Το πρόσφατο άρθρο του Άδωνη Γεωργιάδη, στο οποίο εξηγούσε τους λόγους της καταψήφισης της νομοθετικής ρύθμισης για τις εκπαιδευτικές άδειες των φυλακισμένων, χαρακτηρίζεται από κραυγαλέα μονομέρεια. Επειδή διαπίστωσα ότι είχε θετικό αντίκτυπο σε αρκετούς, θα ήθελα να συζητήσουμε λίγο αυτούς τους λόγους.

Πρώτος λόγος Γεωργιάδη: Το κράτος δεν εκβιάζεται.

Το κράτος ούτε εκβιάζεται ούτε εκβιάζει. Επομένως ήταν απαράδεκτο να ακολουθήσει την αρχή της συλλογικής ευθύνης και, λόγω της απόδρασης του Ξηρού, να αναθεωρήσει προς παραδειγματισμό των υπολοίπων το νομοθετικό πλαίσο χορήγησης αδειών στους φυλακισμένους. Δεν επιτρέπεται το κράτος να χρησιμοποιεί ως ομήρους τους επιμελείς κρατουμένους για να πειστούν οι απείθαρχοι.

Το κράτος δεν εκβιάζεται αλλά προσαρμόζεται. Δεν είναι ανεκτό να είναι αυταρχικό και αδιάφορο για το τι συμβαίνει στη ζώσα κοινωνία. Πρόσφατο παράδειγμα η φορολόγηση της αποζημίωσης που δόθηκε από το κράτος στην οικογένεια του φαντάρου που σκοτώθηκε εν ώρα υπηρεσίας και η στέρηση της πολυτεκνικής έκπτωσης από τη ΔΕΗ, αφού η μάνα είχε πια μόνο τρία παιδιά. Τι κάνει το κράτος στη διαμαρτυρία της; Νιώθει ότι εκβιάζεται από τα μέσα ενημέρωσης, περιμένει τον ουδέτερο πολιτικά χρόνο ή διορθώνει αμέσως το λάθος του; Προφανώς το τελευταίο. Είναι άλλωστε συνήθης πρακτική αυτή στο κόμμα του κ. Γεωργιάδη, ακόμα και όταν δεν είναι επιβεβλημένη όπως στην περίπτωση αυτή. Ήταν η αγαπημένη μέθοδος Καραμανλή, να απαντά σε κάθε κρίση με ένα πακέτο επτά, συνήθως, νομοθετικών ρυθμίσεων. Στις μέρες μας είναι γνωστότερο ως εντολή Σαμαρά.

Δεν θέλω να λαϊκίσω εδώ και να πώ στον κ. Γεωργιάδη ότι το κράτος μας εκβιάζεται κάθε βδομάδα από τους δανειστές.

Δεύτερος λόγος Γεωργιάδη: Διότι είναι παράνομη.

Ο κ. Γεωργιάδης θεωρεί τη ρύθμιση, κακώς, φωτογραφική. Καμιά διάταξη που αναφέρεται σε μία μεγάλη κατηγορία πολιτών δεν είναι φωτογραφική. Όπως ομολόγησε ο κ. Αθανασίου υπήρχε νομικό κενό το οποίο ήρθε στην επιφάνεια με αφορμή τον Νίκο Ρωμανό. Ήταν εύλογο λοιπόν να προσαρμοστεί ακριβώς στο κενό που κάλυπτε. Και που είχε δημιουργηθεί από τη σπουδή της πολιτείας να αυστηροποιήσει το θεσμικό πλαίσο των αδειών των κρατουμένων, υπό την κατακραυγή του Τύπου για την απόδραση Ξηρού. Εδώ το κράτος καλώς εκβιάζεται; Φωτογραφικές διατάξεις όλοι ξέρουμε ότι είναι αυτές που περιγράφουν ένα ή ελάχιστα άτομα, συνήθως για να διορίσουν ημετέρους στο κράτος που δεν εκβιάζεται αλλά υπερτρέφεται. Και πολλοί συγκάτοικοι του κ. Γεωργιάδη στην κυβερνητική παράταξη τις έχουν χρησιμοποιήσει κατά κόρον για να λύσουν προσωπικά τους θέματα, δηλαδή για να επανεκλεγούν.

Τρίτος λόγος Γεωργιάδη: Διότι ανοίγει τον ασκό του Αιόλου.

Κανένας ασκός του Αιόλου δεν ανοίγει εφόσον εφαρμόζονται οι νόμοι και το κράτος είναι συνεπές και ώριμο. Αυτό είναι μια αντιμετώπιση φοβική απέναντι στην κοινωνία που εξελίσσεται. Εδώ εξάλλου, υπήρξε μία ασυνέπεια της πολιτείας να εφαρμόσει έναν ψηφισμένο νόμο, για τα βραχιολάκια, λόγω γραφειοκρατίας, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν το κόστος που είχε για αρκετούς έγκλειστους πολίτες η κωλυσιεργία. Το ότι πιέστηκε το υπουργείο Δικαιοσύνης να επισπεύσει είναι ευεργετικό, όχι αρνητικό. Αλίμονο πάντως αν οι πολιτεία δεν νομοθετούσε στην ορθή κατεύθυνση υπό το κράτος του φόβου φαντασιακών μελλοντικών διεκδικήσεων.

Τέταρτος λόγος Γεωργιάδη: Απίστευτη υποκρισία

Παραβλέπει ο βουλευτής, όπως και πολλοί άλλοι, ότι οι άδειες των φυλακισμένων θα συνεχίσουν να κρίνονται από το συμβούλιο των φυλακών, δηλαδή η διαγωγή του φυλακισμένου θα είναι πάλι κριτήριο. Όντως η πρώτη επιστολή Ρωμανού ανέφερε ότι δεν ενδιαφερόταν να σπουδάσει. Οι επόμενες όχι. Ήδη η συμπεριφορά του παιδιού αυτού εμφάνισε αλλαγή. Ο συνήγορός του δεσμεύτηκε προσωπικά, προφανώς με τη συγκατάθεσή του, ότι σκοπεύει να σπουδάσει και όχι να αποδράσει. Το Σωφρονιστικό Σύστημα πρέπει να είναι πιο ευρύχωρο και πιο σοφό από την οργή ενός εικοσάχρονου και να του δίνει τον χρόνο να ωριμάζει. Να του δίνει οδό διαφυγής από το αδιέξοδό του. Δεν λέω ότι είναι εύκολο και πάντα εφικτό αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Εδώ θα συμφωνήσω με τον κ. Γεωργιάδη ότι ο Ρωμανός από μια μερίδα ηρωοποιήθηκε αφρόνως, αλλά και από μία άλλη καταδικάστηκε χωρίς ελαφρυντικά. Η Δημοκρατία οφείλει να νομοθετεί ανεξάρτήτως και των μεν και των δε. Και αφού του αρέσουν οι αναφορές στους αρχαίους ας του θυμίσω ότι ο Σόλων θεωρούσε ως μια από τις βασικότερες αρετές της Δημοκρατίας την ηπιότητα.

Ας πούμε και δυο λόγια για την υποτιθέμενη ηγεμονία της αριστεράς στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Σε μια χώρα που οι παπάδες έχουν αποφασιστικό λόγο για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα των σχολείων και που θεωρεί τους ένστολους προνομιακή ομάδα εργαζομένων, δεν θάπρεπε να γίνεται τέτοια συζήτηση. Αυθαιρέτως ο κ. Γεωργιάδης ταυτίζει τους εχθρούς των μεταρρυθμίσεων και τους οπαδούς της ακινησίας και του κρατισμού με την αριστερά. Δηλαδή όλοι οι άλλοι είναι φίλοι των μεταρρυθμίσεων; Ο κ. Παυλόπουλος ήταν άβουλο όργανο στα χέρια των αριστερών και έκανε 850.000 προσλήψεις; Συνδικαλιστές τύπου Μανώλη και Λυμπερόπουλου είναι αριστεροί; Βουλευτές τύπου Τζαμτζή που ξεσηκώνονται για μα μη φορολογηθεί το αγροτικό εισόδημα ή τύπου Ντινόπουλου που αντιμάχονται την αξιολόγηση είναι αριστεροί; Η πραγματικότητα είναι ότι οι εχθροί των πραγματικών μεταρυθμίσεων, είτε φοβικοί, είτε βολεμένοι, είτε δύσπιστοι απέναντι σε ένα αναξιόπιστο κράτος, κατανέμονται οριζοντίως στο πολιτικό φάσμα.

Τέλος ο κ. Γεωργιάδης επιχειρεί μία άστοχη και αχρείαστη σύγκριση του αντίκτυπου που είχαν στην κοινωνία δύο δολοφονίες, του Γρηγορόπουλου και του Αξαρλιάν, καταλήγοντας σε επιδερμικά συμπεράσματα που αγνοούν τις πολύ διαφορετικές συνθήκες και εποχές των δύο περιστατικών. Λέει ότι δεν θυμόμαστε την ημερομηνία του φόνου Αξαρλιάν ενώ η δολοφονία Γρηγορόπουλου είναι επέτειος. Ούτε την ημερομηνία του φόνου του 16χρονου Καλτέτζα από τον αστυνομικό Μελίστα θυμόμαστε, ούτε την ημερομηνία των φόνων της Κανελλοπούλου και του Κουμή από όργανα της τάξης θυμόμαστε, ούτε του φόνου του Τεμπονέρα από τον δεξιό τραμπούκο Καλαμπόκα θυμόμαστε. Οι αντιδράσεις της κοινωνίας είναι γεννήματα της εποχής τους και ποτέ δεν είναι τόσο μονοδιάστατες όπως τις θεωρεί ο κ. Γεωργιάδης. Άλλο αποτέλεσμα έχει ένας αναμμένος δαυλός σε βρεγμένο χορτάρι και άλλο σε ξερά σπαρτά.

Πηγή:protagon

Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

Οσοι συναναστρέφονται Ευρωπαίους πολιτικούς ή δημοσιογράφους, γνωρίζουν καλά τις συνέπειες που είχε για τη χώρα η "απογραφή" της οικονομίας από τον κ. Αλογοσκούφη, το 2004: από τότε ξεκίνησε η διεθνής καχυποψία εναντίον των Ελλήνων και των "greek statistics". Βάση εκκίνησης των συζητήσεων για το ελληνικό πρόβλημα είναι ακριβώς η-λαθεμένη- διαπίστωση πολλών ξένων, ιδίως Γερμανών, ότι η Ελλάδα μπήκε στην ευρωζώνη με παραποιημένα στοιχεια. Και επομένως η προφανής λύση του είναι η αποχώρηση της από την ζώνη του ευρώ.

Μάλιστα το λάθος της κυβέρνησης Καραμανλή το 2004 ακολούθησε ένα ακόμη πιο ολέθριο λάθος το 2009, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου κατήγγειλε διεθνώς την προηγούμενη για το έλλειμμα που ..ανακάλυψε λίγες μέρες μετά την ορκομωσία της. αλλά και την χώρα συνολικά για διαφθορά.Στο πρόσφατο βιβλίο του, ο Προέδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ηerman Van Rompuy περιγράφει την έκπληξη που είχε προκαλέσει ο κ. Παπανδρέου στους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, περιγράφοντας με «ασυνήθιστα ειλικρινείς όρους την οικτρή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της χώρας του». Η συνέχεια είναι γνωστή: όταν η κυβέρνηση της ..διεφθαρμένης χώρας ζήτησε βοήθεια για τα οικτρά οικονομικά της, της επιβλήθηκε ένα ασυνήθιστα σκληρό, τιμωρητικό μνημόνιο με καταστροφικά αποτελέσματα, χωρίς προηγούμενο για χώρα σε καιρό ειρήνης.

Είναι λοιπόν τουλάχιστον λυπηρό να βλέπει κανείς το ίδιο έγκληματικό λάθος να επαναλαμβάνεται. Κάθε λίγο και λιγάκι, ήδη από τον Σεπτέμβριο, ο κ. Γεωργιάδης δηλώνει ότι αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα αδειάσουν οι τράπεζες, προσθέτοντας μάλιστα ότι ο ίδιος θα βγάλει τα λεφτά του στο εξωτερικό! Δεν πρόκειται για κάποιο στέλεχος της αντιπολίτευσης-γιατί διαφορετικά αξιολογούνται διεθνώς οι αντιπολιτευτικές δηλώσεις- αλλά για τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κυβερνώντος κόμματος!

Ο κ. Γεωργιάδης, που δηλώνει και πατριώτης, δείχνει μερικές φορές να έχει το ακαταλόγιστο, αλλά το πρόβλημα είναι ότι η κινδυνολογία ξεκίνήσε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Λίγες μέρες πριν την πρώτη δήλωση Γεωργιάδη, είχε επισκεφτεί ..το καφενείο της Βουλής όπου δήλωσε ότι «αν δοθεί ποτέ η ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει, τότε θα φύγουν τα λεφτά από τις τράπεζες». Το αποτέλεσμα ήταν ανάλογο με αυτό των καταγγελιών Παπανδρέου το 2009: λίγες εβδομάδες μετά όταν ο κ. Σαμαράς δήλωσε ότι θα αποτινάξει το μνημόνιο και θα δανειστεί από τις αγορές, τα επιτόκια δανεισμού απογειώθηκαν. Ποιος θα δάνειζε μια χώρα όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός της προβλέπει ότι αν κερδίσει η αντιπολίτευση, εξέλιξη πολύ πιθανή σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, θα καταστραφεί οικονομικά;

Αφού λοιπόν αυτοπαγιδεύθηκε με παρόμοιες δηλώσεις και μια σειρά ερασιτεχνικών χειρισμών, η κυβέρνηση συνεργάζεται τώρα με τους ξένους και τις αγορές εναντίον της αντιπολίτευσης!. Την απόφαση για την επίσπευση της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας είχε εγκρίνει  ο Γερμανός υπουργός Β. Σόιμπλε που εξήγησε μάλιστα ότι «υπάρχουν μυστικά που κάνουμε ότι δεν ξέρουμε». Οπως ανέφερε στο πρακτορείο Bloomberg, ακόμη και ο  αντιπρόεδρος του Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών  Μίκαελ Φουκς γνώριζε το "μυστικό", που κατόπιν ανακοινώθηκε στους Ελληνες πολίτες (μάλλον και στην κ. Βούλτεψη)

Το σχέδιο σχεδον προεξοφλεί ότι δεν θα εκλεγεί πρόεδρος Δημοκρατίας, εξ ου και η επιλογή ως υποψήφιου του αξιόλογου, αλλά κομματικού Σ. Δήμα. Αντίστοιχη με του 2012, η προεκλογική κινδυνολογία θα περιορίσει την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Οταν θα λήγει στο τέλος Φεβρουαρίου η δίμηνη παράταση στο μνημόνιο, η νέα κυβέρνηση  θα βρεθεί χωρίς τη δόση του δανείου ώστε να αναγκαστεί να συνθηκολογήσει με τους δανειστές. Με αυτούς που, λόγω των λαθών των προηγούμενων κυβερνήσεων, έχουν επιβάλλει στη χώρα τα καταστροφικά μέτρα,  Αλλά εδώ με ένα mail  της τρόικας άλλαξε πρόσφατα νόμος που είχε ψηφιστεί 2 μέρες πριν. Τώρα  θα κολλήσουμε;

Πηγή:tvxs

Ακόμα μια εκδοχή της επικαιρότητας,

με το μυαλό του Σίλα