ενημέρωση 3:19, 25 August, 2026

Οι συναυλίες του 2015

image

Επειδή αφενός… «η φτώχεια θέλει καλοπέραση» και αφεταίρου… «ο Έλληνας θα κόψει από παντού αλλά θα βγει να γλεντήσει», το συναυλιακό πρόγραμμα του 2015 μόνο χώρα σε κρίση δεν φανερώνει. Κι αν στα παρακάτω live προσθέσετε τις συναυλίες των ελληνικών γκρουπ, τις μουσικές σκηνές, τις υπερ-χίλιες θεατρικές παραστάσεις και τις υπόλοιπες εκδηλώσεις, ε! πώς να το κάνουμε, είμαστε η χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού. Λεφτά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν.

Το θέμα είναι πως οι συναυλίες που έχουν ανακοινωθεί διασφαλίζουν υψηλό μουσικό επίπεδο, με μουσικούς που κυκλοφόρησαν τελευταία εξαιρετικά άλμπουμ (Low, Fink, White Fence, Blonde Redhead, Black Keys, Mark Lanegan Band), ενδιαφέρουσες γυναίκες (Kovacs, Ane Brun), θρύλους του παρελθόντος (Manu Dibango, Monster Magnet, Rat Pack, Asian Dub Foundation), ποπ καλού γούστου (Saint Etienne, Spain) αλλά και ροκ για τινέιτζερ (Raveonettes, Glasvegas). Α! και τον Robbie Williams ως «μεγάλο όνομα» του φετινού καλοκαιριού. Απ’ όλα για όλους...

image

24/1 - Low - Fuzz
Ποτέ ένα όνομα γκρουπ δεν ήταν τόσο αντιπροσωπευτικό του μουσικού του περιεχομένου. Οι «ήσυχοι Αμερικάνοι» Low –δημιούργημα του ζευγαριού Μορμόνων Alan Sparhawk και Mimi Parker– μετράνε πάνω από 20 χρόνια ζωής, καμιά δεκαριά άλμπουμ και κυκλοφόρησαν πέρυσι το θαυμάσιο δίσκο «The Invisible Way. Καιρός ήταν να τους συναντήσουμε.


image

24/1 - Manu Dibango - Gazarte
Γιορτάζει on the road τα 80+ του χρόνια και μας θυμίζει μια ζωή σαν παραμύθι γεμάτη αφρικάνικους ρυθμούς, afrobeat ήχους, καμερουνέζικη μουσική παράδοση και «soul makossa».


image

30/1 - Raveonettes - Gagarin
Αφού δεν προλάβαμε να γίνουμε Δανία του Νότου (αν και ο Γιωργάκης είναι έτοιμος να ξαναπροσπαθήσει με το καινούργιο κόμμα που μόλις έκανε), έρχεται η Δανία σε μας για να μας δείξει πως γίνεται: ένα αγόρι (Sune Rose Wagner) κι ένα κορίτσι (Sharin Foo), παλιομοδίτικα φωνητικά αλλά 50’s, shoegaze ήχος και αγριεμένες κιθάρες και να που γίνεται. Το περσινό τους άλμπουμ «Pe’ahi» έχει στοιχεία από την σερφ κουλτούρα και η προηγούμενη συναυλία τους εδώ, πριν από 3 χρόνια, ήταν sold out.


image

30/1 - Fink - Κύτταρο
Το «Hard Believer» είναι ένας από τους πολύ καλούς δίσκους του 2014 και ο άγγλος μουσικός και παραγωγός Fink (Fin Greenall) έρχεται στην καλύτερη στιγμή του. Με ενδιαφέρον παρελθόν και στην ηλεκτρονική μουσική, κινούμενος μεταξύ Λονδίνου και Βερολίνου και με πολλές συνεργασίες, καταξιώνεται πιά με ένα πιο προσωπικό, τραγουδιστικό και δημιουργικό ύφος.


image

30/1 - Monster Magnet - Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας (περιστύλιο)
Ούτε σε ματς Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού δεν υπάρχει τόση ένταση στο χώρο, καθώς οι παλαίμαχοι του σκληρού ροκ το κατέχουν το άθλημα εδώ και 25 χρόνια και οι δεσμοί τους με το ελληνικό κοινό είναι ισχυροί.


image

1/2 - Ane Brun - Gazarte
Η Νορβηγίδα τραγουδοποιός που ζει και δημιουργεί στην Σουηδία πια, εκπροσωπεί επάξια και με πολύ ιδιαίτερο και προσωπικό στιλ τη σκανδιναβική φολκ πραγματικότητα και προέρχεται από μουσική και καλλιτεχνική οικογένεια. Πριν από μερικές εβδομάδες λίγο πριν αρχίσει η sold-out συναυλία της στον ίδιο χώρο, έπαθε κρίση πανικού και δεν βγήκε ποτέ. Ας ελπίσουμε πως στην καινούργια ημερομηνία θα είναι σε καλύτερη ψυχολογία.


image

5/2 - White Fence - AN Club
O Tim Presley έχει αλλόκοτο μουσικό παρελθόν που ξεκινάει από το hard core, συνεχίζει με τους Fall και καταλήγει στην ψυχεδέλεια και το garage. Κρυπτόμενος πίσω από το όνομα White Fence, μετράει ήδη 5-6 άλμπουμ, μεταξύ των οποίων και το εξαιρετικό «For… The Recently Found Innocent» του 2014, που είναι και η αφορμή αυτής του της επίσκεψης.


image

7/2 - Kovacs - Gagarin
Κι εδώ έχουμε μια εξ αναβολής συναυλία αλλά όχι από κρίση πανικού. Κάθε άλλο, καθώς η τύχη χαμογελάει πλατιά στη νεαρή Kovacs που, χωρίς καν άλμπουμ, είναι ήδη next big thing με την ιδιαίτερη φωνή της (που θυμίζει Σίρλεϊ Μπάσεϊ), τις νουάρ εμφανίσεις της και τα ιδιαίτερα electropop τραγούδια της. Πριν από μερικούς μήνες ήταν να εμφανιστεί στο Stage Vol.1 αλλά ο χώρος έκλεισε κι έτσι η συναυλία «μετακόμισε».


image

7/2 - Spain - Gazarte
Το αμερικάνικο γκρουπ από τα 90s δεν έχει κάποια σχέση με την Ισπανία αλλά έχει με το καλό γούστο, την αξιοπρεπή φολκ τραγουδοποιία, την dream pop. Η πρόσφατη επναδραστηριοποίησή τους με καινούργια σύνθεση αλλά βασικό άξονα πάντα τον Josh Haden (γιο του εξαιρετικού τζαζ μπασίστα Charlie Haden), επέφερε τα ενδιαφέροντα άλμπουμ «Soul of Spain» (στο οποίο συνεργάστηκε και με το φωνητικό συγκρότημα «The Haden Triplet» που έχουν δημιουργήσει οι 3 αδελφές του) και πριν από μερικές εβδομάδες το «Sargent Place». Αυτά τα δύο άλμπουμ θα είναι και το βασικό υλικό της επίσκεψής τους.


image

7/2 - Saint Etienne - Fuzz
Εδώ και χρόνια γράφουν τη δική τους κομψή και στιλάτη ιστορία στην ποπ μουσική, τροφοδοτώντας με καλό γούστο και άποψη ένα είδος που συχνά υποφέρει από κακογουστιά και μουσική αγραμματοσύνη.


image

13/2 - Rat Pack - Badminton
Η θρυλική παρέα του Φρανκ Σινάτρα, του Ντιν Μάρτιν και του Σάμι Ντέιβις jr σηματοδότησε με τα τραγούδια, το κουλ ύφος, τα αστεία επίς σκηνής και το άνετο στιλ τους τη δεκαετία του ’50. Όλη αυτή η φάση (γνωστή ως Rat Pack) αναβιώνει με πειστικό τρόπο από τους Stephen Triffitt, Mark Adams και George Daniel Long, που ξεκίνησαν (πού αλλού;) στο Λας Βέγκας αυτό το σόου πριν από μια δεκαετία και ακόμη επιβιώνει.


image

21/2 - Dub Pistols - Fuzz
Όπως και το κοινό του heavy metal, έτσι κι αυτό του dub και των συγγενικών του ήχων έχει στην Ελλάδα ένα πιστό κοινό και οι συχνοί επισκέπτες μας Dub Pistols φαίνεται να το καλύπτουν επαρκώς με το γλετζέδικο ύφος τους.


image

28/2 - Glasvegas - Gagarin
Το αγγλικό rock ψάχνει διαρκώς για next big thing και κάθε τόσο μοιράζει απλόχερα αυτό τον τίτλο αλλά οι προσδοκίες συνήθως διαψεύδονται. Το 2008 οι Glasvegas ξεκίνησαν με φόρα και –ως συνήθως– άρχισαν να ξεφουσκώνουν καθ’ οδόν, γιατί δεν αρκούν μόνο τα μαύρα δερμάτινα και η μπριγιαντίνη για να είσε rock ’ n’ roll.


image

1/3 Asian Dub Foundation - Gagarin
Συγκρότηση κολεκτίβας, πολιτικοποιημένοι στίχοι, μουσική από τους δρόμους και τις φτωχογειτονιές του Λονδίνου, κοινωνική προσφορά και punk/soundsystem μουσικό πλαίσιο έχουν διαμορφώσει την 20χρονη ιστορία τους και τα 9 άλμπουμ που μετράνε.


image

5/3 - Blonde Redhead - Κύτταρο
Το νεοϋορκέζικο τρίο με μουσικούς ιθύνοντες τα αδέρφια Pace στην κιθάρα και τα τύμπανα και τη Γιαπωνέζα Kazu Makino να τραγουδάει έχουν την ιδανική σύνθεση για indie attitude και το υπηρετούν επαξίως επί 20+ χρόνια. Το 2014 κυκλοφόρησαν και το πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ «Barragan» και επιτέλους θα τους συναντήσουμε.


image

19/3 - Mark Lanegan Band
Το βασανισμένο παλικάρι με το ζόρικο παρελθόν και την κουρασμένη αλλά ατόφια ροκ φωνή βρίσκεται πλέον συστηματικά στα πιο ενδιαφέροντα άτομα του σύγχρονου rock ’n’ roll, κάνοντας τελευταία μόνο καλούς δίσκους, όπως έγινε και το 2014 με το «Phantom Radio». Πάντα καλοδεχούμενος.


image

27/3 - Epica - Fuzz
Συμφωνικό ύφος, γυναικεία φωνητικά, progressive ήχος, τι άλλο να ζητήσει πια ο «μέσος χεβιμεταλάς»; Με καλό για τα κυβικά τους άλμπουμ για το 2014, οι Ολλανδοί και η κοκκινομάλλα Simone Simons (που γιορτάζουν τα 10 χρόνια τους), καταφθάνουν για μία ακόμη επική εμφάνιση.


image

image

30/5 - Black Keys + Black Angels - Μαλακάσα
Όπως έγινε κατανοητό από το περσινό Rockwave, τα μεγάλα φεστιβάλ χρειάζονται μεγάλα και hot ονόματα κι όχι μικρομεσαία κι ό,τι να ’ ναι. Έτσι φέτος το opening γίνεται με ένα σπουδαίο ροκ γκρουπ του καιρού μας, που τα τελευταία χρόνια πέρασε (δικαίως) από το εναλλακτικό περιθώριο στην πρώτη γραμμή και που το 2014 είχαν κι αυτοί ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Οι Black Κeys ήταν ένα απωθημένο του ελληνικού κοινού και πλαισιωμένοι από τους ταχέως ανερχόμενους Black Angels (που μετράνε ήδη ένα sold out επί ελληνικού εδάφους) κάνουν τη ροκ συναυλία του καλοκαιριού, και μάλιστα «τώρα που συμβαίνει».


image

20/6 - Robbie Williams - Μαλακάσα
Ο συνδυασμός «κακό παιδί», πλούσιος, διάσημος, εγωπαθής και κακομαθημένος αλλά ξενέρωτα τραγούδια δεν μου λέει και πολλά, λέει όμως σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, από την εποχή που ο Robbie Williams ήταν με τους Take That. Καλή διασκέδαση, λοιπόν…

«Ελπίζω στους Podemos και στον ΣΥΡΙΖΑ»

Όταν ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα έχει πάντα ανοιχτή την πόρτα του γραφείου του να σε υποδεχτεί, όποτε του το ζητήσεις, αυτό είναι η μεγαλύτερη χαρά για έναν δημοσιογράφο. Είναι η μεγαλύτερη τιμή για μένα. Παρακάτω, η αποκλειστική συνέντευξη που μου παραχώρησε στη Βοστόνη ο Νόαμ Τσόμσκι για τις εκλογές στην Ελλάδα, τον ΣΥΡΙΖΑ, την έννοια της Δημοκρατίας στην Ευρώπη της κρίσης, την διαγραφή του ελληνικού χρέους και το Grexit. 
 
Κάθε φορά που έρχομαι στο γραφείο σας για να σας συναντήσω, στις συζητήσεις μας εκφράζετε πάντα την ίδια βαθύτατη απαισιοδοξία για τη ρότα που έχει τραβήξει η Ευρώπη από το ξέσπασμα της κρίσης και μετέπειτα. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί λένε ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα και υπόσχονται ότι το 2015 θα είναι έτος ανάπτυξης για την ευρωπαϊκή οικονομία και τους πολίτες της. Μπορούμε πράγματι να μιλάμε για ευρωπαϊκό "success story"; 
 
Τα τελευταία χρόνια, κατά μία άποψη η Ευρώπη μοιάζει σαν να επιτελεί την αυτοκτονία της. Κατά μία άλλη άποψη όμως -την άποψη όσων είναι υπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση- πρόκειται για μία επιτυχία. Θεωρούν δηλαδή επιτυχία να υποσκάπτουν το κοινωνικό κράτος, να υπονομεύουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, να ενισχύουν τη δύναμη οικονομικών οργανισμών χωρίς λογοδοσία, όπως της Budensbank και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που ευημερούν χάρη σε διαφόρων ειδών κρατικές διευκολύνσεις. Ίσως όχι στον απόλυτο βαθμό που θα ήθελαν, διότι ευτυχώς υπάρχουν ακόμα κάποιες αντιστάσεις. Η ουσία όμως είνα ότι αλλοτριώνουν κάποιες από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις της Ευρώπης τον προηγούμενο μισό αιώνα, που έχουν να κάνουν με κοινωνικά δημοκρατικές πολιτικές, οι οποίες δεν καταστρέφονται -ακόμα τουλάχιστον- ολοκληρωτικά, αλλά σίγουρα αποδυναμώνονται σε μεγάλο βαθμό. Μόνο έτσι εξηγείται η συνεχιζόμενη εμμονή της Ευρώπης σε προγράμματα σκληρής λιτότητας υπό συνθήκες βαθιάς ύφεσης, μία οικονομική πολιτική από την οποία ακόμα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βλέπουμε ότι κρατάει διακριτικές αποστάσεις. 
 
Έχει όντως η Γερμανία το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για αυτήν την κατάσταση; 
 
Ασφαλώς και η Γερμανία έχει αυτήν τη στιγμή την μεγαλύτερη ευθύνη για όσα συντελούνται σήμερα στην Ευρώπη. Και με τον όρο Γερμανία εννοούμε τις οικονομικές ελίτ και τους οικονομικούς οργανισμούς στη χώρα, όπως η Budensbank, που επιβάλλουν δια της Γερμανίας στην Ευρώπη τις πολιτικές τους. Για να είμαστε όμως ειλικρινείς, πρέπει να πούμε ότι για την ώρα υπάρχει μία μικρή υπαναχώρηση. Για παράδειγμα, βλέπουμε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να κάνει κάποια βήματα προς την κατεύθυνση ανάληψης πρωτοβουλιών ανακούφισης από πολιτικές που μέχρι σήμερα έχουν αποδειχθεί καταστροφικές. 
 
Την τελευταία φορά που σας συνάντησα, πριν περίπου έναν χρόνο, η Ελλάδα εξακολουθούσε να βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Σήμερα, οι Έλληνες συνεχίζουν να είναι απαισιόδοξοι για όσα έπονται. Είναι δικαιολογημένο ένα τέτοιο αίσθημα; 
 
Ασφαλώς και η Ελλάδα δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση απ' ό,τι ήταν τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι πραγματικά μια καταστροφή. Κάθε νέο μέτρο σκληρής λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, επιδεινώνει την κατάσταση της χώρας, η οποία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση απ' ό,τι ήταν πριν τις επιβληθούν αυτές οι πολιτικές. Για την ώρα, υπάρχει μία ελαφρά ανάκαμψη, αλλά η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση θα χρειαστεί πολλά χρόνια, για να μπορέσει η χώρα να επανέλθει στο σημείο που βρισκόταν πριν αρχίσουν να επιβάλλονται αυτά τα μέτρα λιτότητας. Κατά σύμπτωση, το ίδιο συμβαίνει και εδώ στις ΗΠΑ. Μεγάλη είναι η συζήτηση που γίνεται για την ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας, αλλά αν δει κανείς με προσοχή τους αριθμούς, όπως παραδείγματος χάριν το ποσοστό του πληθυσμού που εργάζεται στο φάσμα των ηλικιών 25- 40 είναι κατά πολύ χαμηλότερο από το αντίστοιχο του 2008. Και στο ενδιάμεσο αυτών των χρόνων πολλά από τα προνόμια των εργαζομένων είτε απεμπολήθηκαν είτε καταργήθηκαν μαζί με την παράλληλη στασιμότητα ή ακόμα και μείωση στους μισθούς. Όλα αυτά την ίδια στιγμή που οι τράπεζες τα πάνε πολύ καλά και οι πλούσιο και ισχυροί έχουν γίνει στο διάστημα αυτό ακόμα πλουσιότεροι και ισχυρότεροι. Και όλα αυτά «βαφτίζονται» κι εδώ στην Αμερική «οικονομική επιτυχία». Η Ελλάδα είναι προφανώς σε πολλαπλάσια χειρότερη θέση, όπως γνωρίζετε καλύτερα από μένα... 
 
Η δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα περιστρέφεται ως ένα σημείο γύρω από το αν πρέπει οι Ευρωπαίοι να προβούν και σε νέα διαγραφή του ελληνικού χρέους, το οποίο αυτήν τη στιγμή έχει μετατοπιστεί από τις αγορές στα δικά τους χέρια. Θα ήταν παράλογη μία τέτοια απαίτηση εκ μέρους της Ελλάδας; 
 
Υπάρχουν πολλές παράμετροι που πρέπει να ληφθούν υπ' όψη. Η πρώτη είναι αν κάτι τέτοιο είναι πράγματι ρεαλιστικό, και η δεύτερη αν είναι δίκαιο. Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Η άποψή μου είναι ότι μία διαγραφή του χρέους για την Ελλάδα είναι δίκαιη. Υπάρχει μια έννοια στην διεθνή οικονομική θεωρία, που μάλιστα εισήχθη από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και έχει να κάνει με το επαχθές χρέος, δηλαδή το χρέος που δεν πρέπει να αποπληρωθεί. Οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν την έννοια του επαχθούς χρέους όταν κατέλαβαν την Κούβα και δήλωσαν ότι δεν προτίθενται να πληρώσουν το χρέος που όφειλε στην Ισπανία. Το επιχείρημα των ΗΠΑ ήταν ότι το χρέος της Κούβας δεν ήταν νόμιμο, με το σκεπτικό ότι δεν ήταν χρέος που το δημιούργησαν οι πολίτες της Κούβας αλλά οι μέχρι πρότινος εξουσιαστικές δυνάμεις στη χώρα. Και αυτή η αντίληψη έγινε αποδεκτή από το διεθνές δίκαιο σε μία σειρά αντίστοιχων περιπτώσεων και είναι αρκετά λογική. Αν πάμε στην περίπτωση της Ελλάδας, διερωτάται κανείς: ο ελληνικός λαός πήρε αυτά τα δάνεια; Είναι οι Έλληνες που χρωστούν αυτό το χρέος της Ελλάδας; Προφανώς όχι. Τότε προκύπτει το επόμενο ερώτημα: γιατί λοιπόν να το πληρώσουν; Πρόκειται για επαχθές χρέος, ως αποτέλεσμα διεφθαρμένων διοικήσεων και οργανισμών που περιλαμβάνουν ασφαλώς και τις τράπεζες, οι οποίες δημιούργησαν κέρδη δανειζόμενες χρήματα με κριτήρια βάσει των οποίων δεν θα έπρεπε να είχαν δανειστεί καθώς γνώριζαν ότι τα δάνεια αυτά δεν θα αποπληρώνονταν. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης εκ μέρους των διεφθαρμένων πολιτικών της Ελλάδας και πολλών άλλων που κέρδισαν με αυτόν τον τρόπο πολλά χρήματα βγάζοντάς τα στο εξωτερικό. Αυτοί είναι που πρέπει να πληρώσουν το σημερινό χρέος της Ελλάδας και όχι οι Έλληνες. Και εδώ τώρα πάμε στην παράμετρο του κατά πόσον μία τέτοια διαγραφή χρέους είναι ρεαλιστική. Αυτό είναι αρκετά περίπλοκο. Ακόμα και το ΔΝΤ έχει επιδείξει την ανάγκη αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους ως μία εύλογη και απαραίτητη επιλογή. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που δεδομένης της εμμονικής απόρριψης μιας τέτοιας επιλογής από το Ευρωπαϊκό σύστημα, το ΔΝΤ φαντάζει... «ριζοσπαστικά αριστερό» σε σύγκριση με τη συμπεριφορά και τη στάση των Ευρωπαίων. 
 
Μέρος της ανασφάλειας που νιώθουν οι Έλληνες είναι απόρροια και της αγωνίας τους αν η Ελλάδα θα κρατηθεί στο ευρώ ή θα εκδιωχθεί από την «οικογένεια» της ευρωζώνης. Υπάρχει τέτοιος κίνδυνος; Και επίσης ποια είναι η άποψή σας: θα ήταν απειλητική για τη χώρα μία τέτοια εξέλιξη; 
 
Αμφιβάλλω για το αν η Ελλάδα εξαναγκαστεί να φύγει από το ευρώ, αλλά θα μπορούσε ίσως να συμβεί. Η άποψή μου είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν θα είναι αναγκαστικά μια τραγωδία για την Ελλάδα. Αν η Ελλάδα είχε την δική της ισοτιμία, θα μπορούσε κατ' αρχάς να βοηθηθεί μέσω των εξαγωγών να βγει από την κρίση. Σίγουρα όμως η χώρα θα τιμωρούνταν σκληρά από τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς αλλά και από το σύστημα των πολιτικών ισορροπιών στην ευρωζώνη, και αυτό θα ήταν σίγουρα επώδυνο. Σε κάθε περίπτωση θα είναι μια περίπλοκη εξέλιξη. Αλλά η δική μου προσωπική εκτίμηση είναι ότι η Ελλάδα δεν θα σπρωχθεί για να εκδιωχθεί από το ευρώ. 
 
Κάποιοι εκτιμούν ότι μακροπρόθεσμα θα είναι η ίδια η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας που θα αναγκαστεί να πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει η χώρα οικειοθελώς το ευρώ, καθώς η κοινωνία δεν θα αντέχει άλλο τις πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης. Είναι πιστευτό ένα τέτοιο σενάριο; 
 
Είναι ένα σενάριο που έχει ίσως κάποιες πιθανότητες να συμβεί. Εκτιμώ όμως ότι αν η ίδια η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας πάρει μία τέτοια απόφαση αποχώρησης από το ευρώ, αυτή η απόφαση για να έχει κάποια επιτυχία θα πρέπει να συνδυαστεί με αντίστοιχες αποφάσεις πολιτικών ηγεσιών άλλων χωρών της ευρωζώνης που βρίσκονται σε εξίσου κακή κατάσταση με την Ελλάδα. Πάρτε για παράδειγμα την Ισπανία. Πριν την κρίση του 2008, το κράτος της Ισπανίας είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό. Δεν ήταν η δημοσιονομική κατάσταση αυτή που προκάλεσε την κρίση στην Ισπανία αλλά τα εγκλήματα που διέπραξαν οι τράπεζες. Το ίδιο και στην Ιρλανδία. Τα εγκλήματα των τραπεζιτών κλήθηκαν να τα πληρώσουν οι Ιρλανδοί. Αντιστοίχως και στις ΗΠΑ, τα ίδια τραπεζικά εγκλήματα ήταν αυτά που δημιούργησαν την κρίση. 
 
Όπως και στις εκλογές του 2012, έτσι και σε αυτές τις εκλογές στην Ελλάδα ξεδιπλώνεται εκ μέρους των Ευρωπαίων μία άλλοτε άμεση και άλλοτε έμμεση προσπάθεια να παρέμβουν στα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα, υποδεικνύοντας στους Έλληνες πολίτες -άλλοτε με ωμό κι άλλοτε με συγκεκαλυμμένο τρόπο- την ενδεδειγμένη κατά την άποψή τους πολιτική επιλογή για τη χώρα. Τι συμβολίζουν τέτοιες πολιτικές συμπεριφορές στη σημερινή Ευρώπη; 
 
Ο τρόπος με τον οποίον οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης επιχειρούν να παρέμβουν άμεσα ή έμμεσα στα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα είναι η αντανάκλαση των αντιδημοκρατικών ενστίκτων αυτών των ευρωπαϊκών ελίτ. Πάντα ήταν κατ' ουσίαν αντιδημοκρατικές, ωστόσο με αφορμή την οικονομική κρίση έχουν φθάσει σε σημείο ακραίων αντιδημοκρατικών συμπεριφορών. Αυτό το απέδειξαν άλλωστε μερικά χρόνια πριν, όταν ο Παπανδρέου επιχείρησε έστω και να αρθρώσει την πρότασή του για δημοψήφισμα, ώστε οι πολίτες της Ελλάδας να αποφασίσουν αν συμφωνούν ή όχι με τα μέτρα λιτότητας που προέκριναν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και τα τραπεζικά συμφέροντα. Η αντίδραση όλων ήταν να αποκηρύξουν τον Παπανδρέου για τον λόγο ότι τόλμησε να καταθέσει την άποψη ότι οι Έλληνες θα έπρεπε να εκφράσουν την άποψή τους για τις έξωθεν επιβαλλόμενες πολιτικές. Το εντυπωσιακό ήταν ότι ουδείς καυτηρίασε με τον τρόπο που θα έπρεπε την αντίδρασή τους, λαμβάνοντας σχεδόν όλοι ως δεδομένο ότι ζούμε σε μια εποχή αντιδημοκρατικής ανωμαλίας και αποδεχόμενοι, εκ προοιμίου, ότι κάθε προσπάθεια αλλαγής αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Αξίζει να δει κανείς τα στατιστικά στοιχεία που δείχνουν πόσοι ψήφισαν στις πρόσφατες ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές πριν μερικούς μήνες. Είναι να εκπλήσσεται κανείς αν δει ότι η συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές ήταν τόσο χαμηλή όσο στο επίπεδο των αρχών του 19ου αιώνα, αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς ότι τότε δεν είχαν δικαίωμα ψήφου οι δούλοι, οι γυναίκες, αλλά και οι λευκοί άνδρες αν δεν εκπλήρωναν κάποια συγκεκριμένα περιουσιακά και ιδιοκτησιακά κριτήρια. Υπήρχε λοιπόν τότε ένα πολύ περιορισμένο εύρος εκλογικού σώματος που είχε δικαίωμα ψήφου στις εκλογές, το οποίο είναι αντίστοιχο με όσους συμμετέχουν σήμερα στις εκλογικές διαδικασίες παρά την άρση όλων των αποκλεισμών. Και αν δείτε σήμερα ποιοι δεν ψηφίζουν είναι οι άνθρωποι που δεν εκπροσωπούνται από την κυβέρνηση και τις σημερινές πολιτικές ελίτ. Από κάθε πλευρά κι αν εξετάσει κανείς το θέμα, θα διαπιστώσει ότι το έλλειμμα Δημοκρατίας σήμερα είναι υπαρκτό. 
 
Κατά την τηλεφωνική συζήτησή μας τις προάλλες, μου εκφράσατε την άποψη ότι κάτι αρχίζει να κινείται πολιτικά στην Ευρώπη, αναφερόμενος στην Ισπανία και την Ελλάδα... 
 
Αυτήν τη στιγμή οι κατεστημένες πολιτικές ελίτ στην Ευρώπη ανησυχούν από τη ραγδαία άνοδο που έχουν δημοφιλή κινήματα, όπως οι Podemos στην Ισπανία, οι οποίοι πιθανότατα να κερδίσουν τις εκλογές. Κάτι που είναι εντυπωσιακό, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν μερικά χρόνια δεν υπήρχαν καν στο πολιτικό προσκήνιο. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Οι επιπτώσεις των ακολουθούμενων πολιτικών στην Ευρώπη είναι τόσο καταστροφικές για την κοινωνία, και είναι κατ' επέκταση αναμενόμενη η ενίσχυση τέτοιων δυνάμεων που εναντιώνονται σε αυτές τις πολιτικές. 
 
Έχουν οι ελίτ της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης στην Ευρώπη λόγο να φοβούνται αυτές τις νέες αναδυόμενες πολιτικές δυνάμεις; 
 
Ασφαλώς και οι κατεστημένες ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ έχουν κάθε λόγο να φοβούνται την άνοδο τέτοιων κινημάτων, καθώς θεωρούν ότι αν έρθουν στην εξουσία ενδέχεται να ακυρώσουν τα σχέδια των πολιτικών που εφαρμόζουν αυτήν τη στιγμή, ιδιαίτερα στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Δυνάμεις όπως οι Podemos στην Ισπανία και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα απειλούν το κράμα συμφερόντων που συναπαρτίζεται από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τη δύναμη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Τα συμφέροντα αυτά είναι ιδιαίτερα ανήσυχα και προς το παρόν ευελπιστούν ότι θα καταφέρουν τελικά να ενσωματώσουν αυτές τις πολιτικές δυνάμεις μέσα στο δικό τους, γνωστό μέχρι σήμερα, σύστημα λειτουργίας τους. Ίσως όμως δεν θα είναι εύκολο να το πετύχουν κάτι τέτοιο. 
 
Πιστεύετε ότι αν τέτοια κινήματα όπως οι Podemos και ο ΣΥΡΙΖΑ έρθουν στην εξουσία θα αντιμετωπίσουν τον πειρασμό του συμβιβασμού; 
 
Θα υπάρξουν σίγουρα πολλοί πειρασμοί για να τους προσελκύσουν σε συμβιβασμό. Ωστόσο, υπάρχουν δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει, οι οποίες θα μπορούσαν να ακολουθηθούν και να οδηγήσουν στην αντιστροφή πολλών επιζήμιων οικονομικών πολιτικών για τις κοινωνίες της Ευρώπης. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς σε σύγκριση με την Ευρώπη, οι ΗΠΑ μοιάζουν να ακολουθούν μια περισσότερο προοδευτική οικονομική πολιτική. 
 
Για τον Αλέξη Τσίπρα, τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και ενδεχόμενο μελλοντικό Πρωθυπουργό, τι άποψη έχετε; 
 
Είμαι διστακτικός στο να πω αν ο Τσίπρας είναι καλός ή κακός, καθώς δεν γνωρίζω λεπτομερώς την καριέρα του και την μέχρι σήμερα διαδρομή του. Γενικά θα μπορούσα να πω ότι οι πολιτικές που προτείνει έχουν νόημα. Σε ό,τι αφορά όμως την προσωπική του ικανότητά να τις υλοποιήσει, είναι κάτι για το οποίο, προς το παρόν, δεν έχω καθαρή εικόνα γιατί δεν γνωρίζω αρκετά πράγματα για εκείνον. 
 
Στην Ελλάδα το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι «η Ευρώπη αλλάζει». Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει την Ευρώπη;
 
Σίγουρα τέτοιες δυνάμεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσαν να αλλάξουν την Ευρώπη. Για παράδειγμα οι Podemos στην Ισπανία έχουν διατυπώσει δημόσια και αρκετά λεπτομερειακά τις εναλλακτικές λύσεις που προτείνουν, και οι οποίες δείχνουν να έχουν νόημα. Ασφαλώς αν αυτές εφαρμοστούν θα είναι επώδυνες για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αλλά σίγουρα θα είναι ευεργετικές για τον κόσμο. 
 
Έχετε δηλαδή προσδοκίες για κάτι καλύτερο από αυτά τα κινήματα των Podemos στην Ισπανία και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα; 
 
Δεν θα το έλεγα προσδοκίες, αλλά σίγουρα πιστεύω ότι υπάρχει ένας λόγος για να ελπίζει κανείς. Γιατί, άλλωστε, ξέρετε, η έννοια του «προσδοκώ» είναι πιο ισχυρή από την έννοια του «ελπίζω». 
 
Πηγή:protagon
  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Παπανδρέου: «Το ΚΙΔΗΣΟ θα κάνει την έκπληξη στις εκλογές»

Το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα κάνει την έκπληξη στις εκλογές της Κυριακής τόνισε  ο πρώην Πρωθυπουργός και Πρόεδρος του ΚΙΔΗΣΟ Γιώργος Παπανδρέου.
 στη μακράς διάρκειας συνέντευξης που έδωσε χθες αργά το βράδυ στην εκπομπή e-nikos της τηλεόρασης του STAR.

Σε συνέντευξη του τη Δευτέρα στην τηλεόραση του STAR ο κ. Παπανδρέου  δήλωσε ότι δεν θα συνεργαστεί μετεκλογικά με τον κ. Σαμαρά, διότι έχει εμπειρία συνεργασίας μαζί του και κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό ότι έπαιξε στα ζάρια τις θυσίες του ελληνικού λαού, πήρε τα πιο σκληρά μέτρα, καθυστέρησε τα βήματα της χώρας με την εμμονή του στις εκλογές, έκανε πίσω στις μεταρρυθμίσεις και το μόνο που έκανε ήταν περικοπές και αύξηση των φόρων.

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ανέφερε για τον κ. Σαμαρά ότι τους τελευταίους μήνες «το έπαιξε Συριζαίος» και έλεγε ότι θα σκίσει τα μνημόνια, με αποτέλεσμα η χώρα να χάσει και πάλι σε αξιοπιστία.

Για τον κ. Σαμαρά ανέφερε επίσης ότι πριν την ψήφιση του μνημονίου του είχε ζητήσει στήριξη και η απάντηση που πήρε αρχικά ήταν ότι θα έβλεπε την πιθανότητα συνεργασίας, αλλά λίγο αργότερα απέρριψε την πρόταση και μάλιστα διέγραψε βουλευτές, όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, που ψήφισαν το μνημόνιο.

Ο κ. Παπανδρέου ανέφερε επίσης ότι στοχοποιήθηκε από το οικονομικό, πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο γιατί δεν ήταν βολικός και θέλησε να κόψει τον ομφάλιο λώρο του κράτους με αυτό το σύστημα. Και διαβεβαίωσε πως ούτε ως Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα είναι βολικός. Θα είμαστε δύσκολοι στις συνεργασίες είπε απαντώντας σε ερώτηση αν θα συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι «θα θέσουμε όρους».

Οι όροι που θα θέσει συνοψίζονται στη διαμόρφωση ενός ελληνικού σχεδίου μεταρρυθμίσεων, στη νέα ελάφρυνση του χρέους, στη βοήθεια από τους εταίρους για την έξοδο της χώρας στις αγορές, ο τερματισμός της λιτότητας και όλα αυτά, ως συμφωνία πακέτο με τους εταίρους να τεθούν υπό την κρίση του ελληνικού λαού με δημοψήφισμα. 

Το οποίο, όπως είπε, φοβάται το κατεστημένο, γιατί φοβάται τη φωνή του ελληνικού λαού, όπως έδειξε και η εμπειρία του 2011 με το δημοψήφισμα που είχε προτείνει τότε.

Επανέλαβε ότι πηγαίνοντας στις Κάννες είχε, στην ουσία ανατραπεί, καθώς και ότι ο κ. Βενιζέλος άλλαξε τη θέση του για το δημοψήφισμα, το οποίο δύο μέρες πριν είχε χαρακτηρίσει «λυτρωτικό». Αρνήθηκε ότι παρέδωσε την εξουσία στον κ. Σαμαρά, όπως του καταλογίζουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ και αντέτεινε ότι αυτοί που παρέδωσαν στον κ. Σαμαρά ήταν αυτοί που αποστάτησαν από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ. Επίσης διέψευσε ότι πρότεινε τον κ. Βενιζέλο για τη θέση του πρωθυπουργού.

Σε ερώτηση αν τα στοιχεία για το έλλειμμα είναι «πειραγμένα» απάντησε ότι αυτά που ήταν πειραγμένα ήταν τα στοιχεία της κυβέρνησης Καραμανλή, όπως αναγνώρισαν η Eurostat και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και εξέφρασε την απορία του γιατί κανένας εισαγγελέας δεν ερεύνησε αυτή την υπόθεση. 

Κατηγόρησε τον Κώστα Καραμανλή ότι γνώριζε αλλά έκρυβε τα πραγματικά στοιχεία και σε επίμονες ερωτήσεις απάντησε φέρτε εδώ τον κ. Καραμανλή να τα συζητήσουμε οι δυό μας. 

Τον κατηγόρησε επίσης ότι ενώ έφερε το 2005 το ΔΝΤ και ζήτησε τεχνική βοήθεια για τη φορολογία, δεν έκανε τίποτα, ενώ επί έξι, σχεδόν, χρόνια που ήταν πρωθυπουργός δεν πήρε κανένα μέτρο για να μη φθάσουμε στην κρίση και το μνημόνιο. Αν ο κ. Καραμανλής είχε πάρει μέτρα δύο χρόνια πριν το 2009, πρόσθεσε, δεν θα φτάναμε στο μνημόνιο. Αλλά, αντί να πάρει μέτρα, ανέφερε επίσης, ο κ. Καραμανλής διόγκωνε το χρέος και το έλλειμμα και όταν μίλησε, αργά το 2009, για μέτρα, πάλι δεν πρότεινε τίποτα συγκεκριμένο και συνέχισε τη σπατάλη και τις προσλήψεις.

Χρησιμοποίησε τη λέξη «εμπρηστές» για να χαρακτηρίσει τις κυβερνήσεις Καραμανλή, που πρέπει να φοβούνται μια έρευνα, από Εξεταστική Επιτροπή, από την οποία δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα οι «πυροσβέστες», δηλαδή οι δικές του κυβερνήσεις. Ενώ όταν τέθηκε ερώτημα για ευθύνες του ΠΑΣΟΚ σε υποθέσεις σκανδάλων επί κυβερνήσεων Σημίτη, ο κ. Παπανδρέου απάντησε ότι ο ίδιος είχε προτείνει στον κ. Καραμανλή να παραπεμφθούν όλες οι υποθέσεις σε Εξεταστικές Επιτροπές «και ας ματώσουμε τα δύο κόμματα», αλλά να καθαρίσει το πολιτικό σύστημα. 

Ο κ. Καραμανλής, όμως, όπως πρόσθεσε, δεν έκανε απολύτως τίποτα. Επίσης ο κ. Παπανδρέου δήλωσε υπερήφανος διότι η κυβέρνησή του ήταν η μόνη κυβέρνηση της οποίας στέλεχος δεν κατηγορήθηκε για σκάνδαλα.
  
Σε ερωτήσεις σχετικά με το επιχείρημα του κ. Βενιζέλου ότι έπρεπε να ζητηθεί ψήφιση του μνημονίου με 180 ψήφους, πέραν της άρνησης του κ. Σαμαρά να ψηφιστεί και από τη ΝΔ, ο κ. Παπανδρέου απάντησε ότι αν ζητούσε από τη Βουλή 180 ψήφους και δεν τις έπαιρνε, η Ελλάδα κινδύνευε να μη μπει στο πρόγραμμα. Ο ίδιος, όπως είπε, θα μπορούσε να ρίξει την ευθύνη γι αυτό στον κ. Σαμαρά, αλλά, στο μεταξύ, η χώρα θα είχε πτωχεύσει.

Ανάλογη ήταν η απάντηση που έδωσε και σε ερώτηση γιατί, τελικά, δεν επέμεινε στη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος το 2011, ζητώντας έγκριση της πρότασης από τη Βουλή, όπως προβλέπεται. Ο κ. Παπανδρέου είπε πως αν η Βουλή απέρριπτε την πρόταση, η χώρα έπρεπε να οδηγηθεί σε εκλογές με κίνδυνο να χαθεί το δεύτερο δάνειο των 130 δις και το PSI. 

Μεγάλες ευθύνες για την κρίση στην Ελλάδα επέρριψε ο κ. Παπανδρέου και στην Κομισιόν και ιδιαίτερα στον Μανουέλ Μπαρόζο, τον οποίο κατηγόρησε ότι δεν έκανε τίποτα για να ελέγξει τα στοιχεία της ελληνικής οικονομίας επί κυβερνήσεων Καραμανλή. Και περιέγραψε ένα μάλλον θερμό επεισόδιο που είχε με τον Πρόεδρο της Κομισιόν σε μια Σύνοδο, τον Φεβρουάριο του 2010 όταν ο κ. Μπαρόζο του ζήτησε εξηγήσεις γι τα στοιχεία της οικονομίας και του ζήτησε να πάρει σκληρά μέτρα. 

Ο κ. Παπανδρέου, απαντώντας στον κ. Μπαρόζο, σ΄ εκείνη τη Σύνοδο, όπως ανέφερε, επέκρινε έντονα τον Πρόεδρο της Κομισιόν ζητώντας του εξηγήσεις για το γεγονός ότι ο ίδιος δεν έκανε τίποτα επί πέντε χρόνια με τον κ. Καραμανλή και ζητά από τον νεοεκλεγέντα Έλληνα πρωθυπουργό να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις τόνισε ότι δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ έγινε συνιστώσα της ΝΔ και ότι ο ίδιος ανέμενε ότι θα είχε διαφοροποιηθεί σκληρά από τη δεξιά, η κυβέρνηση της οποίας στην πολιτική της είχε και ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Αντίθετα, είπε, το ΠΑΣΟΚ κατέληξε να είναι ένα συνονθύλευμα φυλάρχων, ικανών κατά τα άλλα ανθρώπων, οι οποίοι, όμως, έχασαν τις αρχές, τις αξίες, τον ριζοσπαστισμό τους και τη διάθεση για σύγκρουση με τα κακώς κείμενα της χώρας.

Όπως είπε, πάντως, προσβλέπει σε νέα συνάντηση, στην πορεία, με πολλά στελέχη που κινούνται στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά στη βάση αρχών και αξιών, όπως αυτές που πρεσβεύει το ΚΙΝΗΜΑ.

Το χαμένο χρώμα των παντζαριών

Έχω μανία με τα χρωματιστά ψωμιά και τα παξιμαδάκια που φτιάχνω προσθέτοντας στη ζύμη αλεύρι από χαρούπι, χόρτα ή κολοκύθα και μανταρίνια μαζί με ελαιόλαδο. Η προσθήκη παντζαριών δίνει νόστιμες μπαγκέτες και ψωμάκια, αλλά, δυστυχώς, δεν δημιουργεί κόκκινο ή έστω ροζ ψωμί. Τα παντζάρια βάφουν όλα τα γύρω λαχανικά που τα συνοδεύουν στις σαλάτες, φτιάχνουν ένα βαθυκόκκινο μπορς και ένα αντίστοιχα εντυπωσιακό ριζότο με παντζάρια, όταν όμως γίνονται πολτός και προστίθενται σε αλεύρι και νερό, η έντονη ροζ ζύμη χάνει τελείως το χρώμα της αφού ψηθεί το ψωμί.

Κάποιες φορές παραμένει μια αχνή ροζ κρούστα αλλά το εσωτερικό του ψωμιού είναι αρκετά συνηθισμένο και θα πρέπει να το δοκιμάσει κανείς για να διακρίνει τη γλυκιά γήινη γεύση των παντζαριών.

Χρησιμοποιώντας τη μαρμελάδα μου - ή όποια μαρμελάδα σας αρέσει - και προσθέτοντας φιστίκια, φουντούκια, αμύγδαλα ή όποιους ξηρούς καρπούς αγαπάτε περισσότερο, μπορείτε να κάνετε αυτά τα ακαταμάχητα γεμιστά ψωμάκια. Είναι πολύ νόστιμα αχνιστά, απευθείας από τον φούρνο. Αν σας περισσέψει κάποιο από αυτά, μετά από μια-δυο μέρες, προτείνω να τα κόψετε σε φέτες και να τα φρυγανίσετε. Είναι υπέροχα!

Ψωμί με πολτό παντζάρι και ψωμάκια γεμιστά με μαρμελάδα και φιστίκια

Φτάνει για 4 μπαγκέτες ή 8 ως 10 μικρά γεμιστά ψωμάκια

  • 1 κούπα ψιλό σιμιγδάλι ή σκληρό αλεύρι
  • 3 ½ φλιτζάνια αλεύρι για κάθε χρήση
  • 3 φλιτζάνια αλεύρι ολικής άλεσης
  • 3 κ.γ. ξηρή μαγιά στιγμής
  • 2 κ.γ. αλάτι
  • ½ κ.γ. άσπρο πιπέρι
  • 3 ½ φλιτζ. πουρέ από βρασμένα παντζάρια (δείτε σημείωση)
  • λίγο φυσικό μεταλλικό νερό (χωρίς χλώριο), όσο χρειαστεί
  • ½ φλιτζ. ελαιόλαδο και λίγο ακόμα για το μπολ και τις μεμβράνες
  • 2/3 φλιτζ. χοντροκομμένα και αλεσμένα φιστίκια ή αμύγδαλα (προαιρετικά)

Γέμιση (προαιρετική):

  • 1 φλιτζ. μαρμελάδα πορτοκάλι ή λεμόνι, ή όση χρειαστεί
  • ½ - 2/3 φλιτζ. χοντροκομμένα φιστίκια, ή όσα χρειαστούν
  • γάλα για να αλείψετε τα ψωμιά

Τοποθετήστε τα αλεύρια, τη μαγιά, το αλάτι και το πιπέρι στο μπολ ενός μεγάλου μίξερ και ανακατέψτε τα με σπάτουλα.

Κάντε μια λακούβα στο κέντρο και προσθέστε τον πολτό των παντζαριών και το ελαιόλαδο. Στερεώστε το μπολ στο μίξερ και δουλέψτε το μίγμα με τον γάντζο ζύμης σε χαμηλή ταχύτητα για ένα λεπτό. Όσο το μίξερ δουλεύει, προσθέστε νερό, αν χρειάζεται, και δουλέψτε τη ζύμη για πέντε λεπτά ή και περισσότερο, σταματώντας περιστασιακά για να την ανακατέψετε με μια μεγάλη σπάτουλα. Προσθέστε τα αλεσμένα φιστίκια ή τα αμύγδαλα, αν τα χρησιμοποιήσετε, και ανακατέψετε για μερικά ακόμη λεπτά για να ενσωματωθούν. Η ζύμη θα πρέπει να παραμένει υγρή και ελαφρώς κολλώδης αλλά να αρχίζει να ξεκολλάει από τα τοιχώματα του μπολ. Αν είναι πολύ στεγνή, προσθέστε λίγο νερό, αν είναι πολύ υγρή προσθέστε μερικές κουταλιές της σούπας αλεύρι για όλες τις χρήσεις.

Λαδώστε ένα μεγάλο διαφανές ή ημιδιαφαvές μπολ καθώς και ένα κομμάτι πλαστικής μεμβράνης. Αδειάστε τη ζύμη πάνω σε ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια και δώστε της το σχήμα μπάλας. Μεταφέρετέ την στο λαδωμένο μπολ. Καλύψτε το με τη λαδωμένη μεμβράνη και αφήστε την να φουσκώσει ώσπου να διπλασιαστεί σε όγκο, για περίπου 1 ½ ώρα ή και περισσότερο.

(Όταν η ζύμη έχει αυξηθεί περίπου 1 ½ φορά από το αρχικό της μέγεθος, μπορείτε να μεταφέρετε το μπολ στο ψυγείο και να το αφήσετε για μία νύχτα ως και 24 ώρες. Θα συνεχίσει να φουσκώνει αργά. Πριν προχωρήσετε, φέρτε το σε θερμοκρασία δωματίου.)

Αναποδογυρίστε τη ζύμη πάνω σε ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια και, αν θέλετε, κόφτε την στη μέση ή στα 4 με σπάτουλα. Πλάστε δύο ή τέσσερις μπαγκέτες και τοποθετήστε τις σε ταψί καλυμμένο με λαδόκολλα. Εναλλακτικά, χρησιμοποιήστε ολόκληρη ή τη μισή ζύμη για να φτιάξετε γεμιστά ψωμάκια:

Χωρίστε τη μισή ζύμη σε 6 ή 8 κομμάτια. Πλάστε κάθε κομμάτι σε κορδόνι με μήκος περίπου 30 ως 35 εκατοστά και στη συνέχεια πιέστε το να ισιώσει. Απλώστε λίγη μαρμελάδα στο κέντρο και πασπαλίστε με τα φιστίκια. Καλύψτε τη γέμιση με τη ζύμη και τυλίξτε το κορδόνι ώστε να σχηματίσει ένα ψωμάκι/σαλιγκάρι.

Τοποθετήστε το σε ταψί στρωμένο με λαδόκολλα και συνεχίστε γεμίζοντας και τα υπόλοιπα ψωμάκια και τοποθετώντας τα το ένα δίπλα στο άλλο.

Καλύψτε τα ψωμιά με λαδωμένη μεμβράνη και αφήστε τα να φουσκώσουν για 30 λεπτά ακόμα - δεν θα φουσκώσουν πολύ. Προθερμάνετε τον φούρνο στους 220 °C. Αλείψτε τα ψωμιά με νερό ή γάλα, αν θέλετε. Ψήστε τα για πέντε λεπτά, ραντίζοντας το εσωτερικό του φούρνου με νερό δύο φορές και κατόπιν χαμηλώστε τη θερμοκρασία στους 190 βαθμούς και συνεχίστε το ψήσιμο για 30 λεπτά ή και περισσότερο, μέχρι να ροδίσουν και να βγάζουν κούφιο ήχο όταν τα χτυπάτε στο κάτω μέρος.

Όταν τελειώσετε, μεταφέρετέ τα σε σχάρα για να κρυώσουν τελείως πριν τα κόψετε και τα σερβίρετε.

Για τα παξιμαδάκια:
Κόψτε τις μπαγκέτες σε λεπτές φέτες και ψήστε τις στη σχάρα του φούρνου στους 100 βαθμούς Κελσίου για μία με δύο ώρες ή μέχρι να στεγνώσουν εντελώς. Αφήστε τις να κρυώσουν στη σχάρα και διατηρήστε τα σε δοχεία που κλείνουν αεροστεγώς.

Σημείωση:
Για να φτιάξετε τον πολτό των παντζαριών βράστε 1 ½ κιλό παντζάρια μέχρι να μαλακώσουν. Ξεφλουδίστε, κόφτε τα σε τέταρτα και λιώστε τα από μπλέντερ, προσθέτοντας νερό για να πάρετε λεία πάστα. Προσθέστε λίγο νερό επιπλέον, αν χρειάζεται, για να πάρετε την απαιτούμενη ποσότητα.