Σαν σήμερα το 2006 πεθαίνει ο Ιρακινός δικτάτορας

Ο άνθρωπος που είδε τον εαυτό του ως έναν σύγχρονο κληρονόμο της Μεσοποταμίας

Ο Σαντάμ Χουσεΐν μπορεί να έχασε τη ζωή του σαν σήμερα το 2006, στην πραγματικότητα όμως πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου του 2003. Την ημέρα που βρέθηκε από τις αμερικανικές δυνάμεις, να κρύβεται σε μια τρύπα στο αγρόκτημα ενός συγγενή του έξω από την πατρίδα του, το Τικρίτ. Κανείς στο Ιράκ τον είχε δει ποτέ πιο ευάλωτο. Βρώμικος, απεριποίητος, με μακριά γενειάδα, πιο παχύς και με μπλεγμένα μαλλιά.  Ήταν αυτός ο ίδιος άνθρωπος που εκτόξευσε ρουκέτες στο Ισραήλ και απείλησε τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών; Ο γιος του βοσκού που για 24 χρόνια κινούσε τους μοχλούς της εξουσίας, είχε γίνει κάτι αναπόφευκτο. Ένας φοβισμένος ηλικιωμένος, εντελώς μόνος.  

Ακόμη και αν το δάχτυλό του δεν τράβηξε τη σκανδάλη, τον κατηγόρησαν για τα πάντα: για κάθε εκτέλεση, κάθε κομμένη γλώσσα κάθε σαδιστική επίθεση και κάθε σώμα που πετάχτηκε σε μαζικούς τάφους στη Hillah τη Hawija και τη Musayeb. Για τα εγκλήματά του, η στιγμή που η καταπακτή άνοιξε κάτω από τα πόδια του, ο Σαντάμ Χουσεΐν υπέστη την απόλυτη τιμωρία. Να πεθάνει μόνος και αδύναμος.  

Ο Σαντάμ Χουσεΐν στο δικαστήριο  

Ο άνθρωπος που είδε τον εαυτό του ως έναν σύγχρονο κληρονόμο της Μεσοποταμίας, όπως ο Ναβουχοδονόσορας και ο Χαμουραμπί γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1937, στις όχθες του ποταμού Τίγρη στο χωριό Owja, νότια του Τικρίτ. Ο Σαντάμ δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, έναν βοσκό, ο οποίος εξαφανίστηκε έξι μήνες πριν από τη γέννησή του. Ανατράφηκε από τη μητέρα του και το θείο του, έναν ένθερμο εθνικιστή του Ιράκ. Ο θείος του μάλιστα, μπορεί να επηρέασε και την επιλογή της μητέρας του για το όνομα, αφού Σαντάμ σημαίνει "αυτός που αντιμετωπίζει".    

Ο Σαντάμ προσχώρησε στο παν-αραβικό εθνικιστικό κόμμα Μπάαθ το 1957. Δύο χρόνια αργότερα, στην ηλικία των 22, ο Σαντάμ ήταν από τα μέλη του Μπάαθ που θεωρήθηκαν υπεύθυνα για τη δολοφονία του στρατηγού Αμπντούλ Καρίμ Κασέμ, ο οποίος είχε ανατρέψει τον βασιλιά Φαϊζάλ II ένα χρόνο πριν. Ο Σαντάμ δραπέτευσε από το Ιράκ με ένα τραύμα από σφαίρα στο πόδι και πέρασε τα επόμενα έξι χρόνια εξόριστος στο Κάιρο όπου είχε επαφές με τη CIA. Το αμερικανικό πρακτορείο κατασκοπείας υποστήριζε τους Μπααθιστές εκείνη την εποχή.  

Για πολλούς που την παρακολούθησαν, η εκτέλεση του Σαντάμ Χουσεΐν ήταν μια δικαίωση

Όταν το κόμμα Μπάαθ ανέλαβε την εξουσία στο Ιράκ το 1968, ο Σαντάμ έγινε αντιπρόεδρος και ήταν ο δεύτερος ισχυρός άνδρας, μετά τον ηλικιωμένο στρατηγό Αχμέντ Χασάν αλ-Μπακρ. Πέρασε τα επόμενα 11 χρόνια, εδραιώνοντας τη δική του εξουσία και επιζητώντας τη λαϊκή υποστήριξη. Ο Σαντάμ Χουαεΐν ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού σε ολόκληρο το Ιράκ και έκανε την εκπαίδευση προσβάσιμη. Εκσυγχρόνισε το σύστημα υγείας και βοήθησε στην εθνικοποίηση των πετρελαϊκών πόρων του Ιράκ, κάνοντας στην άκρη τις διεθνείς εταιρείες. Ήταν ο ενορχηστρωτής ενός δικτύου πληροφοριοδοτών του κόμματος Μπάαθ ώστε να εξασφαλίσει την πίστη και να προλάβει οποιοδήποτε πραξικόπημα. Ωστόσο, το 1979, όταν ο Αλ Μπακρ πρότεινε μια ομοσπονδία με τη γειτονική Μπάαθ, του καθεστώς της Συρίας, (μια συμφωνία με την οποία ο Πρόεδρος της Συρίας Χαφέζ αλ Άσσαντ θα γινόταν ο επικεφαλής της ενωμένης Συρο-ιρακινής δημοκρατίας), ο Σαντάμ έλαβε δράση. Πήρε με τη βία την εξουσία από τον Αλ Μπακρ και ανέλαβε την προεδρία. Σε μία μόνο ημέρα, 68 μέλη του κόμματος Μπάαθ συνελήφθησαν για απιστία, 22 από τα οποία αργότερα κρεμάστηκαν για προδοσία.    

Όσο όμως και να γνώριζε πώς να χειραγωγήσει το Ιράκ μέσω της προπαγάνδας και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, ο Ιρακινός δικτάτορας ήταν πάρα πολύ κακός στις διεθνείς σχέσεις και τη διπλωματία. Οι εχθροί του στο εξωτερικό ήταν δεκάδες χιλιάδες. Εκτός από το καθεστώς Άσαντ στη Δαμασκό, έβλεπε με πολύ κακό μάτι τον Αγιατολάχ Χομεϊνί, τον Ιρανό θρησκευτικό ηγέτη ο οποίος είχε διαφύγει τη δίωξη του Σάχη και αναζήτησε καταφύγιο στην ιερή πόλη των σιιτών του Ιράκ Νατζάφ, το 1965. Ο Σαντάμ φυσικά δεν του εξασφάλισε μια άνετη διαμονή, οδηγώντας τον ουσιαστικά να αυτοεξοριστεί στην Ευρώπη. Όταν ο Αγιατολάχ έγινε ο ανώτατος ηγέτης της Ισλαμικής Επαναστατικής κυβέρνησης του Ιράν το 1979, η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Το 1980, ο Σαντάμ διέταξε την εισβολή στη νότια επαρχία του Ιράν, πυροδοτώντας έναν οκταετή πόλεμο που οδήγησε στο θάνατο πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπων και από τις δύο πλευρές.  

Ιρακινοί παρακολουθούν την αποκαθήλωση του αγάλματός του στη Βαγδάτη  

Μετά την εκεχειρία με το Ιράν, ο Ιρακινός ηγέτης έπρεπε να βρει έναν νέο λόγο, ώστε να καταφέρει να κυριαρχήσει στη περιοχή. Σκέφτηκε λοιπόν την ανάπτυξη ισχυρών συμβατικών οπλικών συστημάτων, ενδεχομένως και χημικών, πυρηνικών και βιολογικών όπλων. Τον Αύγουστο του 1990 επιτέθηκε στο Κουβέιτ, κατηγορώντας το ότι ρίχνει τις τιμές του "μαύρου χρυσού', στο οποίο άλλωστε στηριζόταν και η οικονομία του Ιράκ. Ακολούθησαν εβδομάδες αμερικανικών βομβαρδισμών που ισοπέδωσαν τις εγκαταστάσεις του Ιράκ και η Επιχείρηση: Καταιγίδα της Ερήμου που εκδίωξε τους Ιρακινούς στρατιώτες από το Κουβέιτ. Από το 1991 μέχρι την εισβολή των ΗΠΑ το Μάρτιο του 2003, το Ιράκ ήταν στο στόχαστρο των διεθνών οργανισμών με κυρώσεις και περιπολίες αμερικανικών F-16.  

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες του δικτάτορα  

Ο δεύτερος πόλεμος του Κόλπου σήμανε και το τέλος του Σαντάμ. Ο στρατός του εξαρθρώθηκε, η οικογένειά του διαλύθηκε και οι κληρονόμοι του σκοτώθηκαν ενώ προσπάθησαν να διαφύγουν από το Ιράκ. Δύο χρόνια μετά τη σύλληψή του, τον Ιούλιο του 2005, ο Σαντάμ δικάστηκε για εγκλήματα πολέμου. Λίγο αργότερα καταδικάστηκε και για γενοκτονία αφού είχε διατάξει τις εκτελέσεις 148 ανδρών και αγοριών ως απάντηση σε μια απόπειρα δολοφονίας του το 1982 στην πόλη του Ντουτζαΐλ.  

Για πολλούς που την παρακολούθησαν, η εκτέλεση του Σαντάμ Χουσεΐν ήταν μια δικαίωση. Σκότωσε τα αδέλφια τους και άλλους συγγενείς, διέλυσε τις οικογένειές τους και τους έκανε να κρύβονται στην ίδια τους τη χώρα. Ακόμη και αν το δάχτυλό του δεν τράβηξε τη σκανδάλη, τον κατηγόρησαν για τα πάντα: για κάθε εκτέλεση, κάθε κομμένη γλώσσα κάθε σαδιστική επίθεση και κάθε σώμα που πετάχτηκε σε μαζικούς τάφους στο Hillah τη Hawija και τη Musayeb. Για τα εγκλήματά του, η στιγμή που η καταπακτή άνοιξε κάτω από τα πόδια του, ο Σαντάμ Χουσεΐν υπέστη την απόλυτη τιμωρία. Να πεθάνει μόνος και αδύναμος.

Πηγή:lifo

«Η αυτοκυριαρχία σου, μου εμπνέει απόλυτη εμπιστοσύνη»

0 Υπέρ του Αλέξη Τσίπρα εν όψει των εκλογών τάσσεται ο γνωστός οικονομολόγος Τζέιμς Κ. Γκαλμπρέιθ με μήνυμα του προς τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ.

«Ξέρω ότι από αύριο θα είσαι σε θέση να ξεκινήσεις το έργο του, να συνεγείρεις ολόκληρο τον ελληνικό λαό με το μέρος σου», αναφέρει ο αμερικανός οικονομολόγος και συνεχίζει:

«Σ' έχω δει δυο φορές, σε περιστάσεις που απαιτούσαν τον καλύτερό σου εαυτό - με την ΕΡΤ στη Θεσσαλονίκη και τη βραδιά των εκλογών τον περασμένο Μάη.

Δεν θα συμπεριλάβω την περίπτωση εδώ στο Ώστιν. Η αυτοκυριαρχία που έδειξες και τις δύο φορές μου εμπνέει απόλυτη εμπιστοσύνη». 

«Ω Αρετή! Πολύτιμος θεά, μην παραιτήσεις σήμερον την πατρικήν μου γη...»

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Καθ'έξιν καβγατζήδες των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών πάνελ. Καλλιτέχνες που έχουν να κομίσουν το οτιδήποτε στην τέχνη τους πολλά χρόνια, δεκαετίες ίσως, αξιοποιούν ωστόσο επιδέξια την όποια τους αναγνωρισιμότητα. Επαγγελματικά κομματικά στελέχη και επαγγελματίες συνδικαλιστές, απόντες από τη δουλειά τους από όταν σχεδόν διορίστηκαν στο ευρύτερο δημόσιο και εξελέγησαν εκπρόσωποι των συναδέλφων τους. Άνθρωποι οι οποίοι βρέθηκαν στο κοινοβούλιο με ελάχιστες ψήφους συμπολιτών τους μόνο και μόνο επειδή εντάχθηκαν την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο ψηφοδέλτιο. Άνθρωποι των οποίων το μέγα ταλέντο είναι να σταδιοδρομούν εντασσόμενοι μια ολόκληρη ζωή στο σωστό ψηφοδέλτιο. Να συνάπτουν τις κατάλληλες συμμαχίες, να φτύνουν εκεί όπου έγλειφαν και να γλείφουν εκεί όπου έφτυναν, πάντοτε με ένα χειροπιαστό αντάλλαγμα.

Ο αντίπαλος επίσης του «στρατηγού ανέμου» και ειδικός περί τις γράνες Βύρων Πολύδωρας. Ο επαγγελματίας αδελφός του ήρωα, Στάθης Παναγούλης. Ο περί τα πάντα τυρβάζων Μίμης Ανδρουλάκης...

Όλοι οι παραπάνω, αντάμα με μια ντουζίνα υποκοσμιακούς τύπους, απολύτως αντίστοιχους με τα λούμπεν στοιχεία της προπολεμικής Γερμανίας που εντάσσονταν αθρόα στα Ες Ες, αποφάσισαν στο όνομα του ελληνικού λαού την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.  

Άνθρωποι των οποίων το μέγα ταλέντο είναι να σταδιοδρομούν εντασσόμενοι μια ολόκληρη ζωή στο σωστό ψηφοδέλτιο. Να συνάπτουν τις κατάλληλες συμμαχίες, να φτύνουν εκεί όπου έγλειφαν και να γλείφουν εκεί όπου έφτυναν, πάντοτε με ένα χειροπιαστό αντάλλαγμα.

Εάν τους έβλεπες εν ολομελεία, θα σε έπιαναν τα κλάματα. Κυρίως με την αλλαζονική τους ελαφρότητα. Με την ευκολία που προτάσσουν το ατομικό τους συμφέρον, την πάση θυσία επαγγελματική τους –οι ανεπάγγελτοι!- επιβίωση. Όπως, βεβαίως, και πλείστοι άλλοι, οι οποίοι ψήφισαν Σταύρο Δήμα...

Για να επιστρέψουμε από την κοινωνική ανθρωπολογία στην πολιτική, το παιχνίδι εξελίχθηκε κάπως έτσι: Στριμωγμένοι από τους δανειστές έπειτα από την αξιοδάκρυτη έξοδο στις αγορές το φθινόπωρο, πιεζόμενοι να λάβουν και πρόσθετα μέτρα, οι συγκυβερνώντες αποφάσισαν να ρίξουν ζαριά. Να επισπεύσουν τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας.

Το σκεπτικό τους στάθηκε ευανάγνωστο και λογικό. Σε περίπτωση που θα συγκέντρωναν τις εκατόν ογδόντα ψήφους, ο συνασπισμός Νέας Δημοκρατίας-Πασόκ θα έπαιρνε μια δεκαεξάμηνη ανάσα ζωής – σε δεκαέξι μήνες ποιος ζει, ποιος πεθαίνει; Σε περίπτωση που θα αποτύγχαναν, θα είχαν βγάλει από τους ώμους τους το άχθος των καινούργιων μέτρων και την ευθύνη για την τελική διαπραγμάτευση με την Τρόικα. Ο Σύριζα, που επί πέντε τώρα χρόνια τάζει λαγούς με πετραχείλια, είτε θα έχανε τις πρόωρες εκλογές, τις οποίες ο ίδιος θα είχε προκαλέσει, είτε θα τις κέρδιζε και θα ερχόταν επιτέλους αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Με τα ξεροκέφαλα –όπως τα αποκαλούσε ο Λένιν- γεγονότα.  

Στριμωγμένοι από τους δανειστές έπειτα από την αξιοδάκρυτη έξοδο στις αγορές το φθινόπωρο, πιεζόμενοι να λάβουν και πρόσθετα μέτρα, οι συγκυβερνώντες αποφάσισαν να ρίξουν ζαριά. Να επισπεύσουν τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας....

Ο Σύριζα αποδέχθηκε την πρόκληση. Με την αυτοπεποίθηση εκείνου που πιστεύει ότι σε κάθε περίπτωση μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από τους προκατόχους του. Ή με την ανασφάλεια αυτού που φοβάται πως εάν χάσει την ευκαιρία, δεν θα την ξαναβρεί. Η λογική έλεγε πως ο χρόνος δούλευε υπέρ του. Ότι όσο καθυστερούσαν να στηθούν οι κάλπες, τόσο η νίκη του διασφαλιζόταν. Ποιος όμως διατηρεί την ψυχραιμία του, κρατάει ψυχρή την κεφαλή του, όταν το κορίτσι των ονείρων του –η εξουσία εν προκειμένω- του κλείνει το μάτι; Σήμερα άνοιξαν μπροστά στα μάτια των Ελλήνων όλα τα ενδεχόμενα.

Εάν πιστέψουν στην ελπίδα, στον ισχυρισμό πως μια άλλη κατάσταση για τις ζωές και για τα πορτοφόλια τους είναι εφικτή, τότε θα εκλέξουν τον Σύριζα.

Εάν κυριαρχήσει εντός τους ο φόβος -το κάλλιο πέντε, κάλλιο δύο, κάλλιο ένα έστω και στο χέρι- θα πυκνώσουν έστω και την ύστατη στιγμή τις γραμμές της Νέας Δημοκρατίας.

Το αρνητικότερο ενδεχόμενο είναι -μέσα στην πόλωση που μας μέλλεται προεκλογικά- ο μεσαίος χώρος, η Κεντροαριστερά, να συρρικνωθεί μέχρι το μη παρέκει. Δεν το γράφω αυτό εκφράζοντας προσωπική πολιτική προτίμηση. Τρέμοντας το γράφω, στην πιθανότητα να μην μπορεί το κόμμα που θα πρωτεύσει στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου να βρει συμμάχους για να σχηματίσει κυβέρνηση. Και να οδηγηθούμε για δεύτερη φορά στις κάλπες, υπό συνθήκες κρισιμότερες κι από του 2012. Ενώ το χρηματιστήριο θα έχει εντελώς κλατάρει, το αποτέλεσμα των θυσιών μιας πενταετίας θα έχει εξανεμιστεί και οι Ευρωπαίοι μάλλον δεν θα σπεύδουν να στέλνουν αεροπλάνα με ευρώ για να ανεφοδιασθούν τα ΑΤΜ...

Αποχωρώντας από την Βουλή, περπάτησα μέχρι το Σύνταγμα. Έξω από το υπουργείο Οικονομικών αντίκρισα τις περίφημες απολυμένες καθαρίστριες να πανηγυρίζουν κατενθουσιασμένες την πτώση της κυβέρνησης. Να νοιώθουν Πασιονάριες υπό το βλέμμα του Τσε Γκεβάρα. Να πιστεύουν προφανώς πως η λαϊκή κυβέρνηση του Σύριζα θα σπεύσει να τις ξαναπροσλάβει με τους ίδιους μισθούς - γιατί όχι και να τους επιστρέψει με τόκο όσα έχασαν αφότου απολύθηκαν; Τις είδα να χλευάζουν τους αστυνομικούς, να τους αποκαλούν σκουλήκια που τα κουίσλινγκ αφεντικά τους θα τα εγκαταλείψουν στην πάνδημη οργή. «Έρχονται κρεμάλες!» απείλησε μια τους.

Μου ήρθε τότε στο νου ένας στίχος του Ανδρέα Κάλβου: «Δυστυχισμένα πλάσματα της πιο δυστυχισμένης φύσεως, τελειώνομεν ένα θρήνον και εις αλλον πέφτομεν πάλιν...» Κι αμέσως μετά προσευχήθηκα με τα λόγια του ίδιου του Κάλβου: «Ω Αρετή! Πολύτιμος θεά, μην παραιτήσεις σήμερον την πατρικήν μου γη...»  

Πηγή: lifo

Πανελλήνια συγκίνηση έχει προκαλέσει η αποκάλυψη του πρώην Δημάρχου Ν. Χιωτάκη πως ένα εξάχρονο αγοράκι του πρόσφερε τα χρήματα που έβγαλε από τα κάλαντα, και του ζήτησε να σώσει την Κηφισιά από τον Θωμάκο και τις μηνύσεις.

Ο λιλιπούτειος καλαντιστής -ο οποίος θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του- ονομάζεται Βασίλης Σκορδοκαΐλας.

Ο Βασιλάκης περίμενε τον Νίκο Χιωτάκη έξω από το φυτώριο και, όταν ο πρώην Δήμαρχος εμφανίστηκε πίσω από τις τριανταφυλλιές, φώναξε «έρχονται ιπτάμενες μηνύσεις», οπότε κατάφερε να στρέψει την προσοχή των παρευρισκομένων, -πικροδάφνες, μπιγκόνιες, πατούνες- στον ουρανό, να περάσει μέσα από τα φύλλα τους, να τρυπώσει στο φυτώριο και να πέσει στην αγκαλιά του Νίκου Χιωτάκη.

Ο Βασιλάκης έβγαλε από τις τσέπες του 156 ευρώ -που είχε βγάλει από τα κάλαντα των Χριστουγέννων- και τα έδωσε στον Νίκο Χιωτάκη, ζητώντας του να κάνει τα πάντα για να εκλεγεί ξανά Δήμαρχος, για να μην του τα πάρει ο Χρ. Καλός και, τον ταράξει στις μηνύσεις ο Δήμαρχος Γ. Θωμάκος.

Με δάκρυα στα μάτια, ο Βασιλάκης ζήτησε από τον Νίκο Χιωτάκη να δολοφονήσει όλους τους πολίτες που ψήφισαν τον Γ.Θωμάκο, ώστε να πέσει η πόλη στα χέρια των Θωμάκου-Καλού.

Στη συνέχεια, ο Βασιλάκης είπε στον Ν. Χιωτάκη πως τον βολεύουν οι εκλογές αλλά αυτός θα ήθελε να δει το πλοίο να δένει στο λιμάνι με ασφάλεια, γιατί δεν μπορεί ο κ. Θωμάκος να το ξαναρίξει στις μανιασμένες θάλασσες χωρίς πυξίδα, χωρίς πρόγραμμα και χωρίς φουγάρο, με μόνο εφόδιο τις αναρίθμητες μηνύσεις.

Ο Νίκος Χιωτάκης συγκινήθηκε πάρα πολύ από τα λόγια του Βασιλάκη, και χρησιμοποίησε τις φράσεις του στη συνέντευξη στη «Κηφισιά», αν και δεν κολλούσαν με τις ερωτήσεις που δεν του έκανε ο καλός δημοσιογράφος.

Ο Βασιλάκης υποσχέθηκε στον Νίκο Χιωτάκη πως θα του φέρει και τα χρήματα από τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς, -γιατί θα του τα πάρει αναγκαστικά ο Χρ. Καλός- ενώ του τόνισε πως είναι διατεθειμένος να πουλήσει τα όργανά του, για να τον βοηθήσει να σώσει την Κηφισιά από τους Θωμάκο-Καλό, ώστε να μην χάσει η πόλη τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό και τον δρόμο προς την ανάπτυξη των μηνύσεων.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα