*Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Υπάρχουν στη ζωή του καθενός επεισόδια που απωθούνται, ιστορίες που επειδή σου προξενούν αμηχανία προτιμάς να τις ξεχάσεις. Ένα τέτοιο μικρό περιστατικό μού θύμισε τις προάλλες ένας καλός φίλος. «Εσύ ειδικά», μου είπε με ύφος παιγνιωδώς σαδιστικό, «δεν δικαιούσαι να μιλάς για τον Τσίπρα! Εσύ είσαι από τους πρώτους που του έκαναν λεζάντα και μάλιστα σε πανελλαδική μετάδοση…».

Αναφερόταν στις δημοτικές εκλογές του 2006. Ως υποψήφιοι δήμαρχοι Αθηναίων είχαν κατέβει ο Νικήτας Κακλαμάνης από τη Νέα Δημοκρατία, ο Κώστας Σκανδαλίδης από το Πασόκ, ο Σπύρος Χαλβατζής από το ΚΚΕ και ο Αλέξης Τσίπρας από την παράταξη που οι μη παροικούντες την Ιερουσαλήμ δεν ήταν βέβαιοι αν λεγόταν επισήμως Συνασπισμός ή Σύριζα.

Η κρίση τότε ούτε που αχνοφαινόταν. Ο Κώστας Καραμανλής φάνταζε αδιαφιλονίκητος και η πολιτική ειδησεογραφία εξαντλούνταν σε ίντριγκες και σε αντιπαλότητες μεταξύ μεγαλοστελεχών, εφόσον τα τρανά σκάνδαλα, που έμελλε να αποσαθρώσουν τη «σεμνή και ταπεινή» διακυβέρνηση, δεν απασχολούσαν ακόμα την κοινή γνώμη.

Τα ιδιωτικά κανάλια, προκειμένου να τονώσουν την τηλεθέαση των πολιτικών εκπομπών τους, επεδίωκαν στα πάνελ να βρίσκονται και εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού ή «πνευματικού» κόσμου της χώρας. Στην ουσία αναζητούσαν ατακαδόρους, οι οποίοι θα έσπαγαν κάπως την πλήξη του ξύλινου λόγου. Λάμβανα δυο τουλάχιστον προσκλήσεις τον μήνα. Κάπου-κάπου, άμα δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, ανταποκρινόμουν. Όχι γιατί είχα την ψευδαίσθηση πως με τις παρεμβάσεις μου θα άνοιγα τα μάτια των τηλεθεατών. Ούτε επειδή με δελέαζε μια αποσπασματική δημοσιότητα που καμιά σχέση δεν είχε, στην πραγματικότητα, με το υπαρξιακό μου στοίχημα, δηλαδή με το συγγραφικό μου έργο. Πήγαινα στα πάνελ κυρίως για το χάζι, του να παρακολουθώ όλες εκείνες τις σοφές ή στεφανωμένες με την ψήφο του λαού κεφαλές να ακκίζονται στο μακιγιάζ, να ζητούν από τους καμεραμέν να τραβήξουν το «καλό» τους προφίλ, να ανταλλάσσουν κομπλιμέντα και πειράγματα ώσπου να ξεκινήσει η εκπομπή για να γίνουν «εχθροί» και να βγάλουν τα μαχαίρια. Μου φαινόταν διασκεδαστικό και διδακτικό συνάμα.

Στο ντιμπέιτ λοιπόν των δημοτικών εκλογών του 2006, γνώρισα τον Αλέξη Τσίπρα. Ήτανε σαν τη μύγα μες στο γάλα ανάμεσα στους συνυποψηφίους του. Ο Κακλαμάνης αγόρευε με τη σιγουριά του νικητή, του έκανε δε κλάκα ένας -άκουσον, άκουσον!- κοσμηματοπώλης, που φόραγε κάτι εκκεντρικά ματογυάλια κι επαναλάμβανε σαν ξόρκι τη φράση «η Αθήνα μας είναι αξία προαιώνια». Ο Σκανδαλίδης είχε τη βεβαιότητα της αξιοπρεπούς ήττας, δια της οποίας θα κλείδωνε την πρωτιά του στο ψηφοδέλτιο του Πασόκ στην Α΄ Αθηνών, πράγμα το οποίο και συνέβη ακόμα και το 2012.  Ο Χαλβατζής βρισκόταν εκεί από καθαρά κομματικό καθήκον – υπερασπιζόταν την υποψηφιότητά του με το ίδιο φιλότιμο και με την ίδια ακαμψία που θα το έκανε και αν τον είχε κατεβάσει το ΚΚΕ στη Στεμνίτσα είτε στο «Σωματείο Φίλων της Μεσογειακής Φώκιας».

Ο Αλέξης Τσίπρας τώρα. Έδειχνε -πρωτ’ απ’ όλα- νεότερος από την ηλικία του, χαμογελαστός και τρακαρισμένος σαν φοιτητής που τον έχουν ρίξει ξάφνου σε βαθιά, παγωμένα νερά. Οι αντίπαλοί του τον αγνοούσαν ή τον αντιμετώπιζαν έστω συγκαταβατικά. Τα όσα έλεγε (όποτε τον άφηναν να μιλήσει για παραπάνω από δυο λεπτά) δεν είχαν έμπνευση ούτε φανέρωναν γνώση και αληθινό ενδιαφέρον για την Αθήνα. Σάμπως όμως και οι άλλοι ήταν εμπνευσμένοι; Τον παρατηρούσα με αυξανόμενη συμπάθεια. «Εάν είχα μια μικρή αδελφή», συλλογιζόμουν, «δεν θα με χάλαγε να βγαίνει για κάνα εξάμηνο με ετούτον τον πιτσιρικά. Μπορεί να μην τη μυούσε στον Τζον Κασαβέτις, στον Σκρίμινγκ Τζέι Χόκινς, ούτε καν στο κάμα-σούτρα… Θα τη σεβόταν όμως, θα την ενθάρρυνε να ξεδιπλώσει τις ευαισθησίες της. Θα έκαναν ελεύθερο κάμπινγκ σε τίποτα Κουφονήσια, θα μάζευαν αχινούς και θα έψηναν πατάτες στη χόβολη… Το φθινόπωρο εκείνη θα τον εγκατέλειπε στην ψύχρα επειδή θα γνώριζε έναν αληθινά μεγάλο έρωτα. Κι εγώ, άμα λάχαινε, θα τον παρηγορούσα…». Τέτοια σκεφτόμουν ενώ οι παλιές καραβάνες της πολιτικής ανέπτυσσαν τα κούφια, μεγαλόπνευστα δήθεν, οράματά τους για την Αθήνα.

«Τι λέτε, κύριε Χωμενίδη;», με ρώτησε μελίρρυτη η οικοδέσποινα της εκπομπής. «Τα λόγια είναι περιττά», μου κατέβηκε φαεινή ιδέα. «Παρακαλώ τον κάμεραμαν να ζουμάρει στα παπούτσια των επίδοξων δημάρχων μας: Λουστρίνια από δέρμα φιδιού, σκαρπίνια άχαρα και στραβοπατημένα και ξαφνικά τα κόκκινα μποτάκια του Αλέξη Τσίπρα! Όποιος δεν ψηφίζει απλώς, μα ζει και περπατάει σε αυτήν την πόλη, θα βγάλει ευθύς τα συμπεράσματά του!». Ο κάμεραμαν ακολούθησε την προτροπή μου κι εγώ δεν ξανάνοιξα το στόμα μου.               

Σήμερα, που ο Αλέξης Τσίπρας έχει βγει από το μετεφηβικό κουκούλι του και οι υπόλοιποι έχουν χαθεί σχεδόν μες στο μεσόκοπο καβούκι τους, η ανάμνηση του παραπάνω περιστατικού, μου δημιουργεί κάποιο ελάχιστο ψήγμα ενοχής. «Ούτε εγώ άλλαξα στα έξι χρόνια που πέρασαν, ούτε ασφαλώς ο Τσίπρας», σκέφτομαι από την άλλη. «Η παρεξήγηση απλώς αποτελεί την κινητήριο δύναμη της Ιστορίας. Φτάνει να διαλύεται εγκαίρως».

*το άρθρο γράφτηκε τον Απρίλη του 2013 στο protagon

Οι άντρες πεθαίνουν πιο γρήγορα από τις γυναίκες, για το λόγο αυτό, άλλωστε, υπάρχουν περισσότερες χήρες στον πλανήτη από… χήρους (στατιστικά αποδεδειγμένο)! Πολλές έρευνες έχουν διεξαχθεί ανά τον κόσμο που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές, αλλά εδώ θα προσθέσουμε άλλον έναν… Οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους.

Με βασικά συστατικά τους το φύλλο και από εκεί και πέρα αγαπημένα υλικά γέμισης που επιλέγει ο καθένας, οι πίτες τηγανίζονται ή ψήνονται στο φούρνο και αποτελούν βασικό πιάτο των περισσότερων λαών του κόσμου. Παραλλαγές υπάρχουν πολλές και εξαρτώνται από τη γευστική προτίμηση του καθενός. Με τυρί, κρέας ή λαχανικά, γλυκές ή αλμυρές, κρύες ή ζεστές, οι πίτες κερδίζουν στα σημεία στα τραπέζια του κόσμου. Δείτε στη συνέχεια 10 λαχταριστές πίτες από διάφορα σημεία του πλανήτη που πρέπει να δοκιμάσετε, όπως παρουσιάζονται από τη Ηuffington Post…

Η πίτα του βοσκού, Βρετανία – με γέμιση μοσχαρίσιου κρέατος και επικάλυψη πουρέ πατάτας

Η κρεατόπιτα της Νέας Ζηλανδίας – με γέμιση βοδινού, κρεμμύδια και μανιτάρια

Η μαροκινή Bisteeya – με αυγά, κοτόπουλο και αμύγδαλα, πασπαλίζεται με ζάχαρη άχνη

Η πίτα Buko των Φιλιππίνων – με γάλα καρύδας και ζάχαρη

Η ρωσική Coulibiac – με σολομό, κρεμμύδια, λαχανικά και βραστά αυγά

Η κρεατόπιτα της Νιγηρίας – με κρέας, καρότα και πατάτες

Η πίτα Salteñas της Βολιβίας – με χοιρινό, βοδινό ή κοτόπουλο, καυτερή σος και λαχανικά

Σπανακόπιτα – με σπανάκι, αυγά, τυρί και μυρωδικά

H γλυκιά πίτα του Περού – με κόκκινο καλαμπόκι και ζάχαρη

Η ιταλική μακαρονόπιτα – με μακαρόνια και κοτόπουλο

Οι «δρόμοι του χειμώνα», όσο περιέργο κι αν ακούγεται τον 21ο αιώνα, είναι προσωρινοί αυτοκινητόδρομοι φτιαγμένοι από χιόνι και πάγο. Εμφανίζονται κυρίως στο βόρειο Καναδά, την Αλάσκα, τη Σκανδιναβία και τη Ρωσία.

Οι παγωμένοι αυτοί δρόμοι επιτρέπουν σε απομακρυσμένες κοινότητες, χωρίς μόνιμη οδική σύνδεση να ανεφοδιάζονται κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Σε πολλές από αυτές τις κοινότητες, χρησιμοποιείται αεροπλάνο, σε άλλες περιόδους του έτους, για τη μεταφορά αγαθών όπως τρόφιμα και προμήθειες, αλλά αυτό μπορεί να έχει απαγορευτικό κόστος για τα ογκώδη προϊόντα, όπως οικοδομικά υλικά και βαρύ εξοπλισμό.

Αυτοί οι δρόμοι γενικά κατασκευάζονται σε περιοχές όπου η μόνιμη κατασκευή δρόμων είναι ακριβή λόγω των πολλών διασταυρώσεων με ποτάμια και της ύπαρξης ελωδών εκτάσεων. Όταν όμως έρθει ο χειμώνας, το δριμύ ψύχος παγώνει αυτά τα εμπόδια και τα καθιστά εύκολα προσπεράσιμα. Επιπλέον της εξοικονόμισης χρημάτων παγωμένοι αυτοκινητόδρομοι έχουν λιγότερες επιπτώσεις στο περιβάλλον.

Οι δρόμοι, ανάλογα με το οδικό δίκτυο περιοχής, έχουν ζωή από μερικές εβδομάδες έως αρκετούς μήνες πριν οι παγοι λιώσουν και γίνουν πάλι αδιάβατοι. Αρχικά ήταν πολύ πρόχειροι, σχεδιασμένοι μόνο για ερπυστριοφόρα οχήματα και έλκηθρα. Σήμερα ωστόσο, τους διασχίζουν πολλά μεγάλα φορτηγά, αλλά και ελαφρύτερα οχήματα. Η ταχύτητες ταξιδιού στους δρόμους το χειμώνα είναι χαμηλή για τα φορτηγά (περίπου 15 km/h) αλλά αρκετά ικανοποιητική για πιο ελαφριά οχήματα που κινούνται με ταχύτητες έως 60 km/h όταν οι δρόμοι είναι σε άριστη κατάσταση (παγωμένοι!!!).