ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Τουρκολιβυκό μνημόνιο - Εξι λόγοι για το πώς φτάσαμε στο διπλωματικό στραπάτσο της Αθήνας

Η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου αναδεικνύει την απόσταση ανάμεσα στα όσα η κυβέρνηση επιδίωξε και πρόβαλε συστηματικά στη δημόσια σφαίρα, και στα όσα τελικά (δεν) πέτυχε.

Περίπου εφτά χρόνια μετά την υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου, και ενώ ανάμεσα στα επιχειρήματα της ελληνικής κυβέρνησης για το ανυπόστατο του χαρακτήρα του βρισκόταν η μη κύρωσή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της ανατολικής Λιβύης, η ελληνική διπλωματία εμφανίστηκε να αιφνιδιάζεται όταν τελικά στις 20 Οκτωβρίου τα μέλη του συγκεκριμένου λιβυκού κοινοβουλευτικού σώματος ακύρωσαν την από το 2020 απόφασή τους και τελικά το ενέκριναν.

Αναμφίβολα πρόκειται για μια ιδιαίτερα δυσάρεστη εξέλιξη για την ελληνική εξωτερική πολιτική, κυρίως για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή αφαιρεί ένα επιχείρημα από την ελληνική πλευρά για την πολιτική και νομική αποδοχή του μνημονίου εντός της Λιβύης και, δεύτερον, επειδή η Αθήνα σε όλο αυτό το διάστημα των εφτά χρόνων είχε αναπτύξει πυκνές διπλωματικές επαφές, έχοντας την πεποίθηση ότι αυτές οι επαφές θωρακίζουν την πρώτη απόφαση για τη μη κύρωση.

Η εξέλιξη δεν μεταβάλλει αυτομάτως τα νομικά επιχειρήματα της Ελλάδας κατά του μνημονίου. Όμως αναδεικνύει και την απόσταση ανάμεσα στα όσα η κυβέρνηση επιδίωξε και πρόβαλε συστηματικά στη δημόσια σφαίρα, και στα όσα τελικά (δεν) πέτυχε. Έξι χαρακτηριστικές περιπτώσεις υπό το πρίσμα των τελευταίων εξελίξεων φωτίζουν το εξής ερώτημα: τι πήγε λάθος;

Η μακρά διπλωματική επένδυση στην οικογένεια Χαφτάρ

Από το 2020 η κυβέρνηση Μητσοτάκη επένδυσε συστηματικά στις σχέσεις με την ηγεσία της ανατολικής Λιβύης. Οι επαφές πύκνωσαν το 2025 και το 2026 με επισκέψεις του υπουργού Εξωτερικών στη Βεγγάζη και με αρκετές συναντήσεις κυβερνητικών αξιωματούχων στην Αθήνα, ανάμεσα σε αυτούς και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, με τους γιους του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, Σαντάμ, Μπελγκασέμ και Χάλεντ.
Χαρακτηριστική συνάντηση είναι αυτή της 15ης Ιουνίου 2026, τέσσερις μήνες πριν την κύρωση, όταν ο Σαντάμ Χαφτάρ συναντήθηκε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Γιώργο Γεραπετρίτη στο Μέγαρο Μαξίμου. Τρεις ημέρες αργότερα το Υπουργείο Εξωτερικών κατά την ενημέρωση των διπλωματικών συντακτών την παρουσίαζε ως επιβεβαίωση της βούλησης για περαιτέρω συνεργασία. Στις 5 Σεπτεμβρίου ο υπουργός Εξωτερικών σε συνέντευξή του δήλωνε ότι η Ελλάδα μπορεί πλέον να έχει «μια σοβαρή επιδραστικότητα» στη Λιβύη.

Τουρκολιβυκό μνημόνιο: Εξι λόγοι για το πώς φτάσαμε στο διπλωματικό στραπάτσο της Αθήνας

Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι ότι στις 18 Οκτωβρίου, δύο μόλις ημέρες πριν από την κύρωση, ο νέος πρόεδρος της λιβυκής Βουλής, Αλ Σαλχίν Αμπντελνάμπι, συναντήθηκε στη Βεγγάζη με τον Έλληνα γενικό πρόξενο Αθανάσιο Αναστόπουλο. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του λιβυκού Κοινοβουλίου, συζητήθηκαν οι διμερείς σχέσεις, το μεταναστευτικό, η συνεργασία στον τομέα της άμυνας και η εκπαίδευση της λιβυκής ακτοφυλακής. Σύμφωνα με το ίδιο δελτίο Τύπου από τη λιβυκή πλευρά ο Έλληνας πρόξενος μετέφερε επίσης τα συγχαρητήρια του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων προς τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της Βουλής. Για το τουρκολιβυκό, ούτε λέξη.

Διαπιστώνεται πως ακόμα και παραμονές της κύρωσης του τουρκολιβυκού αποτιμώνται στη δημόσια σφαίρα θετικά οι σχέσεις της Ελλάδας με τη Λιβύη – και ιδίως με επίκεντρο την ανατολική Λιβύη που ελέγχει η οικογένεια Χαφτάρ – και δεν φαίνεται καμία ένδειξη ότι υπήρξε προβληματισμός για την αποτελεσματικότητα των πυκνών επαφών με τους Χαφτάρ ή ακόμα και τη μεταστροφή τους.

Η «άμεση» επανέναρξη των συνομιλιών που χρειάστηκε τέσσερα χρόνια

Στις 14 Απριλίου 2021, μετά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο του λιβυκού Προεδρικού Συμβουλίου Μοχάμεντ αλ Μένφι, το Μέγαρο Μαξίμου ανακοίνωνε συμφωνία για την «άμεση επανεκκίνηση» των συνομιλιών οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών. Η λέξη «άμεση» αποδείχθηκε ιδιαίτερα ελαστική.

Τουρκολιβυκό μνημόνιο: Εξι λόγοι για το πώς φτάσαμε στο διπλωματικό στραπάτσο της Αθήνας
Συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον επικεφαλής του προεδρικού συμβουλίου της Λιβύης, Μοχάμεντ Αλ Μένφι. INTIME

Τον Σεπτέμβριο του 2025, τέσσερα χρόνια και πέντε μήνες αργότερα, η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών ενημέρωνε ότι οι τεχνικές επιτροπές είχαν μόλις συγκροτηθεί και ότι δεν είχε οριστεί ακόμη ημερομηνία έναρξης. Υπενθύμιζε μάλιστα ότι οι τελευταίες διαπραγματεύσεις Ελλάδας–Λιβύης είχαν γίνει το 2010.

Είχαν προηγηθεί πολιτικές επαφές και επισκέψεις του υπουργού Εξωτερικών σε Τρίπολη και Βεγγάζη. Αυτό όμως τι σημαίνει; Γίνονταν συνομιλίες σε πολιτικό επίπεδο, πριν το τεχνικό; Η τεχνική διαδικασία, πάντως, δεν επανεκκίνησε εντός του χρονοδιαγράμματος που είχε τεθεί το 2021. Γιατί χρειάστηκε τόσος χρόνος και ποια εμπόδια συνάντησε η ελληνική διπλωματία, παραμένει αναπάντητο.

Η πενταμερής διάσκεψη που έμεινε εξαγγελία

Στις 16 Οκτωβρίου 2025, από το βήμα της Βουλής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την πρόθεση για πολυμερή συνάντηση των παράκτιων κρατών της Ανατολικής Μεσογείου: Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία, Αίγυπτος και Λιβύη. Η ανταπόκριση δεν ήταν αυτή που πιθανότατα περίμενε η Αθήνα.

Εκείνες τις ημέρες δημοσιογραφικές πληροφορίες συνέκλιναν πως δεν υπήρχε καμία ενημέρωση στις εν λόγω χώρες της ανατολικής Μεσογείου και μάλιστα ο μεγαλύτερος αιφνιδιασμός για τις ελληνικές προθέσεις ερχόταν από τη Λευκωσία.

Παρ’ όλα αυτά, στις 5 Δεκεμβρίου ο κ. Γεραπετρίτης σε ομιλία του στο 2ο συνέδριο του «Athens Policy Dialogues», επανερχόταν, παρουσιάζοντας την πρόταση ως ενίσχυση της διπλωματικής θέσης της χώρας.
Έναν χρόνο μετά την εξαγγελία, η διάσκεψη όχι απλά δεν έχει γίνει, αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να προϊδεάζει καν έστω για την προπαρεσκευή της.

Η διαβεβαίωση ότι αποτράπηκε η κύρωση του τουρκολιβυκού

Αποτελεί ίσως την χαρακτηριστικότερη αντίθεση ανάμεσα στις κυβερνητικές δηλώσεις και στην πραγματικότητα. Στις 7 Ιανουαρίου 2020, από το Atlantic Council στην Ουάσιγκτον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικαλούνταν τη μη κύρωση του μνημονίου από τη λιβυκή Βουλή ως πρόσθετο επιχείρημα κατά της νομικής του βάσης. Αυτή η θέση διατηρούνταν ψηλά από την ελληνική πλευρά μέχρι τις παραμονές της κύρωσης.

Στις 24 Αυγούστου 2026 ο Γιώργος Γεραπετρίτης πήγε ένα βήμα παραπέρα: στο OPEN υποστήριξε ότι η Ελλάδα είχε διασφαλίσει πως δεν θα υπάρξει ούτε περαιτέρω επέκταση της τουρκικής επιρροής στη Λιβύη, ούτε κύρωση του μνημονίου.

Στις 21 Οκτωβρίου η ρητορική άλλαξε. Ο κ. Γεραπετρίτης υποστήριξε πως δεν ήταν κάτι απροσδόκητο, και επιχειρηματολόγησε λέγοντας πως η Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα να αποτρέψει την κύρωση, επειδή η απόφαση εξαρτιόταν από τις εσωτερικές λιβυκές ισορροπίες: «είναι προφανές ότι όταν οι ισορροπίες, οι ανθρωπογενείς, θα άλλαζαν, όπως συνέβη με την βίαιη έξωση του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων πριν από δύο εβδομάδες και την εγκατάσταση ενός προσώπου το οποίο ήταν φίλα διακείμενο προς την Τουρκία, θα είχαμε και διαφορετικές εξελίξεις. Δεν ήταν απροσδόκητο».

Από τη διαβεβαίωση ότι η κύρωση είχε αποτραπεί μέχρι την εκτίμηση ότι δεν ήταν απροσδόκητη μεσολάβησαν λιγότεροι από δύο μήνες. Η απόσταση ανάμεσα στις δύο τοποθετήσεις γεννά ερωτήματα τουλάχιστον για την αξιολόγηση των πληροφοριών, αλλά και τις ίδιες τις πληροφορίες, που διέθετε το Υπουργείο Εξωτερικών.

Η προειδοποίηση για βέτο που παραμένει ανοιχτή

Τον Ιανουάριο του 2020 ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε κατηγορηματικά. σε τηλεοπτική συνέντευξή του, ότι η Ελλάδα δεν θα συναινούσε σε πολιτική λύση για τη Λιβύη αν δεν προβλεπόταν η ακύρωση των τουρκολιβυκών μνημονίων. Προανήγγειλε μάλιστα βέτο, ακόμη και σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ.
Έξι χρόνια αργότερα, ο στόχος της ακύρωσης όχι μόνο δεν επιτεύχθηκε, αλλά η απειλή βέτο αποδείχθηκε πως δεν ασκούσε την πίεση εκείνη ούτως ώστε το τουρκολιβυκό να μην εγκριθεί από τη λιβυκή Βουλή.

Βεβαίως, συνολική πολιτική διευθέτηση της λιβυκής κρίσης, που θα ενεργοποιούσε την προειδοποίηση, δεν υπήρξε. Δεν μπορεί, συνεπώς, να υποστηριχθεί ότι η κυβέρνηση υπαναχώρησε από συγκεκριμένη ψηφοφορία. Μπορεί όμως να τεθεί ένα συγκεκριμένο ερώτημα: παραμένει το βέτο μέρος της ελληνικής στρατηγικής ή η δήλωση του 2020 ήταν περισσότερο ένα μέσο πολιτικής πίεσης χωρίς, τελικά, αντίκρισμα;

Η επιχειρηματική αποστολή που καθυστέρησε

Οι αποκλίσεις δεν περιορίζονται μόνο στην πολιτική διπλωματία, αλλά και την οικονομική. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2025 το Υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωνε συμφωνία για επιχειρηματική αποστολή στην Τρίπολη το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Στις 7 Μαΐου 2026 η εκπρόσωπος του υπουργείου μιλούσε ακόμη για προετοιμασία και για την ανάγκη να αποτυπωθεί πρώτα το επενδυτικό περιβάλλον.

Η ξεχωριστή επιχειρηματική αποστολή πραγματοποιήθηκε στην ανατολική Λιβύη τον Ιανουάριο του 2026, δεν αναιρεί την καθυστέρηση της πρωτοβουλίας που είχε ανακοινωθεί ειδικά για την Τρίπολη.

Τουρκολιβυκό μνημόνιο: Εξι λόγοι για το πώς φτάσαμε στο διπλωματικό στραπάτσο της Αθήνας
Τουρκολιβυκό μνημόνιο: Εξι λόγοι για το πώς φτάσαμε στο διπλωματικό στραπάτσο της Αθήνας" 
Συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Γενικό Διευθυντή του Ταμείου για την Ανάπτυξη και Ανασυγκρότηση της Λιβύης, Μπελκασέμ Χαφτάρ. Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2025 (ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI)

Η Λιβύη παραμένει βαθιά διαιρεμένη χώρα, με ανταγωνιζόμενα εσωτερικά κέντρα εξουσίας και εξωτερικούς παράγοντες. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα μπορούσε να ελέγξει τη Λιβύη. Δεν μπορούσε. Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση πρόβαλε στο εσωτερικό ως σίγουρο κάτι που δεν ήλεγχε. Πρόβαλε επίσης απειλές και πρωτοβουλίες που, όπως αποδείχθηκε, δεν είχαν αντίκρισμα.
Αυτό έχει κόστος. Για παράδειγμα όταν οι εταίροι μαθαίνουν για μια πρωτοβουλία από τις εφημερίδες και ο υπουργός Εξωτερικών διαψεύδεται μέσα σε δύο μήνες, η Ελλάδα ξοδεύει αυτό που μια χώρα του μεγέθους της δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει: την αξιοπιστία της.

Αυτό που ακόμα δεν έχει εξηγήσει η κυβέρνηση είναι ποια ήταν στην πραγματικότητα η στρατηγική της και ποια τα μέσα που χρησιμοποίησε. Σε αυτό το πλαίσιο ορισμένα απλά ερωτήματα ζητούν απαντήσεις. Τι ήξερε το υπουργείο όταν έδινε τη διαβεβαίωση του Αυγούστου; Τι απέδωσε η επένδυση στους Χαφτάρ; Τι ειπώθηκε στη Βεγγάζη δύο ημέρες πριν από την κύρωση;

Η αυτοκρατορία – «πλυντήριο» του «Mr Χωριάτικο» που εξευτέλισε τις κρατικές αρχές

Η απάτη-μαμούθ 100 εκατομμυρίων ευρώ που εξέθεσε τους «αδιάφθορους» ελεγκτικούς μηχανισμούς ● Πώς ένας επιχειρηματίας με βαρύ ποινικό παρελθόν στο trafficking κατάφερνε να διοικεί ανενόχλητος 520 εταιρείες-φαντάσματα, να εξαγοράζει κρατικούς λειτουργούς και να αλωνίζει στην αγορά, ενώ παράλληλα μπαινόβγαινε ανενόχλητος στη χώρα παρά τους περιοριστικούς όρους

Πίσω από τις θριαμβευτικές κυβερνητικές κορόνες για το «ψηφιακό κράτος», την πάταξη της φοροδιαφυγής και τους δήθεν αήττητους αλγόριθμους της ΑΑΔΕ, κρύβεται μια ζοφερή πραγματικότητα θεσμικής ανοχής και συστημικής σήψης. Τη ζοφερή αυτή εικόνα ανέδειξε η υπόθεση της αλυσίδας «Χωριάτικο» και η σύλληψη του ιδιοκτήτη της, Αγγελου Γιαννακόπουλου, που απέδειξε ότι στην Ελλάδα το οργανωμένο έγκλημα μπορεί να εκμεταλλεύεται τα «τυφλά» σημεία της κρατικής μηχανής, στήνοντας μια απάτη-μαμούθ 100 εκατομμυρίων ευρώ κάτω από τη μύτη των… «αδιάφθορων» ελεγκτικών μηχανισμών.

Το ερώτημα που αναδύθηκε από την πρώτη στιγμή της σύλληψης του «Mr Χωριάτικο» είναι το πώς ένας επιχειρηματίας με βαρύ ποινικό παρελθόν στο trafficking κατάφερνε να διοικεί ανενόχλητος μια αυτοκρατορία 520 εταιρειών-φαντασμάτων, να εξαγοράζει κρατικούς λειτουργούς και να αλωνίζει στην αγορά, ενώ παράλληλα μπαινόβγαινε ανενόχλητος στη χώρα, όταν μάλιστα του είχε επιβληθεί ο περιοριστικός όρος της απαγόρευσης εξόδου. Και, επιπλέον, πώς κατάφερνε, ενώ δήλωνε πενιχρά εισοδήματα, να προκαλεί το κοινό αίσθημα οδηγώντας υπερπολυτελή supercars, με την προκλητικότητα και το θράσος του –απότοκα του πόσο απόλυτα σίγουρος και ανέγγιχτος αισθανόταν– να αποτυπώνονται ανάγλυφα όταν πιάστηκε από τα ραντάρ της Τροχαίας να μετατρέπει τη λεωφόρο Βουλιαγμένης σε πίστα, οδηγώντας τη Lamborghini του με το ιλιγγιώδες νούμερο των 216 χιλιομέτρων την ώρα! H προκλητικότητα και τα συχνά ταξίδια του στο Ντουμπάι αποδείχτηκαν η «αχίλλειος πτέρνα» του, καθώς ανάγκασαν τις Αρχές να επισπεύσουν τις διαδικασίες όταν διαπίστωσαν ότι ο Γιαννακόπουλος σχεδίαζε να μεταφέρει μόνιμα την έδρα και τα κεφάλαιά του στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

«Ο Μπαμπάς» ετοίμαζε βαλίτσες

Ο Αγγελος Γιαννακόπουλος, γνωστός και ως «Μπαμπάς» ή «Daddy», βρισκόταν το προηγούμενο διάστημα στο Ντουμπάι και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα ενεργοποιήθηκε η εις βάρος του απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, αφού ένα «βαθύ λαρύγγι» αποκάλυψε ότι ο επιχειρηματίας σχεδίαζε να περάσει οδικώς τα σύνορα με κατεύθυνση την Αλβανία και από εκεί να πετάξει ξανά για το Ντουμπάι, προκειμένου να γλιτώσει τη σύλληψη. Το «ελληνικό FBI», όμως, τον πρόλαβε και τον συνέλαβε στα Ιωάννινα την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026, τινάζοντας το σχέδιο απόδρασής του στον αέρα.

Αν εστιάσει κάποιος στο παρασκήνιο της προετοιμασίας για την οριστική διαφυγή του στο Ντουμπάι, θα διαπιστώσει ότι η ευθύνη δεν είναι μόνον αστυνομική ή δικαστική, αλλά βαθύτατα πολιτική, αγγίζοντας τη διαχρονική απροθυμία του πολιτικού συστήματος να συγκρουστεί με τα μεγάλα συμφέροντα της μαύρης οικονομίας και να προστατεύσει το δημόσιο χρήμα. Ακριβώς εκεί στηριζόταν και ο τρόπος δράσης (modus operandi) του κυκλώματος Γιαννακόπουλου, καθώς ο ίδιος και στενοί συνεργάτες του γνώριζαν άριστα τις δομικές αδυναμίες του συστήματος, στήνοντας μια «φάμπρικα», που «τύφλωνε» τα ηλεκτρονικά αντανακλαστικά της φορολογικής διοίκησης.

Η εγκληματική οργάνωση που –σύμφωνα με την κατηγορία– είχε συγκροτήσει ο Γιαννακόπουλος λειτουργούσε μέσα από έναν ασύλληπτο δαίδαλο από τουλάχιστον 520 εταιρείες-φαντάσματα, με τις 340 από αυτές να παραμένουν ενεργές μέχρι την ημέρα των συλλήψεων. Αυτό το δίκτυο εταιρειών βασιζόταν στο ότι ίδρυε διαρκώς νέες εταιρείες, μοιράζοντας τον τζίρο των καταστημάτων «Χωριάτικο» (καθώς και των beach bars και νυχτερινών κέντρων) σε εκατοντάδες διαφορετικά νομικά πρόσωπα, ώστε καμία μεμονωμένη εταιρεία να μην εμφανίζει ασυνήθιστα υψηλά ποσά που θα προκαλούσαν αυτόματο έλεγχο. Οι εταιρείες-φαντάσματα εισέπρατταν κανονικά τον ΦΠΑ από τους καταναλωτές, αλλά δεν τον απέδιδαν ποτέ, καθώς πριν προλάβει το σύστημα να εκδώσει εντολή ελέγχου ή αναγκαστικά μέτρα, η εταιρεία οδηγούνταν σε εικονική αδράνεια και τη θέση της έπαιρνε μια νέα, με καθαρό φορολογικό μητρώο.

Η σημαντικότερη ασπίδα του όμως ήταν οι «αχυράνθρωποι». Ηταν οι νόμιμοι εκπρόσωποι των εταιρειών, που δηλώνονταν στο σύστημα Taxisnet για αυτές τις εκατοντάδες εταιρείες και ήταν πρόσωπα χωρίς καμία περιουσία ή επιχειρηματική οντότητα. Μεταξύ άλλων επιστρατεύονταν τοξικοεξαρτημένοι, άστεγοι, αλλοδαποί, ακόμα και ένας υπερήλικας 90 ετών! Οταν οι οφειλές συσσωρεύονταν και άγγιζαν το τελικό ψηφιακό έλλειμμα των 100 εκατομμυρίων ευρώ, το κράτος στρεφόταν νομικά εναντίον αυτών των ανήμπορων «μπροστινών», αφήνοντας τον πραγματικό ιδιοκτήτη στο απυρόβλητο.

Η αντίστροφη μέτρηση

Τι μεσολάβησε ξαφνικά και η γιγαντιαία επιχείρηση της ΔΑΟΕ οδήγησε στη σύλληψη και κράτηση του Αγγελου Γιαννακόπουλου, του στενού του συνεργάτη και πρώην συνδικαλιστή, Ρίζου Ρίζου, καθώς και δεκάδων άλλων εμπλεκόμενων προσώπων, ανάμεσα στα οποία βρίσκονται λογιστές, στελέχη επιχειρήσεων και «αχυράνθρωποι» που χρησιμοποιούνταν ως νόμιμοι εκπρόσωποι στις εκατοντάδες εικονικές εταιρείες;

Το γεγονός ότι το κύκλωμα «ξηλώθηκε» με μια αιφνιδιαστική επιχείρηση, αφού αλώνιζε ανενόχλητο για χρόνια, δεν οφείλεται σε κάποια τυχαία φορολογική διασταύρωση, αλλά σε ένα εκρηκτικό μείγμα νέων ποινικών ερευνών και υπόγειων συγκρούσεων. Είναι γνωστό ότι η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε όταν οι Αρχές έλαβαν μια νέα, συγκεκριμένη καταγγελία για εμπορία ανθρώπων και μαστροπεία σε νυχτερινά κέντρα της Αθήνας. Η ΕΛ.ΑΣ. άνοιξε εκ νέου τον φάκελο, θέτοντας τα τηλέφωνα του επιχειρηματία υπό παρακολούθηση. Η συμβολή της Αρχής για την Καταπολέμηση του Μαύρου Χρήματος υπήρξε καθοριστική, καθώς, ακολουθώντας τις διαδρομές των χρημάτων από τις δραστηριότητες της νύχτας, οι αναλυτές έπεσαν πάνω στον δαίδαλο των 520 εταιρειών-φαντασμάτων. Συνολικά στη δικογραφία-μαμούθ περιλαμβάνονται 149 κατηγορούμενοι, ενώ 59 από αυτούς έχουν ήδη συλληφθεί.

Πρόκληση

Η υπόθεση του «Mr Χωριάτικο», σε μια χώρα όπου η μικρομεσαία επιχείρηση στραγγαλίζεται καθημερινά από την εξαντλητική γραφειοκρατία, τις προκαταβολές φόρων και το κυνήγι της τελευταίας απόδειξης, αποτελεί μια βάναυση πρόκληση προς το κοινό αίσθημα δικαιοσύνης.

Η αντίφαση γίνεται ακόμα πιο εξοργιστική αν αναλογιστεί κανείς το δικαστικό παρελθόν του κεντρικού προσώπου: συνελήφθη αρχικά ;epeita από κοινή επιχείρηση Ασφάλειας, ΕΥΠ και Interpol ως εγκέφαλος διεθνούς κυκλώματος trafficking που έφερνε με τη βία γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη για να τις εκδίδει σε strip clubs της λεωφόρου Συγγρού. Το 2015, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων τον καταδίκασε πρωτόδικα σε κάθειρξη 10 ετών και 6 μηνών για εγκληματική οργάνωση, σωματεμπορία και ξέπλυμα χρήματος. Κι όμως, αφέθηκε ελεύθερος με ανασταλτικό χαρακτήρα στην έφεση, υπό το καθεστώς περιοριστικών όρων (υψηλή εγγύηση, εμφάνιση σε Α.Τ. και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα) τους οποίους παραβίασε προκλητικά ταξιδεύοντας στο εξωτερικό, την ίδια ώρα που η τύχη εκείνης της παλιάς καταδίκης χανόταν στα δικαστικά συρτάρια.


Η αυτοκρατορία – «πλυντήριο» του «Mr Χωριάτικο» που εξευτέλισε τις κρατικές αρχές
Η αυτοκρατορία – «πλυντήριο» του «Mr Χωριάτικο» που εξευτέλισε τις κρατικές αρχές"
(EUROKINISSI)

Ερωτήματα

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών οφείλει να απαντήσει: Πώς ένα «ψηφιακό κράτος» εξαντλεί την αυστηρότητά του στον ελεύθερο επαγγελματία της γειτονιάς, αλλά μέχρι πρότινος δήλωνε πλήρη αδυναμία απέναντι σε ένα οργανωμένο δίκτυο 520 εταιρειών-φαντασμάτων; Αν η κυβέρνηση περιοριστεί στην επικοινωνιακή διαχείριση της σύλληψης από το «ελληνικό FBI», χωρίς να ξηλώσει τους θεσμικούς θύλακες και τους επίορκους που προσφέρουν προστασία στο οργανωμένο έγκλημα, θα επιβεβαιώσει απλώς τη βαθύτερη υποψία των πολιτών: ότι απέναντι στη μεγάλη φορολογική απάτη το κράτος δεν είναι ανίκανο. Είναι, εκ του αποτελέσματος, επιλεκτικά τυφλό.


Η αυτοκρατορία – «πλυντήριο» του «Mr Χωριάτικο» που εξευτέλισε τις κρατικές αρχές
Η αυτοκρατορία – «πλυντήριο» του «Mr Χωριάτικο» που εξευτέλισε τις κρατικές αρχές
(ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ)

Ο ρόλος-κλειδί του επίορκου αστυνομικού αλλά και του πρώην συνδικαλιστή

Ο πρώην ισχυρός οργανωτικός γραμματέας της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, με βαθιά γνώση των δαιδαλωδών διαδρομών του δημόσιου τομέα, των offshore και των τραπεζικών συστημάτων, λειτούργησε ως ο αρχιτέκτονας πίσω από το εταιρικό προπέτασμα καπνού

Στοιχεία της τεράστιας δικογραφίας για τον «Mr Χωριάτικο» αποκαλύπτουν ότι ο λόγος που η αυτοκρατορία αυτή παρέμενε όρθια και απρόσβλητη τόσα χρόνια αφορά την κάλυψη που του παρείχε το ίδιο το σύστημα, καθώς η έρευνα αποκάλυψε ένα βαθύ δίκτυο προστασίας μέσα από τους ίδιους τους κρατικούς μηχανισμούς! Ως κεντρικό πρόσωπο εμφανίζεται ένας επίορκος ανθυπαστυνόμος, ο οποίος λειτουργούσε ως ο προσωπικός «πληροφοριοδότης» του Γιαννακόπουλου, πληροφορίες υποστηρίζουν ωστόσο ότι ενδεχομένως στη συνέχεια να αποκαλυφτεί ότι η κάλυψη ερχόταν από υψηλότερα κλιμάκια, πιθανόν και πολιτικά!

Ο αστυνομικός βρισκόταν σε σταθερό μηνιαίο μισθολόγιο από τον επιχειρηματία, λαμβάνοντας μεγάλα χρηματικά ποσά προκειμένου να παρέχει πλήρη κάλυψη και ασφάλεια στις παράνομες δραστηριότητες της οργάνωσης. Μάλιστα, φέρεται ότι εκμεταλλευόταν τη θέση του για να κάνει παράνομες αναζητήσεις στις απόρρητες βάσεις δεδομένων της ΕΛ.ΑΣ. και στη συνέχεια ενημέρωνε άμεσα τον «Mr Χωριάτικο» για το αν το όνομά του ή τα ΑΦΜ των εταιρειών του βρίσκονταν υπό έρευνα, αν υπήρχαν ανοιχτές καταγγελίες ή αν επίκειντο αιφνιδιαστικοί έλεγχοι από μεικτά κλιμάκια.

Εκτός από τη φορολογική θωράκιση, ο επίορκος λειτουργούσε ως «ομπρέλα» προστασίας για τα strip clubs της λεωφόρου Συγγρού, ειδοποιώντας έγκαιρα το κύκλωμα πριν από κάθε αστυνομική έφοδο για μαστροπεία, διασφαλίζοντας ότι η «βιτρίνα» θα παρέμενε καθαρή.

Η αποκάλυψη της δράσης του οδήγησε τον επικεφαλής της ΑΑΔΕ, Γιώργο Πιτσιλή, να ζητήσει την κατεπείγουσα συνδρομή της ΕΛ.ΑΣ., καθώς υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι η διαρροή υπηρεσιακών μυστικών εκτεινόταν και σε υπαλλήλους των οικονομικών υπηρεσιών. Γι’ αυτό τον λόγο η υπόθεση έχει διαβιβαστεί στη Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων, για να γίνει πλήρες ξεσκέπασμα των κρατικών «προστατών». Στο πλαίσιο των επιχειρησιακών ελιγμών της εγκληματικής οργάνωσης Γιαννακόπουλου, φέρεται να είναι και ο ρόλος του στενού του συνεργάτη, Ρίζου Ρίζου, καθώς ο πρώην ισχυρός οργανωτικός γραμματέας της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, με βαθιά γνώση των δαιδαλωδών διαδρομών του δημόσιου τομέα, των offshore και των τραπεζικών συστημάτων, λειτούργησε ως ο αρχιτέκτονας πίσω από το εταιρικό προπέτασμα καπνού.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Ο μονόδρομος της κλιμάκωσης

Ο αποστειρωμένος πόλεμος ως αφήγημα αποτυπώνει κατά κύριο λόγο την αδυναμία των ΗΠΑ να υιοθετήσουν απέναντι στο Ιράν τη μόνη υπάρχουσα επιλογή, την επέμβαση, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος

Τα χειρουργικά πλήγματα που θα εκμηδένιζαν τη δυνατότητα του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και στη συνέχεια θα οδηγήσαν στην ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος δεν ήρθαν και από ό,τι φαίνεται δεν πρόκειται να έρθουν, γιατί δεν υπάρχουν ως επιχειρησιακή αλλά και πολιτική δυνατότητα.

Ο αποστειρωμένος πόλεμος ως αφήγημα αποτυπώνει κατά κύριο λόγο την αδυναμία των ΗΠΑ να υιοθετήσουν απέναντι στο Ιράν τη μόνη υπάρχουσα επιλογή, την επέμβαση, με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος. Μια επιλογή που θα βασίζεται στην υποκίνηση αποσχιστικών εξεγέρσεων στα τρία μέτωπα μειονοτικού εθνικιστικού παροξυσμού. Τα τρία μέτωπα δεν είναι άλλα από το Ιρανικό Κουρδιστάν και το Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν και, στα σύνορα με το Πακιστάν, το Μπαλουχιστάν.

Το μειονοτικό χαρτί επιχείρησαν να παίξουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή μετά την ανατροπή του σάχη στις αρχές του 1979 και σε όλη τη διάρκεια του πολέμου Ιράν – Ιράκ στην περίοδο 1980-88.

Στη συντριπτική τους πλειονότητα στα τρία παραπάνω μέτωπα του αποσχιστικού εθνικισμού κατεγράφη η νομιμοφροσύνη των πολιτών προς την Ισλαμική Δημοκρατία. Μια νομιμοφροσύνη η οποία ήταν δεδομένη για το νέο καθεστώς της Τεχεράνης σε όλη τη διάρκεια του οκταετούς πολέμου με το Ιράκ στην περίοδο 1980-88. Το Ιρανικό Κουρδιστάν και Αζερμπαϊτζάν είχαν ντε φάκτο ανεξαρτησία στη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής στα τέλη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Αν οι ΗΠΑ επενδύσουν στα μειονοτικά μέτωπα του Ιράν και ειδικότερα στο Κουρδικό, θα πυροδοτήσουν ένα περιφερειακό μέτωπο αποσταθεροποίησης από τον Καύκασο μέχρι τη Μεσόγειο. Η ανακίνηση του Κουρδικού εντός του Ιράν θα πριμοδοτήσει την προσέγγιση της Αγκύρας με την Τεχεράνη, ενώ τυχόν ανάφλεξη στο Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν θα οδηγήσει τις δύο περιφερειακές δυνάμεις σε μετωπική σύγκρουση.

Η διάσπαση της ενότητας του Ιράν συνεχίζει μια παράδοση των ΗΠΑ που είχε ως αφετηρία την «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991 και συνεχίστηκε με τις παρεμβάσεις στη Συρία και τη Λιβύη το 2011.

Εάν έχει προκύψει κάποιο δίδαγμα από την πολιτική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, είναι ότι η αποσταθεροποίηση στο όνομα της χάραξης ενός νέου περιφερειακού χάρτη συνήθως δεν παραμένει ελεγχόμενη διαδικασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Αφγανιστάν, όπου οι ΗΠΑ τερμάτισαν μια κατοχική εικοσαετία σε ένα σκηνικό που θύμιζε τα ελικόπτερα στη στέγη της αμερικανικής πρεσβείας στη Σαϊγκόν.

Πηγή: efsyn