Οι πραγματικοί φίλοι του καυτερού και του πικάντικου ετοιμάζονται να αποκτήσουν 7 νέες προκλήσεις, με πιάτα που έρχονται από διάφορες γωνιές του κόσμου και κάνουν τη… γλώσσα να καίει. Πιάτα με κάρυ, τσίλι, πικάντικες σάλτσες και έξτρα καυτερή γεύση έρχονται από διάφορα μέρη του κόσμου και προσφέρουν γεύση στους… τολμηρούς και λάτρεις του καυτερού. Μην πάρετε ένα ποτήρι νερό δίπλα σας, το νερό επιταχύνει την κάψα που ενδεχωμένως θα προκαλέσει για παν ενδεχόμενο και πάμε να τα δούμε.

Torta Ahogada

Στη Guadalajara του Μεξικού, η torta ahogada κυριολεκτικά σημαίνει «πνιγμένο σάντουιτς» και θεωρείται φάρμακο για τα πάντα, από το hangover μέχρι τη μελαγχολία. Είναι ουσιαστικά ένα σάντουιτς με ψητό χοιρινό, κρεμμύδια τουρσί και προσφέρεται βουτηγμένο σε καυτερή σάλτσα τσίλι είτε μισό (media ahogada), είτε ολόκληρο (bien ahogada). Τρώγεται ή στο χέρι ή σε πιάτο με μαχαιροπίρουνα και συνήθως το προτιμούν σαν σνακ στους ποδοσφαιρικούς αγώνες -όπου σίγουρα το τρώνε στο χέρι.

Larb

Διάσημο πιάτο στο Λάος, το οποίο θα το βρείτε ως larb ή laap και αποτελείται από σαλάτα κρέατος, με χυμό lime και σάλτσα ψαριού, ενώ συνοδεύεται με ρύζι και αρκετό τσίλι, ικανό να σας κάνει να… κοκκινίσετε. Έχουν ήδη φροντίσει, όμως, για την ισορροπία του πιάτου, έτσι ώστε το καυτερό να αντισταθμίζεται με λαχανικά όπως μελιτζάνα, αγγούρι κ.ο.κ.

Phal

Το πιάτο αυτό αποτελεί συνηθισμένη πρόκληση ανάμεσα σε φοιτητές της Αγγλίας, οι οποίοι έχουν… πιει λίγο παραπάνω και ικανοποιεί ακόμη και τα πιο δύσκολα γούστα για καυτερό φαγητό. Η πικάντικη γεύση του προέρχεται από το bhut jolokia, ινδικό τσίλι το οποίο θεωρείται από τα πιο καυτερά που υπάρχουν και παρ’ όλο που προέρχεται από τη Μεγάλη Βρετανία, το πιο ξακουστό μέρος για να το δοκιμάσετε βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, στο εστιατόριο Brick Lane Curry House www.bricklanecurryhouse.com, όπου όποιος καταφέρει να το τελειώσει, κερδίζει μια θέση στο δικό τους “P’Hall of Fame”.

Tteokbokki

Δημοφιλές, κορεάτικο σνακ που οι ντόπιοι παίρνουν στο χέρι και το απολαμβάνουν με τη συνοδεία αρκετού νερού. Είναι βρασμένο συμπαγές ρύζι, περιχυμένο με σάλτσα τσίλι, ενώ τα τόπινγκ του ποικίλουν, από κρεμμύδι και γαρίδες, σε ψάρι, αβγά, σπόρους σουσαμιού κ.ο.κ., ανάλογα με τον πωλητή και τα… γούστα του. Παρ’ όλο που δεν είναι όλα τα tteokbokki καυτερά, όσο πιο κόκκινη είναι η σάλτσα, τόσο πιο πολύ ανεβαίνει η θερμοκρασία.

Γίδα με κάρυ

Δεν νοείται πάρτι και συγκέντρωση για φαγητό στη Τζαμάικα χωρίς αυτό το πιάτο: καυτερή γίδα μαγειρεμένη με Scotch bonnet, ποικιλία πιπεριάς της Καραϊβικής της οποίας η καυτερή γεύση κυμαίνεται από 100.000 μέχρι 350.000 στην κλίμακα Scoville, βάσει της οποίας μετράται το πόσο καυτερή είναι μια πιπεριά. Και για να πάρετε μια ιδέα, σκεφτείτε ότι οι πιπεριές jalapeno π.χ. κυμαίνονται από 2500 μέχρι 8000 στην ίδια κλίμακα. Μερικοί μάγειρες επιλέγουν να καταπραΰνουν λίγο τη γεύση, προσθέτοντας πατάτες ή γάλα καρύδας στη γίδα τους, δεν είναι λίγοι, όμως, αυτοί που το προτιμούν… καυτό.

Σάλτσα πιπεριάς Datil

Η εν λόγω πιπεριά καλλιεργείται στο St. Augustine και τα περίχωρα, στη βόρεια Φλόριντα και παρά το μικρό της μέγεθος, η πικάντικη γεύση της είναι πολύ δυνατή. Μ’ αυτές τις πιπεριές φτιάχνουν μια πολύ καυτερή σάλτσα που δύσκολα βρίσκει κάποιος εκτός περιοχής και όσο κι αν οι ντόπιοι μπορεί να την έχουν συνηθίσει, για τους υπόλοιπους αποτελεί τεράστια πρόκληση.

Μια αρχαία και αξεπέραστη συνταγή.

Οι σφακιανές πίτες για παράδειγμα ουδεμία σχέση έχουν με τις δικές μας. Δεν μπορούν οι περισσότεροι να τις κάνουν, δεν ξέρουν. Εδώ είναι περιζήτητες. Είναι το πρώτο πράγμα που παραγγέλνουν οι τουρίστες. Ακούω και από τους τουρίστες και από την τηλεόραση από συνεντεύξεις, για την κρητική κουζίνα και ειδικά της ανατολικής Κρήτης ότι είναι πρώτη και στα γλυκά και στα φαγητά και στην φιλοξενία, βέβαια. Από γνωστούς μου που δουλεύουν σε μεγάλα ξενοδοχεία της περιοχής το λένε και το δηλώνουν ότι η Λασιθιώτικη κουζίνα είναι η πρώτη, υπεράνω όλων.  

Η κυρία Βέτα από το Καβούσι Λασιθίου φτιάχνει νεράτες πίτες όλη της τη ζωή, ακριβώς όπως την φτιάχνουν εδώ και χιλιάδες χρόνια στην περιοχή της. Μας φιλοξένησε στο σπίτι της, μας έφτιαξε τις πιο νόστιμες πίτες του κόσμου και μας έδωσε και τη συνταγή. Επίσης, μας έδωσε και έτοιμες πίτες προμήθεια «για τις κρύες μέρες στην Αθήνα» που σε πέντε λεπτά στο τηγάνι γίνονται καταπληκτικές. Όση ώρα έφτιαχνε τις πίτες, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις μας.    

Ποιος σε έμαθε να φτιάχνεις αυτές τις πίτες; Με έμαθε η μαμά μου που την έμαθε η γιαγιά μου. Έτσι πάει αυτό, από γενιά σε γενιά. Τις φτιάχνω πολλά χρόνια. Από πολύ μικρή. Αυτές τις μυζηθρόπιτες τις φτιάχνουν από πολύ παλιά στην Κρήτη. Παλιά ο κόσμος είχε ζώα δικά του, έβγαζαν το δικό τους γάλα, το τυρί, τη μυζήθρα, το βούτυρο .

Κάποια στιγμή φτιάξανε τη ζύμη η οποία περιέχει πολύ λίγα και απλά υλικά, υλικά που όλοι έχουμε πάντα στα σπίτια μας, έβαλαν μέσα τη μυζήθρα, είδαν ότι είναι καλό και ξεκίνησαν να τις περνάνε από γενιά σε γενιά και κατάφεραν να τις καθιερώσουν στην Κρήτη και να τις διαδώσουν παντού. Αλλά τότε η μυζήθρα δεν είχε καμία σχέση με την σημερινή. Παλιά ήταν πολύ-πολύ καλύτερη. Και αυτή η συνταγή που σας δίνω είναι και η αυθεντική συνταγή, από παλιά, διότι άλλοι την κάνουν με παραλλαγές και βάζουν μαγιά, βάζουν το ένα βάζουν το άλλο. Η γνήσια συνταγή η πατροπαράδοτη είναι αυτή και έχει και επιτυχία μεγάλη.    

Γιατί ονομάζονται νεράτες; Γιατί παλιά δεν χρησιμοποιούσαν καθόλου λάδι στο τηγάνι όταν τις έφτιαχναν. Έβαζαν μόνο νερό στα δάχτυλά τους και ανοίγανε την πίτα μέσα στο τηγάνι. Με το λαδάκι βέβαια έχει παραπάνω νοστιμιά, αν και δεν έχει μεγάλη διαφορά. Μεγαλύτερη διαφορά υπάρχει στην εμφάνιση, γιατί αλλιώς την ανοίγεις μέσα στο τηγάνι με τα δάχτυλα και αλλιώς με τον πλάστη. Με τον πλάστη γίνεται πιο όμορφη. Έχει τύχει βέβαια να είμαι σε ταβέρνα όπου την έφτιαχναν με νερό και εμφανισιακά δεν ήταν καθόλου ωραία , είχε σπάσει. Κι όμως ήταν τόσο νόστιμη που οι τουρίστες τις καταβρόχθισαν όλες χωρίς κανένα πρόβλημα.