Το επικοινωνιακό επιτελείο του Γ. Θωμάκου (Γρηγοράκος), ενθουσιασμένο από την ανταπόκριση του «αμοντάριστου» διαφημιστικού, που δείχνει τον Χρ. Καλό να λέει ποια είναι η καλύτερη ώρα για σεξ, αποφάσισε να τονίσει με νέα σποτ, το προφίλ του «γατούλη του σεξ»

Ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο, από το επόμενο spot του Χρ. Καλού με θέμα «Έχω την διοίκηση, πάμε μια βόλτα;»

Φαίνεται ότι το πείραμα πέτυχε! Η αντίδραση του κοινού στην εικόνα ενός «ορμονικού ηφαιστείου», που μιλάει σαν μοντέλο σε lifestyle περιοδικό των 90’s, ήταν τέτοια που οδήγησε τους υπεύθυνους της καμπάνιας του Χρ. Καλού να αναπροσαρμόσουν τη στρατηγική αντιμετώπισή τους.

Έτσι, μέσα στις επόμενες μέρες, πρόκειται να κυκλοφορήσουν αμοντάριστα video, όπου ο Χρ. Καλός, ανάμεσα στις ατάκες περί εκσυγχρονισμού, χρηστής-ηθικής διοίκησης και προοπτικής της πόλης, θα δίνει συμβουλές για το πώς βρίσκει κανείς το σημείο G, για αποτελεσματικές ατάκες πεσίματος και για το πώς χορεύεις μπλουζ κολλητά, για να καταφέρνεις να τρίβεσαι επάνω στην ντάμα σου.

Επίσης, υπάρχει η σκέψη, ο Χρ. Καλός, να σταματήσει να φοράει αυστηρά κοστούμια και να υιοθετήσει κάτι πιο άνετο, όπως π.χ. μια ανοιχτή ρόμπα, ενώ στα αμοντάριστα πλάνα, θα τρίβεται σε φλοκάτες και κουφώματα λέγοντας φράσεις όπως «είμαι ο ερεθισμένος διαβολάκος σου» και «Let’s shag babyyyy», στα πρότυπα του Austin Powers.

Αφού μάλιστα η εικόνα του «ένκαυλου τζίτζη», φαίνεται ότι συγκινεί περισσότερο το κοινό, θα ανασκευαστούν και παλιότερες διαφημίσεις. Π.χ. στη συνέχεια της διαφήμισης με τον Γ. Θωμάκο να προσκυνάει στο μοναστήρι, ο Χρ. Καλός θα τον παίρνει να πάνε για «νόμιμες απαλλοτριώσεις». Ενώ στη προώθηση της χρηστής-ηθικής διοίκησης όπου ο Γ. Θωμάκος μιλάει με την ομάδα του, ο Χρ. Καλός θα κάνει ότι δεν ακούει, γιατί θα κάνει νοήματα στις υπαλλήλους και να τους χαϊδεύει το πόδι κάτω από το τραπέζι!

Τέλος, αντί για δηλώσεις του τύπου «φεύγω γιατί με περιμένει πολλή δουλειά στο γραφείο» (που τον κάνουν να μοιάζει εξωγήινος στα μάτια των αργόμισθων ψηφοφόρων του), ο Χρ. Καλός θα αρχίσει να λέει ατάκες όπως «φεύγω για να πάω να ρίξω ένα γρήγορο στο γραφείο», που αποδεδειγμένα τον ανεβάζουν στα μάτια τους.

Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν, ότι έκανε κακό επικοινωνιακά η ταύτιση του Καλού με τον ηθικό και προσγειωμένο, θεωρώντας ότι δεν πρέπει να αφήσουν τον αντίπαλο να εκμεταλλεύεται χωρίς αντίπαλο το πρότυπο του ηλικιωμένου μπερμπάντη. Γι΄ αυτό, στα σχέδια βρίσκεται και μια σκηνή όπου κατά την αποβίβαση από την διοίκηση, ύστερα από κάποια ομιλία, ο Χρ. Καλός θα κάνει νεύμα στην υπάλληλο να τον χαϊδέψει στο «μαλλιαρό» κεφάλι του.

Εννοείται, φυσικά, ότι στα πλαίσια της «υπογάστριας προσέγγισης των ψηφοφόρων», ο Χρ. Καλός σκοπεύει να γυρίσει και μια διαρροή video από dark room, ώστε να συγκινήσει και το gay κοινό. Μάλιστα υπάρχει η σκέψη να τον δείχνουν να τοποθετεί εκεί «εικόνες που δεν θα κατέβουν», αφού όλη αυτή η σεξουαλική υπερδαστηριότητα, δεν πρέπει να προκαλέσει προβλήματα στους θρήσκους οπαδούς της παράταξης Θωμάκου.

Όπως και να ‘χει, στο επικοινωνιακό επιτελείο (Γρηγοράκος) ο ενθουσιασμός είναι τόσο μεγάλος, που όλοι φαίνονται πρόθυμοι να παραβλέψουν το γεγονός ότι όλες αυτές οι αμοντάριστες διαρροές, μπορεί να οδηγήσουν κάποιους στο συμπέρασμα ότι οι συνεργάτες του Δήμαρχου Γ. Θωμάκου είναι τόσο άχρηστοι, που ούτε ένα σωστό άτομο δεν μπορούν να προσλάβουν.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

«Ο φόβος δημιούργησε τους θεούς και η ελπίδα τους διατήρησε». Αυτή η φράση ανήκει στον Μαρκήσιο ντε Σαντ και είναι κρεμασμένη στον τοίχο της αίθουσας 5. Πιο δίπλα κρέμεται «Ο Γολγοθάς» («Le Calvaire») του Félicien Rops. Ένας εσταυρωμένος που θα έκανε και τον πιο ανοιχτόμυαλο άνθρωπο στις τάξεις της Εκκλησίας να αφορήσει τον καλλιτέχνη, αλλά και όσους τολμούν να στρέψουν τα μάτια τους σε αυτόν. Και να, είμαστε τώρα εδώ μπροστά του μια ντουζίνα νοματαίοι που δεν μπορούν να πάρουν το βλέμμα από πάνω του. Το ίδιο έχει συμβεί και σε κάθε έργο που εκτίθεται στο ισόγειο του Μουσείου Ορσέ. Δεν είναι παράλογο, λοιπόν, που οι επτά αίθουσες, οι οποίες συνθέτουν την έκθεση για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, κλέβουν 4 ώρες από τη ζωή σου και σε βάζουν σε ένα παιχνίδι που δεν συνειδητοποιείς ότι συμμετέχεις παρά μόνο όταν βγεις από το τελευταίο δωμάτιο.

Πριν από αυτό όμως, υπάρχει μια πορεία καλά σχεδιασμένη. Υπάρχει μια κλιμάκωση στο συναίσθημα, ξεκινώντας από την αίθουσα όπου προβάλλονται σύντομα αποσπάσματα από ταινίες. Η «Χρυσή εποχή» του Μπουνιουέλ, το «Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα» του Παζολίνι, τα «Μάτια χωρίς πρόσωπο» του Φρανζί, μεταξύ άλλων, σου κλείνουν το μάτι πονηρά για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Ένας τοίχος αφιερωμένος στη ζωή του Μαρκήσιου αναφέρουν τα πιο σημαντικά γεγονότα. Τα περισσότερα είναι εγκλεισμοί σε σωφρονιστικά ιδρύματα και άσυλα, αποδράσεις και φυσικά πολλά σκάνδαλα κι ακόμα περισσότερα έργα. Είναι το μόνο στοιχείο που υπάρχει με χρονολογική σειρά. Οι επιμελητές της έκθεσης δεν χαράζουν μια γραμμική πορεία στον χρόνο και την ιστορία, αλλά παίζουν ανά αίθουσα με τις έννοιες και τα συναισθήματα που προκαλεί το έργο του Μαρκήσιου. Αλλά πάνε και λίγο πριν την εποχή του. Το δωμάτιο με τίτλο «Ανθρώπινος, πάρα πολύ ανθρώπινος, απάνθρωπος» («Humain, trop humain, inhumain») δείχνει έργα με ιστορικό ή θρησκευτικό θέμα που αποδεικνύουν πως όσα αργότερα είπε ο Ντε Σαντ, υπήρχαν ήδη σε κωδικοποιημένη μορφή -ιδιαιτέρως η βία.

Από εκεί περνάς στο ανθρώπινο σώμα, στην απόλαυση, στην αντίληψη για τον κόσμο, στην ανυπαρξία του Θεού, στην υπερβολή της επιθυμίας και στην αιωνιότητα. Όχι με την θρησκευτική έννοια, αλλά υπό την έννοια του άφθαρτου των ιδεών μέσα στον χρόνο. Στην ουσία, την επιρροή του Μαρκήσιου ντε Σαντ. Την βλέπεις να φτάνει ως τον 20ο αιώνα μέσα από έργα των Ingres, Goya, Vallotton, Cézanne, Munch, Rodin, Füssli, Ernst, Ray, Dali, Picasso, Delacroix, Courbet, Picambia, Masson... Η λίστα δεν έχει τελειωμό. Είναι περισσότερα από 500 έργα που εκτίθενται, τα οποία σε καθηλώνουν, σε προβληματίζουν, σε σοκάρουν, σε τραβούν κοντά τους. Κι εγώ θέλω τουλάχιστον να τα απαθανατίσω, αλλά αδυνατώ! Το προσωπικό του μουσείου που επιβλέπει τις αίθουσες έχει μπει για τα καλά στο πνεύμα της έκθεσης. Μας έχουν -ευτυχώς, μεταφορικά- με τον βούρδουλα. «Απαγορεύονται οι φωτογραφίες»! Μία κατάφερα να τραβήξω όλη κι όλη στα κλεφτά, με τη βοήθεια ενός κύριου που μου έκανε πλάτες για να μην μας τσακώσει η αυστηρή κυρία με το κοστούμι. Νωρίτερα, τον είχα βοηθήσει εγώ με παρόμοιο τρόπο για να φωτογραφίσει 26 φωτογραφίες αιδοίων που είναι απλωμένες σε μια γυάλινη προθήκη.

Πάνω από αυτήν την προθήκη, είναι κρεμασμένες κι άλλες φωτογραφίες γυμνών σωμάτων, μεταξύ των οποίων και μία ενός πέους σε απόλυτο focus. Εκατοστά μακριά του έχει σκύψει ένας νεαρός, όχι άνω των 30, και το περιεργάζεται συνοφρυωμένος. Δεν ξέρω τι σκέφτεται, αν και θα ήθελα τόσο να μάθω. Άραγε κάνει συγκρίσεις με το δικό του; Τι μπορεί να κοιτάει τόση ώρα; Δίπλα του, στέκεται μια ηλικιωμένη κυρία, γύρω στα 65, η οποία τον κοιτάει αμήχανα και ύστερα εστιάζει στα αιδοία. Κάνω ένα βήμα πίσω και τους παρατηρώ. Είναι τόσο σουρεάλ αυτή η σκηνή που θα μπορούσε κάλλιστα να την έχει γράψει ο ντε Σαντ και να την έχει ζωγραφίσει ο Max Ernst. Δεν είναι όμως η μόνη. Λίγα λεπτά αργότερα, στο τελευταίο δωμάτιο, το οποίο φέρει πινακίδα που προειδοποιεί για το ακατάλληλο των εκθεμάτων, ένα ζευγάρι έχει καθίσει στο καναπεδάκι στη μέση της αίθουσας και ερωτοτροπεί ασυστόλως. Το βρίσκω άκρως αρμόζον και σε αρμονία με τα όσα μας περιτριγυρίζουν. Θα μπορούσαν να έχουν ξεπηδήσει από τις σελίδες του «Η φιλοσοφία στο μπουντουάρ». Θα μπορούσαν ακόμη να είναι εικαστικό δρώμενο, σκέφτομαι, ενθυμούμενη το trailer της έκθεσης. Δεν είναι τίποτα από αυτά. Λίγα μπαλαμούτια και σάλια πιο μετά, το ζευγάρι φεύγει· μαζί κι εγώ.

Έξω από το μουσείο, προσπαθώ να βάλω ακόμη σε τάξη όσα αντικρουόμενα συναισθήματα βίωσα. Από την αποστροφή και τη σύγχιση έως την διέγερση και την έκπληξη. Οι Γάλλοι τόλμησαν να αποτίουν φόρο τιμής στον Μαρκήσιο ντε Σαντ, 200 χρόνια μετά τον θάνατό του, με μια έκθεση που δεν κρύβει τίποτα. Σαφώς, δεν είναι για όλους, όπως εξομολογούνται οι επιμελητές, αλλά είναι εκεί αν θες να τη δεις. Δεν αυτολογοκρίνεται. Κι αναρωτιέμαι αν θα αντέχαμε να απολαύσουμε κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα. Ας πούμε μια παρόμοιας αισθητικής έκθεση για τον Καβάφη.

Πηγή:protagon

Πηγή:protagon