Το app που μόλις δραστηριοποίηθηκε στην Ελλάδα έχει evaluation 40 δισ. δολάρια και attitude τραμπούκου αμερικανού εφήβου

Εκεί που είναι το ζουμί (και το χρήμα) είναι ότι το Uber εμπλεχθηκε σε αρκετά (για μια startup ηλικίας 2 ετών) σκάνδαλα με απειλές προς δημοσιογράφους, παρακολουθήσεις της πελατείας του, σκάνδαλα με call girls και escort services στο Παρίσι, βιασμούς πελατισσών από αμφιβόλου παρελθόντος οδηγούς του και άλλα ωραία. Ένα app με evaluation 40 δισ. δολάρια και attitude αμερικανού εφήβου.... Ο Χρήστος Λούλης στο λανσάρισμα της ελληνικής έκδοσης.  

Η καινοτόμος υπηρεσία εύρεσης ταξί, μέσω smartphone, που έρχεται σύντομα και στην Ελλάδα, έχει δημιουργήσει έναν μικρό χαμό γύρω από το όνομά της. Εκτός από τις αντιδράσεις –που έφτασαν μέχρι το σημείο μιας πανευρωπαϊκής απεργίας– των Ευρωπαίων οδηγών ταξί αλλά και των τοπικών κυβερνήσεων που έσπευσαν να αναθεωρήσουν τι είναι και τι δεν είναι νόμιμο στον χώρο των μισθωμένων οχημάτων, η Uber πέφτει από τη μία λακκούβα στην άλλη.  

Το ευέλικτο μοντέλο μίσθωσης οχημάτων απέφερε στην Uber εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από επενδυτές, οπουδήποτε κι αν έχει δραστηριοποιηθεί έως τώρα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η Uber –και οι παραλλαγές του ευέλικτου προϊόντος της–, που φτάνει να βαφτίζει «οδηγό ταξί» οποιονδήποτε διαθέτει μόνο ένα όχημα, όχι όμως και άδεια, την έκανε ταυτόχρονα το αγαπημένο start-up της Silicion Valley αλλά και τον φόβο και τον τρόμο των οδηγών ταξί και κάθε άλλου οργανισμού ή συνδικάτου που τους εκπροσωπεί στις 200 πόλεις που δραστηριοποιείται παγκοσμίως.  

Αν και γεννημένη στη Silicon Valley, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά του τεχνολογικού καπιταλισμού, η Uber δείχνει να αποτυγχάνει στην προσπάθειά της να γίνει κοινωνός κάποιων βασικών αξιών της.  

Δεν άργησαν, όμως, να έρθουν στην επιφάνεια, από μια μεγάλη μερίδα του Τύπου, και αρκετές αμφιλεγόμενες πρακτικές της Uber σχετικά με το πώς αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό, και κυρίως την αντίπαλη εταιρεία που παρέχει παρεμφερείς υπηρεσίες, τη Lyft. Πρακτικές που πολλοί ειδικοί με φήμη ανεπηρέαστης άποψης ισχυρίστηκαν ότι έφταναν σε επίπεδο bullying, με αντικίνητρα σε οδηγούς ταξί, ώστε να επιλέξουν την Uber έναντι της Lyft, αλλά και παρεμβάσεις για ακύρωση μισθώσεων κ.ο.κ.  

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η Uber ήταν ταυτόχρονα το αγαπημένο start-up της Silicion Valley αλλά και ο φόβος και ο τρόμος των οδηγών ταξί και κάθε άλλου οργανισμού ή συνδικάτου που τους εκπροσωπεί στις 200 πόλεις που δραστηριοποιείται παγκοσμίως...  

Τελευταία κεφάλαια στην κατρακύλα που φαίνεται να χαρακτηρίζει την πορεία της Uber, ιδίως στην Αμερική, όπου έγκριτα έντυπα και site, όπως το «Time», δημοσιεύουν οδηγούς για το πώς οι χρήστες θα ξεριζώσουν την εφαρμογή από τις συσκευές τους, αποτελούν: Η είδηση της φερόμενης ως κατασκοπείας μιας δημοσιογράφου του BuzzFeed από τον διευθυντή του παραρτήματος της Uber στη Νέα Υόρκη, μέσω ενός software ονόματι «God's View», στο οποίο έχουν πρόσβαση μόνο τα μεγαλοστελέχη της εταιρείας. Το τσουνάμι που επακολούθησε, το οποίο οδήγησε την Uber στο σημείο να θέλει να λανσάρει αντιδιαφημιστική καμπάνια εναντίον μιας άλλης «σκιώδους», όπως τη χαρακτήρισε, γυναίκας δημοσιογράφου, της Sarah Lacy, του επιδραστικού Pando.com και του BuzzFeed. Και, φυσικά, κατόπιν αυτών σύσσωμη η αντίδραση του αμερικανικού Τύπου εναντίον της Uber, την οποία κατηγορεί για άκρατο μισογυνισμό και σεξισμό και απόπειρα φίμωσης του Τύπου.  

Τα παραπάνω συσσωρευμένα ατοπήματα της εταιρείας, σε συνδυασμό με την κακή φήμη για συνεργασία της με υπηρεσίες γυναικών συνοδών στο Παρίσι, που αποκάλυψε το BuzzFeed, δεν είναι εύκολο να σβηστούν με μια δημόσια συγγνώμη του CEO της Uber, Travis Kalanick. Ιδίως όταν εφημερίδες, όπως η «Guardian», αναρωτιούνται με άρθρο τους εάν η Uber είναι «η πιο μισητή εταιρεία της Silicon Valley».  

Αν και γεννημένη στη Silicon Valley, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά του τεχνολογικού καπιταλισμού, η Uber δείχνει να αποτυγχάνει στην προσπάθειά της να γίνει κοινωνός κάποιων βασικών αξιών της. H κακή αυτή διαχείριση μιας κρίσης P.R. αποδεικνύεται μέχρι στιγμής ένα επικίνδυνο επικοινωνιακό μπούμερανγκ που στρέφεται εναντίον της αλλά και εναντίον της κουλτούρας των start-up, που καλώς ή κακώς δεν συγχωρεί την αλαζονεία.  

Πηγή: lifo

Ολόκληρη η ιστορία του σχηματισμού του νησιού σε 6 λεπτά

Στη σελίδα του Νίκου Κορακάκη στο vimeo, ανέβηκε αυτό το εξαιρετικό βίντεο, που δείχνει όλη την ιστορία δημιουργίας της Σαντορίνης. Ξεκινάει περίπου 2,5 εκατομμύρια χρόνια πριν και δείχνει όλα τα στάδια διαμόρφωσης του νησιού μέσα από εκρήξεις ηφαιστείων και σεισμούς.

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Στις δημοτικές εκλογές ανέκαθεν υπήρχε η προσπάθεια αποϊδεολογικοποίησής τους από πολλούς. «Να ψηφίσουμε πρόσωπα ικανά για τη θέση ανεξάρτητα από κομματική ταυτότητα». Σε αρκετά αυτιά αυτό ακούγεται ως απόδοση δικαιοσύνης, και ίσως να έχουν και δίκιο, σε ιδανικές συνθήκες. Οι ιδανικές συνθήκες όμως υπάρχουν μόνο σε θεωρητικά υποδείγματα και όχι στον δρόμο. Ιδεολογία, όπως έχω υποστηρίξει με τα κείμενά μου, είναι ο τρόπος μας, τα μέσα μας, και όχι το σχήμα του κόσμου που οραματιζόμαστε. Ή τουλάχιστον δεν κρινόμαστε από το όραμα αλλά από τον δρόμο μας μέχρι εκεί. Η δημοτική αρχή μιας πόλης λοιπόν είναι κατεξοχήν έκφραση ιδεολογίας καθότι είναι από τις πλέον ενεργές εξουσίες και πιο «κοντινές» στην καθημερινότητά μας. Ανεξάρτητα από το πόσες αρμοδιότητες της έχουν απομείνει από την κεντρική εξουσία, και τι κονδύλια μπορεί να απορροφήσει, είναι επιφορτισμένη με την εμπέδωση της Δημοκρατίας σε μία κοινότητα ανθρώπων. 

Από το δέντρο που θα φυτέψει, τους παιδικούς σταθμούς που θα κρατήσει με τα δόντια ανοιχτούς, τη ματιά και το νοιάξιμο για τους πλέον αδύναμους της κοινότητας, την ενθάρρυνση της συμμετοχής, τις φωλιές πολιτισμού -με την ευρεία έννοια- που θα μπορέσει να συντηρήσει μέσα στα όριά της.

Οι δημοτικές εκλογές λοιπόν είναι ίσως οι πλέον «ιδεολογικοποιημένες». Ο Δήμαρχος και το συμβούλιό του ασκούν άμεση πολιτική και οφείλουν να βρίσκουν λύσεις -ακόμη και αντάρτικες απέναντι στην αρτηριοσκλήρωση της κεντρικής εξουσίας- και να μην κρύβονται μονίμως πίσω από τη θεσμική τους αδυναμία απέναντι στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Ο Δήμαρχος είναι ένας μικρός πρωθυπουργός και αν δεν είναι, τότε δεν μιλάμε για αυτοδιοικητικές εκλογές αλλά για μια απλή αύξηση των δημοσίων υπαλλήλων.

Θα ήθελα να γνωρίζω τις θέσεις του Δημάρχου της πόλης μου για γενικότερα πολιτικά ζητήματα και τις ιδεολογικές του κατευθύνσεις γιατί θα μπορέσω έτσι να ερμηνεύσω αλλά και να μαντέψω τις πρακτικές του και να υπολογίσω προς ποια κατεύθυνση θα χρησιμοποιήσει τις ελεγχόμενες -έστω- ικανότητές του στη Διοίκηση. Κατά πόσο πιστεύει πως υπάρχουν αγαθά αδιαπραγμάτευτα για τον πολίτη και τα οποία πρέπει να παρέχονται και όχι να πωλούνται. Κατά πόσο θεωρεί πως το φυσικό περιβάλλον είναι δημόσιος χώρος και δεν εκχωρείται σε ανώνυμες εταιρίες που υπόσχονται αμφίβολη ανάπτυξη. Κατά πόσο θεωρεί μονόδρομο και αποκλειστικό δικαιούχο την ελεύθερη οικονομία -στις πιο κυνικές εφαρμογές της- και την ιδιωτική πρωτοβουλία για την «κατασκευή» ομορφιάς και χρηστικότητας. Κατά πόσο δηλαδή θεωρεί τον πολίτη πελάτη και μια άβουλη και ανίκανη μονάδα που δεν μπορεί να πάρει τίποτα στα χέρια του και τίποτα να διαχειριστεί.

Κατά πόσο η φιλοσοφική του αρματωσιά τού επιτρέπει να δει το διαφορετικό, να το σεβαστεί και να το ενθαρρύνει. Κατά πόσο μπορεί να γίνει παρηγορητικός -ναι, ξέρω, δεν είναι παπάς- προς τα ανυπεράσπιστα μέλη της μικρής του κοινωνίας, διεκδικώντας για εκείνους αυτά που δεν μπορούν οι ίδιοι.

Όλα αυτά είναι εξόχως ιδεολογικά. Και σε μία εκλογική αναμέτρηση που η Κηφισιά έδωσε περίτρανα το μήνυμα της αλλαγής, κανένας δεν μπορεί να μιλάει για αποϊδεολογικοποίηση των Δημοτικών εκλογών. Ούτε για χαλαρή ψήφο που δεν επηρεάζει κανέναν και τίποτα. Η Κηφισιά ετοιμάζεται να ξανά-λερώσει την ιστορία της; Έχουν βέβαια προηγηθεί πολλά που θα την οδηγήσουν τελικά εκεί, αλλά ακριβώς όπως τα μαχαίρια μετατράπηκαν σε μυξοκλάματα, έτσι και τα αληθινά κλάματα μπορούν να μετατραπούν σε αξιοπρέπεια και αγωνιστικότητα.-

ΥΓ. Το κείμενο γράφτηκε πριν από την επιπόλαια-ακατανόητη, θα τολμούσα να πω και βλακώδη πρόσφατη κίνηση, καταθέσεων μηνύσεων.   

Γράφει ο Νίκος Δήμου

Ο παλιός φίλος ήταν μελαγχολικός. Είχε διάθεση να μιλήσει και τον άφησα:

«Στην οικογένειά μας» είπε, «δεν είχαμε ιστορίες για σπουδαίους προγόνους που πλούτισαν και έγιναν εκατομμυριούχοι. Αντίθετα είχαμε πολλές θλιβερές αφηγήσεις για θείους, προ-παππούδες και παππούδες που ήταν πάμπλουτοι, τα έχασαν όλα και πέθαναν στην ψάθα. Με αποκορύφωμα την υπόθεση του παππού μου από την πλευρά τη μητέρας μου, που ήταν εφοπλιστής και τραπεζίτης, έχασε τα πάντα στο κραχ του 1929 (έπαιζε στο χρηματιστήριο στο Παρίσι) και δεν βρέθηκαν χρήματα ούτε για την κηδεία του, όταν μετά την καταστροφή πέθανε από καρδιακή προσβολή.

«Αυτή η ιστορία με νανούριζε παιδί. Τα μεγάλα σπίτια με τις οροφογραφίες, οι βίλες του Τσίλερ με τα ιδιωτικά πάρκα, οι υπηρέτες, οι μάγειροι και οι σοφέρ του 1920, οι θαλαμηγοί…». 

«Και να σκεφτείς» συνέχισε, «ότι αυτά τα άκουγα στην Κατοχή, που δεν είχαμε να φάμε».

Ανήκε και αυτός, όπως και οι δικοί μου, στους «ξεπεσμένους». Τέως πλούσιους, τέως άρχοντες, τέως γενικώς. Νεόπτωχοι. Αλλά με περιφρόνηση για τους νεόπλουτους. «Ακούς αυτά τα μεγάλα ονόματα;» του έλεγε η μητέρα, αναφέροντας γνωστούς εφοπλιστές. «Αυτοί ξεκίνησαν ναύτες και μούτσοι στα καράβια του παππού σου».

«Η έννοια της πτώσης, της παρακμής, της χρεωκοπίας, ήταν μέσα στην παιδική μου μυθολογία. Και να τώρα που την ζω σε ολόκληρη τη χώρα μου. Και στον εαυτό μου – αφού εμπιστεύθηκα τις οικονομίες μίας ζωής στο Ελληνικό Δημόσιο».

«Μία από τις πρώτες παροιμίες που μου έμαθε η δασκάλα των Αγγλικών (κι αυτή ξεπεσμένη αρχόντισσα, που έδινε μαθήματα για να ζήσει) ήταν «beggars can’t be choosers». Οι ζητιάνοι δεν μπορούν να διαλέγουν. Την σκέπτομαι συχνά όταν ακούω λεονταρισμούς από την αντιπολίτευση ή την κυβέρνηση. Εκεί που φτάσαμε, με το χρέος μας όχι μόνο να μην λιγοστεύει αλλά να αυξάνεται, τι περιθώρια, τι επιλογές έχουμε;» έκλεισε τον μονόλογό του ο φίλος.

Και οι ηγεσίες μας ολίγες και αμήχανες, σκέφθηκα εγώ, κι εμείς οι ίδιοι κολλημένοι στο παρελθόν σαν τους «ξεπεσμένους», να μην δεχόμαστε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις αλλά να γαντζωνόμαστε στα (κενά πια) περασμένα μας προνόμια.

«Ακριβώς», είπε ο φίλος, «έτσι νιώθουν τώρα οι περισσότεροι Έλληνες. Ξεπεσμένοι. Νεόπτωχοι. Έχασαν τα εισοδήματα τους, τις ανέσεις τους, την ασφάλειά τους – εδώ ενάμιση εκατομμύριο από αυτούς έχασαν την δουλειά τους».

Εφιάλτες με λαβύρινθους και πολλαπλά αδιέξοδα βλέπω πια στα όνειρά μου. Προσάθησα να τα φωτογραφίσω, λες και η απεικόνισή τους θα μου άνοιγε τον δρόμο…

Πηγή:protagon