Η τέχνη του δρόμου αποτελεί μια ειδική κατηγορία καλλιτεχνίας και τα αποτελέσματά της είναι σε κάποιες περιπτώσεις αριστουργηματικά τόσο από άποψη τεχνική όσο και από τα μηνύματα που συχνά-πυκνά περνάει στον κόσμο. Οι τοίχοι σε διάφορες πόλεις του κόσμου έχουν την τύχη να φιλοξενούν μοναδικά έργα που ξεχωρίζουν. Και βέβαια το σημαντικότεροπλεονέκτημα είναι ότι αυτές οι ζωγραφιές δίνουν άλλη όψη στο αστικό τοπίο και ομορφαίνουν τις κατά τα άλλα μουντές μητροπόλεις του κόσμου. Τα ωραιότερα γκράφιτι ανά τον πλανήτη παρελάυνουν μπροστά στα μάτια μας…

αγώνας δρόμου,

πρώτη η Βούλτεψη,

η Σπυράκη,

ο Άδωνις, ο Ντινόπουλος και ο Γιακουμάτος από κοντά,

μετά μην απορήσετε το βράδυ της Κυριακής,

με το μυαλό του Σίλα  

Οι εντυπωσιακοί αριθμοί του 'χρυσωρυχείου' της Apple

Είναι γνωστό ότι το AppStore της Apple αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πηγές εσόδων για την εταιρεία, με τους χρήστες των συσκευών iOS να κατεβάζουν επι πληρωμή χιλιάδες εφαρμογές καθημερινά από τα 1,4 εκατομμύρια apps που είναι διαθέσιμα.  

Η εταιρεία οικονομικών αναλυτών ASYMCO έβαλε κάτω τα στοιχεία αυτά και διαπίστωσε ότι τα συνολικά έσοδα των δημιουργών εφαρμογών, από το λεγόμενο 'App Business', ξεπέρασαν σε όγκο τα έσοδα του Hollywood, από το αμερικανικό box office, όπως φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα, αποφέροντας στους δημιουργούς πάνω από 10 δισ. δολάρια μέσα στο 2014.  

Παράλληλα η έκθεση της εταιρείας αναφέρει ότι τα apps αποτελούν την πιο εύρωστη έκφανση της ψηφιακής οικονομίας, τα έσοδα της οποίας ξεπερνούν αυτά των ψηφιακών πωλήσεων μουσικής, ταινιών, τηλεοπτικών σειρών μαζί.  

Το AppStore, που είναι διαθέσιμο σε περισσότερες από 155 χώρες, από την έναρξη της λειτουργίας του το 2008, έχει αποφέρει συνολικά 25 δισεκατομμύρια δολάρια στους δημιουργούς εφαμογών, οι οποίοι σε κάποιες περιπτώσεις, αμείβονται περισσότερα από όσα παίρνει ένας σταρ του Χόλιγουντ, ενώ μόνο στις ΗΠΑ υποστηρίζει πάνω από 624.000 θέσεις εργασίας, σύμφωνα με την ASYMCO. 

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Δεν υπάρχουν άνθρωποι δίχως χνάρια. Όλοι κάπου έχουμε πατήσει, όλοι από κάπου έχουμε περάσει, έχουμε συνευρεθεί, έχουμε πέσει θύματα του τυχαίου και του ατυχούς. Φωτογραφίες, βίντεο, λόγια, χαμόγελα, αποτυπώσεις στιγμών που όταν αποκοπούν από το ένα λεπτό πριν και το ένα λεπτό μετά, μπορούν να ερμηνευτούν, να «μεταφραστούν» με πολλούς τρόπους.

Μετεκλογική περίοδος και το επιτελείο της παράταξης Χιωτάκη είχε οργανώσει τμήματα ιχνηλατών. Βουτηχτές στο παρελθόν των αντιπάλων, ελπίζοντας να ανασύρουν από σκοτεινούς βυθούς ένα ενσταντανέ, μία ακρωτηριασμένη φράση, ένα ένοχο σαρδάμ. Κάτι που θα ακυρώσει το παρόν. Οτιδήποτε μπορεί να αμφισβητήσει προθέσεις, να θαμπώσει την εικόνα, να βγάλει στο φως προηγούμενες ζωές σε σέπια.

Δεν έχουν βέβαια όλες το ίδιο βάρος. Δεν είναι όλες αθώες ή ατυχείς στιγμές. Κρινόμαστε από τις επιλογές μας και το παρελθόν μας είναι επιλογές, χωρίς βέβαια να σημαίνει αυτό πως δεν αλλάζουν ρότα οι άνθρωποι, πως είμαστε όλοι καταδικασμένοι να απολογούμαστε εφ’ όρου ζωής για λάθη και επιπολαιότητες. Ακόμη και τα εγκλήματα έχουν χρόνο «αποπληρωμής». Βέβαια άλλο είναι μια φωτογραφία με ένα τσεκούρι και άλλο να βρίσκεσαι σε μία συνέντευξη τύπου και στο βάθος πίσω σου να διακρίνεται το «τέρας», προσκεκλημένος στην ίδια βραδιά. Η πρακτική όμως με ενοχλεί το ίδιο. Η εικόνα των τύπων πάνω από έναν υπολογιστή, που έχουν αναλάβει το διακόνημα να ξετινάξουν τις ζωές αντιπάλων, παραδίδοντας τα ευρήματα σε μία άλλη επίλεκτη ομάδα που θα αναλάβει το μοντάζ, τα πρόσημα και τις λεζάντες, είναι αποκαρδιωτική, έως απεχθής. Είναι μια φτηνιάρα πολιτική. Και οι φτηνιάρες πολιτικές, καθιστούν φτηνιάρικες και τις παρατάξεις που τις ασκούν.

Μια ανάρτηση στα social media και από κάτω ορδές αυτοδίδακτων ιεροεξεταστών να επιδίδονται σε μπουγέλα χολής. Και συνήθως η χολή περισσεύει εκεί που λείπει το σπέρμα…

Δεν υπάρχει πεντακάθαρο παρελθόν για κανέναν (που να το αποδέχονται όλοι). Για τον απλό λόγο πως ακόμη και κάτι που εσύ θεωρείς ως ολόσωστο, μπορεί εύκολα να διαβαστεί υπό την διαθλαστική γωνία της ιδεολογικής και παραταξιακής ταυτότητας του άλλου και να ερμηνευτεί ως έγκλημα καθοσιώσεως.

Και όλα αυτά τα περιμένεις από παρατάξεις βουλιμικά στον λαϊκισμό, δεν υπάρχει έκπληξη. Από όσους πιστεύουν -και όχι άδικα- πως το «ένοχο» παρελθόν στον ανεμιστήρα βρίσκει μυριάδες, σαν έτοιμους από καιρό, να πειστούν, να αποκαθηλώσουν, να σταυρώσουν. Δεν το περιμένεις όμως -και δυστυχώς φλερτάρουν δειλά με τέτοιες πρακτικές- από όσους ευαγγελίζονται έναν άλλο κόσμο, πολίτες που θα κινούνται σε άλλη πίστα συνειδητοποίησης και ευθύνης. Γιατί ως γνωστόν, όταν παλεύεις με ένα γουρούνι στην λάσπη, η διαφορά είναι πως του γουρουνιού του αρέσει.

Είμαστε τα μέσα που χρησιμοποιούμε, τίποτα άλλο. Ο σκοπός είναι κάτι τόσο θεωρητικό που δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για κανέναν. Και παρόλο που κανένας μας δεν γεννήθηκε χθες και όλοι μας έχουμε χνάρια και αποτυπώματα και όσο κι αν η μνήμη καθώς και η υπενθύμιση είναι απαραίτητες,  ας περιορίσουμε λίγο την «βρωμοδουλειά» και ας κάνουμε πολιτική πάνω από την ζώνη. Δεν είναι μόνο ιδεολογικό, είναι και αισθητικό το θέμα. Έτσι κι αλλιώς, είναι τόσο εύκολο να «ξεβρακώσεις» κάποιους κρίνοντάς τους από τις παρούσες θέσεις τους, που δεν χρειάζεται να γίνεις μπάτσος του παρελθόντος τους.

Πολιτική με παλιές φωτογραφίες είναι μια πολιτική μετρίων.-