ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Η Γερμανική Γενιά Ζ βγαίνει στους δρόμους για το κόστος ζωής (ΒΙΝΤΕΟ)

Διαδηλώσεις έχουν προγραμματιστεί σε 34 πόλεις καθώς η Ευρώπη προετοιμάζεται για περισσότερες αναταραχές αυτό το Σαββατοκύριακο

Νέοι διαμαρτύρονται σε όλη τη Γερμανία το Σάββατο για το κόστος ζωής, την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης και την πιθανή επαναφορά της στρατιωτικής θητείας. Οι διοργανωτές αναμένουν περισσότερους από 170.000 συμμετέχοντες, με διαδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί σε 34 γερμανικές πόλεις, συμπεριλαμβανομένων του Βερολίνου, της Φρανκφούρτης, της Κολωνίας και του Μονάχου.

Οι διαδηλώσεις συνεχίζουν τις αναταραχές της περασμένης εβδομάδας σε όλη την Ευρώπη, όπου διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία για τα ΜΑΤ λόγω του αυξανόμενου κόστους διαβίωσης και των κυβερνητικών πολιτικών. Στη Γαλλία, οι συγκεντρώσεις που ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο με φοιτητές που απαιτούσαν χαμηλότερο κόστος εκπαίδευσης, περισσότερους εκπαιδευτικούς και καλύτερες σχολικές εγκαταστάσεις έχουν έκτοτε κλιμακωθεί σε ευρύτερες αντικυβερνητικές διαμαρτυρίες σε όλη την ήπειρο. 

Το γερμανικό κίνημα με επικεφαλής τους νέους «Gen Z regelt» («Η Γενιά Ζ το έχει!») προγραμμάτισε την πανεθνική ημερίδα δράσης του για το Halloween, με στόχο τη μεγιστοποίηση της προσέλευσης και της προβολής.

«Είμαστε νέοι που δεν θέλουμε πλέον να παρακολουθούμε αποφάσεις για το μέλλον μας να λαμβάνονται χωρίς εμάς», αναφέρει το κίνημα στην ιστοσελίδα του. Οι διοργανωτές λένε ότι οι διαμαρτυρίες θα είναι ειρηνικές και έχουν ζητήσει από τους συμμετέχοντες να διατηρούν τα πρόσωπά τους ορατά, ακόμα και όταν φορούν στολές για το Χάλογουιν.

Διαμαρτυρίες έχουν ήδη ξεκινήσει στην Κολωνία, όπου διαδηλωτές κάνουν πορεία στους δρόμους. Κάποιοι κρατούν πλακάτ που γράφουν «Σταματήστε τη χρηματοδότηση της Ουκρανίας».

Επιπλέον αστυνομικές δυνάμεις έχουν αναπτυχθεί σε όλη τη χώρα ενόψει των διαδηλώσεων. Στο Βερολίνο, πολυτελή καταστήματα κατά μήκος της πολυτελούς λεωφόρου Kurfuerstendamm έχουν σφραγίσει τις βιτρίνες τους ως προληπτικό μέτρο.

Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων της Γαλλίας έχει καλέσει σε πανεθνικές διαδηλώσεις και το Σάββατο, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως ο τρίτος γύρος διαδηλώσεων μετά τις συγκεντρώσεις στις 17 και 24 Οκτωβρίου. Φοιτητές και ορισμένα συνδικάτα αναμένεται επίσης να συμμετάσχουν, ενώ οι αρχές σχεδιάζουν να αναπτύξουν 70.000 αστυνομικούς.

Αλλού στην Ευρώπη, η αστυνομία βρίσκεται σε επιφυλακή για πιθανές αναταραχές το Σαββατοκύριακο, συμπεριλαμβανομένων διαδηλώσεων στο κέντρο της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης στην Ισπανία, καθώς και στη Ρώμη της Ιταλίας.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι το πρόσφατο κύμα διαμαρτυριών σε όλη τη Δυτική Ευρώπη προήλθε από τα ίδια τα λάθη της ΕΕ. Πρόσθεσε ότι οι ευρωπαϊκές χώρες αγωνίζονται να διαχειριστούν την μεταναστευτική κρίση.
«Οι Ευρωπαίοι καταργούν τις δικές τους παραδόσεις, καθιστώντας τους ακόμη λιγότερο ικανούς να τις μεταδώσουν στους μετανάστες», δήλωσε ο Πούτιν.

Πηγή: RT

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

ΕΛΑΣ - Κυβερνητικό φιάσκο η ψηφοφορία στο Συμβούλιο Ασφαλείας για τη Λιβύη παρά το σόου Μητσοτάκη

Πυρά από την ΕΛΑΣ κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη μετά την επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή - «Μετράμε εθνικές ήττες με υπογραφή Μητσοτάκη», τονίζει

Τις εξελίξεις μετά την επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της ανατολικής Λιβύης σχολιάζει ο τομέας Εξωτερικής Πολιτικής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛΑΣ), εκτοξεύοντας πυρά κατά της κυβέρνησης.

«Η αδυναμία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να εξασφαλίσει ισχυρή αναφορά στον σεβασμό του Δικαίου της Θάλασσας στην απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανανέωση της αποστολής του ΟΗΕ στη Λιβύη, με αποτέλεσμα να επιλέξει την αποχή, αποδεικνύει τα σοβαρά διπλωματικά ελλείμματα που έχουν προκαλέσει οι κυβερνητικοί χειρισμοί», τονίζει η ΕΛΑΣ.

Επισημαίνει πως «μετά την επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της ανατολικής Λιβύης, η Ελλάδα όφειλε να κινητοποιήσει τους εταίρους μας και να πιέσει για την ανατροπή του. Ωστόσο παρά τις κινήσεις εντυπωσιασμού και τα επικοινωνιακά σόου του πρωθυπουργού, η κυβέρνηση απέτυχε να προασπίσει τα συμφέροντα της χώρας στην ψηφοφορία του Συμβουλίου Ασφαλείας, στο οποίο μάλιστα ασκεί την προεδρία αυτήν την περίοδο».

«Μετράμε εθνικές ήττες με υπογραφή Μητσοτάκη»

Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, «χρειαζόμαστε άμεση αλλαγή πλεύσης στο ζήτημα της Λιβύης, προκειμένου να επιτύχουμε την ανατροπή του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Με διασύνδεση της ευρωλιβυκών σχέσεων με τον έμπρακτο σεβασμό της Λιβύης στο διεθνές δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας αλλά και με αξιοποίηση της δυνατότητας επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων τόσο στη Λιβύη όσο και στην Τουρκία. Και φυσικά με την άσκηση πίεσης στη Λιβύη διμερώς από τους συμμάχους μας».

Τέλος ανέφερε πως «το ‘άδειασμα’ στον ΟΗΕ φέρει την υπογραφή της πολιτικής του ‘δεδομένου συμμάχου’ και της λευκής επιταγής σε ΗΠΑ και Νετανιάχου, που είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη της πολυμερούς διπλωματίας της χώρας. Και τα στρατηγικά αυτά κενά τα εκμεταλλεύεται πλέον η Τουρκία με αποτέλεσμα να μετράμε εθνικές ήττες με υπογραφή Μητσοτάκη».

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Από το Μουμπάι ως τον Πειραιά, λιμενεργάτες μπλοκάρουν όπλα για το Ισραήλ

Από τη Γένοβα και τη Μασσαλία μέχρι το Όκλαντ και το Μουμπάι, χιλιάδες λιμενεργάτες συμμετέχουν σήμερα 30 Οκτωβρίου, σε μια πρωτοφανή αντιπολεμική κινητοποίηση ενάντια στη μεταφορά πολεμικού υλικού προς το Ισραήλ. Χιλιάδες απεργοί και διαδηλωτές και στον Πειραιά.

Με απεργίες, στάσεις εργασίας και διαδηλώσεις σε περισσότερα από 110 λιμάνια, σε 22 χώρες και πέντε ηπείρους, οι λιμενεργάτες πραγματοποιούν σήμερα, Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, μια από τις μεγαλύτερες διεθνείς αντιπολεμικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών.

Με κεντρικό σύνθημα «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο», τα εργατικά συνδικάτα ζητούν να σταματήσει η διακίνηση όπλων και στρατιωτικού υλικού μέσω των εμπορικών λιμανιών, καταγγέλλοντας τους πολέμους στη Γάζα, τη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, αλλά και τον κίνδυνο μιας ευρύτερης πολεμικής σύρραξης.

Η κινητοποίηση, που αρχικά σχεδιαζόταν σε περίπου 100 λιμάνια 17 χωρών, διευρύνθηκε σημαντικά τις τελευταίες ημέρες, φτάνοντας τα 113 λιμάνια σε 22 χώρες. Στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ινδία, την Ελλάδα και την Τουρκία προκηρύχθηκαν 24ωρες απεργίες, ενώ σε χώρες όπως το Μαρόκο και η Κύπρος πραγματοποιήθηκαν μικρότερες στάσεις εργασίας. Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν επίσης συνδικάτα από την Αυστραλία, τη Βραζιλία, το Μεξικό, την Ουρουγουάη και τη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση στον Πειραιά

Στην Ελλάδα, επίκεντρο της διεθνούς ημέρας δράσης ήταν ο Πειραιάς, όπου η 24ωρη απεργία επηρέασε τόσο τις εμπορευματικές δραστηριότητες του λιμανιού όσο και τις ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες.

Η κινητοποίηση ξεκίνησε από την πλατεία Δημοτικού Θεάτρου και συνεχίστηκε με πορεία προς το λιμάνι, περνώντας από το κτίριο της Ένωσης Εφοπλιστών. Οι διαδηλωτές άνοιξαν μπροστά στα αγκυροβολημένα πλοία μεγάλο πανό με το σύνθημα «Οι εργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο». Στην απεργία συμμετείχαν η ΕΝΕΔΕΠ, η Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ, η ΠΕΜΕΝ, το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής και Ναυπηγικής Βιομηχανίας Ελλάδας και άλλα εργατικά σωματεία.

Ιδιαίτερη αναφορά στη διεθνή διάσταση της κινητοποίησης έκανε ο πρόεδρος της ΕΝΕΔΕΠ και του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, Μάρκος Μπεκρής, χαιρετίζοντας τη συμμετοχή εργαζομένων από τα τουρκικά λιμάνια της Κωνσταντινούπολης, της Αττάλειας και της Μερσίνης. Αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, και στην αποχή της Ελλάδας από την ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για τον τερματισμό του εγκληματικού εμπάργκο κατά της Κούβας.

Η σημερινή απεργία αποτελεί την κορύφωση μιας προσπάθειας διεθνούς συντονισμού που ξεκίνησε στις αρχές του 2025, με πρωτοβουλία συνδικάτων λιμενεργατών από χώρες της Μεσογείου. Όπως καταγράφει σε εκτενές ρεπορτάζ του το Al Jazeera, η αρχική πρωτοβουλία περιλάμβανε πέντε συνδικάτα που δραστηριοποιούνται σε 20 λιμάνια πέντε χωρών. Ακολούθησαν συναντήσεις στην Αθήνα, τη Γένοβα και την Κωνσταντινούπολη, όπου τον Μάιο του 2026 εκπρόσωποι συνδικάτων από περισσότερα από 35 λιμάνια υιοθέτησαν τη Διακήρυξη της Κωνσταντινούπολης, ορίζοντας την 30ή Οκτωβρίου ως ημέρα διεθνούς δράσης.

Κεντρικά αιτήματα της διακήρυξης είναι ο τερματισμός της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, η αντίθεση στους πολέμους και η αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Παράλληλα, τα συνδικάτα συνδέουν την αντιπολεμική δράση με τις εργασιακές τους διεκδικήσεις, ζητώντας αυξήσεις μισθών, συλλογικές συμβάσεις, μικρότερο χρόνο εργασίας, μέτρα ασφάλειας και προστασία των θέσεων εργασίας απέναντι στις επιπτώσεις της αυτοματοποίησης. «Κάθε συνδικάτο θα επιλέξει το ίδιο τι θα κάνει, αλλά όλα θα συνδέονται με τις ίδιες αρχές και τον ίδιο αγώνα», δήλωσε ο Φραντσέσκο Στατσιόλι, στέλεχος του ιταλικού συνδικάτου USB.

Η στρατηγική σημασία των λιμανιών στη μεταφορά όπλων

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε στο Al Jazeera το No Harbour for Genocide, το οποίο ερευνά τις αλυσίδες εφοδιασμού της πολεμικής βιομηχανίας, από τον Αύγουστο του 2025 έως τον Σεπτέμβριο του 2026 καταγράφηκαν 315 αποστολές προς την ισραηλινή εταιρεία οπλικών συστημάτων Elbit Systems, μέσω 56 εμπορικών λιμανιών σε 29 χώρες.

Η συλλογικότητα εκτιμά ότι τα λιμάνια που συμμετέχουν στην απεργία διαχειρίζονται το 13,5% της παγκόσμιας θαλάσσιας διακίνησης φορτίων, ενώ η κινητοποίηση μπορεί να προκαλέσει καθυστερήσεις σε φορτία αξίας άνω των δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μεταξύ των λιμανιών που συνδέονται με αποστολές όπλων προς το Ισραήλ βρίσκονται η Γένοβα, το Λιβόρνο και το Τζόια Τάουρο στην Ιταλία, η Μασσαλία στη Γαλλία, η Ταγγέρη στο Μαρόκο και ο Πειραιάς.

Η δίωξη του Μάρκου Μπεκρή

Η συμμετοχή των λιμενεργατών του Πειραιά στη διεθνή απεργία αποτελεί συνέχεια προηγούμενων κινητοποιήσεων ενάντια στη μεταφορά στρατιωτικού υλικού.

Τον Οκτώβριο του 2024, εργαζόμενοι στο λιμάνι εμπόδισαν τη φόρτωση εμπορευματοκιβωτίου που περιείχε 21 τόνους πυρομαχικών με προορισμό τη Χάιφα του Ισραήλ. Για τη συγκεκριμένη κινητοποίηση, ο πρόεδρος της ΕΝΕΔΕΠ αντιμετωπίζει ποινική δίωξη. «Συνεχίζουμε την παράδοση των εργαζομένων που αρνούνται να φορτώσουν όπλα τα οποία θα χρησιμοποιηθούν εναντίον άλλων λαών», δήλωσε ο Μάρκος Μπεκρής προσθέτοντας: «Τα χέρια μας γεμίζουν καθημερινά με γράσα και ιδρώτα. Αρνούμαστε να τα αφήσουμε να βαφτούν με το αίμα άλλων ανθρώπων».

Στην Ελλάδα, τα συνδικάτα δίνουν νέο ραντεβού στην πανελλαδική πανεργατική απεργία της 25ης Νοεμβρίου. Αύριο, 31 Οκτωβρίου, θα πραγματοποιηθεί κινητοποίηση στο λιμάνι του Λαυρίου.

Πηγή: infowar

Ξαναδιαβάζοντας την κρίση του Σουέζ, πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές

του Όουεν Μακλάφλιν, | The Conversation
Καθηγητής Οικονομικών, Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Κορκ

Μήνες μετά την έναρξη της επιχείρησης «Επική Οργή» (Operation Epic Fury) από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν, τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν σε μεγάλο βαθμό κλειστά. Το Ηνωμένο Βασίλειο επέλεξε να μην εμπλακεί άμεσα στη σύγκρουση. Παρ’ όλα αυτά, έχει υποστεί τις συνέπειες της κρίσης, με τις τιμές του πετρελαίου κίνησης να εκτινάσσονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα και τον πληθωρισμό να σημειώνει απότομη άνοδο.

Η κατάσταση αυτή θυμίζει μια προηγούμενη κρίση στη Μέση Ανατολή, όπως καταδεικνύει η πρόσφατη έρευνά μου.

Πριν από εβδομήντα χρόνια, η αιγυπτιακή κυβέρνηση εθνικοποίησε τη Διώρυγα του Σουέζ, πυροδοτώντας την Κρίση του Σουέζ. Η διώρυγα, η οποία διασχίζει την Αίγυπτο συνδέοντας την Ερυθρά Θάλασσα με τη Μεσόγειο, αποτελούσε ζωτικής σημασίας θαλάσσια οδό για τα πλοία που ταξίδευαν μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.

Μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής της το 1869 από μια εταιρεία υπό γαλλική ηγεσία, η αιγυπτιακή κυβέρνηση κατείχε το 44% των μετοχών της. Ωστόσο, οι οικονομικές δυσκολίες ανάγκασαν την Αίγυπτο να πουλήσει τις μετοχές της στη βρετανική κυβέρνηση το 1875, με αποτέλεσμα η Βρετανία και η Γαλλία να αποκτήσουν σημαντικά οικονομικά συμφέροντα στη διώρυγα.

Μετά την εθνικοποίηση της διώρυγας από την Αίγυπτο, η Γαλλία και η Βρετανία, από κοινού με το Ισραήλ, εισέβαλαν στην Αίγυπτο επιχειρώντας να ανακτήσουν τον έλεγχο αυτής της ζωτικής σημασίας θαλάσσιας οδού. Ωστόσο, η εισβολή κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία και καταδικάστηκε από τη διεθνή κοινότητα. Η κρίση κατέληξε να συμβολίζει την απώλεια της θέσης της Βρετανίας ως υπερδύναμης.

Σήμερα, οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ εντείνουν την πίεση προς την κυβέρνηση Τραμπ σχετικά με την τρέχουσα σύγκρουση. Οι εκλογές στο Ισραήλ έχουν επίσης επηρεάσει τις εξελίξεις, καθώς πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου πίεσε για την πραγματοποίηση νέων πληγμάτων ενόψει των εκλογών. Άλλα δημοσιεύματα υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν καταρτίσει σχέδια για την επανέναρξη των επιθέσεων μετά τις εκλογές.

Το 1956, οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές αποτελούσαν επίσης σημαντικό παράγοντα στους στρατηγικούς υπολογισμούς. Τότε, όμως, η Βρετανία και η Γαλλία είχαν θεωρήσει ότι οι εκλογές θα αποσπούσαν την προσοχή των ΗΠΑ από τις ενέργειές τους. Η εκτίμηση αυτή αποδείχθηκε λανθασμένη.

Σε επικοινωνία του με τον Βρετανό πρωθυπουργό Άντονι Ίντεν, την επομένη της ψηφοφορίας, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντουάιτ Ντ. Αϊζενχάουερ κατέστησε σαφές ότι η κυβέρνησή του δεν επρόκειτο να ανεχθεί τη συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και του Ισραήλ. Απαίτησε την επίτευξη μιας λύσης μέσω διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.

Οι παραλληλισμοί μεταξύ του Σουέζ και του Ορμούζ δεν περιορίζονται στο κλείσιμο δύο ζωτικής σημασίας θαλάσσιων οδών. Και οι δύο κρίσεις θέτουν το ίδιο ερώτημα: σε ποιον βαθμό μπορεί η γεωπολιτική ισχύς να υπερβαίνει την οικονομική ισχύ που τη στηρίζει;

Υπερδυνάμεις σε παρακμή

Το 1944, ο Αμερικανός καθηγητής εξωτερικής πολιτικής Γουίλιαμ Τ. Ρ. Φοξ επινόησε τον όρο «υπερδύναμη». Τον όρισε ως το αποτέλεσμα του συνδυασμού «μεγάλου πλούτου, μεγάλου πληθυσμού και ευνοϊκής γεωγραφικής θέσης». Ο ορισμός αυτός μοιάζει με τον τρόπο με τον οποίο ο ιστορικός Φίλιπς Ο’Μπράιεν ορίζει σήμερα τη μεγάλη δύναμη.

Ο Φοξ θεωρούσε ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν τρεις υπερδυνάμεις: οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Σοβιετική Ένωση. Αργότερα, ωστόσο, αναγνώρισε ότι η συμπερίληψη της Βρετανίας ήταν λάθος, κυρίως εξαιτίας της σχετικής υποχώρησής της έναντι των ΗΠΑ και, στη συνέχεια, έναντι της υπόλοιπης Ευρώπης.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι μια αντίστοιχη μεταβολή συντελείται σήμερα.

Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το ποιος είναι ο καταλληλότερος δείκτης μέτρησης του μεγέθους μιας οικονομίας. Ωστόσο, με βάση την αγοραστική δύναμη, η μεταβολή είναι εντυπωσιακή. Η Κίνα, από μια οικονομία που το 1990 αντιστοιχούσε σε ένα μικρό μόνο μέρος του μεγέθους της αμερικανικής, έχει πλέον ξεπεράσει κατά πολύ τις ΗΠΑ.

Τον 19ο αιώνα, η Βρετανία ήταν η κυρίαρχη παγκόσμια δύναμη και απολάμβανε αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν «υπερβολικό προνόμιο». Πρόκειται για τη δυνατότητα μιας χώρας να χρηματοδοτεί εύκολα το χρέος της με ευνοϊκά επιτόκια, χάρη στον κεντρικό ρόλο που διαδραματίζει το νόμισμά της στο διεθνές νομισματικό σύστημα. Στην περίπτωση της Βρετανίας, το προνόμιο αυτό οφειλόταν στη διεθνή σημασία της στερλίνας. Το Λονδίνο αποτελούσε επίσης το σημαντικότερο χρηματοοικονομικό κέντρο του κόσμου.

Καθώς, όμως, η βρετανική ισχύς υποχωρούσε, το προνόμιο αυτό μεταφέρθηκε σταδιακά στις ΗΠΑ. Η απώλειά του έγινε ιδιαίτερα αισθητή κατά την Κρίση του Σουέζ, όταν η βρετανική λίρα βρέθηκε υπό έντονες πιέσεις.

Αντίστοιχα, σήμερα υπάρχουν ενδείξεις πιέσεων στο χρηματοπιστωτικό σύστημα που στηρίζει την αμερικανική ισχύ. Κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Σουέζ, η αδυναμία του βρετανικού νομίσματος και η εξάρτηση της χώρας από την αμερικανική χρηματοοικονομική υποστήριξη περιόρισαν τη δυνατότητά της να ενεργεί ανεξάρτητα, παρά τη σημαντική στρατιωτική ισχύ που εξακολουθούσε να διαθέτει.

Η κρίση εντασσόταν επίσης στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου. Μια συμφωνία προμήθειας όπλων που συνήφθη το 1955 μεταξύ της Αιγύπτου και της Σοβιετικής Ένωσης είχε διαταράξει την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων και συνέβαλε στην απόφαση του Ισραήλ να εμπλακεί σε έναν προληπτικό πόλεμο.

Ως αντίδραση στη συμφωνία εξοπλισμών, οι ΗΠΑ απέσυραν τη χρηματοδότηση για την κατασκευή του Φράγματος του Ασουάν, ενός μεγάλου έργου υποδομής στον ποταμό Νείλο. Στη συνέχεια, το 1956, η Αίγυπτος εθνικοποίησε τη Διώρυγα του Σουέζ, πυροδοτώντας την κρίση.

Οι Βρετανοί ηγέτες επιχείρησαν να παρουσιάσουν τον Αιγύπτιο πρόεδρο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ ως έναν δικτάτορα της δεκαετίας του 1930, ο οποίος επιδίωκε την περιφερειακή κυριαρχία.

Η αμερικανική επέμβαση στο Ιράν παρουσιάζει παρόμοια χαρακτηριστικά. Ο Αμερικανός υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ έχει παρουσιάσει τη δολοφονία της ιρανικής ηγεσίας ως αναγκαία ενέργεια για την αποτροπή μιας υπαρξιακής απειλής από τον «θανάσιμο εχθρό της Αμερικής».

Η γεωοικονομία, δηλαδή η αλληλεπίδραση μεταξύ οικονομίας και γεωπολιτικής, διαδραμάτισε επίσης κεντρικό ρόλο στην Κρίση του Σουέζ. Η διώρυγα αποτελούσε σημαντική οδό μεταφοράς πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή και υπήρχαν φόβοι ότι η εθνικοποίησή της θα διατάρασσε τον εφοδιασμό του Ηνωμένου Βασιλείου με πετρέλαιο.

Κατά ειρωνικό τρόπο, όμως, ήταν η ίδια η απόφαση εισβολής στην Αίγυπτο που οδήγησε σε ελλείψεις πετρελαίου και στην επιβολή δελτίου στα καύσιμα στη Βρετανία. Ο ευρύτερος Ψυχρός Πόλεμος αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στα γεγονότα. Η Ουάσιγκτον δεν ήθελε να εμφανίζεται ότι ανέχεται ιμπεριαλιστικές ενέργειες στην Αίγυπτο, την ίδια στιγμή που καταδίκαζε τον σοβιετικό ιμπεριαλισμό στην Ουγγαρία.

Όπως η Κρίση του Σουέζ πρέπει να γίνει κατανοητή μέσα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, έτσι και η σημερινή σύγκρουση θα πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής ενός «δεύτερου Ψυχρού Πολέμου».

Οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας δεν έχουν εξομαλυνθεί, ενώ οι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων παρουσιάζουν ομοιότητες με εκείνους του πρώτου Ψυχρού Πολέμου.

Σήμερα, οι ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με ολοένα μεγαλύτερη υπερέκταση των δυνατοτήτων τους, κάτι που αποτυπώνεται ιδιαίτερα καθαρά στην εξάντληση των αποθεμάτων πυρομαχικών τους. Τα αποθέματα αυτά βρίσκονταν ήδη υπό πίεση, εν μέρει λόγω της αμερικανικής υποστήριξης προς την Ουκρανία, και έχουν περιοριστεί ακόμη περισσότερο εξαιτίας του πολέμου με το Ιράν.

Η Κρίση του Σουέζ καταδεικνύει πόσο αργά μπορούν οι πολιτικοί ηγέτες να συνειδητοποιήσουν τους οικονομικούς περιορισμούς που τίθενται στις γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες.

Οι ΗΠΑ του σήμερα δεν είναι η Βρετανία του 1956. Ωστόσο, η σύγκρουση στο Ιράν έχει εγείρει ερωτήματα σχετικά με τα όρια της αμερικανικής ισχύος.

Καθώς η σχετική οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ αμφισβητείται ολοένα περισσότερο, θα αναγκαστεί άραγε η Ουάσιγκτον να επανεξετάσει και την έκταση των στρατιωτικών δεσμεύσεών της σε παγκόσμιο επίπεδο;

Πηγή: infowar

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0