλμυρό, μαλακό τυρί, όπως η φέτα ή το κατσικίσιο.

Τα απαραίτητα για τη ζύμη

Για τη γέμιση :

Ξεκινάμε αναμειγνύοντας σε ένα μπολ αλεύρι και αλάτι προσθέτοντας, κατόπιν, το βούτυρο σε μικρά κομμάτια. Σειρά έχει το αυγό και ξεκινά ευθύς αμέσως το ζύμωμά τους, μέχρι να προκύψει ζύμη ομοιόμορφη και σφιχτή. Την τυλίγουμε σε πλαστική μεμβράνη και μένει να κρυώνει στο ψυγείο για τουλάχιστον 30 λεπτά.

Τότε την απλώνουμε σε μία στρογγυλή ταρτιέρα ή ένα πυρέξ - προηγουμένως μπορούμε να την απλώσουμε πλάθοντας σε μια αλευρωμένη επιφάνεια ή, απλούστερα, με τα χέρια μας να την βοηθήσουμε να εξαπλωθεί απ' άκρη σ' άκρη της ταρτιέρας. Η ζύμη θα πρέπει τώρα να ψηθεί για περίπου 15 με 20 λεπτά σε φούρνο προθερμασμένο στους 200 βαθμούς αφού πρώτα την τρυπήσουμε με πηρούνι σε διάφορα σημεία με σκοπό να ψηθεί γρήγορα εντός και εκτός.

Πλένουμε καλά το σπανάκι και το κόβουμε κατά τις προτιμήσεις μας. Σε ένα ρηχό τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο βούτυρο, ρίχνουμε εκεί το σπανάκι και λιωμένη τη σκελίδα του σκόρδου, για λίγα μόλις λεπτά. Σε ένα βαθύ μπολ ανακατεύουμε γιαούρτι με αυγά και έρχονται να τα συναντήσουν το ελαφρώς μαραμένο σπανάκι, αλάτι και πιπέρι.

Κόβουμε τα ντοματίνια και το κατσικίσιο τυρί σε μεγάλα κομμάτια· σκοπός μας να είναι αισθητά σε κάθε ζουμερή μπουκιά. Αδειάζουμε το γιαουρτένιο μίγμα στην ταρτιέρα με την προψημένη ζύμη και γενναιόδωρα μοιράζουμε ντοματίνια και τυρί. Αν έχουν περισσέψει λίγες ντομάτες, δεν το σκεφτόμαστε λεπτό, προστίθενται κατά βούληση, η τελική νοστιμιά είναι δεδομένη.

Ψήνουμε για περίπου 40 με 50 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο και στους 180 βαθμούς. Ξεφουρνίζουμε, αφήνουμε να κρυώσει και σερβίρουμε ως έχει ή με δροσερή σαλάτα. Κρατώντας ως βάση τη ζύμη, την κύρια γέμιση και την όρεξή μας για πειραματισμούς, τούτη η κις γίνεται φαγητό - πασπαρτού παντός καιρού.

Η πρώτη από τους 'μεγάλους' της Silicon Valley που δημιουργεί σάιτ για το Tor

To Facebook γίνεται πλέον πλήρως προσβάσιμο από τους χρήστες του Tor, διευκολύνοντας την πρόσβαση κυρίως σε όσους ζουν σε καθεστώτα λογοκρισίας. 43 Τη δική του παρουσία στο επονομαζόμενο 'Dark Web' απέκτησε, σύμφωνα με το The Verge, το Facebook, αφού σε μια ασυνήθιστη κίνηση ως προς την πολιτική του περι ανωνυμίας, επιτρέπει στους χρήστες του λογισμικού Tor, να έχουν πλήρη πρόσβαση στις σελίδες του μέσω της διεύθυνσης https://facebookcorewwwi.onion/.  

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το Tor είναι ένα project λογισμικού ανοιχτού κώδικα (open source) που κυκλοφόρησε το 2002 για να βοηθήσει όσους χρήστες του Internet το επιθυμούν να σερφάρουν στο δίκτυο χωρίς να μπορεί κανείς να αναγνωρίσει την διεύθυνση IP και άλλες λεπτομέρειες όπως η τοποθεσία και ο τύπος υπολογιστή τους.  

Με απλά λόγια, το Tor, μετά την δωρεάν εγκατάστασή του στους browsers, επιτρέπει στον καθένα να περιδιαβαίνει το διαδίκτυο εν πλήρη ανωνυμία. Όμως, το Tor έχει υπάρξει η πέτρα του σκανδάλου για πολλές υποθέσεις εμπορίας ναρκωτικών και διακίνησης παράνομου πορνογραφικού υλικού, ιδίως μέσω του -ανενεργού πλέον- Silk Road, αφού η ανωνυμία που εξασφαλίζει βοηθά κακοποιά στοιχεία να δρουν με μια σχετική ελευθερία στο internet, παραμένοντας μή-ανιχνέυσιμοι.  

Με τα παραπάνω ως δεδομένο πολλοί αναρωτήθηκαν τι οδήγησε το Facebook, με την αυστηρή πολιτική όσον αφορά στην ανωνυμία, να αποκτήσει παρουσία στο λεγόμενο 'Dark Web', αποτελώντας την πρώτη από τις γιγαντιαίες εταιρείες της Silicon Valley, που προβαίνει σε μια τέτοια κίνηση.   Όπως αναφέρει το WIRED, ο λόγος ήταν ότι ήθελε να διευκολύνει όσους χρήστες του Tor επιθυμούν να έχουν πρόσβαση στις σελίδες του μέσω κρυπτογραφημένης σύνδεσης, κάτι που μέχρι τώρα ήταν πάρα πολύ δύσκολο, εξαιτίας της ασυμβατότητας μεταξύ των αμυντικών μέσων του Facebook και των μεθόδων απόκρυψης στοιχείων του Tor.  

Μάλιστα το δημοσίευμα του WIRED, επικαλούμενο την Runa Sandvik, μια από τις πρωτεργάτριες του Tor, που βοήθησε το Facebook στην είσοδό του στο 'Dark Web', αναφέρει ότι η κίνηση του Facebook είναι πρωτοποριακή αφού διευκολύνει την πρόσβαση στο Facebook σε χρήστες του Tor που ζουν σε χώρες με καθεστως λογοκρισίας.  

"Ίσως τελικά η χρήση του Tor από το Facebook και τα πρόσθετα μέτρα ασφάλειας που παρέχει στους χρήστες, να αποτελέσει παράδειγμα και για άλλες μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας να κάνουν το ίδιο. Θα βοηθήσω με χαρά σε αυτή τους την προσπάθεια", τονίζει η Sandvik στο WIRED.  

Πηγή: lifo

Γράφει ο Νίκος Δήμου

Ο Οδυσσέας Ελύτης με τιμούσε με την φιλία του. Από την σχέση αυτή γεννήθηκαν εμπειρίες, κείμενα, αλλά και...φωτογραφίες. Μία από αυτές έχει κάνει τον γύρο του κόσμου, έχει δημοσιευθεί δεκάδες φορές σε ελληνικά και ξένα Μέσα, κι έχει κάνει τον δημιουργό της πλούσιο σε...αγανάκτηση, για την συστηματική αποσιώπηση του ονόματός του.

Ο Ελύτης δεν είχε καλές φωτογραφίες. Οι τελευταίες ήταν κάτι σκληρές με φλας από το Νόμπελ. Αρκετές φορές του είχα προτείνει να τον φωτογραφίσω. «Άσε,» μου έλεγε, «δεν βγαίνω καλά, στήνομαι και παγώνω. Για να μη σου πω ότι καίω και τα φιλμ». Και μου είχε αναφέρει μυθικούς φωτογράφους στη Γαλλία, που απέτυχαν.
Έτσι ξαφνιάστηκα όταν το καλοκαίρι του 1990 με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να τον  φωτογραφίσω.  Έμενε τότε στο Πόρτο Ράφτη, στην έπαυλη του Τάκη Χορν, που ήταν κοινός φίλος. Πήγα με όλα μου τα σύνεργα. Η κατάρα αποδείχθηκε αληθής. Η ολοκαίνουργια Nikon F4 που μόλις είχα φέρει από το Λονδίνο, έπαθε μία σπάνια βλάβη και ενώ έδειχνε ότι λειτουργεί, δεν έβγαλε τίποτα. Ευτυχώς η F3 και μία compact δούλεψαν σωστά. Δημιουργήθηκε έτσι ένα υλικό από περίπου πενήντα καλές λήψεις. (Οι πρωτότυπες διαφάνειες και τα αρνητικά βρίσκονται στο φωτογραφικό μου αρχείο – Μουσείο Μπενάκη).

Τις φωτογραφίες τις ξέρετε σίγουρα. Πρωτοδημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Φωτογράφος» (τεύχος 6, 1990) και μετά  πολλές φορές σε ελληνικά και ξένα έντυπα. Εμφανίζεται ο ώριμος Ελύτης με ναυτικό πηλίκιο, τις περισσότερες φορές μόνος, με την σύντροφό του Ιουλίττα ή – σε λίγες – με τον Χορν. Η δημοφιλέστερη λήψη είναι αυτή που δημοσιεύεται εδώ, με το ζευγάρι στο ηλιοβασίλεμα.

Τα πορτρέτα του Ελύτη με έκαναν να διαπιστώσω πόσο ανυπεράσπιστος είναι ένας φωτογράφος στην Ελλάδα. Φυσικά δεν περίμενα να πληρωθώ γι αυτά – ήταν δώρο στον μεγάλο ποιητή και ακριβό φίλο. Αλλά ο νόμος για τα πνευματικά δικαιώματα επιβάλλει να αναγράφεται πάντα το όνομα του φωτογράφου.

Ποιος νόμος; Οι ξένοι βέβαια δεν τύπωναν αν δεν  έπαιρναν ενυπόγραφη άδεια. Εδώ, μέχρι και σε εξώφυλλο βιβλίου χρησιμοποιήθηκαν, χωρίς αναφορά.

Οι περισσότερες δημοσιεύσεις στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη. Παλιότερα στο «Βήμα» η γνωστή φωτογραφία του ζευγαριού, σαλόνι ολοσέλιδο. Μετά από διαμαρτυρία μου, την άλλη εβδομάδα, συγγνώμη «εντός πλαισίου». Άλλη συγγνώμη αργότερα από την Μικέλα Χαρτουλάρη στα ΝΕΑ. Κι όμως, στα σημερινά ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου (1.11.), βινιέτα στο εξώφυλλο και μέσα μεγάλη η ίδια φωτογραφία, ορφανή. Και μία μικρότερη, στην επόμενη σελίδα, επίσης.

Αναρωτιέμαι: μετά από τόσες διαμαρτυρίες  και συγγνώμες, είναι δύσκολο να σημειώσει κάποιος στο αρχείο του ΔΟΛ, ότι οι φωτογραφίες αυτές έχουν δημιουργό και δικαιώματα; 

Πηγή:protagon