ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Κουφονικολάκου - «Η προστασία της πρώτης κατοικίας είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης»

«Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να κανονικοποιήσει τη διαφθορά», ανέφερε η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ

Στην 92χρονη χαμηλοσυνταξιούχο με βαριά αναπηρία η οποία δίνει μάχη για να προστατεύσει την κατοικία της από τον πλειστηριασμό, αναφέρθηκε σήμερα η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ Θεώνη Κουφονικολάκου, σε συνέντευξή της στον ραδιοφωνικό σταθμό Στο Κόκκινο 105,5.

«Είναι γεγονός ότι ακόμα και μια 92χρονη με βαριά αναπηρία πρέπει να δώσει μάχη για να κρατήσει το σπίτι της και ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι της με την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Για εμάς αυτή η βαρβαρότητα έχει κυβερνητική υπογραφή», τόνισε η Θεώνη Κουφονικολάκου, επιρρίπτοντας στην κυβέρνηση την ευθύνη για «την κατάργηση της προστασίας της πρώτης κατοικίας με τον νέο πτωχευτικό νόμο του 2020 και για το καθεστώς ανεξέλεγκτης δράσης των funds και των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων».

Συνεχίζοντας την κριτική της ανέφερε ότι από το 2019 καταγράφεται αύξηση 131% στους προγραμματισμένους πλειστηριασμούς και ότι την περίοδο 2022-2025 κατακυρώθηκαν 42.521 ακίνητα. Αλλά και ότι η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς την αγοραστική δύναμη και στην πρώτη θέση ως προς τη στεγαστική επιβάρυνση, με μεγάλο μέρος του εισοδήματος των νοικοκυριών να κατευθύνεται πλέον στις δαπάνες στέγασης.

Παράλληλα η κ. Κουφονικολάκου παρουσίασε τις προτάσεις της ΕΛΑΣ για την ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας, με νομοθετική επαναθεμελίωση της προστασίας της κυριότητας, δημιουργία δημόσιου φορέα εξαγοράς και ρύθμισης δανείων και ευνοϊκές ρυθμίσεις με βάση το πραγματικό εισόδημα των δανειοληπτών. Έκανε λόγο για προτεραιότητα των ευάλωτων νοικοκυριών, διεύρυνση των κριτηρίων ευαλωτότητας, καθώς και υποχρεωτική πρόταση βιώσιμης ρύθμισης πριν από κάθε μεταβίβαση δανείου ή αναγκαστικό μέτρο.

«Όταν λέμε κανόνες για τα funds και τις εταιρείες διαχείρισης, δεν εννοούμε κανόνες στα χαρτιά. Εννοούμε στην πράξη», ανέφερε χαρακτηριστικά, ζητώντας «αυστηρή αδειοδότηση, εποπτεία, ελέγχους και αποτρεπτικές κυρώσεις».

Σημείωσε ότι υπάρχει ανάγκη ανάπτυξης μιας ολοκληρωμένης πολιτικής κοινωνικά προσιτής κατοικίας, με τη δημιουργία 50.000 πρόσθετων προσιτών στεγαστικών επιλογών μέσα σε μία τετραετία. Στις προτάσεις τις οποίες ανέφερε, περιλαμβανόταν η ανάπτυξη κοινωνικής κατοικίας, η οριοθέτηση των βραχυχρόνιων μισθώσεων τύπου Airbnb και η αποσύνδεση της Golden Visa από την αγορά ακινήτων.

Αναφερόμενη στην περίοδο διακυβέρνησης 2015-2019, η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ υπερασπίστηκε τις πολιτικές επιλογές της τότε κυβέρνησης, λεγοντας ότι «παρά τις ασφυκτικές πιέσεις των δανειστών, διατηρήθηκε η προστασία της πρώτης κατοικίας».

Όσον αφορά τις διεθνείς εξελίξεις, η κ. Κουφονικολάκου καταδίκασε την επιλογή αποχής της ελληνικής κυβέρνησης από το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την άρση του οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού εμπάργκο κατά της Κούβας, υπογραμμίζοντας ότι «η Ελλάδα όφειλε να στηρίξει τον σεβασμό της κυριαρχίας της χώρας και τον τερματισμό των μέτρων που πλήττουν τον κουβανικό λαό».

«Δεν μπορούμε άλλο να ανεχόμαστε μια κυβέρνηση η οποία απέχει από την κοινή λογική, είτε σιωπώντας μπροστά στη γενοκτονία στη Γάζα είτε αδιαφορώντας για το εμπάργκο που επιβάλλεται στον κουβανικό λαό», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τόνισε ότι είναι άκυρο και παράνομο και ότι δεν παράγει νομική ισχύ αλλά και ότι είναι επικίνδυνο. Υπογράμμισε ότι απαιτείται ενεργότερη διπλωματική κινητοποίηση της Ελλάδας, αξιοποίηση της ευρωπαϊκής πίεσης προς τη Λιβύη, ενίσχυση των συνεργασιών με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και την Αίγυπτο, καθώς και συνέχιση των διαπραγματεύσεων για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, με εξέταση και της δυνατότητας προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ιδιαίτερα επικριτική ήταν για τα φαινόμενα διαφθοράς και αδιαφάνειας, κάνοντας αναφορά στην υπόθεση των Τεμπών, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στις υποκλοπές, στις απευθείας αναθέσεις και στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος. «Έχουμε μια κυβέρνηση η οποία έχει σημειώσει ένα ρεκόρ διαφθοράς», ανέφερε, προσθέτοντας ότι «επιχειρείται να δημιουργηθεί στην κοινωνία η αντίληψη πως η διαφθορά αποτελεί μια φυσιολογική κατάσταση. Η κυβέρνηση θέλει να κανονικοποιήσει τη διαφθορά, να συμφιλιώσει τις Ελληνίδες και τους Έλληνες με το ότι πάντα έτσι ήταν τα πράγματα. Ε, όχι, δεν συμφιλιωνόμαστε! Δεν συμφιλιωνόμαστε με το να ξοδεύεται το δημόσιο χρήμα, γιατί λείπει από τους πολίτες και τους στοιχίζει»…

Παρουσιάζοντας τις προτάσεις της ΕΛΑΣ για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, υπογράμμισε ότι «απαιτούνται τόσο αλλαγή πολιτικής κουλτούρας όσο και ουσιαστικές θεσμικές παρεμβάσεις». Ιδιαίτερη αναφορά έκανε σε «έναν ολοκληρωμένο μηχανισμό διαφάνειας για τις δημόσιες συμβάσεις, ο οποίος θα αξιοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη και τη διασύνδεση μητρώων, προκειμένου να εντοπίζει εγκαίρως πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων, καρτέλ εταιρειών, ύποπτες αναθέσεις και εταιρείες μιας ημέρας».

«Χρειαζόμαστε μια προοδευτική κυβέρνηση, η οποία να είναι σε θέση να ρυθμίσει, να εποπτεύσει και να συγκρουστεί, αν είναι αναγκαίο, με τα ιδιωτικά συμφέροντα», τόνισε, αναδεικνύοντας «την ανάγκη ενός διαφορετικού μοντέλου διακυβέρνησης και ουσιαστικής ενίσχυσης των ελεγκτικών μηχανισμών».

Αναφορικά με την πολιτική παρουσία της ΕΛΑΣ, η Θεώνη Κουφονικολάκου επισήμανε ότι «πρόκειται για έναν νέο πολιτικό φορέα, ο οποίος βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία οργανωτικής συγκρότησης, χωρίς κρατική χρηματοδότηση και κοινοβουλευτική παρουσία». Τόνισε, ωστόσο, ότι «υπάρχει σημαντικό περιθώριο ανάπτυξης της δυναμικής του κόμματος», επαναλαμβάνοντας τη θέση του Αλέξη Τσίπρα για «την ανάγκη μιας προοδευτικής διακυβέρνησης στη βάση συγκεκριμένων  προγραμματικών δεσμεύσεων».

Αναφορικά με την πιθανότητα συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, κάλεσε το κόμμα να ξεκαθαρίσει τη θέση του, επισημαίνοντας ότι «οι αντιφατικές δημόσιες τοποθετήσεις για το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία δημιουργούν πολιτική ασάφεια. Αυτή την περίοδο πρέπει να είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Χρειάζεται ρητή δέσμευση και μια συνεκτική γραμμή μέχρι τις εκλογές».

Η ιστορία του γαλαζοαίματου κομμουνιστή Λουκίνο Βισκόντι - Κορυφαίος δημιουργός και μέγας αντιφατικός

Ο Λουκίνο Βισκόντι, που γεννήθηκε πριν από 120 χρόνια (2 Νοεμβρίου του 1906), εκτός από το κεφαλαιώδες έργο του, είχε και μια συναρπαστική ζωή, αποτέλεσμα των αντιφάσεων του έντονου χαρακτήρα του

Ο Λουκίνο Βισκόντι, το όνομά του οποίου έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα, είχε την τύχη να βρεθεί στην ακμή του όταν η Ιταλία ήταν μία κινηματογραφική υπερδύναμη, επηρεάζοντας κορυφαίους σκηνοθέτες σε όλο τον κόσμο και δημιουργώντας καλλιτεχνικά ρεύματα και κινήματα. Και ταυτόχρονα η Ιταλία είχε την τύχη να περηφανεύεται, για τον μέγα σκηνοθέτη και καλλιτέχνη, με το κάπα κεφαλαίο, αλλά και για τα μεγαλόπνοα έργα του, στον κινηματογράφο, το θέατρο και την όπερα.

Κληροδοτώντας το παγκόσμιο σινεμά με μία σπάνια φιλμογραφία, που ποτέ δεν έπαψε να αποτελεί σημείο αναφοράς στην 7η Τέχνη και να υιοθετείται από σύγχρονους και μεταγενέστερους σπουδαίους δημιουργούς, ο Βισκόντι, δεν ήταν απλώς ένας από τους αναμορφωτές του ιταλικού μεταπολεμικού σινεμά, εκ των θεμελιωτών του νεορεαλισμού, μαζί με Βιτόριο Ντε Σίκα και Ρομπέρτο Ροσελίνι και μια αυθεντία στην όπερα, αλλά και ένα τεράστιο ανάστημα, μία σπουδαία και σίγουρα αντιφατική προσωπικότητα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίος ο χαρακτηρισμός «Κόκκινος Βαρώνος», καθώς παρότι γαλαζοαίματος, ήταν μαχητικός ιδεολόγος, αντιστασιακός μαχητής εναντίον των φασιστών.

Το σινεμά του, μπορεί να χωριστεί σε δυο εποχές: Αρχικά, του νεορεαλισμού, με την αποτύπωση της ζωής των φτωχών ανθρώπων, τις αγωνίες τους και τα βάσανά τους, χρησιμοποιώντας πολλές φορές ερασιτέχνες ηθοποιούς και στη συνέχεια, του οπερατικού σινεμά, όπου η εικαστική αρτιότητα, έδενε, με τη λογοτεχνία, τη μουσική, τη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική, αλλά και στοχαστικές αξίες γύρω από τη ματαιότητα της ζωής και τον θάνατο. Μερικές μόνο από τις αξεπέραστες ταινίες του ήταν: «Ο Γατόπαρδος», «Senso», «Διαβολικοί Εραστές», «Μπελίσιμα», «Η Γη Τρέμει», «Θάνατος στη Βενετία» και «Η Γοητεία της Αμαρτίας».

Ο Λουκίνο Βισκόντι, που γεννήθηκε πριν από 120 χρόνια (2 Νοεμβρίου του 1906), εκτός από το κεφαλαιώδες έργο του, είχε και μια συναρπαστική ζωή, αποτέλεσμα των αντιφάσεων του έντονου χαρακτήρα του. Γαλαζοαίματος, γόνος μίας παλαιότατης και της πιο πλούσιας οικογένειας του Μιλάνου, αλλά και ένθερμος κομμουνιστής, γνωστός ομοφυλόφιλος και λάτρης των γυναικών, αριστοκράτης της ιταλικής όπερας και των Γερμανών λογοτεχνών και νεορεαλιστής, οραματιστής, στα όρια της μεγαλομανίας και ταπεινός δίπλα στον απλό λαό. Το κυριότερο, όμως, προικισμένος με απεριόριστο ταλέντο, που το πρόσφερε απλόχερα στις τέχνες, στον ιταλικό λαό και στην παγκόσμια κοινότητα.

Η βαριά καταγωγή και ο Δάντης

Ο Λουκίνο Βισκόντι, ήταν ένα από τα επτά παιδιά του Τζουζέπε Βισκόντι ντι Μοντρόνε, Δούκα του Γκρατσιάνο Βισκοντι του Λονάτε Ποτσόλο και της Κάρλα, μίας πάμπλουτης κληρονόμου. Ο οίκος των Βισκόντι είχε συνεχή παρουσία στη ζωή της βόρειας Ιταλίας από τον 14ο αιώνα. Μάλιστα, ο συνονόματός του ήταν βάναυσος κυβερνήτης του Μιλάνου και της Παβίας, που βρέθηκε το 1349 δηλητηριασμένος, ενώ δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Δάντης αναφέρει στη «Θεία Κωμωδία» τον Ουγκολίνο Βισκόντι της Πίζας, απόγονος του οποίου ήταν ο Λουκίνο Βισκόντι.

Ανορθόδοξος καθολικός

Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο Παλάτσο Βισκόντι ντι Μοντρόνε στη Βία Τσέρβα, του Μιλάνου, ενώ είχε βαπτιστεί Ρωμαιοκαθολικός, κάτι που δεν απαρνήθηκε ποτέ, λέγοντας «μπορεί να είμαι ανορθόδοξος, αλλά θα είμαι πάντα καθολικός». Μετά τον χωρισμό των γονιών του το 1920, ακολούθησε τη μητέρα και τα μικρότερα αδέλφια του, στο δικό της σπίτι στο Μιλάνο, καθώς και στη θερινή κατοικία της, στη βίλα Έλμπα, στο Κόμο. Ο πατέρας του, ως θαλαμηπόλος του βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας, κατείχε επίσης μια βίλα στη Ρώμη, την οποία αργότερα κληρονόμησε ο Λουκίνο και έζησε εκεί για δεκαετίες, ανοίγοντάς την στον καλλιτεχνικό κόσμο και τη διανόηση.

Μυθική ενηλικίωση

Από μικρός ήρθε σε επαφή με τις τέχνες και ειδικά με τη μουσική – στα 14 του έδωσε το πρώτο του δημόσιο ρεσιτάλ βιολοντσέλου, ενώ παράλληλα είχε την τύχη να βλέπει από κοντά οικογενειακούς φίλους καλλιτέχνες και μυθικές προσωπικότητες, όπως ο Τζάκομο Πουτσίνι και ο Αρτούρο Τοσκανίνι, αλλά και συγγραφείς όπως ο Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούντσιο! Ο παππούς του, Γκουίντο, ήταν διευθυντής στη Σκάλα του Μιλάνου, την οποία έσωσε εκείνη την εποχή από τη χρεοκοπία. Γι’ αυτό η οικογένεια διατηρούσε το δικό της θεωρείο. ‘Αλλο μεγάλο του πάθος ήταν η λογοτεχνία, ενώ στα 18 του αντί να αναλάβει την γιγαντιαία επιχείρηση της μητέρας του, προτίμησε να υπηρετήσει στην αριστοκρατική σχολή Πινερόλο του Τορίνο. Μετά το τέλος της θητείας του, ασχολήθηκε με πάθος στην εκπαίδευση αλόγων κούρσας, ενώ ήταν και αρραβωνιασμένος με την πριγκίπισσα Ίρμα του Βίντις Γκράετς, αλλά η σχέση τους δεν προχώρησε.

Στον κύκλο του Ρενουάρ

Παράλληλα, τη δεκαετία του ‘30 επισκεπτόταν το ανήσυχο καλλιτεχνικά Παρίσι, όπου γνώρισε σημαντικές προσωπικότητες, μία απ’ τις οποίες ήταν και η Κοκό Σανέλ, η οποία τον γνώρισε στον Ζαν Ρενουάρ, που τον έχρισε τρίτο βοηθό του στην ταινία «Τονί», αναλαμβάνοντας και τα κοστούμια. Η εμπειρία του αποδείχθηκε μεγάλο σχολείο, ενώ στον κύκλο του Ρενουάρ γνωρίζει και την κομμουνιστική ιδεολογία.

Αντίσταση

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βισκόντι εντάχθηκε στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ως αντίπαλον δέος του φασισμού και κατηγόρησε δριμεία την αστική τάξη για προδοσία στην τυραννία. Γρήγορα μπήκε στην αντίσταση, υποστήριξε το αντάρτικο αγώνα των κομμουνιστών και έκανε τη βίλα του στη Ρώμη, τόπο συνάντησης καλλιτεχνών και αντικαθεστωτικών. Το 1943, μετά την στροφή των Γερμανών εναντίον της Ιταλίας, κρύφτηκε στα βουνά και βοήθησε ‘Αγγλους και Αμερικάνους αιχμαλώτους να κρυφτούν έπειτα από την απόδρασή τους. Στην κατοχή της Ρώμης από τους Γερμανούς, ο Βισκόντι συνελήφθη και καταδικάστηκε σε εκτέλεση, αλλά γλύτωσε την τελευταία στιγμή, από την σταρ της εποχής Μαρία Ντενί.

Τρέχοντας

Την ίδια εποχή, γράφει στο περιοδικό Cinema, μαζί με τους Αντόνιο Πιετράντζελι και Τζουζέπε Ντε Σάντις, στηλιτεύοντας το καθεστώς και επικρίνοντας δριμύτατα τους πνευματικούς υπηρέτες του. Το 1943 εγκαινιάζει τον ιταλικό νεορεαλισμό, με την ταινία του «Διαβολικοί Εραστές», που επηρεάζει την εξέλιξη της κινηματογραφικής τέχνης. Ένα υπέροχο φιλμ, βασισμένο στο μυθιστόρημα «Ο Ταχυδρόμος Χτυπά Πάντα Δυο Φορές», που είχε πλατιά απήχηση και έκανε τον γιο του Μουσολίνι, Βιτόριο, να φύγει τρέχοντας φωνάζοντας «αυτό δεν είναι Ιταλία».

Μπελίσιμα

Τρία χρόνια μετά, γυρίζει, με χρήματα του ΚΚΙ, την περίφημη ταινία «Η Γη Τρέμει», ένα οδοιπορικό στη ρημαγμένη Σικελία, όπου αποτυπώνει αδρά τα βάσανα ψαράδων χρησιμοποιώντας ερασιτέχνες ηθοποιούς. Το 1951, έρχεται η ώρα για την θαυμάσια και εξόχως συγκινητική «Μπελίσιμα», με την εκπληκτική ‘Αννα Μανιάνι, να ενσαρκώνει τα απατηλά μικροαστικά όνειρα μιας μάνας, που ονειρεύεται να δει το παιδί της στην Τσινετσιτά. Η διάψευση των ονείρων στις λαϊκές συνοικίες της Ρώμης και ένα απαράμιλλο φινάλε, που ο Βισκόντι αναδεικνύει το μεγαλείο της εκφραστικής δεινότητας της «Λύκαινας» του ιταλικού σινεμά.

Οπερατική μεγαλοπρέπεια

Ακολουθεί το φιλμ «Εμείς οι Γυναίκες» και πάλι με την Μανιάνι, ενώ το 1954, κάνει ένα βήμα μπροστά από τον νεορεαλισμό, για να γυρίσει το υπέροχο – έγχρωμο – μελόδραμα «Senso», για τον έρωτα μίας Ιταλίδας αριστοκράτισσας με έναν Αυστριακό αξιωματικό, στην υπό κατοχή Βενετία του 1866. Το ιστορικό πλαίσιο εμφανές, όπως και οι πολιτικές αιχμές για τη γέννηση των αντιθέσεων, με κομψή αφήγηση και οπερατική μεγαλοπρέπεια και πρωταγωνιστές τους Αλίντα Βάλι, Στιούαρτ Γκρέιντζερ και Μάσιμο Τζιρότι. Το 1957 παρουσιάζει τις «Λευκές Νύχτες», βασισμένος στο έργο του Ντοστογιέφσκι, αλλά δοσμένες με την οπτική του «μαέστρο», σε μια σύγχρονη ιταλική εκδοχή, για την αποξένωση.

Θέατρο και Όπερα

Είναι η εποχή, που διακόπτει τη σχέση του με το θέατρο, όπου ανέβασε πολλές παραγωγές με τους Βιτόριο Γκάσμαν και Πάολο Στόπα, αλλά και με τη μεγάλη του αγάπη, την όπερα, της οποίας είχε ανεβάσει παραγωγές στη Σκάλα του Μιλάνου (μεταξύ των οποίων «Τραβιάτα», «’Αννα Μπολένα», με την Μαρία Κάλλας), ενώ στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου παρουσίασε «Μάκβεθ» και «Τροβατόρε». Από το 1960 αφοσιώνεται στον κινηματογράφο.

Ο Ρόκο και η αριστοκρατία

Με την πασίγνωστη ταινία του «Ο Ρόκο και τα Αδέλφια του», που είχε και έντονο ελληνικό χρώμα, λόγω της συμμετοχής της Κατίνας Παξινού και του Σπύρου Φωκά, η μάνα και ο αδελφός του Ρόκο – Αλέν Ντελόν, αναδεικνύει το τεράστιο πρόβλημα της εσωτερικής μετανάστευσης και της αντίθεσης Βορρά – Νότου. Επιστρέφοντας εν μέρει στον ρεαλισμό της πρώτης του περιόδου, ο Βισκόντι παραδίδει ένα συγκλονιστικό δράμα. Το 1962, με το φιλμ «Η Εργασία», βάζει στο στόχαστρό του την αριστοκρατία, γελοιοποιώντας την, ενώ επικρίνει και τη θρησκευτική ευλάβεια στη δύναμη του χρήματος.

Γατόπαρδος

Το 1963, έρχεται και ο Χρυσός Φοίνικας, για το αριστούργημα της ζωής του, τον «Γατόπαρδο». Μια επική ταινία – σταθμός, που λατρεύτηκε από το κοινό και τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες, για την υπέροχη παραγωγή της – μουσική, σκηνικά, κοστούμια, φωτογραφία – τους αθάνατους πρωταγωνιστές της, τον ανεπανάληπτο Μπαρτ Λάνκαστερ και τους Αλέν Ντελόν, Μάριο Στόπα, Σερζ Ρετζανί και την πανέμορφη Κλάουντια Καρντινάλε.

Ύαινες

Βασισμένος στο μυθιστόρημα του Σικελού συγγραφέα Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα, ο Βισκόντι μας ταξιδεύει στην Σικελία του 1860, όταν ο Γκαριμπάλντι πολεμά για να ενώσει το νησί με την Ιταλία και η αριστοκρατία νιώθει την απειλή για την εξουσία της από μία νέα ανερχόμενη κοινωνική τάξη. Το εμπνευσμένο σενάριο θα μπορούσε να συνοψιστεί στην κουβέντα του κεντρικού ήρωα, του Δον Φαμπρίτσιο: «εμείς είμαστε λεοπαρδάλεις, λιοντάρια. Εκείνοι που θα πάρουν τη θέση μας είναι τσακάλια, ύαινες».

Απαράμιλλη αισθητική

Ο Βισκόντι με μαεστρία και απαράμιλλη αισθητική, ξεδιπλώνει στη μεγάλη οθόνη την πάλη των τάξεων, ενώ ταυτόχρονα «ζωγραφίζει» μια διαχρονική τοιχογραφία χαρακτήρων. Είναι απαισιόδοξος για το μέλλον και καυστικός για τη μεσαία τάξη, καθώς τη θεωρεί χειρότερη ακόμη και από τους τσιφλικάδες και τους γαλαζοαίματους. Μιλά για τον παλιό κόσμο που θα δώσει τη θέση του στον καινούργιο και την εξέλιξη που θα κρατήσει για μία ακόμη φορά τον λαό μακριά από την εξουσία.

Λυκόφως

Ακολουθούν τα φιλμ «Η Καμμένη Μάγισσα», με την Σιλβάνα Μάγκανο και ο «Ξένος», με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, τη διετία 1966-67, ενώ τον επόμενο χρόνο παρουσιάζει το επικό του αριστούργημα, «Οι Καταραμένοι», για τον μικρόκοσμο μιας μεγάλης οικογένειας στη Γερμανία και την άνοδο και την πτώση του ναζισμού. Ως συνέχειά της, έρχεται το φημισμένο πεσιμιστικό δράμα «Θάνατος στη Βενετία» (1971), μία προσαρμογή του μυθιστορήματος του Τόμας Μαν, που περιστρέφεται γύρω από τη μοναξιά ενός ποιητή, σε έναν κόσμο εχθρικό. Ο θάνατος ρίχνει βαριά τη σκιά του στο λυρικό φιλμ, ένα ρέκβιεμ, εμπνευσμένο από τον Βέρντι. Τον επόμενο χρόνο, γυρίζει την ταινία «Λούντβιχ ή το Λυκόφως των Θεών», με θέμα την υποκρισία και την παρακμή της αστικής τάξης και επιρροές από «Το μαγικό βουνό» του Τόμας Μαν.

Η Γοητεία της Αμαρτίας

Έχοντας πλέον περιοριστεί στο αναπηρικό καροτσάκι, ο Βισκόντι γυρίζει το 1974 τη «Γοητεία της Αμαρτίας», συναντώντας και πάλι τον Λάνκαστερ και φωτίζοντας έναν βίαιο κόσμο, που επωάζει τον φασισμό, ενώ δυο χρόνια αργότερα, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το έργο του ντ’ Ανούντσιο «Ο Αθώος», εικονογραφώντας αινιγματικά μία διαλυμένη αστική οικογένεια.

Κομμάτια

Το κύκνειο άσμα του, δεν πρόλαβε να το δει στη μεγάλη οθόνη, καθώς τον πρόλαβε ο θάνατος στις 17 Μαρτίου του 1976 – χτυπημένος από ακόμη ένα σοβαρό εγκεφαλικό, έπειτα από εκείνο του 1972 – καθώς αρνήθηκε να κόψει τα 120 τσιγάρα που κάπνιζε την ημέρα και να μπει σε περιορισμούς. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να περιορίσει τον Βισκόντι, στη συναρπαστική του ζωή και στην τέχνη, κομμάτια της οποίας ευτυχώς είναι αποτυπωμένα στο φιλμ;

Πηγή: efsyn

Η συρρίκνωση της αμερικανικής υπερδύναμης

του Χουάν Κόουλ | The Intercept

Η αποτυχία του Τελ Αβίβ και της Ουάσιγκτον να επιτύχουν τους πολεμικούς τους στόχους στο Ιράν οδήγησε στη δραματικότερη αμερικανική υποχώρηση από μια περιοχή, μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από το Βιετνάμ το 1975.

Αυτή η εντυπωσιακή αμερικανική ήττα – ύστερα από μια ολόκληρη γενιά αποτυχιών και στρατιωτικών αδιεξόδων στους λεγόμενους «ατέρμονους πολέμους» – αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο από την επανέναρξη μιας άλλης περιφερειακής σύγκρουσης.

Πρόκειται για έναν πόλεμο που έχει προσελκύσει πολύ λιγότερη προσοχή από την παραπαίουσα πολεμική εκστρατεία της κυβέρνησης Τραμπ εναντίον της Τεχεράνης.

Αυτό το φθινόπωρο, οι δυνάμεις που οι περισσότεροι Αμερικανοί γνωρίζουν ως «Χούθι» εξαπέλυσαν μια αστραπιαία στρατιωτική επίθεση στην πατρίδα τους, την Υεμένη, ενώ παράλληλα σφυροκοπούν με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη τις αεροπορικές και ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας.

Με αυτόν τον τρόπο, ανέδειξαν τα όρια της αμερικανικής ισχύος και τη συρρίκνωση της στρατιωτικής παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή. Η μακροχρόνια σύγκρουση ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία και την Ανσαρουλάχ της βόρειας Υεμένης – το όνομα της οποίας σημαίνει «Βοηθοί του Θεού» και η οποία καθοδηγείται από τη φυλή των Χούθι – αναζωπυρώθηκε τον Ιούλιο του 2026.

Τότε, η Σαουδική Αραβία βομβάρδισε το Διεθνές Αεροδρόμιο της Σαναά, προκειμένου να εμποδίσει την προσγείωση αντιπροσωπείας των Χούθι που επέστρεφε από το Ιράν, όπου είχε παραστεί στην κηδεία του δολοφονημένου αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Η κυβέρνηση της Ανσαρουλάχ απάντησε με δικές της επιθέσεις και τον Οκτώβριο, κατάφερε να διακόψει προσωρινά τη λειτουργία του αεροδρομίου της σαουδαραβικής πρωτεύουσας.

Ο πόλεμος έχει πλέον εξελιχθεί σε περιφερειακή σύγκρουση

Το Πακιστάν, η Τουρκία και, πιο πρόσφατα, η Αίγυπτος έχουν δεσμευτεί να υπερασπιστούν το σαουδαραβικό βασίλειο απέναντι σε επιθέσεις, αν και καμία από αυτές τις περιφερειακές δυνάμεις δεν φαίνεται πρόθυμη να πραγματοποιήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις μέσα στην ίδια την Υεμένη.

Αξιοσημείωτη είναι η απουσία από τη σημερινή σύγκρουση του ισχυρότερου συμμάχου της Σαουδικής Αραβίας: των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα αρνηθεί να επέμβει στρατιωτικά υπέρ των Σαουδαράβων συμμάχων του. Ο συνήθης χαρακτηρισμός της Ανσαρουλάχ από τον αμερικανικό Τύπο ως «πολιτοφυλακής υποστηριζόμενης από το Ιράν» είναι ανακριβής. Το κίνημα έχει δικά του, τοπικά και αραβοεθνικιστικά κίνητρα για τις ενέργειές του. Επιπλέον, αποτελεί μια πλήρως συγκροτημένη κυβέρνηση που διοικεί περιοχές στις οποίες κατοικεί περίπου το 80% του πληθυσμού της Υεμένης.

Παρ’ όλα αυτά, δέχεται τεχνική και στρατιωτική υποστήριξη από το Ιράν. Η υποστήριξη αυτή, ωστόσο, δεν συγκρίνεται με τα οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, που παρέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Σαουδική Αραβία. Ο εξοπλισμός περιλαμβάνει από συστήματα που μετατρέπουν συμβατικές βόμβες βάρους 2.000 λιβρών σε όπλα ακριβείας μέχρι προηγμένους πυραύλους αέρος-αέρος.

Κατά ειρωνικό τρόπο, ο πόλεμος του Τραμπ εναντίον του Ιράν, τον οποίο διεξήγαγε από κοινού με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, αποδυνάμωσε τους Σαουδάραβες. Αποκάλυψε την ευπάθειά τους απέναντι σε επιθέσεις με ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους.

Αυτό τους ώθησε να αναζητήσουν μια συμβολική νίκη απέναντι σε έναν θεωρητικά λιγότερο ισχυρό αντίπαλο, στη γειτονική Υεμένη. Όμως οι αδυναμίες που είχαν αποκαλυφθεί από τα ιρανικά πλήγματα ενθάρρυναν την Ανσαρουλάχ να απαντήσει δυναμικά.

Η υπερδύναμη που διαρκώς συρρικνώνεται

Η άρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να συμμετάσχουν στον πόλεμο της Σαουδικής Αραβίας σηματοδοτεί μια βαθιά υποβάθμιση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνατοτήτων και της επιρροής τους στη Μέση Ανατολή.

Για δεκαετίες, ο αμερικανικός στρατός κυριαρχούσε στην περιοχή μέσω ενός δικτύου περίπου είκοσι μεγάλων στρατιωτικών βάσεων. Το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό επιχειρούσε από το αρχηγείο του Πέμπτου Στόλου στη Μανάμα του Μπαχρέιν. Η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποιούσε αποστολές από την τεράστια αεροπορική βάση Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ, όπου στάθμευαν 10.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί. Χιλιάδες στρατιώτες των χερσαίων δυνάμεων ήταν εγκατεστημένοι στο Κουβέιτ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στην Ιορδανία.

Το Πεντάγωνο παραδέχθηκε ότι: «Τα ιρανικά πλήγματα προκάλεσαν ζημιές και κατέστρεψαν εκατοντάδες κτίρια και εγκαταστάσεις σε αμερικανικές βάσεις στο Κουβέιτ, στο Μπαχρέιν, στο Κατάρ, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στη Σαουδική Αραβία, στο Ιράκ, στο Ομάν και στην Ιορδανία κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. Επιπλέον, δεκάδες αμερικανικά αεροσκάφη καταστράφηκαν ή υπέστησαν ζημιές κατά τη διάρκεια της επιχείρησης OEF».

Η ναυτική βάση της Μανάμα, μία από τις σημαντικότερες αμερικανικές ναυτικές εγκαταστάσεις και έδρα του Πέμπτου Στόλου, καταστράφηκε από ιρανικά πλήγματα. Ο υπηρεσιακός υπουργός Ναυτικού, Χουνγκ Κάο, παραδέχθηκε τον περασμένο μήνα ότι το Ιράν «διέλυσε το Μπαχρέιν».

Η απώλεια της Μανάμα προκάλεσε ελλείψεις στον ανεφοδιασμό και πτώση του ηθικού στο αεροπλανοφόρο USS Lincoln και σε άλλα πλοία που περιπολούσαν στα Στενά του Ορμούζ.

Τα προβλήματα αυτά δυσκόλεψαν ιδιαίτερα τον υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ. Τα γραφεία της CIA στην αμερικανική πρεσβεία του Ριάντ καταστράφηκαν ολοσχερώς. Το Ιράν έπληξε επίσης το Κέντρο Συνδυασμένων Αεροπορικών Επιχειρήσεων στην αμερικανική βάση Αλ Ουντέιντ του Κατάρ, το οποίο είχε προηγουμένως εκκενωθεί. Από αυτή την εγκατάσταση το Πεντάγωνο διηύθυνε επί δεκαετίες τις αεροπορικές επιθέσεις του εναντίον αντιπάλων τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, όσο οι Ταλιμπάν και το Ισλαμικό Κράτος.

Το ιρανικό πλήγμα κατέστησε το κέντρο μη λειτουργικό. Παράλληλα, αποσύρθηκαν όλες οι αμερικανικές δυνάμεις από το Ιράκ. Η διαδικασία αυτή επιταχύνθηκε επειδή τα αμερικανικά αντιπυραυλικά συστήματα αποδείχθηκαν ανίκανα να προστατεύσουν τους στρατιώτες από επιθέσεις του Ιράν και συμμαχικών του σιιτικών πολιτοφυλακών.

Η χρήση μεγάλων σμηνών μη επανδρωμένων αεροσκαφών τύπου Shahed από το Ιράν ανάγκασε τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ να καταναλώσουν μεγάλο μέρος των αποθεμάτων τους σε αναχαιτιστικούς πυραύλους.

Η αντικατάσταση αυτών των πυραύλων απαιτεί πολύ χρόνο και είναι εξαιρετικά δαπανηρή. Ένα βασικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος Shahed μπορεί να κοστίζει μόλις 20.000 δολάρια, αν και οι νεότερες, ενισχυμένες εκδόσεις είναι ακριβότερες. Αντίθετα, ένας αναχαιτιστικός πύραυλος Patriot κοστίζει περίπου 4 εκατομμύρια δολάρια.

Ένας από τους λόγους για τους οποίους η κυβέρνηση Τραμπ ενδέχεται να διστάζει να επέμβει στην Υεμένη είναι η περιορισμένη δυνατότητα διάσωσης Αμερικανών πιλότων.

Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να πραγματοποιούν αεροπορικές αποστολές από την Αλ Ουντέιντ και δεν μπορούν να εγγυηθούν ότι νέες μοίρες μαχητικών αεροσκαφών που θα σταθμεύσουν στην περιοχή θα είναι ασφαλείς από ιρανικές επιθέσεις, λόγω της έλλειψης αναχαιτιστικών πυραύλων, τότε το Πεντάγωνο θα έχει περιορισμένες δυνατότητες να διασώσει πιλότους που ενδέχεται να καταρριφθούν πάνω από την Υεμένη.

Η βαθιά αδυναμία της Αμερικής στη Μέση Ανατολή

Η Σαουδική Αραβία εξαπέλυσε πόλεμο εναντίον της ανερχόμενης Ανσαρουλάχ το 2015, όταν η τελευταία πραγματοποίησε πραξικόπημα στην πρωτεύουσα Σαναά. Το κίνημα της Ανσαρουλάχ έχει τις ρίζες του στον ζαϊντισμό, ένα παρακλάδι του σιιτικού Ισλάμ που επικρατεί στην Υεμένη, αν και το ίδιο το κίνημα είναι πιο ριζοσπαστικό από τον παραδοσιακό ζαϊντισμό.

Ο ζαϊντισμός διαφέρει σημαντικά από τον ιρανικό σιιτισμό. Δεν διαθέτει αγιατολάχ και διατηρεί σχετικά καλές σχέσεις με τους σουνίτες μουσουλμάνους. Περίπου το ένα τρίτο των κατοίκων της Υεμένης είναι ζαϊντίτες, οι οποίοι συγκεντρώνονται κυρίως στο βόρειο τμήμα της χώρας. Πολλοί από αυτούς δυσανασχετούν εδώ και δεκαετίες με την κυριαρχία που ασκεί στην πολιτική και στον πολιτισμό τους η γειτονική, πετρελαιοπαραγωγός, σουνιτική Σαουδική Αραβία.

Η επίσημη ιδεολογία του σαουδαραβικού βασιλείου είναι ο αυστηρός ουαχαμπισμός, μια πουριτανική μορφή του Ισλάμ που επιμένει στην κατά γράμμα ερμηνεία του Κορανίου. Η προσπάθεια διάδοσης του ουαχαμπισμού μεταξύ των σιιτών εξόργισε τη φυλή των Χούθι. Οι οπαδοί της άρχισαν να εξεγείρονται εναντίον της κυβέρνησης του στρατιωτικού δικτάτορα Αλί Αμπντάλα Σάλεχ το 2004.

Όταν όμως ο Σάλεχ ανατράπηκε το 2012, ύστερα από μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις κατά την Αραβική Άνοιξη, άρχισε σταδιακά να συμμαχεί με τους Χούθι. Μέχρι το 2015, περίπου ο μισός στρατός της Υεμένης είχε συνταχθεί με το μέρος τους, μαζί με ορισμένες σημαντικές σουνιτικές φυλές.

Ως απάντηση στην άνοδο των Χούθι, ένας συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, στον οποίο συμμετείχαν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, άρχισε να βομβαρδίζει την Υεμένη το 2015. Μέχρι το 2022, οι Ηνωμένες Πολιτείες, που τότε κυριαρχούσαν στρατιωτικά στην περιοχή, παρείχαν στους Σαουδάραβες στρατηγικές συμβουλές, οπλισμό και εναέριο ανεφοδιασμό για τα μαχητικά τους αεροσκάφη.

Ωστόσο, η τάση του Ριάντ να βομβαρδίζει πολιτικές υποδομές, αντί να περιορίζεται σε στρατιωτικούς στόχους, προκαλούσε εντάσεις μεταξύ των δύο συμμάχων. Οι Σαουδάραβες και ο συνασπισμός τους κατάφεραν να εκδιώξουν τους Χούθι από μεγάλο μέρος της νότιας Υεμένης, συμπεριλαμβανομένου του Άντεν. Δεν μπόρεσαν όμως να τους απομακρύνουν από τον βορρά.

Η Σαουδική Αραβία αναγνώρισε εμμέσως την αποτυχία της όταν συμφώνησε σε εκεχειρία υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών τον Απρίλιο του 2022. Η εκεχειρία αυτή διατηρήθηκε σε μεγάλο βαθμό μέχρι το περασμένο καλοκαίρι.

Οι συνέπειες των ατέρμονων πολέμων

Οι ατέρμονοι πόλεμοι της Αμερικής εναντίον χωρών της Μέσης Ανατολής, που αρνούνται να αποδεχθούν το ισραηλινό εγχείρημα ή την αμερικανική εταιρική νεοαποικιοκρατία, συνέβαλαν στην αναζωπύρωση της σύγκρουσης μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Υεμένης.

Το Ιράν είναι το τελευταίο μεγάλο κράτος της περιοχής, που απορρίπτει το Ισραήλ και παραμένει κλειστό στις επενδύσεις των αμερικανικών επιχειρήσεων. Αυτή η στάση τροφοδοτεί σε μεγάλο βαθμό την εχθρότητα της Ουάσιγκτον απέναντί του.

Έτσι, ο Νετανιάχου κατάφερε εύκολα να πείσει τον Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν τον Φεβρουάριο, έχοντας μάλιστα προνομιακή πρόσβαση στην Αίθουσα Διαχείρισης Κρίσεων του Λευκού Οίκου.

Η επιπόλαιη προσδοκία του Νετανιάχου και του τότε επικεφαλής της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα, ότι η Ισλαμική Δημοκρατία θα κατέρρεε, εάν το Ισραήλ δολοφονούσε τον αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και περίπου πενήντα ακόμη υψηλόβαθμα στελέχη του καθεστώτος, αποδείχθηκε ευσεβής πόθος.

Η αντίληψη ότι το Ιράν ήταν ευάλωτο σε έναν αυστηρότερο πετρελαϊκό αποκλεισμό ανατράπηκε από τους σκληροπυρηνικούς, που ανέλαβαν την εξουσία μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ. Οι νέοι ηγέτες της χώρας ήταν σε μεγάλο βαθμό βετεράνοι του εξαντλητικού οκταετούς πολέμου Ιράν–Ιράκ της δεκαετίας του 1980.

Ακολούθησαν μια στρατηγική που θα μπορούσε να ονομαστεί «αποστέρηση βάσεων» των Ηνωμένων Πολιτειών, καταστρέφοντας τις σημαντικότερες αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην περιοχή. Με τα επιτυχημένα πλήγματά του εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, το Ιράν απέδειξε ότι η δυνατότητα του βασιλείου να προστατεύει τον εαυτό του είναι περιορισμένη και ότι οι υποδομές του είναι ευάλωτες.

Επιπλέον, το Ιράν πραγματοποίησε πλήγματα ακριβείας εναντίον ενεργειακών εγκαταστάσεων των αραβικών κρατών του Κόλπου, που φιλοξενούσαν αμερικανικές βάσεις. Έπληξε την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία του Κουβέιτ, καθώς και πετρελαιοπηγές και διυλιστήρια της χώρας.

Κατέστρεψε το 17% της παραγωγικής δυναμικότητας της εγκατάστασης φυσικού αερίου Ρας Λαφάν στο Κατάρ. Αυτό συνέβη παρότι η Ντόχα διατηρούσε καλές σχέσεις με την Τεχεράνη και είχε διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο υπέρ του Ιράν.

Η Τεχεράνη έπληξε επίσης πλοία που διέρχονταν από τα Στενά του Ορμούζ, χρησιμοποιώντας πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Οι επιθέσεις αυτές τρόμαξαν τις μεγαλύτερες ασφαλιστικές εταιρείες της ναυτιλίας, οι οποίες άρχισαν να αποσύρουν την ασφαλιστική τους κάλυψη. Ελάχιστοι πλοιοκτήτες θα διακινδύνευαν φορτία αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων χωρίς ασφάλιση.

Το Ιράν βύθισε έτσι τον κόσμο σε μια ενεργειακή κρίση, που θύμιζε τη δεκαετία του 1970.

Η κρίση θα ήταν ακόμη πιο καταστροφική εάν η Κίνα δεν είχε αποδεσμεύσει πετρέλαιο από τα τεράστια ιδιωτικά και κρατικά αποθέματά της. Παράλληλα, η Κίνα μείωσε τις εισαγωγές πετρελαίου από 11,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως σε λιγότερα από 9 εκατομμύρια.

Η κίνηση αυτή κατέστη εν μέρει δυνατή χάρη στη στροφή της χώρας προς τα ηλεκτρικά οχήματα, η οποία εξοικονομούσε 1,5 εκατομμύριο βαρέλια πετρελαίου ημερησίως. Οι υψηλές τιμές της βενζίνης και του ντίζελ έπληξαν την Ασία περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά οι τιμές αυξήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το ένα τρίτο του παγκόσμιου ηλίου, το οποίο είναι απαραίτητο για την ψύξη των μικροκυκλωμάτων κατά τη διαδικασία κατασκευής τους, προέρχεται από τον Κόλπο. Η διακοπή αυτής της προμήθειας αύξησε επίσης το κόστος των ηλεκτρονικών προϊόντων.

Με τα επιτυχημένα πλήγματά του εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, το Ιράν απέδειξε ότι η ικανότητα του βασιλείου να προστατεύεται δεν είναι απόλυτη και ότι οι υποδομές του είναι ευάλωτες. Με τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δυσκολεύτηκαν να άρουν, το Ιράν ανέδειξε την ευπάθεια ορισμένων από τις σημαντικότερες θαλάσσιες αρτηρίες του κόσμου.

Αυτή την ευπάθεια είχε ήδη αναδείξει η Ανσαρουλάχ με τις επιθέσεις της εναντίον της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη γενοκτονία στη Γάζα.

Αποκλεισμός ως απάντηση στον αποκλεισμό

Όταν οι Σαουδάραβες βομβάρδισαν το αεροδρόμιο της Σαναά τον Ιούλιο του 2026, η ηγεσία της Ανσαρουλάχ φαίνεται ότι κατέληξε στο συμπέρασμα πως το Ριάντ αποτελούσε διαρκή υπαρξιακή απειλή για το κράτος της. Εκτίμησε επίσης, ότι η Σαουδική Αραβία επιδίωκε να στραγγαλίσει την οικονομία της Υεμένης, όπως ακριβώς είχε κάνει το Ισραήλ στη Γάζα.

Παράλληλα, οι ηγέτες της Ανσαρουλάχ αντιλήφθηκαν ότι το σαουδαραβικό βασίλειο μπορούσε να αναγκαστεί σε υποχώρηση μετά την αποτυχία του ισραηλινοαμερικανικού πολέμου εναντίον του Ιράν.

Όπως το Ιράν είχε αποδυναμώσει τα αραβικά κράτη του Κόλπου με τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, έτσι και οι Χούθι πίστευαν ότι μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρή ζημιά στη σαουδαραβική οικονομία. Το μέσο για να το πετύχουν ήταν ο αποκλεισμός της σαουδαραβικής ναυσιπλοΐας μέσω του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, του λεγόμενου «Στενού των Δακρύων», που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν.

Οι σαουδαραβικές εξαγωγές μέσω των Στενών του Ορμούζ είχαν ήδη μειωθεί σημαντικά. Ωστόσο, το βασίλειο διέθετε μια εναλλακτική διέξοδο: τον αγωγό Ανατολής–Δύσης, που μεταφέρει πετρέλαιο στο λιμάνι Γιανμπού, στην Ερυθρά Θάλασσα.

Τα πλοία που φόρτωναν πετρέλαιο στο Γιανμπού κατευθύνονταν στη συνέχεια προς τις σημαντικότερες ασιατικές αγορές της Σαουδικής Αραβίας μέσω του Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Εάν η Ανσαρουλάχ κατάφερνε να κάνει τους πλοιάρχους των δεξαμενόπλοιων να φοβούνται τη διέλευση από το συγκεκριμένο στενό, θα μπορούσε να μειώσει ακόμη περισσότερο τα έσοδα της Σαουδικής Αραβίας.

Ο εκπρόσωπος των Χούθι, Μοχάμεντ Αμπντ αλ Σαλάμ, προειδοποίησε ότι η απαγόρευση διέλευσης σαουδαραβικών πλοίων αποτελούσε μόνο το πρώτο βήμα μιας στρατηγικής αμοιβαίων αντιποίνων, την οποία περιέγραψε ως «αποκλεισμό ως απάντηση στον αποκλεισμό».

Η ιδέα δεν ήταν πρωτότυπη. Οι Σαουδάραβες και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν επανειλημμένα επιχειρήσει να αποκλείσουν τις εισαγωγές πετρελαίου στη βόρεια Υεμένη κατά τη διάρκεια του επταετούς πολέμου μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Υεμένης.

Κατά τους επόμενους τρεις μήνες, η Ανσαρουλάχ ανέπτυξε πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη κατασκευασμένα με βάση ιρανικά πρότυπα. Τα όπλα αυτά κατασκευάζονταν από στρατιωτικούς μηχανικούς, που είχαν εκπαιδευτεί από την παλαιά εθνικιστική κυβέρνηση του Αλί Αμπντάλα Σάλεχ. Πολλοί από αυτούς είχαν ενταχθεί στις ένοπλες δυνάμεις της Ανσαρουλάχ.

Το σύστημα παραγωγής τους έχει χαρακτηριστεί ως ένα υεμενίτικο «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα». Όπως τα σαουδαραβικά συστήματα αναχαίτισης είχαν αποδειχθεί ανίκανα να αποτρέψουν ιρανικά πλήγματα εναντίον στόχων, όπως το τμήμα της CIA στην αμερικανική πρεσβεία του Ριάντ, έτσι και τώρα αποτύγχαναν κατά διαστήματα να σταματήσουν τον καταιγισμό πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών από την Υεμένη.

Διυλιστήρια και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις δέχθηκαν πλήγματα. Ακόμη και τα κεντρικά γραφεία του κρατικού πετρελαϊκού κολοσσού Saudi Aramco, στο Νταχράν, επλήγησαν.

Τον Οκτώβριο, η Ανσαρουλάχ έκλεισε το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ριάντ, όπως ακριβώς οι Σαουδάραβες είχαν επιχειρήσει να κλείσουν το αεροδρόμιο της Σαναά τον Ιούλιο. Παράλληλα, οι δυνάμεις της Ανσαρουλάχ εξόρμησαν από τα ορεινά τους οχυρά και πραγματοποίησαν μια μεγάλη προέλαση προς τις νοτιοδυτικές ακτές της Υεμένης. Κατέλαβαν το στρατηγικής σημασίας λιμάνι Μόχα, το οποίο δεσπόζει πάνω από το στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ.

Προχώρησαν επίσης προς την Ταΐζ, μια βιομηχανική πόλη της ενδοχώρας με σχεδόν ένα εκατομμύριο κατοίκους. Η Ταΐζ ήταν ένα από τα τελευταία μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα που δεν βρίσκονταν ήδη υπό τον έλεγχό τους.

Η στρατιωτική αυτή εκστρατεία δοκίμασε την ικανότητα της μικρής κυβέρνησης του Ρασάντ αλ Αλίμι, που υποστηρίζεται από τη Σαουδική Αραβία και εδρεύει στο Άντεν, να αντισταθεί στην προέλαση.

Οι βουνίσιοι και οι πετρελαιάδες

Όπως ο πόλεμος του Βιετνάμ ήταν μία από τις πολλές συγκρούσεις που διεξήχθησαν στον «τρίτο κόσμο» κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, έτσι και ο πόλεμος μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Υεμένης το 2026 αποτελεί μέρος της ευρύτερης αντιπαράθεσης των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με το Ιράν.

Ωστόσο, όπως ο πόλεμος του Βιετνάμ αφορούσε περισσότερο τον αντιαποικιακό αγώνα, τον εθνικισμό και την εθνική κυριαρχία των Βιετναμέζων παρά τον κομμουνισμό και την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, έτσι και ο πόλεμος μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Υεμένης αφορά πρωτίστως την αυτονομία της Υεμένης και λιγότερο τη χαλαρή συμμαχία των Χούθι με το Ιράν.

Η σύγκρουση δεν είναι κατά κύριο λόγο μια αντιπαράθεση μεταξύ ζαϊντισμού και ουαχαμπισμού, παρότι οι θρησκευτικές εντάσεις αποτελούν μέρος της ιστορίας της. Οι βαθύτερες ρίζες της βρίσκονται πολύ περισσότερο στην αντιπαράθεση ανάμεσα στους απελπιστικά φτωχούς κατοίκους των ορεινών περιοχών της Υεμένης και στους μυθικά πλούσιους πετρελαιοσεΐχηδες της Σαουδικής Αραβίας.

Η πλουτοκρατική άρχουσα ελίτ της Σαουδικής Αραβίας διατηρεί στενούς δεσμούς με την Ουάσιγκτον και έχει μυστικές επαφές με τους Ισραηλινούς, με τους οποίους μοιράζεται τη δυσπιστία απέναντι στην παλαιστινιακή αντίσταση, που δρα μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Η σαουδαραβική ηγεσία αντιμετωπίζει την Ανσαρουλάχ ως όργανο του Ιράν στην Αραβική Χερσόνησο, αλλά και ως ένα κίνημα ριζοσπαστών δημοκρατικών που επιδιώκει την ανατροπή των πετρελαϊκών μοναρχιών της περιοχής και την αντικατάστασή τους από καθεστώτα λαϊκού προσανατολισμού.

Από την πλευρά της, η Ανσαρουλάχ εκφράζει έναν αραβικό εθνικισμό με έντονο αντιαμερικανικό χαρακτήρα και επιδιώκει την αξιοποίηση των πετρελαϊκών πόρων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Παράλληλα, έχει επιδείξει την προθυμία της να επιτεθεί στο Ισραήλ, προκειμένου να υπερασπιστεί τους Παλαιστινίους της Γάζας απέναντι στη γενοκτονία.

Την περασμένη εβδομάδα, η Ανσαρουλάχ εξαπέλυσε σφοδρές επιθέσεις εναντίον στόχων σε ολόκληρη τη Σαουδική Αραβία, προκαλώντας μια ακόμη υποχώρηση της αμερικανικής παρουσίας στην περιοχή.

Οι δυνάμεις της Υεμένης επιτέθηκαν στο Διεθνές Αεροδρόμιο Βασιλιάς Φαχντ, στην πόλη Νταμάμ. Εκπρόσωπος της Ανσαρουλάχ δήλωσε ότι η οργάνωση έπληξε επίσης το υπουργείο Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας στην πρωτεύουσα Ριάντ, εγκατάσταση της πετρελαϊκής εταιρείας Aramco στο Γιανμπού, καθώς και αεροδρόμιο στη νότια πόλη Άμπχα. Παράλληλα, υπήρξαν αναφορές για επίθεση εναντίον ενός ακόμη πετρελαϊκού κοιτάσματος της Aramco.

«Οι Χούθι εμπλέκονται ολοένα και περισσότερο σε εχθροπραξίες εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων σε πολιτικά αεροδρόμια και άλλες κρίσιμες υποδομές», έγραψε ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, Τόμι Πίγκοτ, σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, στις 21 Οκτωβρίου.

Μετά το κύμα των επιθέσεων, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ διέταξε την αποχώρηση από τη Σαουδική Αραβία των «μη απαραίτητων για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων υπαλλήλων της αμερικανικής κυβέρνησης και των μελών των οικογενειών τους».

Πρόκειται απλώς για την πιο πρόσφατη ένδειξη της σημαντικότερης περιφερειακής υποχώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών εδώ και μισό αιώνα, αλλά και για μια ακόμη απόδειξη της βαθιάς αποδυνάμωσης της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος.

Η έκβαση του πολέμου μεταξύ των Χούθι και της Σαουδικής Αραβίας δεν θα καθορίσει το αποτέλεσμα της ευρύτερης αντιπαράθεσης των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με το Ιράν.

Ωστόσο, το ίδιο το γεγονός ότι η Ανσαρουλάχ είναι σε θέση να διεξάγει έναν τέτοιο πόλεμο, αποκαλύπτει πόσο βαθιά έχει αποδυναμωθεί η στρατηγική και στρατιωτική θέση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή.

Πηγή: infowar

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Galette με μήλα

Η πιο εύκολη τάρτα μήλου είναι η γκαλέτ. Ζυμώνετε στα γρήγορα, ανοίγετε φύλλο, βάζετε τα φρούτα και ψήνετε. Αυτό ήταν! Δεν θα χρειαστείτε ούτε καν ταρτιέρα.

Υλικά

Μερίδες: 8

Για τη ζύμη

 250 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

 1/2 κουτ. γλυκού αλάτι ψιλό

 1 κουτ. σούπας ζάχαρη

 1 κουτ. γλυκού μπράντι

 250 γρ. βούτυρο, κομμένο σε κύβους, παγωμένο

 60 ml γάλα φρέσκο

Για τη γέμιση

 4 μεγάλα κόκκινα μήλα, κομμένα σε λεπτές φέτες

 2 κουτ. σούπας ζάχαρη

 1 κουτ. γλυκού κανέλα σε σκόνη

 1 κουτ. σούπας μέλι

 1 κουτ. σούπας βούτυρο

επι το έργον

Ζύμη

  1. Για την galette με μήλα, ζυμώνουμε όλα τα υλικά με 1-2 κουτ. σούπας παγωμένο νερό.
  2. Πλάθουμε σε μπάλα, καλύπτουμε με μεμβράνη και αφήνουμε στο ψυγείο για 1 ώρα.

Γέμιση

  1. Σε μπολ ανακατεύουμε τα μήλα με τη ζάχαρη και την κανέλα.
  2. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 200°C και στρώνουμε ένα ταψί με λαδόκολλα.
  3. Σε αλευρωμένη επιφάνεια ανοίγουμε τη ζύμη σε στρογγυλό φύλλο πάχους 1 εκ. και απλώνουμε όμορφα τα μήλα με τη ζάχαρη και την κανέλα.
  4. Γυρίζουμε τις άκρες του φύλλου προς τα μέσα, δημιουργώντας ένα άτεχνο στεφάνι.
  5. Περιχύνουμε με το μέλι και ψήνουμε για περίπου 1 ώρα.
  6. H galette με μήλα τρώγεται ωραιότατα ζεστή, με το που βγει από τον φούρνο, όχι ότι είναι άσχημη και αφού κρυώσει.

Πηγή: Γαστρονόμος