Μάλλον, όμως, βιάστηκαν: μια νέα γενιά υπερ-ταχύτατων αεροσκαφών, ικανών να πετούν πάνω από 1.200 μίλια/ώρα και, ενδεχομένως, να χρησιμοποιούνται σε επιβατικές πτήσεις, αναμένεται να δώσει νέα ζωή στα υπερατλαντικά ταξίδια.

Η παγκόσμια βιομηχανία έχει αποδυθεί σε έναν αγώνα δρόμου (ή μάλλον… αέρα) για να δημιουργήσει υπερταχύτατα υπερηχητικά τζετ, τα οποία θα κάνουν τις πτήσεις μας απόλαυση και, το κυριότερο, θα μας μεταφέρουν στον προορισμό μας σε χρόνο αισθητά μειωμένο σε σχέση με σήμερα.

Εταιρείες όπως η Lockheed Martin και η Aerion βρίσκονται στη διαδικασία κατασκευής χάι-τεκ αεροπλάνων τα οποία θα μπορούσαν να περιορίσουν τη διάρκεια των πτήσεων στο μισό.

Αν όλα πάνε καλά, οι ταξιδιώτες θα είναι σε θέση να πετούν με αυτά τα αεροπλάνα από το 2025.

Η Aerion, μια αμερικανική εταιρεία που αυτόν τον καιρό επικεντρώνεται στην κατασκευή ενός υπερηχητικού αεροσκάφους νέας γενιάς, ετοιμάζεται να παρουσιάσει το AS2, το οποίο φιλοδοξεί να γίνει το πρώτο αεροπλάνο του είδους.

Ωστόσο, ανάλογη φιλοδοξία (και στόχο) έχει και η Lockheed Martin, η οποία κατασκευάζει το αεροπλάνο Ν+2 χρησιμοποιώντας παρόμοια τεχνολογία.

Και οι δύο εταιρείες συνεργάζονται στενά με τη NASA για να φέρουν εις πέρας τα εγχειρήματά τους.

Τα δύο αεροπλάνα θα μπορούν να αναπτύξουν ελαφρώς μικρότερη ταχύτητα από ό,τι το Concorde, το οποίο πετούσε με ταχύτητα δύο φορές μεγαλύτερη από αυτή του ήχου.

Ωστόσο, σε αντίθεση με το Concorde, τα νέα αεροσκάφη θα είναι σε θέση να πετούν πάνω από πόλεις και άλλες κατοικημένες περιοχές. Τα Concorde έκαναν μόνο υπερατλαντικά ταξίδια, επειδή ήταν τόσο θορυβώδη ώστε οι ρυθμιστικές Αρχές δεν τους επέτρεπαν να πετούν πουθενά αλλού.

Τα αεροπλάνα θα είναι κατασκευασμένα από ανθρακόνημα. Το Aerion θα μπορεί να πετάξει γρήγορα και σε μεγάλες αποστάσεις χωρίς να καταναλώνει πολλά καύσιμα, ενώ το AS2 θα μπορεί να πετάξει μεταξύ Λονδίνου και Σιάτλ χωρίς στάση για ανεφοδιασμό.

Ωστόσο, πιθανότατα θα χρειάζεται να επιβραδύνει όταν θα φτάνει στις ΗΠΑ. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για όλες τις εταιρείες που επιθυμούν να μπουν στην αγορά των υπερηχητικών ταξιδιών είναι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του απίστευτα δυνατού θορύβου αυτών των αεροσκαφών.

Για να το καταφέρουν, προσπαθούν να αναπτύξουν νέες τεχνολογίες που θα κάνουν τα υπερηχητικά αεροπλάνα αθόρυβα (ή σχεδόν αθόρυβα).

Μέχρι τότε, το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν είναι να μειώσουν τις... καθυστερήσεις αναχώρησης των πτήσεων.

Πρόκειται για μια περιήγηση σε μια περιοχή του πλανήτη όπου έχει σταματήσει ο χρόνος, μετά τη πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ το 1986. 

«Το Τσερνομπιλ είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά και επικίνδυνα μέρη που έχω δει», τόνισε ο Κουκ και συμπλήρωσε: «Η καταστροφή που συνέβη - όταν ήμουν αγέννητος - επηρέασε τρομακτικά τους ανθρώπους, ακόμα και τους γονείς μου που τότε ζούσαν στην Ιταλία. Δε μπορώ να φανταστώ πόσο τρομακτικό πρέπει να ήταν για τους ντόπιους».

Το Πριπιάτ, είναι μια  πόλη άλλοτε 50.000 κατοίκων - σήμερα 0 κατοίκων - που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1970 για τις οικιστικές ανάγκες των εργατών του Τσερνομπίλ.

Εκεί βρέθηκε ο βρετανός σκηνοθέτης και φωτογράφος Ντάνι Κούκ. 

Μαζί του είχε έναν Ουκρανό που γνωρίζει την περιοχή, ένα drone (ελικοπτεράκι με κάμερα πάνω του), μια εξελιγμένη φωτογραφική μηχανή, και ένα μετρητή Γκάιγκερ για τη ραδιενέργεια.

Ένας τροχός αφημένος στην τύχη του, μια ερειπωμένη πισίνα, σπίτια και εργοστάσια διαλυμένα από το χρόνο, ένα σφυροδρέπανο να σαπίζει στην ταράτσα ενός κτιρίου, η φύση να έχει επέμβει παντού: Αυτά είναι μερικά από όσα περιγράφει στο ντοκιμαντέρ του. 

Το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ συνέβη στις 26 Απριλίου του 1986, στον αντιδραστήρα Νο. 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνομπίλ της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος σήμερα βρίσκεται σε εδάφη της Ουκρανίας. 

Το ατύχημα ήταν της τάξης του μέγιστου προβλεπόμενου ατυχήματος στην Διεθνή Κλίμακα Πυρηνικών Γεγονότων, διατάραξε σοβαρότατα τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν στις γύρω περιοχές και είχε σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία. 

Από το ατύχημα πέθαναν επιτόπου δυο από τους εργάτες του σταθμού. Μέσα σε τέσσερις μήνες, από τη ραδιενέργεια και από εγκαύματα λόγω της θερμότητας, πέθαναν 28 πυροσβέστες που έσπευσαν στο χώρο του ατυχήματος και διαπιστώθηκαν 19 επιπλέον θάνατοι ως το 2004.

Επιπλέον, υπολογίζεται ότι επηρεάστηκε η υγεία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων εξαιτίας της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος με ραδιενέργεια. Οι ποσοστιαίες αυξήσεις των καρκίνων ήταν άνω του 15% στους πληθυσμούς που εκτέθηκαν, με χιλιάδες θανάτους από καρκίνο και λευχαιμία να συνδέονται με το ατύχημα.

Το ατύχημα είχε συμβεί κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι χώρες της Δύσης - τότε - κατηγορούσαν τη Σοβιετική Ενωση για απόκρυψη στοιχείων σχετικά με το ατύχημα - απόκρυψη  που ενδεχομένως να έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή πολλών ανθρώπων.