Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

Αν στη Βενεζουέλα το 2002 έγινε το πρώτο τηλεοπτικό πραξικόπημα στην ιστορία, στην Ελλάδα του 2014 βρίσκεται σε εξέλιξη το πρώτο πραξικόπημα των αγορών, στα παγκόσμια χρονικά. Τότε μονταρισμένα πλάνα από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια με παραπλανητικές εικόνες, οδήγησαν στην σύλληψη και την προσωρινή καθαίρεση του προέδρου Ούγκο Τσάβες. Σήμερα, μια καλά συντονισμένη επιχείρηση πολιτικών, εκδοτών και οικονομικών παραγόντων με διεθνείς διασυνδέσεις, πάει να ανατρέψει την λαϊκή θέληση και την δημοκρατία, επιβάλλοντας, με τα σύγχρονα οικονομικά τανκς, έναν πλήρως αποτυχημένο πρωθυπουργό και μια κυβέρνηση σε κατάρρευση.

 
Παράλληλα, είχε τεθεί σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου: πάντα σε συνεργασία με διεθνή επενδυτικά funds, ανέβηκαν τα επιτόκια δανεισμού και έγινε επίθεση στο Χρηματιστήριο. Αντίθετα με την προηγούμενη φορά, όταν το τελευταίο πήγε να καταρρεύσει μετά τους λεονταρισμούς Σαμαρά για έξοδο από το μνημόνιο, κανείς από τους θεσμικούς παίκτες δεν έβαλε ούτε ένα ευρώ για να ανακόψει την πτώση.
 
Συγχρόνως τα σύγχρονα τανκς, οι οίκοι αξιολόγησης προειδοποίησαν ότι αν δεν εκλεγεί ο κ. Δήμας, θα υποβαθμίσουν και άλλο την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Αλλά και πάλι οι ανεξάρτητοι βουλευτές, ή αυτοί της ΔΗΜΑΡ και των ΑΝΕΛ, δεν έδειξαν να συγκινούνται. Ούτε από την οικονομική ζημιά που το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου και η Ευρωπαϊκή Κομισιόν είχαν ήδη προκαλέσει, ούτε από το μπαράζ των πειραγμένων δημοσκοπήσεων του Σαββατοκύριακου.
 
Έτσι μπήκαμε στην τρίτη φάση του σχεδίου που είχε προδιαγράψει ο πρωθυπουργός από τον Σεπτέμβριο, σε μια από τις βαρυσήμαντες ομιλίες του στο... καφενείο της Βουλής: αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πάρει ο κόσμος τις καταθέσεις του από τις τράπεζες. Με την βοήθεια των Γεωργιάδη - Βούλτεψη, των πιο αποφασισμένων δηλαδή λοχαγών, κάτι σαν τα παλιά ΕΣΑ επί δικτατορίας ένα πράγμα, ξεκίνησε η φημολογία και οι κινήσεις που θα προκαλέσουν απόσυρση των καταθέσεων και bankrun, κινήσεις που σήμερα κορυφώθηκαν.
 
Έστω και αν δεν αποτραπούν οι πρόωρες εκλογές, συνεργάτης του κ. Σαμαρά  ομολόγησε στον Gaurdian  ότι η επιχείρηση τρομοκράτησης είναι «win win»: «Ακόμη κι αν χάσουμε στην προεδρική εκλογή, οι πολίτες θα επιρρίψουν στον ΣΥΡΙΖΑ το χάος. Έτσι θα διασφαλίσουμε μια νίκη στις εθνικές εκλογές». Όπως δηλαδή στα κλασικά πραξικοπήματα, θα έχουμε μια κυβέρνηση αντίθετη με το λαϊκό αίσθημα, που θα έχουν επιβάλει οι αγορές με τα οικονομικά τους όπλα και ο ξένος παράγοντας.
 
Όπως οι παλιότεροι δεν λογάριαζαν τους νεκρούς, έτσι και οι σύγχρονοι συνταγματάρχες δεν λογαριάζουν την ζημιά που προκαλούν  στην οικονομία και την διεθνή θέση της χώρας, τους πραγματικούς και εικονικούς νεκρούς από το οικονομικό τους πραξικόπημα. Αντίθετα σχεδιάζουν το Χρηματιστήριο να πάει στις 500 μονάδες, τα επιτόκια δανεισμού στα ύψη την ίδια ώρα που οι φοβισμένοι πολίτες θα παίρνουν τα χρήματα τους από τις τράπεζες και θα τα στέλνουν στο εξωτερικό. Όπως οι παραδοσιακοί επίδοξοι πραξικοπηματίες επενδύουν στο χάος, με μοναδικό σκοπό την εξουσία, στην συγκεκριμένη  περίπτωση την παραμονή σε αυτήν. Οι Βρυξέλλες σύσσωμες, και το Βερολίνο λιγότερο δημόσια αλλά σταθερά, είναι πλήρως συντονισμένες.
 
Όπως συμβαίνει συνήθως, οι πραξικοπηματίες είναι τόσο τυφλωμένοι από την εξουσία, ώστε δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Ακόμη και αν πχ βρεθούν 180 βουλευτές, πειθήνιοι, τρομαγμένοι ή εξαγορασμένοι, μετά τα συνεχή ραντεβού με έναν πρωθυπουργό που έχει μεταβληθεί σε τηλεφωνητή και τάζει πετραχήλια κι αξιώματα, ακόμη και αν κερδίσει τις εκλογές πράγμα περισσότερο απίθανο, το κυβερνητικό στρατόπεδο θα αναγκαστεί να πάρει αμέσως τα επαχθή μέτρα που έχει συμφωνήσει με την τρόικα. Και αυτό θα είναι η χαριστική βολή, που θα δώσει στον εαυτό του. Αλλά οι πραξικοπηματίες συνήθως τα σκέπτονται αυτά κατόπιν εορτής: όταν αναπόφευκτα καλούνται να δώσουν λόγο, για τις εγκληματικές πράξεις τους.

* Γελοιογραφία του Soloup 

Πηγή:tvxs

Θα σας πω πώς το κάνω. Βάζω μια ωραία χριστουγεννιάτικη ταινία, φτιάχνω μια κανάτα από τον αγαπημένο μου καφέ φίλτρου, παράθυρα ανοιχτά να μπαίνει φως, το σπίτι στολισμένο, μυρίζει κανέλα και ζεστασιά. Βρίσκω τις φόρμες μου: αστεράκια, αγγελάκια, καμπάνες, δεντράκια, νιφάδες χιονιού. Φουρνίζω. Στολίζω κάποια με γλάσο σοκολάτας, κάποια άλλα με ζαχαρόπαστα. Στις τρελές μου διαθέσεις και με αμυγδαλόπαστα. Παίζω σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο που να με αφορά.

Υλικά για 40 μπισκότα:

Για το γλάσο σοκολάτας:

Για τη ζαχαρόπαστα:

Χτυπάω καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη. Καλό είναι το βούτυρο να είναι σε θερμοκρασία δωματίου. Προσθέτω το αυγό, τη βανίλια, το αλάτι, το baking powder και σταδιακά το αλεύρι. Μόλις η ζύμη είναι έτοιμη, την ανοίγω με τον πλάστη και με τις φόρμες μου ετοιμάζω τα μπισκότα σε σχήματα. Ψήνω σε αντικολλητικό χαρτί στους 180 για 15 λεπτά. Δεν θέλω να ξεροψηθούν.

Τα αφήνω να κρυώσουν και ετοιμάζω το γλάσο σοκολάτας. Λιώνω τη σοκολάτα σε μπεν μαρί και στο τέλος προσθέτω το βούτυρο. Με το γλάσο σοκολάτας αυτοσχεδιάζω. Συνήθως βουτώ το 1/3 του μπισκότου και το πασπαλίζω με πολύχρωμη τρούφα. Αν θέλετε, μπορείτε να το καλύψετε και όλο με σοκολάτα. Εγώ δεν το προτιμώ γιατί μου κρύβει τη βουτυρένια γεύση του μπισκότου.

Photo: feedmyfacewithcake.blogspot.gr

Εναλλακτικά, στολίζω τα μπισκότα μου με ζαχαρόπαστα. Χτυπάω καλά τα υλικά της ζαχαρόπαστας και χωρίζω τη ζύμη σε μπαλίτσες καθεμιά από τις οποίες θα πάρει και άλλο χρώμα. Με χρώμα ζαχαροπλαστικής, λοιπόν, ετοιμάζω ζαχαρόπαστα πράσινη, κίτρινη, κόκκινη και ό,τι άλλο χρώμα προκύψει. Ανοίγω τις μπαλίτσες της ζύμης με τον πλάστη και κόβω σχήματα με τις ίδιες φόρμες που νωρίτερα έκοψα μπισκότα. Βρέχω ελαφρά τα δάχτυλά μου με νεράκι και χαϊδεύω ένα αστερομπισκότο. Αμέσως μετά παίρνω ένα κίτρινο αστέρι ζαχαρόπαστας και το εφαρμόζω από πάνω.

Βρίσκω την πιο ωραία απ’ τις πατέλες μου και τα στοιχίζω. Δυσκολεύομαι να αποφασίσω αν θέλω να τα φάω ή να τα χαζεύω.

Είναι πανεύκολη κι ετοιμάζεται στο τσακ - μπαμ. Επίσης είναι πεντανόστιμη και μπορεί να φαγωθεί σε θερμοκρασία δωματίου, γεγονός που την κάνει ιδανική τόσο για τσιμπολόγημα στη δουλειά όσο και για σνακ στην παραλία.

Η τυρόπιτα της Ακαμάτρας ανήκει, όπως έμαθα, στην κατηγορία «Ξεβράκωτες Πίτες». Πίτες δηλαδή που γίνονται χωρίς φύλο κι άλλα μπελαλίδικα σούρτα - φέρτα στην κουζίνα. Και ναι, το ομολογώ, το "Ακαμάτρα" και το "Ξεβράκωτη" στην ταυτότητά της είναι που με ενθουσίασαν ακόμα περισσότερο και από την ίδια τη συνταγή. Μα αλήθεια τώρα, μια τυρόπιτα που την φωνάζουν ακαμάτρα και κυκλοφορεί ανέμελη και ξεβράκωτη, δεν ακούγεται σαν ηρωίδα παιδικού ποιήματος;

Υλικά

Στο μπολάκι με το γάλα ρίχνουμε τη μαγιά και την ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει. Σε μια μπασίνα ρίχνουμε όλα τα άλλα υλικά: τα αυγά, το γάλα, το αλεύρι, τη φέτα, την οποία τη σπάμε σε κομματάκια με τα χέρια μας, τον δυόσμο και τέλος τη διαλυμένη μαγιά και τα ανακατεύουμε.

Αν δούμε ότι το μείγμα είναι πολύ σφιχτό, προσθέτουμε λίγο ακόμα γάλα. Σκεπάζουμε τη μπασίνα με μια πετσέτα και την αφήνουμε στην ησυχίας της για 15 λεπτά, όσο χρειάζεται για κάνει η μαγιά τα μαγικά της.

Προθερμάνουμε το φούρνο, λαδώνουμε με λίγο ελαιόλαδο ένα πυρέξ και ψήνουμε την τυρόπιτά μας στους 180 °C για περίπου 20 λεπτά. Αν θέλετε, μπορείτε 10 λεπτά πριν την βγάλετε από το φούρνο να την πασπαλίστε με λίγο τριμμένο τυρί της προτίμησης σας.

Τρώγεται καλύτερα παρέα με μια δροσερή πράσινη σαλάτα και φίλους.

Σαν σήμερα, στις 15 Δεκεμβρίου 1832 γεννήθηκε ο «Μάγος του σιδήρου», Αλέξανδρος Γουσταύος Άιφελ, ο οποίος χάρισε στη Γαλλία αυτό που μέχρι σήμερα θεωρείται ως το σήμα κατατεθέν της, τον Πύργο του Άιφελ, στον οποίο έδωσε το όνομά του.

Ο Γουσταύος Άιφελ γεννήθηκε μέσα σε ένα πλούσιο οικογενειακό περιβάλλον. Ο πατέρας του, Alexandre Eiffel, ήταν αξιωματικός και συμμετείχε στα στρατεύματα του Ναπολέοντα το 1811, ενώ η μητέρα του Catherine Moineuse ήταν επιχειρηματίας, η οποία είχε επενδύσει στην εμπορία ξύλου και άνθρακα και μ’ αυτόν τον τρόπο είχε δημιουργήσει τη δική της μικρή περιουσία.

Το 1843, ο Άιφελ γράφτηκε στο κολλέγιο Sainte-Barbe, ενώ αργότερα έγινε δεκτός στην École polytechnique. Το 1852 γράφτηκε στην École Centrale des Arts et Manufactures, απ’ όπου αποφοίτησε το 1855, την ίδια χρονιά που πραγματοποιήθηκε η πρώτη Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού. Έζησε πολλά χρόνια στη Νοτιοδυτική Γαλλία, όπου γνωρίστηκε το 1856 με τον Charles Nepveu, εργολάβο με ειδικότητα στις μεταλλικές κατασκευές.

Ο νεαρός Άιφελ εκμεταλλεύτηκε από νωρίς το ταλέντο του. Το 1858 ανέλαβε στα 26 του χρόνια, σε συνεργασία με τον Paul Régnauld, την εποπτεία για τη μεταλλική γέφυρα στο Bordeaux (γνωστή ως passerelle Eiffel ή passerelle Saint-Jean), η οποία συνέδεσε το συγκοινωνιακό δίκτυο της Νότιας Γαλλίας και της Ορλεάνης. Για τη συγκεκριμένη γέφυρα, ο Άιφελ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε μεγάλη έκταση τη στήριξη πάνω σε στρώμα πεπιεσμένου αέρα με τη βοήθεια σωληνοειδών βάθρων. Άλλα σημαντικά του έργα είναι οι σιδηροδρομικές γέφυρες της Σιούς, και του Νεβιάς, η Γέφυρα του Γκαραμπί, ενώ πριν την κατασκευή του Πύργου του Άιφελ συνέβαλε στη δημιουργία του Αγάλματος της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη.

Ο Πύργος του Άιφελ (1887-1889), το μεγαλύτερο και πιο γνωστό δημιούργημά του ανά τον κόσμο, παρουσιάστηκε στην τέταρτη Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1889. Η ιδέα κατασκευής ενός πύργου «ύψους πάνω από χίλια πόδια» αποτελούσε το στοίχημα των αρχιτεκτόνων εκείνης της εποχής. Παράλληλα στη Γαλλία, είναι έντονη η ανάγκη της αναγεννημένης και ακόμα εύθραστης Δημοκρατίας του Jules Ferry (μετά την ήττα στη Sedan και το χάσιμο της περιοχής της Λοραίνης και της Αλσατίας) να σηματοδοτήσει την επέτειο των 100 χρόνων από την Επανάσταση του 1789 με ένα σπουδαίο γεγονός, την διοργάνωση μιας παγκόσμιας έκθεσης, στις 5 Μαΐου 1889.

Το σχέδιο του Άιφελ για τον Πύργο, το οποίο είχε απορριφτεί αρχικά από τον δήμαρχο της Βαρκελώνης ως «μη ρεαλιστικό», τελικά υπερίσχυσε όλων των άλλων υποψηφίων, την 1η Μαΐου 1886 και επέτρεψε στο μηχανικό να υπογράψει συμφωνία με την κυβέρνηση στις 8 Ιανουαρίου 1887. Το έργο ολοκληρώθηκε στις 31 Μαΐου 1889, χαρίζοντας στον δημιουργό του παγκόσμια καταξίωση.

Επηρεασμένος από τη μεγάλη του επιτυχία, ο Άιφελ αναλαμβάνει παράλληλα την κατασκευή των υδατοφρακτών της διώρυγας του Παναμά. Ήταν ένα έργο, όμως, που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει, γιατί η εταιρεία του υπό την διεύθυνση του Ferdinand de Lesseps ενεπλάκη σε οικονομικό σκάνδαλο που αφορούσε δωροδοκία βουλευτών. Κατά συνέπεια, ο Άιφελ παραιτήθηκε από την εταιρεία που είχε ιδρύσει ο ίδιος πριν από τρεις δεκαετίες, ενώ καταδικάστηκε σε διετή φυλάκιση και καταβολή προστίμου 20.000 φράγκων. Το γεγονός αυτό, τον οδήγησε να σταματήσει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και τα μεγαλεπήβολα σχέδια και να αφιερωθεί μόνο στα πειράματά του. Το 1912 εγκατέστησε το πρώτο εργαστήριο αεροδυναμικής στο Ωτείγ, ενώ βοήθησε ιδιαίτερα την αεροπορία σχετικά με τη διαμόρφωση των αεροπλάνων κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1921 δώρισε το εργαστήριό του στο κράτος.

Ο Άιφελ, τέλος, εξελίχτηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους ειδικούς του κόσμου στις μεταλλικές κατασκευές. Ονομάστηκε «Μάγος του σιδήρου» και πρέπει να θεωρηθεί, ακόμη, ένας από τους δημιουργούς της σύγχρονης αεροδυναμικής.

Ο Γουσταύος Άιφελ απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 1923, σε ηλικία 91 χρονών, στο ιδιωτικό του ξενοδοχείο στην οδό Rabelais στο Παρίσι και θάφτηκε στον οικογενειακό τάφο στις 31 Δεκεμβρίου 1923 στο κοιμητήριο Levallois-Perret, με όλες τις τιμές που αρμόζουν σε μία τέτοια προσωπικότητα.

Πηγή:tvxs