Το δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης λίγο πριν εκπνεύσει το 2014, έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο-ανασκόπηση με τα πιο πολυσυζητημένα θέματα της χρονιάς.

Τα γεγονότα που κυριάρχησαν στις αναρτήσεις των χρηστών, τα παγκόσμια ζητήματα που συζήτησε ο κόσμος μέσα από το facebook, τα πρόσωπα που έκαναν το μεγαλύτερο ψηφιακό buzz συνθέτουν το βίντεο διάρκειας ενός λεπτού και σαράντα οκτώ δευτερολέπτων.Τα σημαντικότερα trends μέσα από την καθιερωμένη ετήσια ανασκόπηση του facebook.

Σημειώνεται πως ειδικά για τις ΗΠΑ, το facebook λανσάρει τις «λίστες της χρονιάς» στις οποίες οι χρήστες μπορούν να δουν τα πιο συζητημένα θέματα, τα μέρη με τα περισσότερα check-in αλλά και τις πιο δημοφιλείς ταινίες της Αμερικής.

Σκηνοθεσία:  Μπερτράν Μπονελό
Με τους: Γκασπάρ Ουλιέλ, Λουί Γκαρέλ, Ζερεμί Ρενιέ, Βαλέρια Μπούνι Τεντέσκι.

Διεκδικώντας τον Χρυσό Φοίνικα στο φετινό Φεστιβάλ Καννών, η ψυχεδελική, διεισδυτική κινηματογραφική ματιά του Μπερτράν Μπονελό καταγράφει το πορτρέτο μιας καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας που βασανίστηκε από την ίδια την εύθραυστη φύση του. Τα μεγάλα πάθη και οι αυταπάτες καθώς επίσης και το ανοικονόμητο ταλέντο του μεγάλου σχεδιαστή μόδας Ιβ Σεν Λοράν, αναλαμβάνει να φέρει στην επιφάνεια ο γοητευτικός Γκασπάρ Ουλιέλ. Η ταινία που μας βυθίζει στον λαμπερό κόσμο της μόδας, μπορεί να ερμηνευτεί ως αγιογραφία για την άσωτη ζωή ενός αμετανόητου μπον βιβέρ που δεν μπορείς παρά να ζηλεύεις, να φθονείς αλλά και να λατρεύεις ταυτόχρονα.

Στο super market που επισκέπτομαι οι κυρίες στα νωπά -ξέρετε, αλλαντικά, τυριά, κρεοπωλείο- είναι όλες πάνω από 50 και είναι… μάγισσες. Τσακισμένες από την ορθοστασία, με ανατομικά σαμπό οι περισσότερες, αλλά μόνιμα ευγενικές, χαμογελαστές και με μια σπάνια συγκινητική ικανότητα να σε αναγνωρίσουν. «Καλώς την!», μου λένε και γελούν τα μάτια τους σαν να με περίμεναν.

Τις αγαπάω τις κυρίες πίσω απ’ τα ψυγεία. Και τις άλλες στους διαδρόμους και εκείνες στα ταμεία. Αλλά οι κυρίες στα ψυγεία είναι η ησυχία μου. Στα πέντε λεπτά της αναμονής τις παρατηρώ, τις σκέφτομαι από τη στάση του λεωφορείου μέχρι όρθιες με το κλειδί τους στην είσοδο του σπιτιού μετά τη βάρδια. Τι να υπάρχει πίσω απ’ την πόρτα; Μα, κυρίως, τι -άραγε- να λείπει;

Γράφω αυτές τις λέξεις γιατί δεν έχω ακόμα το θάρρος να περάσω μέσα απ’ τα ψυγεία και να τις πάρω αγκαλιά ως η τρελή του super market, για εκείνο το «ευχαριστώ» που δεν είναι της εξυπηρέτησης, αλλά της ανάγκης. Της δικής μου ανάγκης να τους πω «ευχαριστώ» για αυτό που βλέπω. Για το μάθημα αξιοπρέπειας.

Θα πείτε πως ο κόσμος εδώ (κυριολεκτικά εδώ) χάνεται, αποσταθεροποιείται ό,τι μας αφορά. Τι γράφεις; Σας είπα... Οι κυρίες στα νωπά είναι η ησυχία μου. Και όσο τέτοιες μέρες λέγονται και γράφονται τόσα, το μόνο που με ησυχάζει είναι η επιμονή της συνέχειας των πραγμάτων. Ακούραστα αυτές τις μέρες των εορταστικών ωραρίων στέκουν εκεί για το τέταρτο της καπνιστής και του άπαχου.

Υ.Γ.: Ξέρω πως κάποιες αναγνώστριες θα πουν ότι μια γυναίκα πάνω από 50 δεν είναι δα και τόσο μεγάλη. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνω κι εγώ τον χρόνο και τις συναρτήσεις. Πιστέψτε με, μια γυναίκα πάνω από 50 στα νωπά είναι μια κουρασμένη γυναίκα.

Η Χορωδία Ηχητικών Εφέ Χολιγουντιανών Φιλμ, γνωστή και ως Χορωδία της Χόντα, είναι ένα σύνολο ερμηνευτών που μπορούν να παράγουν με το στόμα και με το σώμα τους διάφορα ηχητικά εφέ, χωρίς την… αρωγή ηλεκτρονικού υπολογιστή. Η αναφορά του τίτλου στις χολιγουντιανές ταινίες, οφείλεται στη συμμετοχή τους, το 2007, στην 79η τελετή  απονομής των βραβείων Όσκαρ. Εκεί, δημιούργησαν ένα πρωτότυπο φωνητικό soundtrack, που συνόδευσε την προβολή κινηματογραφικών αποσπασμάτων από τις ταινίες που διαγωνίζονταν.

Ένα χρόνο νωρίτερα, η χορωδία αυτή είχε παρουσιάσει τα θαυμαστά της εφέ σε μια τηλεοπτική διαφήμιση για το μοντέλο Civic της Χόντα. Εξήντα άτομα συνολικά, «τραγούδησαν» τους ήχους του αυτοκινήτου, από την στιγμή που ξεκινά, όσο κινείται στους δρόμους κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, μέχρι που φθάνει -ασφαλές- στον προορισμό του. Όχι τυχαία, η διαφήμιση αυτή κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Διαφημιστικών Ταινιών, στις Κάννες.

Ό,τι  ακούγεται στην ταινία, οφείλεται σε μια απόλυτα συγχρονισμένη εκτέλεση ήχων, που παράγονται με το στόμα, τα χέρια, τα δάκτυλα, ή τα νύχια των ερμηνευτών αυτής της παράξενης χορωδίας. Χτυπώντας, για παράδειγμα, τις άκρες των δακτύλων στα δόντια, παράγουν τον ήχο της βροχής στο παρμπρίζ. Συντονίζοντας το ξεφύσημά τους, μιμούνται τον αέρα που φυσά έξω από το αμάξι κ.λπ. Όσο για το στρίγκλισμα των τροχών στις επικίνδυνες στροφές, μια σοπράνο ανέλαβε τη δουλειά με τις υψηλές συχνότητες της φωνής της. Η χορωδία των ήχων διευθύνεται από τον Στιβ Σίντγουελ, που είναι επίσης ο συνθέτης του φωνητικού της ρεπερτορίου.