ενημέρωση 3:11, 12 August, 2026

Το σπίτι να μυρίσει Χριστούγεννα

Έχει κανείς λεφτά για να αγοράσει αρωματικά κεριά και αιθέρια έλαια; Κι ακόμη κι αν έχει (που πολύ αμφιβάλλω) συγκρίνεται το άρωμα-προϊόν εργαστηρίου με αυτό που πανεύκολα αναδίδεται από βότανα, φρέσκα φρούτα και μπαχαρικά;

Photo: eclecticallyvintage.com

Το σπίτι να μυρίσει θέλουμε ακόμη κι αν δεν φτάχνουμε τσουρέκια και κουλουράκια. Να μυρίσει γιορτή, τουτέστιν κανέλα, πορτοκάλι γαρίφαλο. Πανεύκολο και επιπλέον πρώτης τάξεως ψυχοθεραπευτική εργασία για τους μεγάλους και παιχνίδι για τα παιδιά.

Δείτε: χρειάζεστε μόνο πορτοκάλια, γαρίφαλα άφθονα στον αριθμό (στα μπαχαράδικα περί την αγορά θα βρείτε τα καλύτερα) και ξύλα κανέλλας. Εργαλείο συμπληρωματικό ένα αιχμηρό μαχαιράκι ή καλύτερα το εργαλείο που ξεφλουδίζουμε τα λαχανικά.

Ή κάνουμε σχέδια με το κοφτιράκι προσέχοντας να μη φτάσουμε στη σάρκα του πορτοκαλιού. Έχουμε τα πορτοκάλια απλωμένα ή τα κρεμάμε. Το άρωμά τους θα κρατήσει μήνες και μήνες.

Για δύσκολους λύτες: με το εργαλείο που αφαιρούμε συνήθως όλη την καρδιά του μήλου μπορούμε να βγάλουμε και την καρδιά του πορτοκαλιού και εκεί να μπήξουμε ξύλο κανέλας.

Αυτή είναι η ωμή εκδοχή γιατί υπάρχει και η επεξεργασμένη:
Χρειαζόμαστε:

Photo: make-it-do.com

  • ένα ολόκληρο πορτοκάλι ή μόνο τη φλούδα του
  • ½ φλιτζ. κράνμπερις (στα καταστήματα ξηρών καρπών αφθονούν)
  • 1 κουτάλι της σούπας γαρίφαλα ολόκληρα
  • 3 ξύλα κανέλλας
  • λίγο μοσχοκάρυδο τριμμένο

Κόβουμε το πορτοκάλι σε τέταρτα ή τη φλούδα του σε κομμάτια. Βάζουμε όλα τα υλικά μαζί σε ένα κατσαρόλι με νερό τόσο ώστε να τα σκεπάζει. Σιγοβράζουμε πολύ χαμηλά και προσθέτουμε νερό όταν αυτό εξαντλείται. Δεν αφήνουμε ποτέ να χαθεί εντελώς...

Κρατάει για μέρες πολλές, αυτή η μία δόση, πάνω στη φωτιά σιγανά και αθόρυβα για να φέρει τη μυρωδιά των Χριστουγέννων.

Lana Del Rey, καινούργιο singl

Μέσα απο το σάουντρακ της νέας ταινίας του Tim Burton

Καινούρια κομμάτια της Lana Del Rey μέσα από το σάουντρακ του Big Eyes της νέας ταινίας του Tim Burton. Τα «Big Eyes» και «I Can Fly» κυκλοφόρησαν σήμερα.

Το νέο φιλμ του Μπάρτον αναφέρεται  σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στο χώρο της τέχνης. Την δεκαετία του εξήντα πορτραίτα  με τεράστια εκφραστικά μάτια και την υπογραφή «Κιν» είχαν κερδίσει τις εντυπώσεις στην εικαστική κοινότητα της Αμερικής. Ο Γουόλτερ Κιν ισχυριζόταν για χρόνια ότι τα έργα ήταν δικά του όμως στην πραγματικότητα ήταν έργα της συζύγου του. Η αλήθεια αποκαλύφθηκε μετά τον χωρισμό τους και μετά από μια πολύχρονη δικαστική διαμάχη του ζευγαριού. 

Τα μυστικά μαθηματικά των Simpsons

Ένα βιβλίο αποκαλύπτει τις κρυφές μαθηματικές και επιστημονικές αναφορές στην πολυαγαπημένη σειρά

ΗΜια ελάχιστα γνωστή πτυχή της δημοφιλούς και μακρόχρονης εκπομπής, οι μυστικές της αναφορές σε μαθηματικά και επιστήμες, αποκαλύπτεται στο βιβλίο του βρετανού επιστήμονα και δημοσιογράφου Simon Singh στο βιβλίο του «The Simpsons and Their Mathematical Secrets»  

Στην περιγραφή του βιβλίου από την Amazon διαβάζουμε: «Θα έχετε παρακολουθήσει εκατοντάδες επεισόδια των Simpsons χωρίς να έχετε ποτέ συνειδητοποιήσει ότι σε πολλά επεισόδια είναι έξυπνα ενσωματωμένες λεπτές αναφορές στα μαθηματικά, οι οποίες κυμαίνονται από γνωστές εξισώσεις μέχρι θεωρήματα αιχμής. Η ύπαρξή τους, υποστηρίζει ο Simon Singh, υπογραμμίζει τις λαμπρές ικανότητες των σεναριογράφων, εκ των οποίων πολλοί διαθέτουν προχωρημένα πτυχία μαθηματικών –μαζί με την απαράμιλλη αίσθηση χιούμορ.»    

Ο Singh, ο οποίος έκανε το διδακτορικό του στη Φυσική στο Emmanuel College του Κέιμπριτζ, ήταν ήδη αφοσιωμένος οπαδός των Simpsons όταν το 2004 παρατήρησε σε μια σκηνή της σειράς έναν μαυροπίνακα ενός σχολείου που είχε πάνω του μερικές γνώριμες εξισώσεις. Το επεισόδιο είχε τίτλο "The Wizard of Evergreen Terrace" και η εξίσωση αναφερόταν στο τελευταίο θεώρημα του Φερμά, μια «πολύ έξυπνη, σχεδόν τέλεια λύση». Επίσης, στην κορυφή του μαυροπίνακα βρισκόταν ένας μαθηματικός τύπος που ήταν μια πρόβλεψη του μποζονίου του Higgs. Ο Singh, φυσικός που είχε εργαστεί στο CERN, τον αναγνώρισε αμέσως.  

Σε απόσπασμα του βιβλίου διαβάζουμε ότι «το 1951 το Newsweek ανέφερε ότι η λέξη "nerd" («σπασίκλας») ήταν ένας μειωτικός όρος που είχε ξεκινήσει να γίνεται όλο και πιο δημοφιλής στο Ντιτρόιτ. Στη δεκαετία του '60 οι φοιτητές του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου Rensselaer προτιμούσαν τη γραφή της λέξης ως "knurd" που είναι η λέξη "drunk" γραμμένη ανάποδα – ένας υπαινιγμός ότι οι knurds είναι το ανάποδο από τα party animals. Όμως οι nerds την τελευταία δεκαετία κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος και η λέξη χρησιμοποιείται πλέον και από μαθηματικούς και άλλους επιστήμονες. Τώρα ένας geek είναι ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο, όπως φάνηκε σε έναν τίτλο του περιοδικού Time το 2005: "Οι Σπασίκλες Θα Κληρονομήσουν τη Γη".    

Αν δεν μπορείτε να αποκτήσετε το βιβλίο, μπορείτε να δείτε πολλές αναφορές μαζί με τα μαθηματικά τους εδώ.  

O Simon Singh έχει γράψει επίσης το βιβλίο «Το τελευταίο θεώρημα του Φερμά» που έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά.  

«χ(n) + ψ(n) = z(n) : καμία λύση. "Ανακάλυψα μια πραγματικά εξαίσια λύση, όμως δεν προλαβαίνω να τη γράψω γιατί έρχεται το τραίνο".

Μπορεί να ήταν ελάχιστοι οι νεοϋρκέζοι που κατάλαβαν ότι αυτό το "χαριτωμένα λόγιο" γκράφιτι στο σταθμό του μετρό της 8ης οδού, στη Νέα Υόρκη, παρέπεμπε στον εδώ και τριακόσια χρόνια άλυτο μαθηματικό γρίφο, γνωστό ως "το τελευταίο θεώρημα του Φερμά" και στην παράξενη ιστορία του.

Τον 17ο αιώνα, μελετώντας το βιβλίο "Αριθμητικά" του Διόφαντου, ο Πιέρ ντε Φερμά στάθηκε στο πυθαγόρειο θεώρημα (x²+ψ²=z²) και σημείωσε στο περιθώριο της σελίδας το συμπέρασμα ότι είναι αδύνατον να ισχύει το x (n) + ψ (n) =z (n). Επίσης συμπλήρωσε: " Έχω ανακαλύψει μια πραγματικά θαυμάσια απόδειξη, όμως το περιθώριο της σελίδας είναι πολύ στενό για να την αναπτύξω". Για τα επόμενα 350 χρόνια, η φράση αυτή του Φερμά έγινε έμμονη ιδέα των πιο διάσημων μαθηματικών μυαλών, που από τότε ρίχνονται σ΄ έναν φοβερό αγώνα για την επίλυση του διασημότερου μαθηματικού προβλήματος.»   

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Ο δημοσιογράφος Οσκαρ Γουάιλντ

Κυκλοφόρησαν στα αγγλικά σε δύο τόμους όλα τα κείμενα του μεγάλου ιρλανδού λογοτέχνη σε εφημερίδες και περιοδικά
 
Ο δημοσιογράφος Οσκαρ Γουάιλντ
 
Κάθε συγκεντρωτική επανέκδοση ενός κλασικού που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να ρίχνει μια ματιά στα άδυτα της καλλιτεχνικής δημιουργίας - τα χειρόγραφα, τα εφήμερα και το ανέκδοτο υλικό. Παράδειγμα, η νέα έκδοση των Απάντων του Οσκαρ Γουάιλντ που επιφυλάσσει μια έκπληξη στον επίδοξο αναγνώστη: δύο τόμους με την πλήρη, κατά το δυνατόν, εργογραφία του ιρλανδού συγγραφέα σε εφημερίδες και περιοδικά. Τα 168 κείμενα που τους συνθέτουν («The Complete Works of Oscar Wilde», Vol. VI, Vol. VII, εκδόσεις Oxford University Press) δεν ήταν όλα άγνωστα στον φιλολογικό κόσμο. Η εργασία όμως των νέων εκδοτών Τζον Στόουκς και Μαρκ Τέρνερ, καθηγητών Λογοτεχνίας στο Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου, έπειτα από εξαντλητική υφολογική και λεξιλογική αντιπαραβολή των ανυπόγραφων πρωτοτύπων με τη λοιπή φιλολογική παραγωγή του, φέρνει στο φως έναν ολοκληρωμένο κατάλογο δημοσιευμάτων.

Γραμμένα τη δεκαετία του 1880 τα περισσότερα από αυτά, ακριβώς πριν από την περίοδο του «Ντόριαν Γκρέι» και των άλλων επιβλητικών έργων του Γουάιλντ, δίνουν μια γλαφυρή εικόνα των πολλαπλών ενδιαφερόντων, της πολυμάθειας και (φυσικά) του αισθητισμού του. Από τη θεατρική κριτική και τη λογοτεχνία ως τη μόδα και τη μαγειρική, ελάχιστοι τομείς της κουλτούρας διέφυγαν της παρατηρητικότητάς του. Ο ίδιος άνθρωπος που χτένιζε κοπιωδώς μεταφράσεις προκειμένου να ξετινάξει με ένα σχόλιο τη χαμηλή ποιότητά τους και φρόντισε από τους πρώτους να διατυμπανίσει τη σημασία της ρωσικής λογοτεχνίας των Τολστόι,Τουργκένιεφ και Ντοστογέφσκι («ανώτεροι της άσεμνης φάρας των ψευδορεαλιστών που φωλιάζουν στους υπονόμους της Γαλλίας») μπορούσε παράλληλα να παραδίδει συμβουλές για ρυζότο («ένα θελκτικό πιάτο που πολύ σπάνια βλέπουμε στην Αγγλία») και να καταφέρεται κατά της μόδας των βικτωριανών κορσέδων στη γυναικεία ένδυση. Τασσόταν μάλιστα υπέρ της επιστροφής στο αρχαιοελληνικό πρότυπο - με την εσωτερική προσθήκη της σύγχρονης κατάκτησης των δημοφιλών στα τέλη του 19ου αιώνα γερμανικών εσωρούχων.

Η «εφηρμοσμένη τέχνη» της ενδυμασίας
 
Η προσέγγιση του Γουάιλντ στην ενδυμασία ως «εφηρμοσμένη τέχνη» γεφυρώνει την εστέτ πλευρά του με την πρωτοπόρο ενασχόλησή του με το ανερχόμενο γυναικείο κοινό της δημοσιογραφίας. Αναλαμβάνοντας την αρχισυνταξία του μηνιαίου εικονογραφημένου περιοδικού «Lady's World» το 1887 άλλαξε άμεσα τον τίτλο σε «Woman's World» στρέφοντάς το ως εκ τούτου προς τις γυναίκες της μεσαίας τάξης. Με μια θεματολογία υψηλής ποιότητας εστιασμένη στην κουλτούρα, στην εκπαίδευση και στα επαγγέλματα, ο Γουάιλντ αποκτούσε ένα ευρύ πεδίο δράσης τόσο για τα δικά του κείμενα όσο και για εκείνα των πολλών θηλυκών συνεργατών που αναζήτησε και βρήκε άμεσα μεταξύ γνωστών συγγραφέων και αποφοίτων των πρόσφατα θεσπισμένων γυναικείων κολεγίων στο Κέιμπριτζ και στην Οξφόρδη.

Η αποτίμηση του καθηγητή του Τρίνιτι Κόλετζ της Οξφόρδης Στέφανο Εβαντζελίστα στο «Times Literary Supplement» είναι ότι η δημοσιογραφική δεκαετία του Οσκαρ Γουάιλντ αποτελεί την άσκηση ενός λογοτέχνη στη γραφή. Ιδέες, τρόποι και φράσεις της εφήμερης παραγωγής του εμφανίζονται αργότερα επεξεργασμένες στο κριτικό έργο του, ενώ ο ίδιος μαθαίνει να χειρίζεται τη δημοσιότητά του, όπως και να χρησιμοποιεί κατάλληλα την πολεμική ως όπλο προσωπικής προβολής. Από την άποψη αυτή, η ανάγνωση δεν παρέχει μόνο χαριτωμένα στιγμιότυπα καταγγελίας των βιβλίων του «βλοσυρού» Εμίλ Ζολά ή ψήγματα του ώριμου ταλέντου ενός προικισμένου χειριστή του λόγου αλλά την ίδια την πορεία της καλλιέργειας των δεξιοτήτων εκείνων που καθιστούν τα ποικίλα πρόσωπα του ποιητή, θεατρικού συγγραφέα και μυθιστοριογράφου Γουάιλντ ανθεκτικά στην τριβή με τον χρόνο.