Αυτό είναι το «Φαινόμενο Ορμούζ» – το απόλυτο σύμβολο της παρακμής του αμερικανικού ονείρου

Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν τελείωσε επίσημα. Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, υπεγράφη οριστικό Μνημόνιο Συνεργασίας (MOU) από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και τον Ιρανό ομόλογό του Μασούντ Πεζεσκιάν, με αποτέλεσμα να σταματήσουν οι εχθροπραξίες και η ναυτιλία θα επανεκκινήσει στα ιρανικά λιμάνια και μέσω του Στενού του Ορμούζ.

Αυτό το τελευταίο μέρος είναι που αξίζει περισσότερη προσοχή, επειδή ολόκληρη η έμφαση της αμερικανικής προσπάθειας κατά τη διάρκεια της περιόδου των διαπραγματεύσεων κατέληξε στο να ξαναρχίσει η ελεύθερη ροή πετρελαίου μέσα από αυτό το σημείο στραγγαλισμού. Όπως σημείωσε ο James Carvelle κατά τη διάρκεια των εκλογών του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον το 1992, «Είναι η οικονομία, ηλίθιε».

Οι μικρολεπτομέρειες της εξωτερικής πολιτικής μπορούν να οδηγήσουν αυτές τις ελίτ στην εξουσία, αλλά για να παραμείνουν στην εξουσία χρειάζονται την υποστήριξη του λαού την ημέρα των εκλογών, και για να λάβουν αυτήν την υποστήριξη χρειάζονται να ασχοληθούν με τις υποθέσεις του πορτοφολιού. Είναι η οικονομία, ηλίθιε.

Η στρατιωτική ατυχία που προκλήθηκε από το Ισραήλ κατέληξε σε μια στρατηγική ήττα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναπόφευκτη ειρωνεία είναι ότι η κύρια διαπραγματευτική θέση των ΗΠΑ - το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ - υπήρχε μόνο λόγω αυτού του πολέμου. Πριν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ διαπράξουν τη συνδυασμένη πράξη δολιότητας τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους, τα Στενά του Ορμούζ ήταν ανοιχτά σε όλα τα πλοία και δεν υπήρχαν τέλη διέλευσης που να δημιουργούν εισόδημα.

Το πυρηνικό ζήτημα, στο οποίο δόθηκε τόση έμφαση στην αρχή αυτού του πολέμου, έχει εξαφανιστεί, αντικατασταθεί από συμβολικές αναφορές στην κοινή λογική.

Ο αποκλεισμός των ΗΠΑ επίσης διαλύεται. Το Μνημόνιο Κατανόησης προβλέπει την πλήρη άρση του σε 30 ημέρες, μαζί με το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ. Επειδή ο Τραμπ χρειάζεται το πετρέλαιο για να ρέει. Τώρα.

Επειδή είναι η οικονομία, ηλίθιε.

Αυτό είναι το «Φαινόμενο Ορμούζ», η πραγματικότητα που συνδέεται με το γεγονός ότι ο έλεγχος αυτής της στρατηγικής πλωτής οδού από το Ιράν το έχει ενδυναμώσει όπως κανένα πυρηνικό όπλο δεν θα μπορούσε ποτέ. Το Ιράν θα βρίσκεται για πάντα σε θέση να αποσπάσει την οικονομική ζωή από τον κόσμο. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κάνει ο στρατός των ΗΠΑ γι' αυτό.

Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος σκέφτεται τις γεωπολιτικές συνέπειες της αμερικανικής (και ισραηλινής) ιμπεριαλιστικής υπερβολής, η επανέναρξη της ροής πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο διαφημίζεται ως ένα αριστούργημα της αμερικανικής διπλωματίας, η επιτομή της προεδρικής ηγεσίας και το αποτέλεσμα της αμερικανικής τόλμης, αποφασιστικότητας και στρατιωτικής ανδρείας.

Φυσικά, όλα αυτά γίνονται για να επανέλθει η αμερικανική οικονομία (και η παγκόσμια, αφού όλα είναι αλληλένδετα στις μέρες μας) σε τροχιά, έτσι ώστε μέχρι τον Σεπτέμβριο να μπορούν να δημιουργηθούν εντυπωσιακά στατιστικά στοιχεία οικονομικής ανάπτυξης και ευημερίας για ένα αμερικανικό κοινό που δεν μπορεί ή/και δεν θέλει να θέσει τα προφανή ερωτήματα, όπως πώς θεωρείται καλή πολιτική η επιστροφή σε μια οικονομική «κανονικότητα» που υπήρχε πριν ο Τραμπ διατάξει τον αμερικανικό στρατό να επιτεθεί στο Ιράν;

Αυτό που θα μείνει ανείπωτο θα είναι το πραγματικό οικονομικό κόστος αυτού του πολέμου - η εξάντληση του αμερικανικού οπλοστασίου πυρομαχικών ακριβείας και το υπερβολικό κόστος αντικατάστασης που θα κληθεί να επωμιστεί ο Αμερικανός φορολογούμενος. Τα δισεκατομμύρια δολάρια σε κατεστραμμένες και κατεστραμμένες υποδομές σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Και οι ζωές που χάθηκαν – αυτές των Αμερικανών στρατιωτικών (ένας σχετικά μικρός αριθμός) και αυτές του ιρανικού λαού (χιλιάδες, συμπεριλαμβανομένων των 165 παιδιών που δολοφονήθηκαν ενώ φοιτούσαν στο σχολείο στο Μινάμπ).

Δεν υπάρχει χρόνος για ηθική και κοινή λογική μεταξύ του αμερικανικού λαού. Έχουν χρήματα να ξοδέψουν - οι τιμές της βενζίνης έχουν μειωθεί και υπάρχει μια ζωή που βασίζεται στον καταναλωτή και πρέπει να ζήσουν. Επειδή είναι η οικονομία, ηλίθιε.

Αυτό είναι το «Φαινόμενο Ορμούζ»: η σκόπιμη υποβάθμιση μιας κοινωνίας που καθοδηγείται περισσότερο από την ανάγκη διατήρησης ενός τεχνητού κουκουλιού άνεσης παρά από την ανάγκη οικοδόμησης ενός θεμελίου ηθικής και νομικής ευθύνης.

Επειδή με την ευθύνη έρχεται η ανάγκη για λογοδοσία, και κανένας Αμερικανός δεν θα κληθεί να λογοδοτήσει για την ντροπιαστική ήττα που υπέστησαν οι ΗΠΑ εξαιτίας αυτού του πολέμου.

Ο κόσμος θα παλέψει τώρα με τα ερωτήματα για το πώς οι ΗΠΑ εντάσσονται σε μια μεταβαλλόμενη παγκόσμια τάξη, και οποιοσδήποτε Πρόεδρος που αξίζει τον κόπο του θα έκανε το ίδιο. Αλλά αυτό θα απαιτούσε την ικανότητα να ασκεί εποικοδομητική αυτοκριτική.

Αντ' αυτού, ο αμερικανικός πληθυσμός θα πουληθεί για μια ανύπαρκτη νίκη, ενώ δεν θα μπορεί να διακρίνει το Στενό του Ορμούζ σε έναν χάρτη, πόσο μάλλον τον Μινάμπ. Όσο ισχύουν οι όροι του Μνημονίου Κατανόησης, ο αμερικανικός λαός μπορεί να ξεχάσει το κόστος που έχει πληρώσει συλλογικά για αυτό το φιάσκο στη Μέση Ανατολή και αντ' αυτού να επικεντρωθεί στη σταγόνα των δολαρίων που εκτρέπονται προς το μέρος του, σαν αυτή η προσωρινή αύξηση του αμερικανικού πορτοφολιού να συμβολίζει τη νίκη ενός έθνους.

Το «Φαινόμενο Ορμούζ» είναι η απόλυτη δωροδοκία για έναν λαό που έχει χάσει κάθε αυτοσεβασμό. Έναν λαό πρόθυμο να κρύψει τα εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομά του κάτω από ένα χαλί απατηλής οικονομικής ευημερίας.

Το «Φαινόμενο Ορμούζ» είναι το απόλυτο σύμβολο της παρακμής του αμερικανικού ονείρου.

Επειδή είναι η οικονομία, ηλίθιε.

Πηγή: RT

ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ (AP) — Η ενδιάμεση συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν υποτίθεται ότι θα εγκαινιάσει μια περίοδο δύο μηνών που θα αντιμετωπίσει το πιο διχαστικό ζήτημα μεταξύ των μακροχρόνιων αντιπάλων — το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.

Η αποτροπή της απόκτησης πυρηνικής βόμβας από το Ιράν είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι ξεκίνησε τον πόλεμο μαζί με το Ισραήλ τον Φεβρουάριο, αλλά η προσωρινή συμφωνία που έχει διατυμπανίσει αφήνει ελάχιστα περιθώρια για διαπραγμάτευση του μακροχρόνιου σημείου τριβής. Η προηγούμενη πυρηνική συμφωνία μεταξύ του Ιράν και των παγκόσμιων δυνάμεων, από την οποία ο Τραμπ απέσυρε τις ΗΠΑ κατά την πρώτη του θητεία, χρειάστηκε πολλούς μήνες για να διαπραγματευτεί.

Σύμφωνα με τους όρους της αρχικής συμφωνίας , το Ιράν θα λάβει αμέσως μέτρα για να ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ για τις παγκόσμιες μεταφορές πετρελαίου και θα του επιτραπεί να πουλάει το πετρέλαιό του χωρίς περιορισμούς, δήλωσαν την Τετάρτη ανώτεροι Αμερικανοί αξιωματούχοι.

Η συμφωνία, η οποία αναμένεται να υπογραφεί επίσημα την Παρασκευή στην Ελβετία, προβλέπει επίσης ότι το Ιράν θα λάβει τουλάχιστον 300 δισεκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση μετά τον πόλεμο και αναφέρει ότι οι ΗΠΑ θα εργαστούν για τον τερματισμό όλων των αμερικανικών και των ΟΗΕ κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην Τεχεράνη. Αυτό θα συμβεί εάν επιτευχθεί τελική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μετά την έναρξη μιας περιόδου 60 ημερών για συνομιλίες. Το προσχέδιο αναφέρει ότι οι πλευρές συμφώνησαν να επιλύσουν «τη διάθεση» του ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού του Ιράν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Ωστόσο, υπάρχει βαθύς σκεπτικισμός τόσο μεταξύ των Ρεπουμπλικανών όσο και των Δημοκρατικών νομοθετών, των φιλοϊσραηλινών υποστηρικτών και του ίδιου του Ισραήλ σχετικά με το αν η συμφωνία είναι ρεαλιστική, εφαρμόσιμη ή ότι θα έχει οποιαδήποτε επίδραση στις επακόλουθες πυρηνικές συνομιλίες .

«Ο σκεπτικισμός μου αφορά το ίδιο το Ιράν. Πώς θα έμοιαζε μια καλή συμφωνία; Χωρίς εμπλουτισμό. Και θα δούμε αν μπορούμε να τα καταφέρουμε», δήλωσε την Τρίτη ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ, RS.C., στενός σύμμαχος του Τραμπ και μακροχρόνιος υποστηρικτής του Ιράν. «Αλλά αν μπορούμε να πετύχουμε τη φάση 2 ή όχι, δεν το γνωρίζω».

Μια πυρηνική συμφωνία απαιτεί δέσμευση στις λεπτομέρειες

Ο Ντέιβιντ Σένκερ, διευθυντής του Προγράμματος Αραβικής Πολιτικής στο Ινστιτούτο της Ουάσινγκτον για την Πολιτική της Εγγύς Ανατολής, δήλωσε ότι «αυτή η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι δυσκολεύεται να διατηρήσει την προσοχή της σε αυτά τα ζητήματα».

Ο Σένκερ, ο οποίος διετέλεσε βοηθός υπουργός Εξωτερικών για τις Υποθέσεις της Εγγύς Ανατολής στην πρώτη κυβέρνηση Τραμπ, αμφισβήτησε το κατά πόσον η σημερινή κυβέρνηση θα είχε τα μέσα για να καταλήξει σε μια πυρηνική συμφωνία, ακόμη και αν η συμφωνία υπογραφεί την Παρασκευή.

«Αυτό είναι το είδος του πράγματος που απαιτεί επίμονη προσοχή, προσοχή στη λεπτομέρεια και πολυάριθμους τεχνικούς εμπειρογνώμονες που εμπλέκονται», είπε. «Ο Τραμπ χάνει την προσοχή του, προχωρά, όπως και η κυβέρνηση. Είναι σαν να μην καταλαβαίνουν τη στρατηγική του Ιράν. Δεν το κατάλαβαν την πρώτη φορά, ούτε τη δεύτερη».

Η Ρεπουμπλικανική κυβέρνηση διατήρησε την εμπιστοσύνη της. Ο Τραμπ δήλωσε την Τετάρτη ότι το Ιράν θα συνεργαστεί με τις ΗΠΑ για να παραδώσει το ουράνιο υψηλού εμπλουτισμού του, το οποίο πιστεύεται ότι βρίσκεται σε σε μεγάλο βαθμό απρόσιτες υπόγειες εγκαταστάσεις, τις οποίες οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τον Ιούνιο του 2025.

Εξαιτίας αυτού, ο Τραμπ επέμεινε ότι δεν χρειαζόταν να γίνει γρήγορα και ότι οι ΗΠΑ έχουν «κάμερες σε κάθε σπιθαμή της» εν τω μεταξύ.

Αν το Ιράν προσπαθήσει να το μετακινήσει, οι ΗΠΑ θα επιτεθούν και «θα έχουν φύγει. Και το γνωρίζουν αυτό», δήλωσε ο Τραμπ σε συνέντευξη Τύπου που έληξε στη σύνοδο κορυφής της Ομάδας των Επτά στη Γαλλία.

Υπάρχει μια γενική συμφωνία σχετικά με το τι πρέπει να γίνει για την «ανάμειξη» του ουρανίου που είναι θαμμένο στα ερείπια των βομβαρδισμένων εγκαταστάσεων, αλλά οι λεπτομέρειες για το ποιος θα ανασκάψει το υλικό, ποιος θα το αραιώσει και πού θα καταλήξει το προκύπτον υλικό παραμένουν προς διαπραγμάτευση.

Όταν ρωτήθηκε πώς η συμφωνία διασφαλίζει ότι το Ιράν εμποδίζεται μόνιμα να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, ο Τραμπ απάντησε: «Αν δεν είναι μόνιμα, θα τους βομβαρδίσουμε».

Το προσχέδιο της συμφωνίας αναφέρει ότι «η ελάχιστη μεθοδολογία» θα είναι η αραίωση του υλικού επί τόπου υπό την επίβλεψη της πυρηνικής υπηρεσίας του ΟΗΕ. Το Ιράν υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το πυρηνικό του πρόγραμμα είναι ειρηνικό.

Χρειάστηκε πάνω από ενάμιση χρόνο για να επιτευχθεί η προηγούμενη πυρηνική συμφωνία

Το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης του 2015, ή JCPOA, χρειάστηκε περισσότερους από 18 μήνες για να διαπραγματευτεί, ξεκινώντας με μυστικές συνομιλίες μεταξύ Αμερικανών και Ιρανών αξιωματούχων στο Ομάν στο τέλος της πρώτης θητείας του Δημοκρατικού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.

Απαιτήθηκαν δεκάδες άμεσες παρεμβάσεις υψηλού επιπέδου από τον Υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι και τον Υπουργό Ενέργειας Έρνεστ Μονίζ, για να μην αναφέρουμε μια ομάδα δεκάδων τεχνικών εμπειρογνωμόνων που ταξίδεψαν στην Ευρώπη και αλλού πριν από την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων στη Βιέννη.

Ο Τραμπ αποσύρθηκε από την JCPOA το 2018 πριν τεθούν σε ισχύ οι περισσότερες από τις πιο αμφιλεγόμενες παραχωρήσεις της και δεν υπάρχει καμία ένδειξη τώρα ότι το Ιράν είναι πρόθυμο να προσφέρει πολύ περισσότερα.

Το JCPOA βασίστηκε σε πολύ τεχνική διατύπωση και συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένων των ορίων στον εμπλουτισμό ουρανίου, στις προηγμένες φυγοκεντρικές μηχανές και στην παραγωγή βαρέος ύδατος. Σε αντάλλαγμα, στο Ιράν χορηγήθηκε σημαντική ελάφρυνση από τις κυρώσεις, ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Όσο δυσαρεστημένοι κι αν ήταν οι επικριτές για το JCPOA — ο Τραμπ το χαρακτήρισε ως τη «χειρότερη συμφωνία που έχει διαπραγματευτεί ποτέ», ενώ όλοι οι Ρεπουμπλικάνοι και αρκετοί εξέχοντες Δημοκρατικοί ψήφισαν κατά — όλες οι πλευρές αναγνωρίζουν ότι χρειάστηκαν περισσότεροι από 18 μήνες για να επιτευχθεί μια ακόμη και ατελής συμφωνία.

Οι Ρεπουμπλικάνοι λένε ότι το Κογκρέσο πρέπει να εγκρίνει οποιαδήποτε συμφωνία

Οι Ρεπουμπλικάνοι λένε ότι οποιαδήποτε πυρηνική συμφωνία με το Ιράν θα πρέπει να τεθεί στο Κογκρέσο, όπως απαιτείται από τον νόμο. Ο γερουσιαστής Τεντ Κρουζ, Ρεπουμπλικάνος από το Τέξας, έχει δηλώσει ότι «σίγουρα αναμένει» ότι η Γερουσία θα έχει τον τελευταίο λόγο.

Ο γερουσιαστής Τζον Κένεντι, Ρεπουμπλικάνος από τη Λουιζιάνα, δήλωσε ότι δεν έχει μεγάλη εμπιστοσύνη ότι το Ιράν θα τηρήσει οποιαδήποτε συμφωνία.

Αλλά ο γερουσιαστής Ρότζερ Μάρσαλ, Ρεπουμπλικάνος από το Κάνσας, ένας από τους λίγους γερουσιαστές που έχουν μιλήσει με τον Βανς για τη συμφωνία, δήλωσε ότι το συντομευμένο χρονοδιάγραμμα θα μπορούσε να αποτελέσει πλεονέκτημα.

«Ο τρόπος λειτουργίας του Ιράν είναι να διαπραγματεύεται με σκοπό την καθυστέρηση, ώστε να μπορέσει να επανεξοπλιστεί», δήλωσε ο Μάρσαλ την Τρίτη. «Νομίζω ότι ο πρόεδρος πρέπει να τους δώσει κάποιο είδος πεπερασμένου χρόνου, αλλιώς θα υπάρξουν συνέπειες. Νομίζω λοιπόν ότι μπορεί να γίνει».

Ο γερουσιαστής Τιμ Κέιν, Δημοκρατικός από τη Βιρτζίνια, σημείωσε ότι αυτό που θα μπορούσε να βοηθήσει τους διαπραγματευτές του Τραμπ να καταλήξουν σε μια πυρηνική συμφωνία σε ένα τόσο σύντομο χρονοδιάγραμμα είναι ότι υπάρχει «μια βάση» για να δουλέψουν μετά τις συνομιλίες της εποχής Ομπάμα.

Παρόλα αυτά, η JCPOA «χρειάστηκαν χρόνια για να συνταχθεί. Είχατε συμμάχους, ακόμη και αντιπάλους - την Κίνα και τη Ρωσία - γύρω από το τραπέζι, είχατε τον ΔΟΑΕ στο τραπέζι, ο επικεφαλής διαπραγματευτής του Ομπάμα είχε βραβείο Νόμπελ φυσικής, ο Έρνι Μονίζ», είπε ο Κέιν. «Δεν γνωρίζω αν ο Τζάρεντ Κούσνερ ή ο Στιβ Γουίτκοφ έχουν βραβείο Νόμπελ. Οπότε θα είναι δύσκολο».

Οι απεσταλμένοι του Τραμπ, Γουίτκοφ και Κούσνερ, κανένας από τους οποίους δεν είχε προηγούμενη εμπειρία σε πυρηνικές διαπραγματεύσεις, έκαναν πολυάριθμες αλλά τελικά ανεπιτυχείς προσπάθειες να καταλήξουν σε συμφωνία υπό τη μεσολάβηση του Ομάν κατά τους πρώτους μήνες της δεύτερης θητείας του Τραμπ.

Υπάρχει επίσης αβεβαιότητα σχετικά με άλλα ζητήματα εκτός από τα πυρηνικά που έχουν απασχολήσει τις αραβικές χώρες, το Ισραήλ, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ζητήματα όπως το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν, η υποστήριξή του σε μαχητικούς πληρεξουσίους στην περιοχή ή η καταστολή του ίδιου του λαού του δεν εμφανίζονται στην ενδιάμεση συμφωνία.

Περιλαμβάνει σημαντικές παραχωρήσεις, όπως η ελεύθερη πώληση του πετρελαίου του Ιράν, πέραν των όρων του JCPOA. Μόνο με την ολοκλήρωση της συνολικής συμφωνίας το 2015 ήρθησαν οι κυρώσεις στο πετρέλαιο του Ιράν.

Απέκτησε αξιόλογο εκτόπισμα στα ρετιρέ της εξουσίας, παρά το γεγονός ότι οι γνήσιοι δεξιοί τον θεωρούν παρείσακτο καριερίστα

Eίδες ο Πιερρακάκης; Με ψηφιακή τεχνογνωσία και πολιτική αυτογνωσία, έχει προσφέρει και εξακολουθεί να προσφέρει πολλαπλές υπηρεσίες στον Ηγεμόνα. Από μέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ και πρόθυμος συνεργάτης -κεντροαριστερός ανυπερθέτως- της κυβέρνησης Σαμαρά, μεταπήδησε στη χρυσή παρέα του Μητσοτάκη. Ολως τυχαίως λίγο πριν αυτός προβιβαστεί σε πρωθυπουργό. Διαφημίστηκε ως το παιδί-θαύμα της κυβέρνησης – τεχνοκράτης, δημοκράτης, μεταρρυθμιστής και μεταπράτης. Κρύφτηκαν πίσω από την ψηφιακή γοητεία του οι ασχήμιες του Πλεύρη, του Αδωνη, του Βορίδη και των λοιπών. Κρύφτηκε και όλη η δεξιά παλιατσαρία, ανίκανη και επιρρεπής στη διαφθορά. Επήλθε και κάποιο μακιγιάζ στον Μητσοτάκη, που για τις ανάγκες της συγκυρίας έπρεπε να εμφανιστεί κάπως ψηφιακός και τικ τοκ.

Απέκτησε έτσι αξιόλογο εκτόπισμα στα ρετιρέ της εξουσίας, παρά το γεγονός ότι οι γνήσιοι δεξιοί τον θεωρούν παρείσακτο καριερίστα, που αμύνεται -και επιτίθεται- μόνο περί πάρτης. Παρεμπιπτόντως, σ’ αυτό συμφωνούν και οι πασόκοι πρώην σύντροφοί του. Με τούτα και με κείνα πάντως, υπό το φως και τη σκέπη του Μαξίμου, επιδόθηκε σε περίπλοκες ψηφιακές διαδρομές, περίτεχνες απευθείας αναθέσεις και κάποιες περίεργες υποθέσεις τύπου Predator. Και επειδή ο Κυριάκος τον Κυριάκο και λοιπά, αναβαθμίστηκε σε υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών. Και λίγο αργότερα, επί της κεφαλής του αποτέθηκε δόξης στέφανος ακόμα λαμπρότερος. Η Ελλάδα, δηλαδή ο Πιερρακάκης αυτοπροσώπως, ανέλαβε την προεδρία του Eurogroup. Μια τιμή που τιμή δεν έχει, ή εν πάση περιπτώσει και να έχει δεν τη γνωρίζουμε.

Κάπου εκεί, και καθώς ο θρόνος του Ηγεμόνα τρίζει, τον χάσαμε τον Πιερρακάκη. Βγήκε μπροστά, σιγά σιγά, ανεπιφύλακτα αλλά οπωσδήποτε με ψηφιακές επιφυλάξεις, ως δεινός κατήγορος του Τσίπρα. Προτάσσει το λάπτοπ του στον αμετανόητο αντίπαλο με τεχνοκρατική αυτοπεποίθηση και υπεροψία. Αν το κάνει από ακροκεντρώα εμμονή, ή από ηγετική προσμονή, ο Θεός κι η ψυχή του. Το κάνει πάντως, και εντελώς απροσδόκητα μας προέκυψε, εκτός από όλα τα άλλα, και ιστορικός αναλυτής. Τόσο εμβριθής και εύστοχος, που θα πρέπει να αισθάνεται άσχημα ακόμα και η κάτοχος της σχετικής έδρας Ομάδα Αλήθειας. Η Ελλάδα του Τσίπρα, είπε χτες σε ραδιοφωνική εκπομπή, ήταν η Ελλάδα που ήθελαν να αποβάλουν από το Eurogroup. Ενώ η Ελλάδα του Μητσοτάκη -και η δική του, προφανώς- προεδρεύει στο Eurogroup.

Πω, πω! Τι είπε ο άνθρωπος. Εδώ αναφωνείς: Πιερρακάκης αφού. Αν μάλιστα θύμιζε -θα το κάνει, υποθέτουμε, σε κάποια άλλη ευκαιρία- ότι η σημερινή Ελλάδα, που μπορείς να την πεις και Ελλάδα των δύο Κυριάκων, δεν έχει ευρωπαϊκή πρωτιά μόνο στο Eurogroup. Αλλά και στη διαφθορά, την καταστρατήγηση του κράτους δικαίου, τις δέλτους της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τη φτώχεια, τους λιτούς μισθούς και τις πλούσιες απευθείας αναθέσεις, τότε ο Τσίπρας και ο κάθε Τσίπρας θα αισθάνονταν τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να μιλάς για δικαιοσύνη και εντιμότητα. Και να μένεις όσο γίνεται πιο μακριά από την αλήθεια και πιο κοντά στα ταμεία. Ψηφιακά, ή και χεράτα…

Πηγή: efsyn